รอนด้าปรากฏตัวขึ้นตอนที่เทย์เลอร์เข้าไปนั่งอยู่ในห้องรับรองของสำนักงานนายแพทย์อาร์โนลด์เธอเอนอิงพิงร่างอยู่กับโต๊ะทำงานของพนักงานต้อนรับ เืหยาดหยดใส่แฟ้มเอกสารแต่พนักงานต้อนรับกลับมองไม่เห็น
เทย์เลอร์ได้ซื้อกุหลาบช่อหนึ่งมาเป็ของกำนัลให้กับพนักงานต้อนรับสาวเป็การขอโทษที่เขาแสดงความหยาบคายต่อเธอทางโทรศัพท์ก่อนหน้านั้นและขณะนี้พนักงานต้อนรับที่มีชื่อว่าแองเจล่าผู้มีน้ำเสียงไพเราะกว่าที่เขาได้ยินทางโทรศัพท์มากก็กำลังสาละวนอยู่กับการหาแจกันมาปักช่อกุหลาบอยู่
รอนด้ายื่นมือมาทางเทย์เลอร์เืที่ลามไหลอยู่บนปลายนิ้วหยดลงบนพื้นห้อง
“เทย์เลอร์...”เธอเรียกชื่อเขาออกมา
เทย์เลอร์แสร้งทำเป็ไม่สนใจเพราะรู้อยู่ว่ามีเขาเพียงคนเดียวเท่านั้นที่จะมองเห็นเธอได้จึงทอดสายตาเหม่อมองออกไปทางหน้าต่างสำนักงานของนายแพทย์อาร์โนลด์ตั้งอยู่บนชั้นที่ 6ของอาคารหลังนี้ห่างจากคอนเซป กราฟฟิก ออฟฟิซ ไปทางใต้เพียง 3 ่ตึกสามารถมองเห็นผู้คนที่เดินอยู่บนสะพานลอยกรุไว้ด้วยกระจกเหมือนเดินอยู่ในอุโมงก์ได้อย่างชัดเจน
“เชิญพบหมอได้แล้วค่ะ”แองเจล่าเดินเข้ามาบอก
เทย์เลอร์หันกลับไปรอนด้าหายตัวไปแล้วแต่ยังทิ้งหยดเืไว้บนโต๊ะทำงาน แองเจล่าหยิบแฟ้มเอกสารขึ้นมาตรวจก่อนจะปิดลงทำไมเธอถึงมองไม่เห็นเืที่ติดอยู่บนนิ้วมือตัวเอง...?
คำถามนั้นทำให้เทย์เลอร์ฝืดคอเต็มทีเดินผ่านหน้าเธอเข้าไปยังห้องทำงานส่วนตัวของนายแพทย์อาร์โนลด์...
“ขอบคุณมากนะคะสำหรับดอกกุหลาบ”แองเจล่าเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงแ่เบา
เทย์เลอร์เพียงพยักหน้ารับเมื่อเดินเข้าไปในห้อง แล้วเขาก็ระบายลมหายใจออกมาด้วยความโล่งอกทุกครั้งที่เหยียบย่างเข้ามาในห้องนี้ เขาจะรู้สึกปลอดโปร่งโล่งใจเสมอบรรยากาศสงัดเงียบก็จริง แต่ชวนให้สบายใจมากกว่าจะอึดอัดนายแพทย์อาร์โนลด์เงยหน้าขึ้นมองเมื่อเทย์เลอร์เดินเข้าไป
“คุณโฮลด์แมนผมว่าหน้าตาคุณก็ดูสบายดีนี่” เขาเอ่ยทักขึ้นและเทย์เลอร์ก็มองไปทางเก้าอี้นอนเบาะหุ้มหนัง
“ผมนอนตรงนั้นดีไหมครับ?”
“ผมว่าไม่จำเป็หรอกนะหรือคุณว่าไงล่ะ?”
