ภายในห้องทำงานหัวหน้าทีม
"เย่หลี่ พลังมือต่อย 885 กิโลกรัม......"
เจียงชิงจูมองอันดับพลังมือต่อยบนเครื่องวัด ใบหน้าที่เ็าของเธอก็แสดงอาการประหลาดใจเล็กน้อยในที่สุด
นักเรียนที่ทุกคนพูดถึงกันอย่างคึกคักในโรงเรียน่นี้ ก็มีฝีมือจริงๆ ด้วย
เธอนึกถึงเมื่อสองวันก่อนที่ครูฝึกวิ่งมาหาเธอด้วยความตื่นเต้น บอกว่าเย่หลี่ซ่อนพลังไว้ และพลังที่แท้จริงของเขาอาจแค่รองลงมาจากเธอเท่านั้น
เห็นได้ชัดว่าไม่ใช่เื่สมมติ
เจียงชิงจูกระตุกศีรษะเบาๆ
พลังมือต่อยระดับนี้ ถือเป็ผู้เก่งในกลุ่มนักสู้ระดับหนึ่งที่เน้นกำลังร่างกาย
แม้แต่ตอนที่เจียงชิงจูยังเป็นักสู้ระดับหนึ่ง พลังมือต่อยสูงสุดของเธอก็ไม่เกินหนึ่งพันกิโลกรัม
และนั่นยังเป็่ที่ตระกูลเจียงจัดหาอ่างแช่ยาและอุปกรณ์ฝึกซ้อมระดับสูงสุดให้ด้วย
ส่วนครอบครัวของเย่หลี่มีฐานะปานกลาง แต่เขาสามารถทำได้ถึงระดับนี้ ก็สมควรภูมิใจได้จริง
ไม่น่าแปลกใจที่เขาไม่เอาเพื่อนร่วมวัยใส่ใจ
ส่วนข่าวลือที่แพร่ไปข้างนอก เจียงชิงจูเลือกที่จะเชื่อครึ่งหนึ่ง
เธอไม่เชื่อว่าเย่หลี่ไม่มีปัญหาอะไรเลย แต่ก็ไม่เชื่อว่าเขาหยิ่งยโสจนเกินไป
เพราะตลอดสามปีที่ผ่านมา เธอไม่เคยได้ยินชื่อเขาเลย แสดงให้เห็นว่าเขาไม่ใช่คนที่ชอบแสดงตัว
ถ้าไม่ใช่ใกล้เวลาสอบวุฒิยุทธ์ เขาอาจจะยังคงซ่อนพลังไว้ไม่เปิดเผย...... เจียงชิงจูคิดในใจ
ความอดทนเช่นนี้ จิตใจของเขาต้องเข้มแข็งแค่ไหนกันแน่?
แต่ไม่ว่าจะคิดอย่างไรก็ตาม
การที่เขาทำร้ายหลิวหยางเต๋อและเพื่อนทั้งสองจนาเ็หนัก ก็ทำมากเกินไป
เธอเป็ผู้ที่ได้รับความคาดหวังจากผู้คนมากมาย ก่อนที่จะขับไล่สัตว์ประหลาดทั้งหมดออกจากแผ่นดินฮานเซีย เธอไม่สามารถพ่ายแพ้ได้แม้แต่ครั้งเดียว
ด้วยเหตุนี้ เธอจึงต้องฝึกซ้อมอย่างหนักทุกวัน จึงไม่มีเวลาเสียไปกับเื่แบบนี้......
