แอบรักพี่สะใภ้

หลายสัปดาห์ผ่านไปนับตั้งแต่งานเลี้ยงอาหารค่ำที่คฤหาสน์หรูบรรยากาศความอบอุ่นจอมปลอมและรอยยิ้มเคลือบยาพิษยังคงฝังแน่นอยู่ในความทรงจำของพราว หญิงสาวผู้ซึ่งบัดนี้ไม่ได้เป็นเพียงแค่เพื่อนสนิทที่แสนดีของแพรพิมพ์อีกต่อไป หากแต่เป็นดั่งพรานสาวที่ซุ่มซ่อนอยู่ในเงามืด รอคอยจังหวะเวลาที่จะตะครุบเหยื่ออันโอชะที่เธอหมายตาเอาไว้

ภายในคอนโดมิเนียมระดับไฮโซใจกลางกรุงเทพมหานคร พราวนั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาหนังอิตาลีสีดำขลับ ในมือเรียวถือแท็บเล็ตเครื่องบาง กำลังเลื่อนดูข่าวสารแวดวงธุรกิจด้วยสายตาเรียบเฉย ทว่าทันใดนั้น หน้าจอโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่บนโต๊ะกระจกก็สว่างวาบขึ้น พร้อมกับเสียงเรียกเข้าที่ตั้งค่าไว้เฉพาะบุคคล

ชื่อที่ปรากฏบนหน้าจอทำเอาริมฝีปากอวบอิ่มที่เคลือบด้วยลิปสติกสีพีชคลี่ยิ้มออกมาอย่างพึงพอใจ... 'พี่ภพ'

"สวัสดีค่ะพี่ภพ" พราวกดรับสายและกรอกน้ำเสียงอ่อนหวาน นุ่มนวล ทว่าแฝงไว้ด้วยความเป็นมืออาชีพลงไป

"สวัสดีครับพราว รบกวนเวลาทำงานหรือเปล่าครับ" น้ำเสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจของภพดังลอดผ่านสายมา ทำเอาหัวใจของหญิงสาวเต้นผิดจังหวะไปชั่วขณะ ความทรงจำถึงเสียงครางต่ำในลำคอของเขาเมื่อครั้งอยู่เซฟเฮาส์ที่ระยองแล่นปราดเข้ามาในหัว

"ไม่เลยค่ะ พราวเพิ่งเคลียร์เคสคนไข้เสร็จพอดี พี่ภพมีอะไรให้พราวรับใช้หรือเปล่าคะ?" เธอตอบกลับอย่างฉะฉาน แฝงความนอบน้อมดั่งกุลสตรีผู้อ่อนโยน

"คืออย่างนี้นะครับพราว บริษัทของพี่กำลังจะริเริ่มและเปิดตัว Mega Project ตัวใหม่ เป็นโครงการขนาดใหญ่ที่มุ่งเน้นเรื่องการดูแลสุขภาพจิต บำบัดพฤติกรรม และประเมินความตึงเครียดของพนักงานออฟฟิศ เพื่อยกระดับความสุขในการทำงาน หรือที่ทีมงานตั้งชื่อแคมเปญชั่วคราวว่าโปรเจกต์ 'Anti-LUST' เพื่อต่อต้านความเครียดและแรงกดดันทางอารมณ์ที่บั่นทอนประสิทธิภาพการทำงาน..." ภพเว้นจังหวะเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำให้พราวแทบจะกรีดร้องออกมาด้วยความยินดี "พี่อยากได้พราวมาเป็นที่ปรึกษาหลักด้านจิตวิทยาบำบัดของโครงการนี้ พราวพอจะมีเวลาเข้ามาประชุมปรึกษาหารือกับพี่เป็นการส่วนตัวที่ออฟฟิศวันนี้ไหมครับ?"

"ที่ปรึกษาหลักเหรอคะ..." พราวแสร้งทำน้ำเสียงประหลาดใจ ทั้งที่ในใจกำลังลิงโลด "เป็นเกียรติมากเลยค่ะพี่ภพ ได้สิคะ พราวจะเข้าไปหาพี่ภพที่บริษัทช่วงบ่ายสองโมง สะดวกไหมคะ?"