“ไม่ทราบสิครับ”เขาทรุดตัวลงนั่งในเก้าอี้เบื้องหน้าโต๊ะทำงาน นายแพทย์อาร์โนลด์ผู้มีเรือนร่างค่อนข้างบางศีรษะเริ่มล้านและค่อนข้างเตี้ยจับตามองเทย์เลอร์อย่างพิจารณา
“ผมต้องยอมรับนะคุณโฮลด์แมนที่ผมแปลกใจมากที่คุณโทรศัพท์มาขอพบผมวันนี้”
“ผมจำเป็ต้องมาขอความช่วยเหลือครับ”
“เท่าที่ผมจำได้รู้สึกว่าคุณเป็คนไข้ที่ไม่ค่อยจะรับผิดชอบสักเท่าไรนักเดี๋ยว...อย่าเพิ่งเข้าใจผิดนะครับที่ผมพูดอย่างนี้ผมว่ามันน่าจะเป็เื่ที่ค่อนข้างดีเสียด้วยซ้ำที่เราได้พบใครสักคนที่อยู่ในสถานการณ์เดียวกับคุณแต่ก็ยังพยายามจะหาเื่ยุ่งใส่ตัว ผมว่าคุณสามารถทำได้ดีมากทีเดียวนะต้องขอชมเลยละ”
“ตอนนี้ผมเริ่มมองเห็นคนตายแล้วนะหมอ”
“เห็นแองเจล่าเขาก็เล่าให้ผมฟังอย่างนั้นเหมือนกัน”
“ครับและคนที่ผมเห็นก็คือเมียผมเอง”
“โอ...!” ”แล้วนั่นมันหมายความถึงอะไรหรือเปล่าครับ?”
“ก็...เธอตายไปแล้วนี่”
“แต่ผมก็เห็นเขาเพียงคนเดียวนะครับไม่ได้มองเห็นคนอื่นด้วยหรอก”
“แล้วคุณคิดว่าเขาเป็ผีหรือเปล่าล่ะ?”
“อย่าพูดอย่างนั้นเลยนะครับหมอผมไม่เชื่อเื่ไร้สาระนั่นหรอก”
“ผมเพียงแต่อยากหาข้อมูลเท่านั้นละว่าเพราะอะไรคุณถึงไปเห็นเธอเข้าได้เอาละ ตอนนี้ผมจะรับรู้ไว้ก่อนว่าคุณได้เห็นภรรยาที่ถูกฆ่าตายพร้อมกับลูกสาวเมื่อ 3ปีก่อน ซึ่งจนบัดนี้แล้วตำรวจก็ยังจับตัวคนร้ายไม่ได้แล้วคุณเห็นเธอเมื่อไหร่ล่ะ?”
“ตลอดเวลาเลยครับเมื่อครู่นี้ก็เห็นในห้องรับแขกของหมอนี่เอง”
“แล้วตอนนี้เธอยังอยู่ที่นั่นหรือเปล่า?”
“ไปแล้วครับ”
“เอาละสิ่งที่ผมอยากรู้ก็คือ คุณคิดว่ามันกำลังเกิดอะไรขึ้น คุณโฮลด์แมน?”
“หมอคงอยากรู้ว่าผมคิดว่าตัวเองเป็บ้าหรือเสียสติไปแล้วหรือเปล่าอย่างนั้นใช่ไหมครับ?”
“แล้วคุณเป็หรือเปล่าล่ะ?”
“ผมกำลังรู้สึกว่าใกล้จะเป็อย่างนั้นเต็มทีแล้วละครับ”
ขณะที่เขากำลังพูดอยู่นั้นเองรอนด้าก็ปรากฏตัวขึ้นโดยยืนอยู่ข้างหลังนายแพย์อาร์โนลด์ราวกับว่าเธอมานอนรออยู่ตรงพื้นห้องก่อนหน้าเช่นนั้น
“นั่นคุณเป็อะไรไป?”