นี่คือเหตุผลที่เจียงชิงจูไม่ค่อยแทรกแซงเื่ของผู้อื่น
"จะเตือนเขาเล็กน้อยก็พอ เพื่อให้เขาไม่ทำร้ายเพื่อนร่วมทีมอีกในอนาคต"
เมื่อตกลงแผนการแล้ว เจียงชิงจูเดินกลับไปที่โต๊ะไม้ เปิดหนังสือ 【สรุปเทคนิคปืน】 อ่านอย่างตั้งใจ
หนังสือเล่มนี้ไม่ใช่ตำราธรรมดา
ภายในบันทึกประสบการณ์และความเข้าใจของอาจารย์ฝึกปืนรุ่นต่างๆ ในตระกูลเจียง สามารถช่วยนักสู้ระดับต่ำเลี่ยงทางผิดในการฝึกฝนฝีมือได้มากมาย
แม้แต่การฝึกฝนศิลปะการต่อสู้ประเภทปืนในอนาคต ก็จะราบรื่นขึ้นเป็สองเท่า
ถ้าพูดถึงคุณค่า หนังสือเล่มนี้ยังมีค่ามากกว่าศิลปะการต่อสู้ระดับสามบางเล่มอีกด้วย
ตุ๊ก ตุ๊ก ตุ๊ก ——
ขณะนั้น มีเสียงเคาะประตูขึ้นมา
เจียงชิงจูทำเครื่องหมายที่หน้าแล้วปิดหนังสือ พูดอย่างเฉยเมยว่า "เข้ามาได้"
เธอมองไปทางประตู เห็นหนุ่มสวมชุดสีขาวที่มีอารมณ์ดีเดินเข้ามา
"สวัสดีครับ"
ทันทีที่เข้ามา เย่หลี่ทักทายเธอพร้อมรอยยิ้มอ่อน "ผมชื่อเย่หลี่ ได้ยินมาว่าพี่สาวตามหาผมใช่ไหมครับ?"
เขามักปฏิบัติตัวสุภาพก่อนก่อนที่จะดำเนินการอื่น
เจียงชิงจูอึมเสียงหนึ่ง สั่งให้เย่หลี่นั่งตรงข้าม จากนั้นถามด้วยเสียงที่เ็า
"เพิ่งเข้าทีมโรงเรียนไม่นาน มีเื่ที่ไม่คุ้นเคยบ้างไหม?"
"มีหน่อยครับ"
ความตรงไปตรงมาของหนุ่มทำให้เจียงชิงจูรู้สึกแปลกใจ แต่เธอก็ยังคงถามอย่างสงบ
"ไม่คุ้นเคยตรงไหนเป็พิเศษ?"
"มีคนที่ไม่สมเหตุสมผลเยอะเกินไป" เย่หลี่ถอนหายใจ
ภายใต้สายตาที่แปลกประหลาดของเจียงชิงจู เขานับด้วยนิ้วมือ
"เซียนเลียน หนึ่งคน หลิวหยางเต๋อ หนึ่งคน ลูกน้องของหลิวหยางเต๋อ อีกสองคน"
"รวมเป็สี่คนแล้ว ถ้านับรวมหวังเหรินที่ลาออกจากทีมเมื่อไม่นานมานี้ ก็ห้าคน"
"ทีมโรงเรียนรวมผู้เล่นสำรองด้วยก็มีแค่เจ็ดคนเท่านั้น มีคำกล่าวว่าคนมักอยู่รวมกับคนประเภทเดียวกัน"
"นักเรียนเจียง ผมกลัวว่าพี่สาวอาจจะเป็แบบเดียวกับพวกเขาด้วยนะ" เย่หลี่จับนิ้วไขว้กันไว้หน้าอก ถอนหายใจราวกับหมดหวัง
"......"
เจียงชิงจูรู้สึกตะลึง ไม่เคยได้ยินการพูดใบ้แบบนี้มาก่อน จึงไม่ทันตอบสนองทันที
กลัวว่าฉันจะเป็แบบเดียวกับพวกเขา......
หมายความว่า เขาคิดว่าฉันก็เป็คนที่ไม่สมเหตุสมผลเหรอ?
เมื่อนึกถึงจุดนั้น คิ้วสวยของเจียงชิงจูคันขึ้น หัวใจที่เคยเ็าก็เกิดอารมณ์โกรธขึ้นเล็กน้อย เธอพูดด้วยเสียงเ็า
"คุณไม่ต้องกังวลเื่นั้น ฉันไม่มีเวลามาทำเื่ไร้สาระแบบนั้น"
"หมายความว่าหัวหน้าทีมยอมรับว่าพวกเขาเป็คนที่ไม่สมเหตุสมผลใช่ไหมครับ?" เย่หลี่ยิ้มถาม
"......ฉันไม่ได้พูดเช่นนั้น"
"ทำไมไม่ยอมรับล่ะ?"
