เกมหลอกหลอนซ่อนเงื่อนของพวกสัมภเวสี ยังคงไม่จบหรืออย่างไรกัน... มันถึงได้ตามรังควานเขาไม่รู้จักจบสิ้น พวกมัน้าอะไรกันแน่!!!
แต่คราวนี้คมกริชไม่กลัวอะไรอีกต่อไปแล้ว เข้ามาเลย... จะเข้ามาไม้ไหนอีกล่ะคราวนี้ไอ้พวกิญญาจรจัด จะเล่นลอบกัดข้างหลังกันไปถึงไหน แน่จริงพวกแกก็ทำอะไรสักอย่างให้มันสิ้นเื่สิ้นราวไปเสียทีเถอะ มันจะได้จบ ๆ ไปโดยเร็ว ฉันจะไม่ทนพวกแกอีกต่อไปแล้ว
คมกริชตัดสินใจขับรถมุ่งตรงไปยังต้นไทรใหญ่นั้นตามเกมที่พวกมันวางไว้ เขาจะต้องทำทีขับไปจ่อท้ายรถกระบะคันนั้นเพื่อรอแซงขึ้นข้างหน้า พวกแก้าอย่างนี้ใช่มั้ย...ได้เลยพวก เดี๋ยวจัดให้...
ตอนนี้ชายหนุ่มกำลังขับขึ้นมาตีคู่รถกระบะฝาแฝดของเขา คมกริชพยายามเร่งเครื่องจะแซงมันให้ได้ แต่รู้สึกว่าไอ้หมอนั่นจะไม่ยอมง่าย ๆ
ในหางตาซ้ายรำไร... คมกริชเหมือนเห็นผู้ชายในรถกำลังหันมามองเขาอยู่ สัญชาตญาณปลุกให้เขาหันไปมองตอบ
ใบหน้านั้นกำลังส่งรอยยิ้มให้เขา เหมือนที่เขาเคยส่งยิ้มให้มันก่อนหน้านี้ แต่ชายหนุ่มกลับรู้สึกว่ามันเป็ยิ้มที่แสนเยือกเย็นยิ่งนัก เส้นขนทั่วร่างกายลุกซู่ขึ้นมาราวกับนัดกันไว้
ในวินาทีนั้นคมกริชตัดสินใจะโพูดออกไป
“นายเป็ใคร ้าอะไรจากฉันวะ ถึงได้ตามรังควานกันไม่ยอมจบสิ้นสักที ขอร้องเถอะ...อย่าทำอย่างนี้อีกเลย เรามันอยู่กันคนละชาติภพแล้ว อย่ามายุ่งกับพวกมนุษย์จนมันวุ่นวายอย่างนี้สิ”
ร่างนั้นเหลือกตามองเขา เหมือนอยากจะให้เขาเพ่งมองตัวมันให้เต็มสองตา
ตอนนี้ทุกอย่างรอบตัวหยุดการเคลื่อนไหว เหมือนมีใครเอารีโมทวิดีโอมากดที่ปุ่มหยุดเล่น ให้ภาพมันค้างเติ่งไม่ยอมไปไหน รถของมันและเขาลอยนิ่งสนิทอยู่ในอากาศอย่างเหลือเชื่อ มีเพียงแต่เราสองคนเท่านั้นที่ยังขยับเขยื้อนร่างกายได้
“ฉันคือลางสังหรณ์ของนายไงล่ะ ฉันอยู่กับนายตลอดเวลาที่นายเกิดมา นายจำไม่ได้เหรอเพื่อน... ั้แ่เด็กมาแล้วนายสามารถล่วงรู้เหตุการณ์ล่วงหน้าจากััพิเศษที่คนธรรมดาเขาไม่มีกัน ว่ากันว่าคนที่มีลางสังหรณ์จะพยายามแก้ไขเหตุการณ์ให้ผิดไปจากเดิมที่มันควรจะเป็ และนายก็เป็หนึ่งในนั้น"
"นายทำให้คนที่กำลังจะตายเพราะชะตาถึงฆาตรอดชีวิตมาแล้วนักต่อนัก เป็เหตุให้บัญชีคนตายเกิดความวุ่นวาย นายกำลังสร้างความโกลาหลให้กับสารบบงานบัญชีในนรกรู้มั้ย” น้ำเสียงของมันถอดแบบออกมาจากเขาอย่างไม่มีผิดเพี้ยน จนชายหนุ่มคิดว่าเขากำลังสนทนาอยู่กับตัวเองตรงหน้ากระจกเงาลึกลับบานใหญ่
“นี่นายพูดบ้าอะไรน่ะ ฉันไม่เข้าใจ” คมกริชรู้สึกว่าตัวเองกำลังจะเสียสติในอีกไม่นานนี้
“รู้มั้ยว่าที่นายผ่านเหตุการณ์มาเมื่อครู่นี้ นั่นแหละคือลางสังหรณ์สุดท้ายของนาย” ไอ้หมอนั่นพูดถึงเื่อะไรก็ไม่รู้ เขาอยากจะบ้าตาย
“หมายความว่ายังไง สังหรณ์สุดท้ายของฉันยังงั้นเหรอ”
“ใช่แล้ว...แล้วคราวนี้นายจะไม่สามารถแก้ไขเหตุการณ์ได้เหมือนที่เกิดขึ้นกับคนอื่น เพราะมันคือลางสังหรณ์ของตัวนายเอง” ผู้ชายคนนั้นกำลังทำให้คมกริชหวาดกลัว
“หมายความว่าฉันกำลังจะตายยังงั้นเหรอ!?! ไม่นะ...ฉันยังไม่อยากตาย!!”
“นายดูรถบรรทุกคันนั้นสิ มันกำลังแล่นมาด้วยความเร็วสูง นายแซงฉันไปไม่พ้นหรอก เพราะฉันจะไม่ยอมให้นายทำอย่างนั้นแน่ ๆ ถ้านายกลัวจะหลับตาก็ได้นะ ฉันไม่ว่า...”
ขาดคำของผู้ชายที่มีใบหน้าเหมือนกับคมกริชราวกับเป็คน ๆ เดียวกัน ภาพทั้งหมดที่หยุดการเคลื่อนไหวเมื่อครู่กลับเริ่มขยับออกจากจุดเดิม เหมือนปุ่ม Play ของรีโมทคอนโทรลจากเครื่องเล่นวิดีโอถูกกดให้เล่นภาพต่อเนื่องอีกครั้ง
ในเวลาต่อมา... แสงไฟเจิดจ้าจากดวงไฟหน้ารถบรรทุกก็สาดส่องเข้ามา พร้อมกับเสียงบีบแตรดังสนั่นหวั่นไหว คมกริชมองเห็นคนสามคนที่นั่งมาในรถบรรทุกคันนั้นแสดงอาการใสุดขีด โดยเฉพาะคนขับที่เหลือกตาอ้าปากค้างมาทางเขาเหมือนไม่เคยเจอกับเหตุการณ์ที่น่ากลัวที่สุดในชีวิต...
สำนึกสุดท้าย... คมกริชได้ยินเสียงรถชนปะทะกันดังโครมใหญ่ แล้วทุกสิ่งทุกอย่างก็ดับวูบหายไปจากมโนสำนึกของเขา...
(จบเื่)
(***รบกวนฝากคอมเมนต์ด้วยนะครับ จะได้นำไปปรับปรุงแก้ไขในโอกาสต่อไป ท่านไหนอยากให้กำลังใจนักเขียนหรือให้ของขวัญงานเขียนชุดนี้จะเป็พระคุณอย่างสูงครับ***)
508
