หลังจากฝนตกตลอดทั้งวันจนพึ่งหยุดเมื่อตอนหกโมงเย็นเธโอเห็นว่าคงไม่มีลูกค้าแล้วจึงเดินไปพลิกป้ายปิดร้านและลงกลอนไฟฟ้าล็อกถาวรเอาไว้เขาเดินไปขึ้นรถเก๋งสีน้ำตาลแดงในลานจอดรถก่อนขับมุ่งหน้าไปตามแผนที่โดยมีปลายทางอยู่ที่หอพักของแครอลเลนเนอร์ เขาเปิดระบบขับรถอัตโนมัติจึงมีเวลานั่งจิบกาแฟเปิดดูข่าวผ่านทางแท็บเลตรถขับไปอย่างช้าๆ เนื่องจากการจราจรติดและถนนลื่น คลิปวีดีโอที่ก๊อปปี้แคทนำมาเผยแพร่ลงเครือข่ายอินเตอร์เน็ตทำให้เกิดเสียงวิพากษ์วิจารณ์กับการทำงานของตำรวจคดีอุบัติเหตุต่อเนื่องจึงมีโอกาสรื้อขึ้นมาสืบสวนเป็คดีฆาตกรรมต่อเนื่องแทน
รถวิ่งเข้ามาจอดในลานจอดรถของหอพักที่ดูไม่โทรมแต่ก็ไม่หรูหราน่าแปลกที่หอพักของเหยื่อแต่ละคนมักจะอยู่ลึกเข้ามาในตรอกไม่ได้ติดถนนใหญ่เมื่อเปิดประตูรถก้าวลงจากรถก็ต้องเจอกับพื้นที่เจิ่งนองไปด้วยน้ำฝน แม้ว่าพื้นปูนคอนกรีตจะเรียบและสะอาดแต่เมื่อฝนตกก็ทำให้รองเท้าผ้าใบที่ใส่มาเปียกแฉะจนน่าเหนื่อยหน่ายเธโอเดินผ่านลานจอดรถเข้ามาในเขตหอพักแต่ประตูทางเข้าต้องใช้คีย์การ์ดในการเปิดประตูเขาจึงเดินเข้าไปคุยกับผู้ดูแลหอพักที่นั่งอยู่ในห้องธุรการใกล้กับประตูทางเข้าแทน
ผู้ดูแลหอพักเป็หญิงวัยกลางคนผิวคล้ำแดดผมยาวถึงบ่ารูปร่างอวบนิดหนึ่ง เธอนั่งอยู่บนโต๊ะทำงานตัวเดียวในห้องเธโอจึงเดินเข้าไปสอบถาม
“สวัสดีครับ”
“มาหาห้องเช่าหรือทำไมมาดึกจัง นี่ทุ่มครึ่งแล้วนะ”
เธโอนิ่งเหมือนกำลังใช้ความคิดก่อนจะทำทีเป็สนใจห้องเช่า“ครับ พอดีผมพึ่งเสร็จธุระที่ทำงาน ว่าแต่ที่นี่ต้องทำสัญญารายเดือนใช่มั้ยครับ”
“ไม่ต้องหรอกหอพักให้เช่ารายวันได้ เธอจะพักกี่วันล่ะ”
“อาทิตย์นึงก็ได้หรือครับ”
“ได้สิก่อนหน้านี้สามวันก็พึ่งมีคนมาติดต่อเช่าอาทิตย์นึงเดี๋ยวนี้หาลูกค้าเข้าพักระยะยาวได้ยากมากเลย สงสัยฉันต้องเปลี่ยนทำเลหอพักซะแล้วล่ะมั้ง”
“แล้ว่นี้มีปัญหากล้องวงจรเสียบ้างหรือเปล่าครับ”
หญิงผู้ดูแลหอพักเงยหน้ามองเธโออย่างแปลกใจ“รู้ได้ยังไงน่ะ กล้องชั้นแปดเสียเมื่อเช้านี่เอง เสียอยู่ชั้นเดียวด้วยฉันเรียกช่างไปแล้วแต่น่าจะมาได้พรุ่งนี้”
