ตอนที่ 22
“ท่านพ่อ เราควรจะซื้อที่ดินเพิ่ม และสร้างบ้านใหม่นะเ้าคะทำกำแพงบ้านด้วยสูงๆจะได้ไม่มีใครบุกรุกเข้ามาบ้านเราได้ง่ายๆอีก”หลังทานมื้อเย็นทั้งครอบครัวก็มานั่งปรึกษาหารือกันจิวจิวจึงรีบเสนอความคิดเห็นของเธอ
“จริงด้วยค่ะท่านพี่”หลันฮวาเห็นด้วยกับความคิดของบุตรสาวคนอื่นก็พยักหน้าเห็นด้วยเช่นกัน
“พี่ก็เห็นด้วยนะ แต่คนอื่นจะสงสัยไหมว่าเราเอาเงินมากจากไหน”หานตงก็เห็นด้วย ตอนนี้ครอบครัวเขามีเงินไม่ใช่น้อยจากการขายเห็ดหลินจือรอบที่แล้วแต่ที่ยังไม่ได้เอาออกมาใช้นั่นเพราะยังหาเหตุที่มาของเงินไม่ได้ หากมีคนอื่นถาม
“ท่านพ่อ ถ้ามีคนถาม เราก็บอกไปตามจริงสิเ้าคะว่าเราเก็บเห็ดหลินจือ และเก็บโสมไปขายได้ราคาแพง อย่างมากพวกเขาก็แค่คิดว่าพวกเราโชคดีคงพากันขึ้นเขาไปเก็บบ้างก็เท่านั้นแหละเ้าค่ะ ไม่มีใครมาซักถามเราหรอกว่าเราเก็บได้มากแค่ไหน”จิวจิวบอกผู้เป็พ่อ เมื่อไม่เห็นมีความจำเป็ต้องปิดบังในเมื่อพวกเธอไม่ได้ไปปล้นหรือแย่งชิงของใคร
“ก็จริงนะเอาอย่างที่จิวเออร์พูดก็ได้”หานตงนิ่งคิดอยู่ชั่วครู่ ก่อนจะพยักหน้าเห็นด้วยเมื่อตอนนี้ไม่ต้องกลัวว่าบ้านใหญ่จะเข้ามาวุ่นวายอีก เขาก็ควรจัดการความเป็อยู่ของครอบครัวให้ดีขึ้น
“แล้วเ้าอยากได้ที่ดินมากแค่ไหนล่ะจิวเออร์”หานตงถามบุตรสาวคนเล็กเมื่อคิดว่าเงินที่ได้มาทั้งหมดนี้ มาจากความโชคดีของบุตรสาว
“ท่านพ่อข้าอยากได้ที่ดินที่ว่างทั้งหมดที่ติดกับบ้านเราและยาวไปจนถึงลำธารตรงตีนเขาหลังบ้านเราเลยเ้าค่ะ”จิวจิวไปสำรวจมาก่อนแล้วว่ามีที่ว่างมากแค่ไหนรอบบ้านเธอ
“มันไม่มากไปหรือจิวเออร์ ลูกจะซื้อที่มาทำอะไรมากมาย”หลันฮวาขมวดคิ้วเมื่อคิดตามคำพูดของลูกสาว และเห็นว่าที่ว่างนั้นไม่ใช่น้อยๆ
“ท่านพ่อ ท่านแม่ ข้ามีแผนเ้าค่ะ”จิวจิวยิ้มน้อยๆ กับแผนการของตัวเองแผนการที่เคยได้แต่คิดแต่ไม่ได้ทำในโลกที่จากมา
“ไหนเล่ามาสิ ว่าเ้าจะทำอะไรกับที่ดินทั้งหมด”หานตงยิ้มให้บุตรสาว
“ท่านพ่อท่านต้องไปซื้อที่ทั้งหมดมาก่อนเ้าค่ะ ข้าถึงจะลงรายละเอียดได้และที่สำคัญพรุ่งนี้เราต้องไปขายโสมนั่นด้วยนะเ้าคะ ข้าคิดไว้แล้วว่าเราจะขายโสมแค่ครึ่งหนึ่งที่เหลือข้าข้าจะเก็บไว้ขยายพันธุ์เ้าค่ะ บ้านเราจะได้มีโสมขายตลอด”จิวจิวยิ้มกริ่มสวนสมุนไพร ของเธอต้องเกิด หึๆ
