ไป๋เซียนถูกโยนเข้ามาในกระโจมที่นางเคยเข้ามาแล้วครั้งหนึ่งหัวใจนางยังคงเต้นแรงไม่หยุดกับเหตุการณ์เมื่อครู่
"หวังว่าจะไม่มีเื่อะไรนะ"
นางไม่อยากได้ชื่อว่ามาเพียงไม่กี่วันก็สร้างปัญหาให้แก่เขาแล้วภายภาคหน้าจะอยู่ยาก
พรึ่บพรั่บ!
เสียงเป็ดประตูกระโจมแรงๆ เข้ามาทำให้ไป๋เซียนหันไปมองตามเสียงอย่างหวาดหวั่น
"ท่านคานข้า..."
"หุบปาก!! "
ไป๋เซียนไม่รู้ว่าชายผู้นี้เหตุใดถึงอารมณ์แปรปรวนเช่นนี้ เมื่อครู่เห็นชัดว่าไม่รู้สึกเช่นไรกับสิ่งที่นางกำลังเจอ
เงียบ ...
นานเท่าไหร่ไม่รู้ที่ไป๋เซียนยืนหันหน้าหันหลังอยู่เช่นนั้นจะนั่งก็มีสายตากดดันต้องมาที่นางอยู่ตลอด
"ท่านคานข้า..."
"บอกจุดประสงค์ที่เ้ามาที่นี่มา! "
เขา...รู้ได้เช่นไรกัน
"ข้าก็มาเพื่อเป็เชลยของท่านไงเ้าคะ"
"ข้าไม่ชอบคนเสแสร้ง คิดก่อนพูดไม่เช่นนั้นเ้าจะไม่ได้พูดอีกต่อไป"
ทำไมชายผู้นี้ถึงโหดเช่นนี้ นางยังไม่ได้เอ่ยปากพูดสิ่งใดออกมาก็รู้ไปเสียหมดราวกับมานั่งอยู่ในใจ
"ข้าจะพูดตามตรงก็ได้ ข้ามาที่นี่ด้วยความเต็มใจมาเพื่อจับท่านเป็สามีของข้า"
ได้ยินเช่นนั้นคิ้วหนาก็ขมวดเข้าหากันไม่เข้าใจในสิ่งที่นางกำลังเอ่ยออกมา สตรีทุกนางต่างมาที่นี่เพื่อจับเขาเป็สามีอยู่แล้วเพียงแต่กับนางมันมีอะไรมากกว่านั้นที่ซ่อนอยู่
"ขยายความให้ข้าเข้าใจ"
"อย่างที่ท่านเคยบอกข้าเป็ลูกของอนุภรรยาถูกกดขี่ข่มเหงอยู่ในจวนมาั้แ่เกิดที่ข้าตัดสินใจมาที่แห่งนี้เพราะข้า้าหลุดพ้นและข้ามาเพื่อทำให้ท่านรัก"
"มาเพื่อทำให้ข้ารักงั้นรึหึๆ ดูท่าทางเ้าจะกำลังฝันหวานอยู่นะ"
"ข้าจะทำให้มันเป็จริงไม่ใช่เพียงความฝัน หากข้าทำให้ท่านรักไม่ได้ข้าก็ขอตายในที่แห่งนี้ไม่กลับเมืองหลวงอีกต่อไป"
"เช่นนั้นเ้าก็ตายั้แ่ตอนนี้เลย"
พูดจบซ่งิก็โยนมีสั้นที่วางอยู่ข้างกายให้นางพร้อมกับจ้องมองนางด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดาจนไป๋เซียนนึกหวั่นใจ
"ท่านยังไม่ให้ข้าลองเลยหรือท่านกลัวใจตัวเองว่าจะตกหลุมรักข้า"
ทันทีที่ไป๋เซียนพูดจบสีหน้าและแววตาของเขาก็เปลี่ยนเป็น่ากลัวขึ้นมาทันทีคล้ายกับนางเอ่ยในสิ่งที่ไม่เข้าหู