“ขอโทษนะครับชั้นแปดมีผู้หญิงที่ชื่อแครอล เลนเนอร์ พักอยู่หรือเปล่าครับ”
“มีสิ...”เ้าของหอพักเริ่มรู้สึกเอะใจจึงถามเธโอ “นี่เธอไม่ได้มาหาห้องพักใช่มั้ยมาทำอะไรกันแน่”
น้ำเสียงของเธโอเริ่มเปลี่ยนเป็ร้อนใจ“ขอร้องล่ะครับ ขอผมขึ้นไปหาเธอได้มั้ย”
“จะขึ้นไปหาเธอทำไมล่ะ”
“แค่โทรติดต่อเธอให้ผมก็ได้ครับอาจจะเกิดเื่ไม่ดีขึ้นก็ได้”
ไม่นานนักก็มีเสียงกรีดร้องดังขึ้นที่สวนด้านหลังหอพักคนในละแวกใกล้เคียงต่างทยอยเดินเข้าไปมุงดูที่พื้นด้านล่างหอพักบางคนก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดโทรเรียกหน่วยกู้ภัยและตำรวจ บางคนก็ถ่ายรูปและอัดวีดีโอเอาไว้
ในห้องธุรการที่เ้าของหอพักอยู่นั้นไม่ได้ยินเสียงโกลาหลที่เกิดขึ้นภายนอกจนกระทั่งมีชายหนุ่มคนหนึ่งผลักประตูเข้ามาะโเรียกท่าทางตื่นตระหนกเขาเป็หนึ่งในผู้พักอาศัยอยู่ในหอพักที่นี่
“มีอะไรงั้นหรือ”
“มีคนตกตึกทางฝั่งระเบียงครับ”
“หา”เ้าของหอพักหวีดร้องเสียงดังก่อนยืนนิ่งด้วยความตกตะลึง
เธโอทำท่าจะกดโทรศัพท์แต่ถูกอีกฝ่ายร้องห้ามไว้“มีคนโทรเรียกหน่วยกู้ภัยกับตำรวจแล้วครับ”
เธโอเก็บโทรศัพท์ก่อนสะกิดที่ไหล่ของเ้าของหอพัก“ไม่เป็ไรนะครับ”
เ้าของหอพักตั้งสติได้จึงรีบวิ่งตามเธโอกับชายหนุ่มผู้มาแจ้งข่าวเพื่อมุ่งหน้าไปยังสถานที่เกิดเหตุ
เธโอวิ่งนำหน้าเ้าของหอพักกับชายหนุ่มอีกคนแหวกฝูงชนออกมาจนถึงบริเวณที่พอจะมองเห็นศพของคนตายได้ศพของแครอล เลนเนอร์ นอนหงายดวงตาเบิกโพลงอยู่บนพื้นที่เฉอะแฉะ เืสีแดงฉานถูกน้ำเจือจางปะปนกับเศษเนื้อสมองสีขาวขุ่นกระจายออกจากบริเวณศีรษะแขนกับขาอย่างละข้างบิดเบี้ยวผิดรูป เธโอรู้สึกเย็นวาบั้แ่กลางหลังไปจนถึงต้นคอร่างของเธอคงจะค่อยๆ เย็นชืดเพราะปริมาณเืที่ไหลออกจากร่างกายไม่หยุด ไม่นานนักหัวใจก็จะเต้นช้าลงเรื่อยๆจนในที่สุดลมหายใจที่รวยรินก็จะหยุดลง ชีวิตของคนคงจบลงได้ง่ายๆด้วยกระบวนการเพียงเท่านี้
