ภพสุดท้ายกลายเป็นเซียน

     ฟิ้ว

     ฟุบ ฟุบ ฟุบ ฟุบ
     ดวงวิญญาณของหลิงเทียนพุ่งเข้ามาในครรภ์ของหญิงสาวนามว่าหลินก่อนจะไปเป็นวิญญาณของร่างทารกในครรภ์ ไม่นานนักวิญญาณสีม่วงสองดวงและวิญญาณสีดำก็ตามเข้ามาราวกับว่าร่างนี้เป็นดั่งของวิเศษ
     ภายในห้วงวิญญาณของร่างทารกที่กำลังจะถือกำเนิด
     ดวงวิญญาณสี่ดวงเริ่มก่อร่างขึ้นมา วิญญาณสีขาวกลายเป็นร่างของหลิงเทียน วิญญาณสีม่วงดวงแรกกลายเป็นร่างเป็นนักปราชณ์หนุ่มถือพัดขนนกประกอบกับรูปร่างของมันดูไม่ต่างจากคุณชายเจ้าสำอาง 
     วิญญาณสีม่วงดวงที่สองกลายเป็นร่างของชายชราแววตามันล้ำลึกราวกับผ่านประสบการณ์มานับไม่ถ้วน 
     สุดท้ายวิญญาณสีดำก็กลายร่างเป็นหญิงสาวในชุดขาวแผ่ไอความเย็นราวกับเทพธิดาน้ำแข็ง แม้ร่างวิญญาณอาจไม่ดึงดูดมากนักหากมีร่างเนื้องคงดึงดูดเสน่ห์เย้ายวนเป็นแน่
     "โอ้...พวกเจ้าอยากครบครองร่างนี้เช่นกันรึ"นักปราชณ์กางพัดขนนกออกมาพลางหันไปมองว่ามีใครจะกล่าวขึ้นมาขัดขวางมันรึไม่
     "ฮ่าๆๆ น่าสนุกดีข้าเพียงขับไล่เจ้าออกไปจากห้วงวิญญาณของร่างนี้ข้าก็จะกลายเป็นเจ้าของร่าง"ชายชราหัวเราะร่า
     "พวกโง่เง่า"เทพธิดาน้ำแข็งกล่าวออกมาอย่างเฉยชา นางเหลือบมองหลิงเทียนในร่างชายวัยกลางคนที่กำลังแปรเปลี่ยนเป็นร่างชายหนุ่ม ไม่นานนักก็กลายเป้นเด็กหนุ่ม สุดท้ายก็มาหยุดอยู่ในสภาพร่างของเด็กชาย
     "ไม่เลว..ไม่เลว! พลังจากวิญญาณประกอบกับร่างนี้ความทรงจำของข้าจะถูกผนึกบางส่วนพลังสวรรค์ของเจตจำนงบัดซบนั่นจะทำให้สวรรค์ไม่อาจหาข้าพบ ไอ้เง็กเซียนเด็กน้อยป่านนี้มันต้องโกรธสวรรค์เป็นฟืนเป็นไฟแล้วเป็นแน่ ฮ่าๆๆๆ"หลิงเทียนหัวเราะก้องกังวาลไปทั่วห้วงวิญญาณ อยู่ๆสีขาวก็จากดวงวิญญาณก็ค่อยๆแปรเปลี่ยนเป็นสีทมิฬยิ่งกว่าวิญญาณของเทพธิดาน้ำแข็ง ภาพนี้เรียกความสนใจจากทั้งสามให้หันมามองเป็นตาเดียว
     "ไอ้หนูเพศผู้ทั้งสองข้าให้สองทางเลือกแก่เจ้า หนึ่งตาย สองจงออกไปจากร่างนี้ไปในสามลมหายใจไม่งั้น...ตาย!"หลิงเทียนกล่าวเสียงเย็น สายตาทั้งสองพลันส่องประกายเย็นเยียบแผ่เจตนาสังหารหลินเทียนออกมา
     "พวกเจ้าตัดสินใจแล้ว? เช่นนั้นก็อย่าได้โทษข้าจงโทษโชคชะตาของเจ้าเสีย!"สิ้นเสียหลิงเทียนร่างวิญญาณสีม่วงของนักปราชณ์หนุ่มและชายชราพลันสลายกลายเป็นละอองตกกระทบเข้าสู่ห้วงวิญญาณ เวลานี้ความทรงจำ ความสามารถ พรสวรรค์มันได้กลายเป็นหลิงเทียนแล้ว
     "นะ...นี่ วิชาสลายจิตสำนึกผนึกรวมวิญญาณ"ร่างวิญญาณเทพธิดาน้ำแข็งสั่นสะท้าน นางมิกล้าแม้แต่จะมองหลิงเทียน เพราะสิ่งที่เกิดขึ้นแม้แต่นางมีร่างเนื้อก็ไร้หนทางรอดชีวิต
     "หนูน้อย! ข้ามีหนทางให้เจ้าสามหนทาง สองหนแรกเหมือนไอ้หนูเพศผู้ทั้งสอง ส่วนหนทางสุดท้ายเจ้าต้องกลายเป็นทาสรับใช้ของข้า"หลินเทียนกล่าวเสียงเย็น ใบหน้ายังคงนิ่งสงบมิมีระรอกแห่งความหวาดหวั่น