"สะดวกครับ พี่จะให้เลขาจองห้องประชุมระดับ VIP ไว้ให้ เจอกันนะครับพราว"

"ค่ะ พี่ภพ เจอกันค่ะ"

ทันทีที่สายถูกตัดไป พราวก็โยนโทรศัพท์ลงบนโซฟาแล้วผุดลุกขึ้นยืน สองมือชูขึ้นเหนือหัวพร้อมกับเสียงหัวเราะกังวานใสที่หลุดรอดออกมาจากลำคอ จิตใต้สำนึกของเธอกำลังกู่ร้องยินดีอย่างบ้าคลั่ง โอกาสทองที่เธอเฝ้ารอคอยมาเนิ่นนานได้ตกลงมาอยู่ในมืออย่างง่ายดาย โครงการ Mega Project นี้คือใบเบิกทางชั้นยอดที่จะทำให้เธอสามารถเดินทางเข้ามาทำงาน เคียงบ่าเคียงไหล่ และเผชิญหน้าอยู่ร่วมกับภพสองต่อสองที่ออฟฟิศเกือบทุกวันโดยไม่น่าสงสัย แพรพิมพ์จะไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะตั้งคำถาม เพราะนี่คือเรื่องของ 'งาน' และ 'ธุรกิจ' อันทรงเกียรติ

พราวใช้เวลาที่เหลือในการเตรียมตัวอย่างพิถีพิถัน เธอเลือกสวมชุดเดรสสูทเข้ารูปสีเบจที่ดูเป็นทางการและน่าเชื่อถือ ทว่าการตัดเย็บที่เน้นส่วนเว้าส่วนโค้งกลับขับเน้นเรือนร่างอรชรและหน้าอกอวบอิ่มให้ดูโดดเด่นอย่างแนบเนียน กระโปรงทรงดินสอความยาวพอดีเข่าผ่าหลังเล็กน้อย เผยให้เห็นเรียวขาขาวเนียนยามก้าวเดิน เธอสวมรองเท้าส้นสูงสีนู้ดที่ช่วยเพิ่มความสง่างาม และปิดท้ายด้วยการพรมน้ำหอมกลิ่นฟลอรัลอ่อนๆ ที่ให้ความรู้สึกสดชื่นแตะจมูก ทว่าทิ้งท้ายด้วยกลิ่นมัสก์เย้ายวนใจในยามที่ได้สูดดมใกล้ๆ

รถ SUV คันหรูของพราวแล่นเข้ามาจอดในโซน VIP ของอาคารสำนักงานใหญ่ใจกลางเมือง หญิงสาวก้าวลงจากรถด้วยท่วงท่ามั่นใจ พนักงานรักษาความปลอดภัยและพนักงานต้อนรับต่างโค้งคำนับให้เกียรติแขกคนสำคัญของท่านประธาน

เมื่อลิฟต์โดยสารความเร็วสูงพาเธอทะยานขึ้นมาสู่ชั้นผู้บริหารระดับสูง บรรยากาศความวุ่นวายก็ถูกแทนที่ด้วยความเงียบสงบและหรูหรา กลิ่นหอมปรับอากาศละมุนละไมลอยอวลอยู่ในความเย็นฉ่ำของเครื่องปรับอากาศ เลขานุการสาววัยกลางคนเดินนำพราวไปยังห้องทำงานส่วนตัวของภพ ซึ่งถูกจัดเตรียมไว้เป็นห้องประชุม VIP ขนาดกะทัดรัดแต่เพียบพร้อมไปด้วยสิ่งอำนวยความสะดวกครบครัน

"เชิญค่ะคุณพราว ท่านประธานรออยู่ด้านในแล้วค่ะ"

พราวยิ้มรับและผลักประตูบานไม้โอ๊คเข้าไป ภาพเบื้องหน้าคือร่างสูงใหญ่ของภพในชุดสูทสากลสีเข้มที่ตัดเย็บอย่างประณีต เขากำลังยืนหันหลังมองออกไปนอกหน้าต่างกระจกใสบานใหญ่ มือหนาล้วงกระเป๋ากางเกง ท่วงท่าสง่างามและเปี่ยมไปด้วยอำนาจดั่งพญาเหยี่ยวที่มองลงมาจากยอดเขา ความเป็นผู้นำและเสน่ห์ของชายวัยฉกรรจ์แผ่ซ่านออกมาจนพราวต้องลอบกลืนน้ำลายลงคอ

"สวัสดีค่ะพี่ภพ" เธอเอ่ยทักทายด้วยน้ำเสียงอ่อนหวาน

ภพหมุนตัวกลับมา ใบหน้าคมเข้มหล่อเหลาระบายรอยยิ้มอบอุ่น นัยน์ตาคู่คมเป็นประกายเมื่อมองเห็นหญิงสาวตรงหน้า "มาตรงเวลาเป๊ะเลยนะครับพราว เชิญนั่งก่อนครับ"