เธโอเหมือนกำลังตกอยู่ในภวังค์จึงไม่ทันได้ยินเสียงไซเรนจากรถตำรวจและรถของหน่วยกู้ภัยจนกระทั่งมือของเควินแตะลงบนไหล่ของเขาอย่างแ่เบา เธโอหันมองหน้าเควิน ั์ตาสีเทาหม่นของเขาสะท้อนเพียงความว่างเปล่าจนยากจะคาดเดาว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่
“ไม่เป็ไรตรงนี้ให้ตำรวจจัดการ เธอกลับไปรอที่บ้านเถอะ”
เธโอเริ่มกระพริบตาได้เขากลับมาตั้งสติได้อีกครั้งจึงกล่าวตอบเควินเสียงแ่เบา “ผมขอตัวก่อนนะครับ”
เควินมองดูแผ่นหลังของเธโอที่เดินไกลออกจากฝูงชนไปเรื่อยๆอย่างใจหาย ได้แต่หวังว่าความทรงจำที่เลวร้ายจะไม่หวนคืนมาในคราวเดียวเมื่อเธโอหายลับไปจากสายตาแล้วเควินจึงหันมาสนใจสถานการณ์ที่เกิดขึ้นตรงหน้าแทน
เธโอกลับมานั่งในรถและเปิดระบบขับขี่อัตโนมัติเพื่อเดินทางกลับร้านเดอะโมเมนโตน่าแปลกที่สภาพจิตใจของเขาในตอนนี้มันนิ่งสงบผิดปกติ เสียงเพลงเบาๆดังขึ้นจากลำโพงภายในรถคงเป็ผลจากระบบเอไอเพื่ออำนวยความสะดวกให้คนขับที่สกอเลอร์ช่วยติดตั้งเอาไว้ให้มันช่วยให้เขารู้สึกผ่อนคลายจนค่อยๆ ผล็อยหลับไป
เฟรได้รับโทรศัพท์จากเควินซึ่งเล่าเื่ที่เธโอพบศพคนตายในหอพักให้ฟังเควินกลัวว่าความทรงจำของเธโอในตอนที่ถูกทำร้ายจนาเ็สาหัสจะกลับมาจึงขอให้เฟรช่วยแวะไปดูเธโอที่ร้านเดอะโมเมนโตเธอจึงขับรถมานั่งรอเธโออยู่ในลานจอดรถหลังจากนั่งรออยู่ครู่หนึ่งจึงมองเห็นรถสีน้ำตาลแดงขับเข้ามาจอดแต่กลับไม่มีวี่แววว่าจะมีคนลงจากรถ
เฟรดับเครื่องยนต์ก่อนเดินเข้าไปเคาะกระจกรถของเธโอเธโอลืมตาช้าๆมองไปทางต้นเสียงเมื่อเห็นว่าเป็เฟรเขาก็กดเปิดกระจกรถแล้วคุยกับเธอ
“มาได้ยังไงครับดึกป่านนี้แล้ว”
“นายเป็อะไรหรือเปล่า”ั์ตาของเฟรฉายแววกังวลอย่างชัดเจน
“ผมไม่เป็ไรคุณเควินบอกคุณหมดแล้วหรือ” เธโอดับเครื่องยนต์ก่อนลงจากรถตอนนี้เขาควรจะทำให้สถานการณ์รอบตัวกลับเป็ปกติเสียก่อน “เดินไปคุยไปเถอะครับ”
เธโอเดินนำเฟรผ่านถนนใหญ่ไปเปิดประตูร้านเดอะโมเมนโตท่ามกลางอากาศเย็นชื้นหลังฝนตกเกือบทั้งวันเมื่อเข้ามาในร้านเขาก็พาเธอไปนั่งบนโต๊ะกลมสำหรับรับประทานอาหารในห้องครัวเครื่องปรับอากาศและไฟฟ้าในบ้านทำงานอัตโนมัติเธโอเดินไปดูกาต้มน้ำบนเตาไฟฟ้าก่อนจะกดเปิดสวิตซ์เขาหยิบถุงชาจากกล่องกระดาษใส่ลงในแก้วชาสองใบก่อนจะเทน้ำร้อนลงไป แล้ววางแก้วหนึ่งลงตรงหน้าเฟรในขณะที่ตนเองเดินไปลงนั่งฝั่งตรงข้าม