“ตอนนี้เธอเข้ามาอยู่ที่นี่แล้วละครับยืนอยู่ข้างหลังหมอนั่นแหละ”
“ผมไม่เห็นมีอะไรเลย”
หยาดเืกำลังลามไหลออกมาจากาแตรงทรวงอกซึมไปตามเสื้อผ้าชุดที่เธอสวมใส่และหยดลงบนพื้นห้องด้วย
“เทย์เลอร์...” เธอเรียกชื่อเขาออกมา
“เธอ้าอะไร?”นายแพทย์อาร์โนลด์ถาม
จะด้วยเหตุผลประการใดก็ตามภาพที่เกิดขึ้นภายในห้องนี้ดูไม่ใช่สิ่งผิดปกติดูไม่น่ากลัวเหมือนตอนที่เขาอยู่คนเดียวด้วย
“ผมไม่ทราบเธอเรียกแต่ชื่อผมเท่านั้นครับหมอ”
“แล้วคุณเคยพยายามพูดคุยกับเธอบ้างหรือเปล่าล่ะ?”
“ไม่เคยหรอกครับแล้วก็ไม่คิดจะลองด้วย”
“บอกผมสิว่าตอนนี้เธอยืนอยู่ตรงไหน?”
“ห่างจากหลังเก้าอี้หมอประมาณ 2ฟุตครับ”
พอเขาพูดจบนายแพทย์อาร์โนลด์ก็ลุกขึ้นยืนและก้าวเข้าไปยังจุดนั้นรอนด้าก้าวเลี่ยงไปเสียทางหนึ่งและเขาก็เดินผ่านเธอไป
“ผมเดินผ่านร่างเธอหรือเปล่า?”
“เปล่าครับเธอก้าวเลี่ยงไปทางหนึ่ง” เทย์เลอร์ตอบพร้อมกับหัวเราะออกมาอย่างขบขัน
“เอาละถ้าภรรยาคุณเป็ผีจริง ก็ต้องนับว่าเป็ผีที่ขี้อายมากเพราะปรากฏตัวให้คุณเห็นเพียงคนเดียวเท่านั้นและยังกลัวว่าใครจะเดินชนเข้าอีกด้วย”
“แต่จริงๆแล้วรอนด้าไม่ใช่คนขี้อายหรอกนะครับ”
นายแพทย์อาร์โนลด์ทรุดตัวลงนั่งอีกครั้งอ่านข้อความในแฟ้มที่กางอยู่ตรงหน้า ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองเทย์เลอร์ คิ้วขมวดมุ่น
“ผมเคยเป็ห่วงอยู่เหมือนกันว่าเื่อย่างนี้จะต้องเกิดขึ้นสักวันหนึ่ง” เขาเอ่ยออกมา “เพราะคุณเก็บกดทุกอารมณ์และความรู้สึกที่เกี่ยวกับความตายของบุคคลในครอบครัวไว้อย่างมาก”
“แล้วผมจะถึงกับเป็บ้าไหมหมอ?”
“ถ้าจะว่าไปแล้วคุณเป็คนที่มีเหตุผลที่สุดในสายตาของผมนะคุณโฮลด์แมนผมอยากจะเดาว่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นกับคุณขณะนี้มันเป็เื่ที่เกี่ยวกับสภาวะทางด้านจิตใจมากกว่าและมันก็เป็ไปได้ที่จะเกิดขึ้นเพียงชั่วครั้งคราวเท่านั้น”
“เป็ไปได้...หรือครับ?”
“มันก็ขึ้นอยู่กับคุณยังไงล่ะงานการที่คุณทำอยู่ตอนนี้เป็ยังไงบ้างล่ะ?”
“ก็เรียบร้อยดีนะครับหมอโดยเฉพาะใน่นี้ค่อนข้างจะยุ่งมากเสียด้วย แต่ผมก็ชอบ”
“ผมว่ามันก็น่าจะเป็อย่างนั้นนะ”
“ที่หมอพูดอย่างนี้หมายความว่ายังไงหรือครับ?”
“คุณโฮลด์แมนสิ่งหนึ่งที่คุณควรจะรับรู้ไว้ก็คือ ภรรยากับลูกสาวของคุณน่ะตายไป 3 ปีแล้ว แต่คุณก็ยังทำใจให้ยอมรับกับเื่นี้ไม่ได้เพราะฉะนั้นสิ่งที่คุณเห็นอยู่ตลอดเวลาน่าจะเรียกว่า” ผี”ก็ได้ เป็ผีที่ก่อเกิดขึ้นในใจของคุณเองมันเรียกร้องให้คุณรู้จักที่จะปรับใจให้ยอมรับความจริงนั้นเสียที”
“ไครส์...!”