“ได้ๆเอาตามนั้นพ่อเชื่อเ้า”หานตงมองลูกสาวที่คนเล็กอย่างชื่นชมเขาเชื่อในโชควาสนาของบุตรสาว ั้แ่ที่ลูกเล่าเื่มิตินั่นแล้ว เขามั่นใจว่าโชคดีที่กำลังมาเยือนครอบครัวเขาในตอนนี้นั้น มาจากวาสนาของบุตรสาวคนเล็กนี้เองเขาจึงไม่คิดจะขัดใจ เมื่อบุตรสาว้าให้เขาทำ
“ถ้าอย่างนั้นพรุ่งนี้เช้าพวกเราเข้าเมืองไปขายโสมกัน กลับมาท่านพ่อก็ไปซื้อที่ดินแล้วเราก็จะหาช่างมาทำบ้านใหม่ ดีไหมเ้าค่ะ”จิวจิววางแผนการให้รัดกุมเพื่อที่อะไรหลายๆอย่างจะเสร็จอย่างรวดเร็ว
“ได้ เช่นนั้นก็แยกกันไปพักผ่อนพรุ่งนี้ต้องตื่นแต่เช้า”หานตงพยัก ไม่คิดจะแย้งความคิดของบุตรสาวสักนิดคนอื่นก็เช่นกัน ต่างไม่มีใครมีความคิดเป็อื่น
ในตอนเช้ามืดนั้น ครอบครัวหานสามคนก็ออกเดินทาง จุดหมายปลายทางอยู่ที่หอหลู่ฟง โชคดีหน่อยที่วันนี้ไม่ต้องเดินเพราะบิดาได้เช่ารถวัวเทียมเกวียนจากผู้ใหญ่บ้านเพื่อเข้าเมือง แม้วัวจะเดินช้าไปสักหน่อยแต่ก็ไม่เคยหยุดพักทำให้ครั้งนี้สามารถไปถึงในเมืองได้เร็วขึ้นครึ่งชั่วยาม
“อ้าวพี่ชาย ท่านมาอีกแล้วหรือขอรับ้าขายสมุนไพรเหมือนเดิมหรือไม่ขอรับ”เสี่ยวเออร์รีบเข้ามาทักทายอย่างสุภาพเมื่อจำหานตงและลูกๆได้ ครั้งที่แล้วอีกฝ่ายได้มาทำการค้าใหญ่กับหลงจู้ที่นี้ทำให้เขาจำได้ขึ้นใจ
“ใช่แล้วน้องชายรบกวนช่วยแจ้งหลงจู้ให้ด้วย”หานตงพยักหน้ารับ ก่อนจะเอ่ยบอกเสี่ยวเอ้อร์น้ำเสียงสุภาพ
“เชิญพี่ชายที่ห้องรับรองได้เลยขอรับ”คนทั้งหมดก็รีบเดินตามเสี่ยวเอ้อร์ไปที่ห้องรับรองห้องเดิมทันที
“โปรดรอสักครู่ ข้าจะไปตามหลงจู้และท่านหมอหลิวมานะขอรับ”เสี่ยวเอ้อร์เมื่อจัดเตรียมน้ำชารับรองแขกเสร็จแล้วก็รีบถอยออกไป เพื่อไปรายงานเ้านาย
“คาราวะท่านหมอหลิวคาราวะหลงจู้ขอรับ”ผ่านไปไม่นานคนก็เดินเข้ามา หานตงและลูกลุกขึ้นเมื่อเห็นผู้ที่เดินเข้ามาใหม่
“นั่งเถอะ วันนี้พวกเ้าเอาเห็ดหลินจือมาขายอีกรึ”หมอหลิวตาเป็ประกาย คราวที่แล้วเห็ดที่ได้มานำไปหลอมเป็ยาและส่งไปที่สาขาที่เมืองหลวงสร้างรายได้เข้ามามหาศาล เขาจึงหวังว่าจะเห็นมันอีกครั้ง