เย่หลี่ถามอย่างไม่รีบร้อน "ในใจพี่สาวก็รู้อยู่แล้วว่าตัวเองไม่ใช่คนประเภทเดียวกับพวกเขา ใช่ไหมครับ?"
เจียงชิงจูหายใจลึกหนึ่งครั้ง และรู้สึกว่าเื่ราวเบี่ยงเบนไปจากจุดประสงค์
เธอตั้งใจมาตักเตือนเขา ให้เขาปรับท่าทีที่ไม่ยั้งยั้ง แต่ทำไมหัวข้อการสนทนาถึงลอยไปไกลขนาดนี้?
เธอกำจัดความคิดที่สับสนออกไป แล้วพูดด้วยเสียงที่เ็า
"ฉันเรียกคุณมาที่นี่ ไม่ใช่เพื่อคุยเื่เหล่านี้ ฉันมีเื่ที่ต้องแจ้งให้คุณทราบ"
ฟังนะ คำว่า "แจ้งให้ทราบ"
เราทั้งสองก็อายุเท่ากัน แต่พูดจาด้วยอาการเหนือกว่าคนอื่นแบบนี้ รู้สึกไม่สบายใจจัง......
เย่หลี่เอียงตัวพิงเก้าอี้ที่นั่งไม่สบาย แต่ไม่แสดงอาการไม่พอใจทันที "พูดได้เลยครับ"
"มีคนมาฟ้องว่าคุณทำร้ายเพื่อนร่วมทีมหลายคนโดยเจตนา"
เจียงชิงจูมองเขา แล้วพูดอย่างช้าๆ "เื่นี้ ฉันขอถือว่าคุณมีเหตุผลเป็พิเศษก่อน"
"แต่ในอนาคต ฉันไม่้าให้เหตุการณ์แบบนี้เกิดขึ้นอีก"
"ใกล้เวลาสอบวุฒิยุทธ์แล้ว ทุกคนต้องคิดถึงอนาคตของตัวเอง คุณควรใส่ใจกับการฝึกซ้อม มากกว่าที่จะชอบต่อสู้กับผู้อื่น"
"การข่มเหงผู้อ่อนแอไม่ใช่ความสามารถที่โดดเด่น ถ้าคุณอดทนไม่ไหวจริงๆ......"
เมื่อพูดถึงจุดนั้น ดวงตาที่ใสของเจียงชิงจูสว่างขึ้นเล็กน้อย ออร่าความมั่นใจพุ่งออกมาจากตัวเธอ เธอพูดด้วยเสียงที่เ็าถึงสุดหัวใจว่า
"มาหาฉันโดยตรงได้ ฉันจะช่วยแก้ไขให้คุณเอง"
เธอพูดประโยคนี้อย่างจริงจัง และเมื่อรวมกับลมพลังระดับสองที่แสดงออกเล็กน้อย เธอคิดว่าน่าจะทำให้เย่หลี่รู้สึกเกรงกลัวได้บ้าง
เสียงที่เ็าและเต็มไปด้วยความมั่นใจดังกังวานภายในห้องทำงาน
บรรยากาศเงียบสงบเป็เวลาหลายวินาที
ขณะที่เจียงชิงจูคิดว่าเื่ราวจบลงแล้ว และการตักเตือนประสบความสำเร็จ
หนุ่มที่นั่งบนเก้าอี้ไม้กะทันหันยกดวงตาที่มีแสงสีทองอันกว้างใหญ่ขึ้น
ทันที ความกดดันอันหนักหนาก็ครอบคลุมหัวใจของเจียงชิงจู
ในขณะเดียวกัน เสียงของเย่หลี่ที่มีรอยยิ้มก็ดังขึ้นใกล้หูเธอ
"พี่สาวพูดเองนะนะครับ"
3K