เฟรยกแก้วชาขึ้นดื่มสลับกับลอบมองอีกฝ่ายท่าทางลังเลไม่รู้ว่าควรจะพูดดีหรือไม่เธโอจึงเป็ฝ่ายชวนเธอคุยก่อน
“มีอะไรจะถามก็พูดมาเถอะครับผมไม่เป็ไร”
“นายไปทำอะไรที่หอพักของคุณแครอลงั้นหรือ”
“พอดีมีข้อมูลบางอย่างที่ผมอยากถามเธอแต่ไม่คิดว่าจะเกิดเหตุร้ายขึ้นซะก่อน”
“ตอนฉันไปหาคุณเวนดี้ที่หอพักนายเป็คนห้ามฉันไม่ใช่หรือ ทำไมคราวนี้ถึงทำเองล่ะ”ริมฝีปากของเฟรขมุบขมิบเหมือนบ่นพึมพำไม่พอใจอะไรอยู่คนเดียว เธโอจึงยิ้มน้อยๆก่อนตอบคำถาม
“เพราะผมมั่นใจว่ามีข้อมูลที่จะทำให้เธอยอมพูดได้น่ะครับ”
“ข้อมูลอะไรงั้นหรือ”
“ผมต้องบอกคุณด้วยหรือครับ”
เฟรหรี่ตามองดูอีกฝ่ายอย่างไม่สบอารมณ์นัก“ฉันอุตส่าห์มานั่งเป็เพื่อน แค่นี้ก็ต้องปิดบังด้วย”
“ถ้าบอกแล้วอย่าเอาไปเปิดเผยได้มั้ยล่ะครับข้อมูลบางส่วนมันยังเป็ความลับน่ะ”
“เห็นฉันเป็คนยังไงฉันรู้ว่าอะไรควรไม่ควรหรอก”
เธโอชั่งใจอยู่พักหนึ่งจึงยอมพูด“เื่ของคุณแครอล ผมเห็นว่าเธอเคยมีประวัติแจ้งความเื่ค้าประเวณีผมก็เลยคิดว่าเธออาจจะมีภาพถ่ายของ เรย์ เวลลี่ เก็บไว้บ้าง เลยไปหาเธอน่ะครับ”
“แล้วจะไปหาเธอในฐานะอะไรล่ะ”
เธโอหลุดหัวเราะในลำคอเบาๆเพราะกำลังถูกคำถามของตนเองย้อนกลับมา เขากล่าวกับเธอ“มีคนไหว้วานให้ผมช่วยสืบเื่ของเรย์ เวลลี่ น่ะครับ”
“แบบนี้เบาะแสก็ขาดไปแล้วน่ะสิ”เสียงของเฟรเศร้าลงนิดหนึ่ง “คุณแครอลเสียแล้วนี่”
“ไม่เชิงครับที่จริงผมได้ข้อมูลน่าสนใจมาจากเ้าของหอพักด้วย”
เฟรหยุดคิดไม่อยากถามเขาเื่ที่หอพักอีกจึงพยายามเปลี่ยนเื่“พอแล้วๆ วันนี้คนโพสต์ที่ใช้ชื่อก๊อปปี้แคทน่าจะลงคลิปฆาตกรรมชุดใหม่ ลองดูกันมั้ย”
เธโอแตะััหน้าโต๊ะแช่ไว้ซักครู่หนึ่งก่อนที่หน้าโต๊ะจะปรากฏภาพคล้ายภาพในจอคอมพิวเตอร์โต๊ะในห้องอาหารก็เหมือนโต๊ะเคาน์เตอร์ข้างนอกและโต๊ะในห้องหนังสือคือเป็จอคอมพิวเตอร์ที่เชื่อมถึงกันเธโอกดเลื่อนดูข้อความในกระดานข่าวก่อนจะหยุดลงที่ชื่อก๊อปปี้แคท เขาแตะเปิดกระดานที่โพสต์โดยก๊อปปี้แคท