     "ทาสรับใช้?!"เทพธิดาน้ำแข็งตกใจถอยหลังไปถึงสิบก้าวอย่างหวาดกลัว แม้ว่ายากจะยอมแต่มันเป็นทางเลือกเดียวของนาง
     'เหตุใด! เหตุใดข้าต้องมาพบพานสัตว์ประหลาดแห่งยุคบรรพกาลตนนี้'นางคิดในใจ ก่อนนางเข้าสู่สังสารวัฏนางเคยอ่านเรื่องราวของผู้ต่อต้านสวรรค์จากตำราโบราณ ตัวตนเหล่านั้นล้วนแข็งแกร่งเหนือความเข้าใจ พลังอ่อนด้อยกว่าสวรรค์เล็กน้อยหรือไม่ก็เทียบเท่า ไฉนเลยนางต่อต้านสวรรค์เพียงครั้งเดียวจะเทียบเท่าได้เป็นนางเสียเองที่พลาดถูกทัณฑ์สวรรค์ผ่าใส่จนตกตาย
     "ใช่! เจ้าต้องกลายเป็นทาสรับใช้ข้ามันเป็นโชควาสนาอันดีของเจ้า หากเจ้ามิใช่ผู้ต่อต้านสวรรค์ข้าคงดับวิญญาณเจ้าไปพร้อมสองตัวนั้นแล้ว"
     "ขะ...ข้าจะขอเป็นทาสรับใช้ของท่าน"เทพธิดาน้ำแข็งไม่มีหนทางอื่นจึงต้องกล่าวยอมรับไปอย่างมิอาจช่วยได้ ซ้ำนางยังคุกเข่าลงเบื้องหน้าหลิงเทียน เพียงแต่นางมิอาจล่วงรู้อนาคตอันรุ่งโรจน์ของนางได้..ยามกลายเป็นทาสรับใช้ของหลิงเทียน
     เมื่อหลินเทียนได้ยินสตรีน้ำแข็งยอมรับ ตราประทับวิญญาณพลันพุ่งออกมาจากร่างวิญญาณของหลินเทียนปลดปล่อยเส้นแสงสายหนึ่งสู่ร่างวิญญาณของสตรีน้ำแข็งในเสี้ยววิ ช่วงเวลานั้นสตรีน้ำแข็งจึงกลายเป็นทาสรับใช้โดยสมบูรณ์ ไม่ว่าหลิงเทียนจะสั่งอะไรเธอต้องทำไม่อย่างนั้นวิญญาณจะแตกดับ
     "ดี! เจ้าเป็นทาสรับใช้ของข้า ร่างนี้เจ้ามิอาจครอบครองและเจ้ามิจำเป็นต้องไปครอบครองร่างอื่นใดเช่นกัน เพราะข้าจะสร้างร่างเนื้อให้เจ้าขอเพียงเจ้าอยู่คอยรับใช้จนกระทั่งข้าสามารถใช้ร่างกายใหม่ได้ระดับหนึ่ง คอยปกปักษ์รักษาร่างกายจนกว่าจะถึงเวลานั้น"สิ้นเสียงหลิงเทียนตราประทับสามตราประทับพลันถูกปลดผนึก จากร้อยปีจึงใช้ได้กลายเป็นสิบปีใช้งานได้ก่อนจะถูกผนึกกลับไปอีกครั้ง
     ฟู่วววววววววว หลินเทียนถอนหายใจออกมาคราหนึ่งแล้วจึงกล่าวขึ้นมา
     "เก้าสิบเก้าชาติภพข้าใช้นามหลิงเทียนเป็นนามแท้จริงตลอดมาไม่เคยเปลี่ยนนามอันแท้ ครานี้ข้าขอแลกเปลี่ยนไม่ใช้นามหลิงเทียนอีกต่อไป แลกเปลี่ยนกับกายเนื้ออันแข็งแกร่งรองรับตราประทับได้ทั้งหมด ทุกสามปีตราประทับในร่างข้าจะถูกปลดผนึก"กล่าวจบแสงสีขาวดำพลันครอบคลุมร่างวิญญาณของหลิงเทียน ก่อนกฏเกณฑ์แห่งธรรมชาติจะทำพันธะบางสิ่งแล้วจางหายไป ซ้ำมันยังซึมซับไปยังร่างของทารกหลายส่วน
     "เอาล่ะเจ้าเฝ้าคอยข้าจนกว่าจะถึงช่วงเวลาสิบปีข้าถึงจะจำความในครั้งนี้ได้ มันเป็นเวลาพอดิบพอดีกับตราประทับทั้งสามสามารถใช้ได้ มันจักช่วยสร้างเจ้าตามปราถนา"คำกล่าวสุดท้ายก่อนจิตสำนึกจะถูกผนึกแล้วลอยเข้าไปในร่างของทารกทิ้งให้ร่างวิญญาณสตรีน้ำแข็งยินนิ่งค้าง ทว่า...นางไม่อาจทำสิ่งใดจึงได้เพียงเข้าไปอยู่ในห้วงวิญญาณและคอยปกปักษ์ตามคำกล่าว