“คุณยัง้าความคิดเห็นของผมต่อไปอีกไหมล่ะ?”
“แน่นอน”
“ถ้าอย่างนั้นคุณก็ต้องระบายมันออกมาเวลานี้คุณกำลังเผชิญอยู่กับอารมณ์เก็บกดและความรู้สึกละอายใจเพราะฉะนั้นถ้าจะให้ผมแนะนำก็คงบอกได้แค่เพียงว่า...คุณจะต้องพักงานสักระยะหนึ่งแล้วก็พยายามทำความเข้าใจกับสิ่งนี้เสีย พยายามยอมรับมันให้ได้ผมว่าคุณลาพักเพียงแค่ 2-3วันก็พอ”
ด้านหลังของนายแพทย์อาร์โนลด์รอนด้ายังคงยืนหลั่งเืออกจากร่าง สภาพของเธอน่าเวทนายิ่งนักเธอมองมาทางเทย์เลอร์ก่อนจะหมุนตัวเดินตรงไปที่หน้าต่างเืกองใหญ่ติดอยู่ตรงกระจก
“เธอไปแล้ว...”
“ถ้าคุณไม่ทำอย่างที่ผมแนะนำเธอก็จะกลับมาอีก”
“ตอนนี้ผมยังลางานไม่ได้”
“ถ้าอย่างนั้นคุณก็จะต้องรับทุกข์นี้ต่อไป”
“ถ้าจะทำได้ก็ไม่เกิน 2วัน”
“มันก็ยังดีกว่าไม่ทำอะไรเลยมีที่ไหนที่คุณพอจะไปได้บ้างล่ะ...ที่ไหนก็ได้ที่คุณชอบที่สุดและอยู่ห่างไกลจากสิ่งแวดล้อมที่คุณคุ้นเคยอย่างทุกวันนี้”
“ผมมีบ้านพักอยู่หลังหนึ่งจะไปที่นั่นก็ได้ พอไปถึงแล้วผมจะต้องทำยังไงต่อไปล่ะครับหมอ?”
นายแพทย์อาร์โนลด์มองเขาอย่างสลดใจเทย์เลอร์มีความรู้สึกเหมือนตัวเองกลับเป็เด็กอีกครั้ง
“สิ่งที่คุณจะต้องทำนะคุณโฮลด์แมนมันเป็สิ่งที่คุณควรจะทำมาตั้งหลายปีแล้วคือร้องไห้แสดงความเสียใจกับตัวเองที่ต้องสูญเสียทั้งเมียและลูกไปยังไงล่ะร้องมันออกมา...ระบายมันออกมาให้หมด แล้วหลังจากนั้นก็เริ่มต้นชีวิตใหม่ตอนนั้นคุณไม่ยอมฟังคำแนะนำจากผมเลยนี่ แต่เมื่อมาถึงตอนนี้มันก็ยังคงพอมีประโยชน์อยู่บ้างหรอกถ้าคุณจะลองรับฟังไว้บ้าง...คุณจะหลีกเลี่ยงสิ่งที่มันเป็เหมือนข้อผูกพันทางใจไม่ได้หรอก”
เทย์เลอร์ลุกขึ้นยืนพร้อมกับสูดลมหายใจลึก
“ขอบคุณมากนะครับหมอที่อุตส่าห์สละเวลาให้ผม”
“ด้วยความยินดีอย่างยิ่งถ้าหลังจากที่ปฏิบัติตามคำแนะนำของผมแล้วปัญหามันก็ยังคงอยู่เหมือนเดิมคุณก็กลับมาหาผมใหม่ก็แล้วกันเพราะยังมีขั้นตอนต่อไปที่เราจะนำมาใช้เพื่อแก้ไขปัญหาทำนองนี้ได้ผมจะสั่งแองเจล่าไว้ว่า ถ้าคุณติดต่อมาให้มาพบผมได้”
6K