“ไม่ใช่ขอรับวันนี้พวกข้าไม่ได้นำเห็ดมาขายขอรับ”หมอหลิวมองสบตากับหลงจู้มีสีหน้าผิดหวังเล็กน้อย
“วันนี้พวกข้านำโสมมาขายเ้าค่ะ”จิวจิวเห็นท่าทางผิดหวังของทั้งคู่จึงรีบบอกวัตถุประสงค์ที่มาในวันนี้
“โสม!อย่างนั้นรึ”หมอหลิวอุทาน แววตาพลันเป็ประกายยิ่งกว่าเดิม
“นี่เ้าค่ะ”จิวจิวหยิบโสมออกมาจากตะกร้าที่หยางหลงหิ้วไว้ ขึ้นมาสองหัว โดยที่พวกมันยังถูกห่อด้วยใบไม้ใบใหญ่ และนำมันวางลงไปที่โต๊ะ
“โสม!จริงๆด้วย”หลงจู้หยิบขึ้นมาหัวหนึ่งแล้วแกะใบไม้ที่หุ้มอยู่ออก ก่อนจะอุทานอย่างตื่นเต้น
“โสมร้อยปี! แถมยังเป็โสมที่มีพลังิญญาระดับ3อีกด้วย”หมอหลิวอุทานเสียงหลงทันทีที่แกะใบไม้ออกมาพบโสมหัวใหญ่ อายุร่วมร้อยปีแถมรอบข้างยังพบพลังิญญาแผ่กระจายออกมา
“โสมิญญาอย่างนั้นรึท่านหมอหลิว”หลงจู้ ไม่ใช่ผู้ฝึกตนจึงมองไม่ออก ได้แต่ชโงกหน้าไปดูกับท่านหมอหลิว
“ใช่ แถมยังอยู่ระดับสาม อีกต่างหากวิเศษ วิเศษมาก โสมว่าหายากแล้ว โสมที่มีพลังิญญาหายากยิ่งกว่าฮ่าๆ”หมอหลิวหัวเราะลั่นอย่างชอบใจ
“พวกเ้าช่างโชคดีแท้ๆ ที่ไปเจอมาเอาล่ะ โสมิญญาอายุร้อยปีพวกนี้ข้าให้หัวล่ะ 2000 ตำลึงเ้าว่ายังไง แม้พวกมันจะอยู่แค่ระดับสามแต่ก็ไม่ใช่สิ่งที่จะหาได้ง่ายๆ”หมอหลิวเสนอราคา ที่สูงยิ่งกว่าโสมธรรมดาทั่วไป
หานตงและลูกๆต่างตกตลึงในราคาที่ท่านหมอหลิวเสนอมาหัวล่ะ สองพันตำลึงอย่างนั้นรึ จิวจิวนิ่งค้างไปชั่วครู่สมองน้อยๆของนางรีบคิดคำนวณ หัวล่ะสองพันตำลึง ในมือมีอยู่ ร้อยแปดสิบหัวคัดโสมที่อายุร้อยปี ตามที่เ้าหยวนเป่าบอก ได้มาร่วม แปดสิบหัว อีก หกสิบหัวอายุ ร่วมสองร้อยปีอีก สามสิบหัวอายุ ห้าร้อยปี และมีอีก สิบหัวที่มีอายุ พันปี ไม่รวมพวกต้นเล็กๆที่เธอแยกไว้ปลูกในมิติแน่นอน ว่าโสมอายุ ห้าร้อยปีกับหนึ่งพันปี เธอไม่คิดจะขาย เก็บไว้ใช้คราจำเป็จริงๆถึงจะนำมันออกมาใช้ ตอนนี้เมื่อได้ฟังราคา เธอคิดว่าจะขายแค่โสมอายุร้อยปีก็เพียงพอแล้ว ที่เหลือเก็บไปปลูกในมิติ แค่ผ่านไปไม่นาน เธอก็จะมีโสมพันปีหลายร้อยต้นแล้ว หึๆ
“ทำไม พวกเ้าไม่พอใจราคานี้หรือ”หลงจู้เอ่ยถามเมื่อเห็นทุกคนเอาแต่นิ่งแข็งทื่อกลายเป็หินไปเสียแล้ว