เขาผายมือไปยังชุดโซฟาหนังแท้สีน้ำตาลเข้มที่ตั้งอยู่มุมห้อง พราวก้าวเดินอย่างแช่มช้อยไปทรุดตัวลงนั่ง ไขว่ห้างอย่างมีจริต เผยให้เห็นช่วงขาเรียวยาวที่โผล่พ้นรอยผ่าของกระโปรงเพียงเล็กน้อย ทว่ามากพอที่จะดึงดูดสายตาของบุรุษเพศ

ภพเดินมาทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาเดี่ยวฝั่งตรงข้าม ระยะห่างระหว่างพวกเขามีเพียงโต๊ะกระจกเตี้ยๆ คั่นกลาง "พี่ดีใจมากที่พราวตอบตกลงมาคุยโปรเจกต์นี้ด้วยตัวเอง ความจริงพี่เล็งพราวไว้ตั้งแต่แรกแล้ว เพราะพี่เชื่อมั่นในความรู้ความสามารถของพราว และที่สำคัญ... พราวเป็นเพื่อนสนิทของพิมพ์ พี่จึงไว้วางใจพราวมากกว่าใคร"

คำว่า 'เพื่อนสนิทของพิมพ์' เปรียบเสมือนมีดกรีดลงกลางใจ แต่พราวซ่อนความเจ็บปวดและริษยาไว้อย่างมิดชิดภายใต้หน้ากากของรอยยิ้มแสนหวาน "ขอบคุณพี่ภพที่ให้เกียรติและไว้ใจพราวนะคะ พราวยินดีช่วยพี่ภพอย่างเต็มที่ค่ะ แล้วรายละเอียดของ Mega Project ตัวนี้เป็นยังไงบ้างคะ?"

ภพหยิบแท็บเล็ตขึ้นมาเปิดสไลด์นำเสนอข้อมูล โครงการนี้คือการพัฒนาระบบประเมินสุขภาพจิตและบำบัดพฤติกรรมผ่านแอปพลิเคชันและกิจกรรมเวิร์กชอป เพื่อช่วยลดความเครียดสะสมของพนักงาน ซึ่งเป็นปัญหาใหญ่ในองค์กรยุคปัจจุบัน โดยต้องการที่ปรึกษาหลักที่มีความเชี่ยวชาญทั้งทฤษฎีและปฏิบัติมาควบคุมทิศทางของโครงการ

"พี่เห็นผลลัพธ์การบำบัดที่พราวทำให้พี่... ที่ระยอง..." ภพลดเสียงลงเล็กน้อย แววตาของเขามีร่องรอยของความกระดากอายและซาบซึ้งใจ "พี่รู้ว่าพราวเก่งแค่ไหน พราวสามารถเข้าถึงจิตใจที่ซับซ้อนและแก้ปัญหาได้อย่างตรงจุด พี่จึงอยากมอบตำแหน่ง 'ที่ปรึกษาหลักด้านจิตวิทยาบำบัด' ให้กับพราว พราวจะเข้ามาช่วยพี่วางโครงสร้างระบบ และเราคงต้องทำงานร่วมกันอย่างใกล้ชิดตลอดช่วงเปิดตัวโปรเจกต์นี้ พราวจะสะดวกไหมครับ?"

พราวจ้องมองลึกเข้าไปในดวงตาของภพ นัยน์ตาของเธอพราวระยับด้วยความหมายที่ซ่อนเร้น "สำหรับพี่ภพและพิมพ์ พราวเต็มใจเสมอค่ะ พราวรับข้อเสนอนี้ค่ะ"

"ขอบคุณมากครับพราว" ภพยิ้มกว้างด้วยความโล่งใจ เขายื่นมือหนาออกมาตรงหน้า "ยินดีที่ได้ร่วมงานกันอย่างเป็นทางการนะครับ"

พราวยื่นมือเรียวบางไปจับมือของเขา สัมผัสอุ่นซ่านจากฝ่ามือสากระคายถ่ายทอดกระแสไฟฟ้าแล่นปราดเข้าสู่หัวใจของเธอ หญิงสาวจงใจบีบกระชับมือของเขาเบาๆ และปล่อยให้ปลายนิ้วเรียวลากไล้ผ่านฝ่ามือของเขาอย่างเชื่องช้าในจังหวะที่ผละออก เป็นสัมผัสที่แผ่วเบาจนแทบไม่สังเกตเห็น ทว่ามันกลับทิ้งร่องรอยความรู้สึกแปลกประหลาดไว้ในใจของภพ