“วันนี้ไม่มีข้อความอะไรนะครับมีแต่คลิปวีดีโอ”
เฟรยังชอบใจกับผิวหน้าโต๊ะที่เป็จอคอมพิวเตอร์ในตัวโดยไม่ได้สนใจคำพูดของเธโอ“จอบนโต๊ะนี่เหมือนในร้านอาหารกับในห้างเลย ฉันใช้งานได้มั้ย”
“ผมตั้งค่าไว้ให้มันรับััได้เฉพาะลายนิ้วมือผมน่ะครับ”
“เสียดายจัง”สีหน้าของเฟรผิดหวังอย่างเห็นได้ชัด
“ตอนนี้มาดูคลิปกันก่อนดีมั้ยครับผมจะเอาขึ้นจอบนโต๊ะ”
“จริงด้วยเปิดเลยๆ ”
หลังจากเธโอกดคลิกลิงค์เข้าคลิปวีดีโอ ภาพวีดีโอเริ่มต้นจากกล้องมือถือในมือผู้ถ่ายค่อยๆขยับเข้าไปใกล้ประตูห้องสีน้ำตาลเข้มคนถ่ายคลิปวีดีโอไม่ได้ปรากฎตัวในคลิปและไม่ได้ส่งเสียงออกมาเขาสวมถุงมือหยิบรีโมทย์ทรงสี่เหลี่ยมสีดำขนาดเท่านิ้วชี้ขึ้นมากดปุ่มก่อนยกนาฬิกาผ่านหน้ากล้องเวลาสามทุ่มเป็เวลาที่คาดว่าผู้ตายกำลังนอนหลับสนิทอยู่ผู้ถ่ายคลิปวีดีโอนำผ้าขนหนูชุบน้ำอุดรูใต้ประตูไว้ก่อนจะสอดท่อยางผ่านรูที่จงใจเหลือทิ้งไว้เพื่อปล่อยก๊าสคาร์บอนมอนอกไซด์เข้มข้นจากถังขนาดเล็กเข้าไปในห้องและภาพก็ตัดไปเพียงเท่านั้น
เฟรย่นคิ้วก่อนจะเริ่มคำถาม“นี่คดีของคุณเวนดี้ ลอว์สัน ใช่หรือเปล่า”
“คิดว่าใช่ครับก๊อปปี้แคทลงคลิปเป็วันที่สองแล้ว ก็หมายความว่าพรุ่งนี้เขาอาจจะลงมือฆ่า เรย์เวลลี่”
“ถ้าเป็อย่างที่ผ่านๆมาก็ควรจะเป็แบบนั้น ถ้านายอยากจับตัว เรย์ เวลลี่ก็ต้องหาตัวเธอให้เจอก่อนก๊อปปี้แคท”
สีหน้าของเธโอเครียดลงนิดหนึ่งก่อนจะมองไปที่โทรศัพท์“ถ้าคาดไม่ผิด... อีกไม่นานคงมีโทรศัพท์เข้ามา”เธโอยังพูดไม่ทันขาดคำก็ปรากฏข้อความเตือนว่ามีสายเรียกเข้าเขาเห็นชื่อเควินเป็ผู้โทรเข้ามาก็ชั่งใจอยู่พักหนึ่งจึงกดรับสายเสียงเควินดังออกลำโพง
“เธโอถึงบ้านหรือยัง”
“ถึงแล้วครับผมอยู่กับเฟร”
“อ้องั้นฉันไม่กวนดีกว่า เธอสองคนคุยกันดีๆ ก็แล้วกัน”
“โทรมาเื่คลิปวิดีโอของก๊อปปี้แคทหรือเปล่าครับ”เธโอรีบแทรกขึ้นก่อนที่เควินจะกดตัดสายทำให้อีกฝ่ายยอมตอบกลับ
