บทที่ 20: ผู้ล่ากลายเป็ผู้ถูกล่า
ป่าทึบในเทือกเขาเขี้ยวอสูรกลายเป็เวทีแห่งการไล่ล่าที่เดิมพันด้วยชีวิตเฟยชินวิ่งสุดฝีเท้า ลมหายใจของเขาถี่กระชั้นแต่ทุกย่างก้าวกลับเต็มไปด้วยความมั่นคงและแม่นยำ เขาไม่ได้วิ่งอย่างสับสน แต่กำลังใช้สภาพแวดล้อมให้เป็ประโยชน์เขาหลบหลังต้นไม้ใหญ่ ะโข้ามขอนไม้ที่ล้มลงและเหยียบบนโขดหินที่ปกคลุมไปด้วยมอสอย่างแ่เบาราวกับภูตพราย
เื้ัเขากลุ่มนักฆ่าแมงป่องโลหิตตามไล่ล่ามาอย่างไม่ลดละเสียงะโสาปแช่งและเสียงฝีเท้าหนักๆ ของพวกมันดังไล่หลังมาติดๆโดยเฉพาะผู้นำของพวกมันที่สามารถตามเขามาได้ในระยะที่ไม่ห่างมากนักพลังกดดันอันเย็นเยียบของมันแผ่มาเป็ระลอกๆ ราวกับคมมีดที่จ่ออยู่ที่ต้นคอ
เฟยชินรู้ดีว่าเขาไม่สามารถหนีไปได้ตลอดกาลพลังของเขามีจำกัด และศัตรูก็มีจำนวนมากกว่า
ในขณะที่เขากำลังวิ่งอยู่นั้นเอง หลักปรัชญาของ"เคล็ดวิชาอสูรไร้ลักษณ์" ก็ผุดขึ้นมาในใจของเขาอย่างชัดเจน...
“...จงทอดทิ้งรูปแบบที่ตายตัวสังหารศัตรูด้วยสัญชาตญาณดิบ!”
ใช่แล้ว... เขาคิดผิดมาตลอด เขาไม่ได้กำลัง"หนี" แต่เขาควรจะ "ล่า" ต่างหาก!ที่นี่ไม่ใช่จวนตระกูลหลิวที่เขาต้องเก็บงำพลังที่นี่ไม่ใช่เวทีประลองที่ต้องทำตามกฎเกณฑ์ ที่นี่คือป่า...คือสมรภูมิที่ไร้กฎเกณฑ์ใดๆ และในสมรภูมินี้... เขาคืออสูร!
ความคิดของเขาเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิงหน้ากากของทาสผู้หวาดกลัวถูกฉีกทิ้งไปจนหมดสิ้นเหลือเพียงเจตจำนงอันเย็นเยียบที่จะเอาชีวิตรอดและทำลายล้างศัตรู
สายตาของเฟยชินกวาดไปรอบตัวอย่างรวดเร็วประเมินสภาพแวดล้อมที่สามารถใช้เป็อาวุธได้ และแล้วเขาก็พบมัน...เนินดินสูงชันที่ปกคลุมไปด้วยโคลนและวัชพืช้าของเนินมีขอนไม้ขนาดใหญ่หลายท่อนวางิ่เหม่่อยู่เหมือนรอวันที่จะร่วงหล่นลงมา
เฟยชินแสยะยิ้มที่มุมปากเป็ครั้งแรกนับั้แ่การไล่ล่าเริ่มต้นขึ้น
เขาแกล้งทำเป็หมดแรง หอบหายใจอย่างหนักหน่วงและวิ่งไถลลงไปตามเนินดินโคลนนั้นอย่างทุลักทุเล ราวกับคนที่กำลังจะสิ้นหวัง
"มันจะหมดแรงแล้ว! ตามไปจับมัน!"นักฆ่าสองคนที่วิ่งนำหน้ามาะโอย่างดีใจ พวกมันรีบวิ่งตามลงมาตามเนินดินชันอย่างไม่ระวังตัวหวังจะเป็คนแรกที่จับตัวเฟยชินและได้รับรางวัล
เมื่อนักฆ่าทั้งสองลงมาถึงกลางเนินดินที่ลื่นและไร้ที่ยึดเกาะพอดีเฟยชินที่อยู่เบื้องล่างก็หยุดวิ่ง เขากระทืบเท้าขวาลงบนพื้นดินอย่างแรง!
เขาไม่ได้แค่กระทืบธรรมดา แต่ได้ปลดปล่อยพลังปราณอสูรที่หลอมรวมแล้วให้กลายเป็คลื่นกระแทกที่มองไม่เห็นส่งผ่านลงไปในพื้นดิน!
ครืนนน...
พื้นดินบนเนินสั่นะเืเล็กน้อยแต่มันก็เพียงพอแล้วที่จะทำลายสมดุลอันเปราะบางนั้น ขอนไม้ขนาดมหึมาที่วางอยู่้าเริ่มขยับก่อนจะกลิ้งถล่มลงมาด้วยความเร็วที่เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ!
"อ๊ากกก! ระวัง!"นักฆ่าทั้งสองเบิกตากว้างด้วยความใ พวกเขาอยู่กลางทางลาดชันที่ลื่นจนยืนไม่อยู่ไม่มีทางหลบหนีได้ทัน
โครม! ตูม!
ร่างของนักฆ่าทั้งสองถูกขอนไม้ั์ทับจนแหลกละเอียดและกวาดตกลงไปในลำธารเบื้องล่างพร้อมกับดินโคลนที่ถล่มลงมากลายเป็เพียงส่วนหนึ่งของธรรมชาติอันโหดร้ายไปในชั่วพริบตา
ผู้นำกลุ่มแมงป่องโลหิตและลูกน้องที่เหลืออีกสามคนซึ่งยืนอยู่บนเนินเบรกตัวไว้ได้ทันพวกเขามองภาพการตายของพวกพ้องด้วยความตกตะลึงและโกรธจัด
เฟยชินยืนอยู่อีกฟากหนึ่งของลำธารเขาวางกระเช้าเห็ดหลินจือลงอย่างไม่ไยดี ก่อนจะค่อยๆเงยหน้าขึ้นสบตากับผู้นำคนนั้นใบหน้าของเขาไม่ได้มีความหวาดกลัวหลงเหลืออยู่อีกต่อไปแล้ว มันเรียบเฉย...แต่ดวงตาของเขากลับลุกโชนไปด้วยไอสังหารอันเย็นเยียบและไร้ความปรานี
จากนั้น เขาก็ค่อยๆ ยกมือขึ้น...แล้วใช้นิ้วชี้กวักเรียกพวกมันอย่างท้าทาย
"ไอ้เด็กบัดซบ!!!" ผู้นำคำรามลั่นความโกรธแค้นปะทุขึ้นจนใบหน้าของเขาบิดเบี้ยว แต่ในขณะเดียวกันความระแวดระวังก็ก่อตัวขึ้นในใจ... ไอ้เด็กนี่ไม่ใช่ทาสธรรมดา มันคือปีศาจที่แฝงตัวมา!
เฟยชินไม่รอให้พวกมันตัดสินใจเขาหันหลังและหายลับเข้าไปในป่าทึบอีกครั้งแต่ครั้งนี้เขาไม่ได้วิ่งหนีเป็เส้นตรงอีกต่อไป...
เขาเริ่ม "เคลื่อนไหว"
บัดนี้... การล่าได้เริ่มต้นขึ้นอีกครั้ง...แต่ผู้ล่าและผู้ถูกล่าได้สลับบทบาทกันแล้ว!
383