"บังอาจมากที่กล้าเอ่ยเื่ความรักขึ้นมากับข้า เ้าก็รู้กิตติมศักดิ์ของข้าดีว่าเชลยที่มาทุกนางต่างมีจุดจบเช่นไรหรือว่าเ้าไม่กลัว? "
"ใช่ว่าข้าจะไม่กลัวหรอกเ้าค่ะ แต่ความตั้งใจของข้ามันยิ่งใหญ่มากกว่าความกลัว"
ใช่แล้วขนาดในเวลานี้ที่นางต่อปากต่อคำกับเขานางก็ยังพยายามควบคุมตัวเองไม่ให้ปากสั่น มือสองข้างกุมกันเอาไว้แน่นเพื่อไม่ให้เผยพิรุธให้เขาได้จับจุดอ่อน
"ก็น่าสนใจดีอยู่หรอกนะแต่ข้าจะได้อะไรจากการลงเล่นกับเ้าในครั้งนี้"
"ข้าได้ยินข่าวมาว่าทางใต้อากาศหนาวเหน็บขาดเครื่องห่มและเสบียงใน่นี้เื่นี้หากท่านช่วยข้ายึดตำแหน่งเ้าเมืองได้ข้ายินดีจะแลกเปลี่ยนหนังสัตว์กับพวกท่าน"
"ก็ถือว่าศึกษามาดีพอสมควรแต่พวกข้าล่าสัตว์เองได้เครื่องห่มอย่างที่เ้าเห็นก็ไม่ได้ขาดอะไรมาก ส่วนเสบียงเผ่าน้อยใหญ่ต่างส่งเข้ามาไม่ขาดเ้าคิดว่าพวกข้ายังขาดสิ่งใดอยู่งั้นรึ"
จริงอย่างที่เขาเอ่ยมาตอนแรกนางคิดว่าจะใช้เหตุผลนี้ในการต่อรองแต่พอมาเห็นสภาพความเป็อยู่มีสิ่งเลวร้ายอย่างเดียวคืออากาศที่หนาวเหน็บส่วนเื่ที่คิดว่าจะขาดแคลนกลับมีอย่างพอดีไม่ขาด
"หากพวกท่านไม่้าสิ่งใดเหตุใดถึงก่อาข้าคิดว่าต้องมีสิ่งที่ท่าน้าอยู่ขอเพียงท่านตอบสนองความ้าของข้า ข้าพร้อมที่จะช่วยท่านทุกอย่างที่ท่าน้า"
"หึๆ ข้าชอบความเฉลียวฉลาดและความทะเยอทะยานของเ้านะ แต่มันจะไม่มากเกินไปหน่อยเหรอความทะเยอทะยานของเ้าน่ะ "
"ท่านหมายความว่า..."
"พูดความจริงออกมา!! "
ไม่มีสิ่งใดปกปิดซ่อนเร้นจากสายตาเขาไปได้จริงๆ แม้แต่ความคิดที่อยู่ในหัวของนางคือแม้แต่คำพูดและการกระทำเขายังจับได้เลยว่านางคิดสิ่งใดอยู่น่ากลัวจริงๆ ชายผู้นี้หากปกปิดไปรังแต่จะทำให้นางดูแย่ลงสู้เผยความจริงใจออกมาจะดีกว่า
"ข้า้าช่วยแม่ของข้าให้หลุดพ้นออกมาจากจวนแห่งนั้น แต่ตระกูลของฮูหยินยิ่งใหญ่มีคนอยู่ทั่วทั้งเมืองหากช่วยออกมาเฉยๆ แน่นอนว่าพวกนางต้องส่งคนมาสังหารแม่ข้าแน่นอน ข้าเพียงอยากให้แม่ของข้ามีชีวิตที่สุขสบายใน่สุดท้ายของชีวิต ข้าเพียงขอให้ท่านคุ้มครองพวกเราสองแม่ลูก คนเป็ลูกเช่นข้าขอท่านมากไปหรือเ้าคะ "
ได้ยินเช่นนั้นมุมปากหยักก็ยกขึ้นอย่างพอใจก่อนจะยกไหเหล้าขึ้นกระดกทีเดียวจนหมดแล้วโยนทิ้งอย่างไม่ไยดี
เพล้ง!!