หลังจากการตกลงรับตำแหน่ง พราวก็เริ่มเข้ามาปฏิบัติงานที่บริษัทของภพในวันถัดมาทันที บรรยากาศการทำงานในระยะแรกเต็มไปด้วยความกระตือรือร้นและเป็นมืออาชีพ พราวได้รับพื้นที่ส่วนตัวในห้องประชุม VIP ที่เชื่อมต่อกับห้องทำงานของภพ ทำให้เธอสามารถเดินเข้าออกเพื่อปรึกษาหารือกับเขาได้อย่างอิสระเสรี

การแทรกซึมของพราวเริ่มต้นขึ้นอย่างแนบเนียนและชาญฉลาด เธอไม่ได้จู่โจมหรือแสดงท่าทีล่อแหลมจนเกินงาม หากแต่ใช้จริตมารยาของหญิงสาววัยสะพรั่งบวกกับทักษะทางจิตวิทยา ค่อยๆ หว่านล้อมให้ภพรู้สึกผ่อนคลายและไว้วางใจในตัวเธอมากขึ้นเรื่อยๆ

ในบ่ายวันหนึ่ง ขณะที่ทั้งสองกำลังนั่งตรวจดูโครงสร้างของแอปพลิเคชันบนโซฟาหนังตัวยาว พราวจงใจขยับตัวเข้าไปใกล้ภพเพื่อชี้แจงกราฟิกบนหน้าจอแท็บเล็ต ไหล่บอบบางของเธอเบียดชิดกับท่อนแขนแกร่งของเขาอย่างจงใจ กลิ่นน้ำหอมประจำตัวของพราวลอยมาเตะจมูกภพอย่างจัง มันเป็นกลิ่นหอมหวานที่ปลุกเร้าความรู้สึกบางอย่างในส่วนลึก

"ตรงจุดประเมินความเครียดส่วนนี้ พราวคิดว่าเราควรเพิ่มชุดคำถามที่เจาะลึกถึงความสัมพันธ์ส่วนตัวด้วยนะคะพี่ภพ เพราะความเครียดมักเกิดจากปัญหาครอบครัวมากกว่าเรื่องงานเสียอีก" พราวเอ่ยอธิบายด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ใบหน้าสวยคมของเธอหันมาสบตากับเขาในระยะประชิด

ภพชะงักไปเล็กน้อยเมื่อนัยน์ตาคู่คมเฉี่ยวของหญิงสาวทอดมองมา สายตาของพราวไม่ได้เป็นเพียงสายตาของที่ปรึกษา แต่แฝงไว้ด้วยความห่วงใยและความปรารถนาอันเบาบางที่ทำให้หัวใจของชายหนุ่มกระตุกวาบ "เอ่อ... ครับ พี่ก็คิดแบบนั้นเหมือนกัน" เขาตอบตะกุกตะกัก พยายามดึงสติกลับมาที่หน้าจอ

พราวยิ้มมุมปากเล็กน้อยเมื่อเห็นปฏิกิริยาของเขา เธอจงใจโน้มตัวลงไปใกล้หน้าจอมากขึ้น ทำให้คอเสื้อเชิ้ตผ้าไหมสีครีมที่เธอสวมใส่เปิดกว้างออกเล็กน้อย เผยให้เห็นเนินอกอวบอิ่มรำไร ภพซึ่งนั่งอยู่สูงกว่าไม่อาจหลีกเลี่ยงภาพความงามเบื้องหน้าได้ เขาเผลอกลืนน้ำลายและรีบเบือนหน้าหนีอย่างรวดเร็ว ความรู้สึกผิดชอบชั่วดีแล่นปราดเข้ามาในหัว แต่ไม่อาจปฏิเสธได้เลยว่า สรีระอันเย้ายวนของพราวกำลังสั่นคลอนความมั่นคงของเขา

"พี่ภพเหนื่อยไหมคะ ช่วงนี้ทำงานหนักทุกวันเลย" พราวเปลี่ยนบทสนทนา เปลี่ยนจากการเป็นที่ปรึกษาเรื่องงานมาเป็นที่ปรึกษาเรื่องใจ เธอวางแท็บเล็ตลงแล้วหันมามองเขาเต็มตา "พราวสังเกตเห็นว่าพี่ภพดูเกร็งๆ เวลาที่พิมพ์โทรมาตามให้กลับบ้าน... มีอะไรไม่สบายใจหรือเปล่าคะ?"