“เห็นแล้วใช่มั้ยมันคือภาพในคดีของเวนดี้ ลอว์สันตอนเข้าไปตรวจสอบที่เกิดเหตุไม่มีร่องรอยของคนร้ายเลย”
“เหมือนกับคดีที่สองที่ถูกแฉเลยนะครับ”เธโอกล่าวก่อนจะบอกเื่ที่เกิดขึ้นในหอพักกับเควิน “ที่จริงก่อนจะพบศพคุณแครอลผมได้คุยกับเ้าของหอพักนิดหน่อยแล้วก็ได้รู้ว่ากล้องวงจรปิดในชั้นที่คุณแครอลอยู่บังเอิญเสียั้แ่เช้าวันนี้ไม่มีบันทึกการเข้าออกของคนแปลกหน้า่นั้นด้วย แต่มีเื่นึงที่ผมสงสัยครับ”
“เื่อะไรล่ะ”
“หอพักของคุณแครอลเป็แบบเช่ารายวันได้ของเหยื่อรายอื่นๆ ก็เหมือนกันหรือเปล่าครับ”
“เหมือนกันเพราะไม่ใช่อพาร์ตเม้นหรือคอนโดก็เลยเปิดให้เช่ารายวันได้ฉันลองตรวจสอบรายชื่อผู้ที่เข้าพักรายวันของทั้งสามหอพักที่เกิดคดีั้แ่ต้นเดือนที่ผ่านมาแต่ไม่พบชื่อที่เหมือนกันเลยและผู้เช่ารายวันส่วนใหญ่ถ้าจ่ายเงินมัดจำก็ไม่ต้องใช้เอกสารยืนยันตัวตนทำให้ตรวจสอบได้ยากมาก”
“ถ้างั้นผมจะลองตามเบาะแสจากเรย์ เวลลี่ ดูนะครับ”
“นายรู้หรือว่าจะตามได้ที่ไหน”
เฟรรีบแทรกขึ้น“ฉันเคยกดเข้าโพสต์รับสมัครงานของเรย์ เวลลี่ ค่ะบางทีคนที่ฉันรู้จักอาจจะช่วยถ่ายภาพให้ได้”
“งั้นลองติดต่อดูหน่อยถ้าได้ภาพเมื่อไรก็ส่งมาให้ลุงแล้วกัน”
“ได้ค่ะ ถือว่าฉันมีส่วนร่วมในคดีแล้วนะ”
“ขอร้องว่าอย่าพึ่งเอาไปเผยแพร่ที่ไหนก็แล้วกันวันนี้ลุงมีธุระต้องทำต่อ ลุงวางสายก่อนนะ”กล่าวจบเควินก็ตัดสายไปโดยไม่ได้ฟังเสียงของอีกฝ่ายซึ่งเธโอชินแล้วแต่เฟรนั่งกระพริบตาก่อนจะเงยหน้าคุยกับเธโอ
“ปกติบทจะวางสายคุณลุงก็วางไปดื้อๆ แบบนี้เลยหรือ”
“ใช่ครับ”
เฟรพยักหน้าเหมือนกำลังทำความเข้าใจก่อนที่สายตาจะเหลือบไปเห็นนาฬิการแขวนบนผนังซึ่งบอกเวลาเกือบห้าทุ่มแล้วเธอสีหน้าใรีบลุกขึ้นยืนพลางกล่าวอย่างร้อนใจ
“ฉันต้องรีบกลับแล้วล่ะบอกแม่ว่ามาธุระไม่นาน ป่านนี้คงรอแล้วแน่เลย”
“ให้ผมไปส่งมั้ยครับ”
“ฉันขับรถมาต้องขับกลับอยู่แล้ว ไม่เป็ไรหรอก” เฟรเตรียมสะพายกระเป่าถือพลางลุกขึ้นยืน
“งั้นผมเดินไปส่งที่รถ”
“ได้สิ”
เธโอเดินนำเฟรออกจากร้านเดอะโมเมนโตมาหยุดที่หน้าประตูรถของเธอในลานจอดรถในขณะที่เฟรขึ้นรถแล้วก็เปิดกระจกคุยกับเธโอ