“เอ่อ ไม่ใช่ ไม่ใช่ขอรับ ข้าพอใจขอรับข้าเพียง ไม่อยากจะเชื่อว่าจะได้ราคาสูงเช่นนี้”หานตงรีบเอ่ยแก้ตัวกลัวอีกฝ่ายเข้าใจผิด ทั้งที่ตัวเขายังไม่หายจากอาการตกตะลึง
“ท่านหมอพวกข้ามีโสมแบบนี้อยู่อีกท่านจะรับซื้อทั้งหมดหรือไม่เ้าคะ”จิวจิวพยักหน้าเห็นด้วยกับราคา เมื่อเธอสอบถามเ้าหยวนเป่าที่อยู่ในมิติแล้วว่าเป็ราคาที่เป็ธรรม ดังนั้นเธอจึงคิดจะเอาโสมร้อยปีทั้งหมดออกมาขายพร้อมกัน
“ยังมีอีกอย่างนั้นรึ!”หมอหลิวกับหลงจู้อุทานเสียงหลง สองหัวว่าเยอะแล้วสามพ่อลูกนี้ยังบอกว่ามีอีก
“รับซื้อ รับซื้อแน่นอนเ้ามีเท่าไหร่ล่ะ”หมอหลิวเอ่ยถามจิวจิวเมื่อตั้งสติได้เอ่ยถามเ้าตัวน้อยน้ำเสียงตื่นเต้น
“อืม เท่าไหร่นะ ท่านรอสักครู่ เดี๋ยวข้ากับท่านพ่อและพี่ชายจะไปยกจากเกวียนขึ้นมาให้ท่านดูก็แล้วกัน”จิวจิวทำท่านึกอยู่นาน ท่ามกลางการลุ้นระทึกของหมอหลิวกับหลงจู้ ที่พอได้ยินคำตอบทำเอาสองคนแทบล้มหัวคะมำลงไปบนโต๊ะต่างรีบยืดตัวนั่งตรงมองส่งสามพ่อลูกที่เดินออกไปเอาของ
หลังจากที่มุ่งกลับไปที่เกวียนหานตงก็รีบเอาตะกร้าออกมาให้จิวจิวเอาของออกจากมิติ ใส่ลงไปหานตงและหยางลงจึงเป็คนแบกตะกร้ากลับขึ้นไป้า ผ่านไปไม่นาน ทั้งสามก็กลับมาในห้องเดิมอีกครั้ง
“ห๋า”ท่านหมอหลิวและหลงจู้ตาค้าง เมื่อมองเห็นโสมิญญาอายุร่วมร้อยปี อัดแน่นอยู่ในตะกร้าที่สองพ่อลูกแบกกลับมา
“พวกเ้า... ไปได้มันมายังไงเยอะขนาดนี้”หมอหลิวพูดแทบไม่เป็คำ ไม่อยากจะเชื่อ ว่าจะมีโสมิญญามากมายขนาดนี้ทั้งชีวิต เขายังไม่เคยเห็นมาก่อน
“พวกข้าเดินหลงเข้าไปในป่าชั้นในและบังเอิญไปเจอมาขอรับ”หานตงและครอบครัวแต่งเื่ไว้แล้วว่าหากมีคนถามจะตอบอย่างไร
“พวกเ้าโชคดีมากหลงป่าไปเจอดงโสมเข้าให้ อายุรุ่นเดียวกันหมด พลังิญญาบริสุทธิ์สามส่วน เยี่ยมซื้อ ต้องซื้อทั้งหมดแน่นอน ฮ่าฮ่า”หมอหลิวหัวเราะอย่างชอบใจเมื่อสำรวจดูโสมทั้งหมดแล้ว คุณภาพดีเยี่ยมเช่นเดียวกันทั้งหมด
“ทั้งหมดแปดสิบหัวขอรับ”เสี่ยวเออร์ที่ถูกเรียกมาช่วยนับจำนวนโสมเอ่ยบอกหลังจากนับเสร็จ พร้อมกับที่หมอหลิวก็ตรวจสอบทั้งหมดเสร็จเช่นกัน