     เทพธิดาน้ำแข็งยังคงตกตะลึง
     "หลิงเทียน!...นายท่านมีนามว่าหลิงเทียน!!!...หรือว่าท่านเป็นบุคคลในตำนานบรรพกาลของผู้ต้านสวรรค์ 'หลิงเทียน จักรพรรดิเหนือสวรรค์ทุกชาติภพ' "เทพธิดาน้ำแข็งพึมพำราวกับตกอยู่ในห้วงภวังค์ ยามนี้นางตกตะลึงอย่างแท้จริงเพราะมันมิใครกล้าใช้นามนี้แม้แต่เอ่ยนาม...มิใช่..อย่าว่าแต่เอ่ยนามเพียงคิดก็มิมีผู้ใดหาญกล้าแล้ว
     หนึ่งเดือนผ่านไปอย่างรวดเร็วหลังจากเกิดเรื่องราวในห้วงวิญญาณ หญิงสาวก็ได้คลอดทารกออกมาในที่สุดภายใต้ความช่วยเหลือจากชายชราและหญิงชรา ทั้งสองช่วยหญิงสาวนามว่าหลินทำคลอดทารกราวกับผ่านประสบการณ์มาเหลือล้น
     อุแว๊...อุแว๊.....
     ทารกน้อยออกมาสู่โลกภายนอกเสียงร้องพลันดังขึ้นความคิดอ่านก่อนหน้าหรือเจตจำนงได้หลอมรวมเข้ากับร่างของทารกน้อยประกอบวิญญาณของปราชณ์และชายชราต้องใช้เวลาประมาณหนึ่งปีทารกนี้จึงจักมีความคิดอ่านและเดินได้ เขาจะเป็นตัวตนที่ทำให้ทั้งสามประหลาดใจราวกับถูกสายฟ้าผ่าลงกลางศีรษะ
     "ลูกของเรา.."น้ำเสียงอ่อนโยนแฝงไว้ด้วยความหวั่นไหวดั่งขึ้นมา สองมือโอบประคองทารกน้อยในผ้าขนหนูผืนสะอาดจากหญิงชรา แววตาของนางเอ่อคลอจนน้ำใสสายหนึ่งไหลออกจากดวงตา นี่คือน้ำตาแห่งความสุขของมารดายามได้เห็นใบหน้าของบุตรเป็นคราแรก
     "ยินดีด้วยสะใภ้ข้า..ลูกเจ้าเป็นชาย"หญิงชายกล่าวขึ้นมา ชายชราพยักหน้ายิ้มก่อนกล่าวขึ้นมา
     "อาหยี๋หลานเราเป็นชายในอนาคตหากเติบใหญ่ต้องแข็งแกร่งไร้โรคภัย"สิ้นประโยคชายชราพลันเดินออกจากบ้านไปพร้อมรอยยิ้ม 
     "หลินเอ๋อร์พวกข้าอยู่กับเจ้าได้เพียงหนึ่งปีหลังจากนั้นต้องกลับไปยังสำนักแล้ว อภัยให้พวกข้าที่ไม่สามารถอยู่ดูหลานน้อยได้นานนัก"หญิงชราถอนหายใจ หญิงสาวบนเตียนส่ายหน้า นางพอทราบมาบ้างทั้งสองเป็นดั่งผู้วิเศษมิสามารถออกจากสำนักได้นานแม้ว่านางจักมิรู้ละเอียดมากนัก แต่นางก็คาดเดาว่าทั้งสองคงเปิดสำนักอะไรบางอย่างและต้องช่วยกันดูแล ทว่า...คิดอย่างไรข้อสงสัยในใจนางยิ่งมากขึ้น..มากขึ้น นางจึงลบความคิดเหล่านั้นไป
     "ไม่เป็นไรค่ะแม่ อีกไม่นานพี่หลี่ต้องกลับมา"หลินยิ้มขึ้นมาอย่างมีความสุขพลางมองใบหน้าทารกน้อยในอ้อมอก เพียงหญิงชราเห็นจึงอดไม่ได้จะรู้สึกสงสารนางยิ่ง สามีของนางหรือก็คือบุตรของหญิงชราอย่างไรก็ต้องตายเป็นแน่ เพราะผู้ที่มันไปปะทะในครานี้เป็นผู้ใช้กำลังภายใน มันมิสามารถต่อกรกับอีกฝ่ายได้อยู่แล้วซ้ำนางกับสามียังมิอาขช่วยเหลือใดๆมันได้
     'สวรรค์หาได้มีตาไม่'
     -----โปรดติดตามชมตอนต่อไป-----
     ไรท์:คอมเม้นต์ กดติดตาม กดไลค์ กดแชร์ กดเก็บนิยายเรื่องนี้ไว้ในใจด้วยเด้ออออ
     ติชมได้นะ