“นายไม่เป็ไรแล้วแน่นะ”เธอถามย้ำพลางลอบสังเกตท่าทีของเธโอ
“เป็อะไรหรือครับ”
“ก็เื่ที่เจอศพวันนี้ตอนนายกลับมาท่าทางหดหู่มากเลย”
“ผมไม่เป็ไรแล้วจริงๆครับ อาจจะแค่เหนื่อยนิดหน่อย”
เฟรพยายามมองหน้าเขาซึ่งเธโอก็ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นตอนนี้เธอจึงดูไม่ออกว่าเขารู้สึกยังไงกันแน่ เธอจึงได้แต่เปลี่ยนเื่คุย
“พรุ่งนี้เป็วันนัดพบของคนที่โอนเงินเพื่อไปทำงานคนรู้จักที่ฉันบอกจะไปเจอกับเรย์ เวลลี่ตอนแปดโมงเช้า ฉันจะให้เขาช่วยถ่ายภาพมาให้ถ้าได้แล้วฉันจะส่งให้นายทางโปรแกรมแชทนะ”
“ขอบคุณครับวันนี้คุณกลับดีๆ นะครับ”
เฟรพยักหน้าแล้วปิดกระจกก่อนขับรถออกจากลานจอดรถไปหลังจากรถของเฟรลับสายตาไปแล้วเธโอจึงเดินกลับมาที่ร้านเดอะโมเมนโต
เช้าวันรุ่งขึ้นเธโอกำลังหยิบขนมปังทาเนยเพื่อรับประทานกับกาแฟยามเช้าข้างๆ ขนมปังมีหมูแฮมและไข่ดาววางอยู่เขามองดูท้องฟ้าผ่านหน้าต่างในห้องครัวซึ่งยังคงมีเมฆให้เห็นแต่ไม่มีทีท่าว่าฝนจะตกเสียงเตือนข้อความเข้ามาทางโปรแกรมแชทดังขึ้นเธโอใช้นิ้วแตะััจอบนโต๊ะอาหารเพื่อเปิดอ่านจึงได้เห็นข้อความจากเฟร
“คนรู้จักฉันส่งภาพถ่ายมาให้แล้วลองเปิดดู”
เธโอคลิกเปิดจึงเห็นภาพถ่ายของคนที่ชื่อเรย์ เวลลี่ กำลังพูดต่อหน้าคนจำนวนมาก แต่ภาพถ่ายจากระยะไกลทางมุมขวาของใบหน้าเธอจึงทำให้เห็นภาพไม่ชัดนักเธโอกดเข้าห้องแชทกับสกอเลอร์ก่อนพิมพ์เรียกอีกฝ่ายพร้อมกับส่งรูปถ่ายให้
“สกอเลอร์อยู่มั้ยครับผมได้ภาพถ่ายของคนที่ชื่อเรย์ เวลลี่มา อยากให้ช่วยหาทางวิเคราะห์และจำลองภาพได้มั้ย”
ไม่นานนักสกอเลอร์ก็เริ่มพิมพ์ตอบกลับมา“จำลองภาพใบหน้าในรูปถ่ายให้สมบูรณ์ใช่มั้ย”
“ผมอยากได้ภาพถ่ายของเธอในมุมที่ชัดกว่านี้”
“รอซักครู่”ข้อความจากสกอเลอร์หยุดไปครู่หนึ่งก่อนที่เขาจะอัพโหลดรูปใหม่ส่งกลับมาให้เธโอแล้วพิมพ์ถาม“ภาพนี้ใช้ได้มั้ย”
8K
![The Revenge of Dark Guardian [สงครามสวรรค์ออนไลน์]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1777107701_85165858.webp)