ประโยคนั้นเปรียบเสมือนกุญแจที่ไขเข้าสู่ประตูความรู้สึกของภพ เขาถอนหายใจยาว เอนหลังพิงพนักโซฟาอย่างเหนื่อยล้า "พี่แค่... รู้สึกกดดันนิดหน่อยครับพราว พิมพ์เขาเป็นภรรยาที่ดีมาก แต่บางครั้งพี่ก็รู้สึกว่าตัวเองยังตอบแทนความรักของเขาได้ไม่เต็มที่ ถึงแม้ร่างกายพี่จะดีขึ้นแล้ว แต่ความรู้สึกผิดในใจมันยังคอยหลอกหลอน"

พราวรับฟังอย่างตั้งใจ แววตาของเธอทอประกายความเห็นใจอย่างสุดซึ้ง เธอยกมือขึ้นแตะท่อนแขนของเขาเบาๆ เป็นการปลอบประโลม "พราวเข้าใจค่ะพี่ภพ การก้าวผ่านบาดแผลในใจมันต้องใช้เวลา พี่ภพเก่งมากแล้วนะคะที่พยายามเพื่อพิมพ์ขนาดนี้ แต่พี่ภพต้องอย่าลืมดูแลความรู้สึกของตัวเองด้วย ถ้าพี่ภพมีอะไรไม่สบายใจ... ระบายให้พราวฟังได้เสมอนะคะ พราวอยู่ตรงนี้... เพื่อพี่ภพเสมอ"

คำว่า 'พราวอยู่ตรงนี้ เพื่อพี่ภพ' สะท้อนก้องในโสตประสาทของชายหนุ่ม เขามองสบตาหญิงสาวตรงหน้า นัยน์ตาของพราวเต็มเปี่ยมไปด้วยความเข้าใจและเปิดรับอย่างไร้เงื่อนไข มันช่างแตกต่างจากความคาดหวังและกรอบศีลธรรมที่เขากำลังแบกรับอยู่เมื่ออยู่กับแพรพิมพ์ ความรู้สึกผ่อนคลายและปลอดภัยแผ่ซ่านเข้ามาในใจของภพ เขาไม่รู้ตัวเลยว่า กำแพงแห่งความระมัดระวังที่เขาสร้างไว้กำลังค่อยๆ พังทลายลงทีละน้อยด้วยฝีมือของนักจิตวิทยาสาวผู้ชาญฉลาด

บรรยากาศในห้อง VIP เงียบสงัด มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศที่ดังหึ่งๆ สองหนุ่มสาวนั่งเคียงข้างกันบนโซฟา ปล่อยให้ความเงียบและความใกล้ชิดทำหน้าที่สานต่อความผูกพันที่กำลังก่อตัวขึ้น พราวยิ้มละมุนอยู่ในใจ แผนการแทรกซึมของเธอกำลังดำเนินไปอย่างราบรื่นเกินคาด เธอสัมผัสได้ถึงความสับสนและความอ่อนไหวในจิตใจของภพ

'ในโลกของการทำงาน พิมพ์ไม่มีวันเข้าถึงพี่ภพได้เท่าพราวหรอก...' พราวคิดในใจอย่างมาดมั่น นัยน์ตาทอประกายแห่งความกระหายชัยชนะ 'โครงการนี้จะเป็นข้ออ้างที่สมบูรณ์แบบที่สุด พราวจะค่อยๆ แทรกซึมเข้าไปในชีวิตพี่ภพ เป็นส่วนหนึ่งของลมหายใจและรอยยิ้มของพี่ และเมื่อถึงเวลา... เส้นศีลธรรมบางๆ ที่กั้นเราไว้ มันจะถูกตัดขาดโดยที่พี่ภพเองก็เต็มใจที่จะก้าวข้ามมันมาหาพราว...'

เกมกระดานแห่งตัณหาและความรักที่ซับซ้อนได้ถูกปูทางไว้อย่างงดงามแล้วในอาณาจักรของบริษัทแห่งนี้ และพราวก็พร้อมที่จะเดินหมากตัวต่อไป เพื่อกลืนกินหัวใจของบุรุษที่เธอปรารถนาให้ตกเป็นของเธออย่างสมบูรณ์แบบ.