"งั้นก็ขึ้นมานอนกับข้า ทำให้ข้าพอใจแล้วเ้าจะได้ทุกสิ่งที่้า"
ได้ยินเช่นนั้นหัวใจของไป๋เซียนก็เต้นตัวกระหน่ำมือที่สั่นเทาค่อยๆ ยกขึ้นรถอาภรณ์ที่นางใส่อยู่ออกช้าๆ
ในเมื่อตัดสินใจเดินหน้าแล้วนางไม่มีทางหวนกลับในเวลานี้สิ่งเดียวที่ทำได้คือเดินหน้าต่อไปทำในสิ่งที่ตั้งใจไว้ั้แ่แรกให้สำเร็จ
ร่างอรชรเปลือยเปล่าประจักษ์แก่สายตาภายใต้แสงเทียนที่สลัวขับให้ผิวของนางยิ่งขาวนวลเนียน
สายตาคมที่เคยมองมาที่นางอย่างดุดันแปรเปลี่ยนเป็ความเสน่หา สตรีที่น่าสนใจเพียงนี้หากปล่อยไปหรือสังหารให้ตายคงจะเสียดายน่าดู
สู้เก็บนางเอาไว้ข้างกายวันหน้านางอาจมีประโยชน์มากสำหรับเขาก็ได้
"ขึ้นมาบนเตียงข้าสิ"
ไป๋เซียนคมความอายก้าวเดินไปข้างหน้าด้วยขาที่สั่นเทา ร่างกายนางเปลือยเปล่าภายใต้อากาศที่หนาวเหน็บด้านนอก
หมับ!
"ว้าย!! "
เพราะเห็นว่านางเชื่องช้าไม่พอใจทำให้ซ่งิกระชากนางเข้าหาตัวแล้วผลักลงเตียงนอนจากนั้นก็ขึ้นคร่อมนางเอาไว้
"บัดนี้ขึ้นอยู่กับตัวเ้าแล้วว่าจะทำให้แผนการของเ้าจะสำเร็จหรือไม่"
"อื้อ! "
มือใหญ่ทั้งสองข้างดึงทึ้งอาภรณ์ของตนที่ใส่อยู่บนร่างหนาใหญ่ออกจนยับยู่ยี่ ก่อนจะเบียดตัวเข้าหาร่างกายเล็กเบื้องล่าง
ลมหายใจหอบถี่บ่งบอกอารมณ์ของคนทั้งสองริมฝีปากหนาวกกลับมาตักตวงความหวานซ่านจากริมฝีปากของนางอีกครั้งคล้ายติดใจในรส
ซิ่งิครางเสียงกระเส่าในลำคอเมื่อสตรีท่าทางอ่อนหวานใต้ล่างตอบสนองจูบของเขาอย่างไม่ประสา
ลิ้นนุ่มลื่นเขียวตวัดตอบโต้ร่างหนาของเขาอย่างดุเดือดฟอนเฟ้นเคล้นคลึงทรวงอกอิ่มอย่างอุกอาจอวัยวะบางส่วนเริ่มผงาดง้ำอยากสำแดงฤทธาขึ้นมา
จุกสีหวานตรงหน้าหลอกล่อให้เข้ามัน ท่านคานหนุ่มผู้องอาจแลบลิ้นเลียทั่วเต้าอวบอิ่มก่อนจะเม็ดสีชมพูระเรื่อดูดตึงเข้าไปเต็มปากอย่างโหยหา
ส่วนเต้าอีกข้างถูกมือหนาเคล้นคลึงจนเนื้อปลิ้นถึงกระนั้นกับทำให้ไปเซียนรู้สึกเสียวซ่านจนส่วนล่างเหนอะหนะ
นี่เป็เพียงประสบการณ์เื่ร้อนรักในครั้งแรกของนางเหตุใดตรงนั้นถึงกระดูกสั่นระริกจนยากที่จะควบคุมทำได้เพียงแอ่นกายตอบรับรสัันั้นอย่างเร่าร้อนมือเรียวยกขึ้นโอบกอดร่างหนาสะเปะสะปะไปทั่วแผ่นหลังของซ่งิ
150K
![[จบ] กลับไปในยุค 80 จนกลายเป็นที่ชื่นชอบของอดีตสามี](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1683864985_85386909.webp)
![[จบแล้ว] [7 Sins] Gluttony](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1742570719_9532426.webp)
![เกิดใหม่ครั้งนี้ ขอเป็นเจ้าของที่ดินในยุค 90 [วางจำหน่ายถึงวันที่ 31-10-2569]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1731471259_72874201.webp)