“แปดสิบหัว หัวละสองพันตำลึง เป็เงินหนึ่งแสนหกหมื่นตำลึง รอสักครู่ข้าจะไปเบิกเงินมาให้พวกเ้าจะรับเป็ตั๋วเงินทั้งหมดหรือบางส่วน”หลงจู้คำนวณเสร็จสรรพก่อนจะเอ่ยถามความ้าของสามพ่อลูก
“เงินจำนวน แสนห้าหมื่นตำลึง ข้า้าเป็ตั๋วแลกเงินขอรับ และอีก หนึ่งหมื่นตำลึงข้า้าเป็เหรียญตำลึง และเหรียญอีแปะขอรับ รบกวนหลงจู้แล้ว”หานตงกล่าวอย่างนอบน้อม
“ไม่รบกวนเลย ไม่รบกวนเดี๋ยวข้าจะจัดการให้”หลงจู้ขอตัวเดินออกไปเพื่อไปจัดการเงินค่าโสมเ่าั้
“หากพวกเ้ามีสมุนไพรอีกก็นำมาขายให้ข้าได้เลยรับรองข้าต้องให้ราคาที่เป็ธรรมแก่พวกเ้าแน่นอน”หมอหลิวกล่าวอย่างอารมณ์ดีกับสามพ่อลูกมองเสี่ยวเอ้อร์ที่กำลังขนย้ายโสมไปเก็บอย่างพึงพอใจ
“แน่นอนขอรับ ท่านผู้าุโไม่ต้องห่วงข้าต้องนำมาขายให้หอหลู่ฟงแน่นอน”หานตงตอบรับอีกฝ่าย เขายังไม่หายตื่นเต้นเลยสักนิด
“ดี ดีมากหากต่อไปพวกเ้ามีอะไรให้ช่วย ก็มาหาข้าได้ที่นี่ได้ทันทีเช่นกัน”หมอหลิวรู้สึกถูกชะตากับสามพ่อลูกนี้อยู่ไม่น้อยจึงคิดจะสร้างสัมพันธ์ที่ดีต่อกันเอาไว้
รอสักพักหลงจู้ก็นำเงินมาให้ ทั้งหมดจึงได้พากันเดินออกจากหอหลู่ฟงด้วยจิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว
“น้องเล็ก หยิกข้าหน่อยข้าไม่ได้กำลังฝันไปใช่หรือไม่”หยางหลง เมื่อขึ้นมานั่งบนเกวียนแล้วเขาก็เพิ่งหาเสียงตัวเองเจอ ยื่นมือออกไปตรงหน้าจิวจิว
“โอ้ย เจ็บไม่ได้ฝันจริงๆด้วย”หยางหลงสะดุ้ง ความเจ็บเป็เื่จริงหลังจากที่จิวจิวบิดเนื้อทีแขนไปรอบหนึ่งไม่ยังแรงสักนิด
“ไม่ใช่ความฝันเ้าค่ะพี่รอง ดูเงินตำลึงพวกนี้สิ”จิวจิวมองเงินตำลึงพวกนั้นที่วางอยู่ในตะกร้าตาเป็ประกาย
“เอาล่ะ เงินพวกนี้ให้จิวเออร์เก็บไว้จะปลอดภัยกว่า”หานตงมองกองเงินตรงหน้า อย่างเหม่อลอยเงินมากขนาดนี้เขาก็เพิ่งเคยได้จับครั้งแรก จึงอดที่จะใจสั่นไม่ได้และเป็กังวลไม่ได้จึงตัดสินใจให้จิวจิวเก็บไว้ในมิติแทน
“ได้เ้าค่ะท่านพ่อ”พูดจบเงินตรงหน้าก็หายวับไปต่อหน้าต่อตาเหลือไว้เพียงเล็กน้อย ที่จะเอาไว้ซื้อของใช้ที่จำเป็ เมื่อจัดการเก็บเงินทั้งหมดแล้ว สามพ่อลูกก็รีบตรงกลับบ้านท่านทีไม่กล้าแวะที่ไหนแล้ว
2K
