สิ้นเสียงประกาศกร้าวของคำอินทร์ ความเงียบงันได้เข้าปกคลุมทั่วทั้งลานหมู่บ้าน ทุกคนต่างจ้องมองไปยังชายหนุ่มผู้ที่พวกเขาเฝ้าดูเติบโตมากับตา เขาไม่ใช่เด็กชายขี้อายอีกต่อไป แต่คือผู้นำที่กล้าหาญและเด็ดเดี่ยว
แล้วเื่ที่ไม่คาดคิดก็เกิดขึ้น ตาเหม ผู้นำของฝ่ายที่้าจะอพยพ ค่อยๆ เดินฝ่าความเงียบออกมา ชายชราเดินมาหยุดอยู่เบื้องหน้าคำอินทร์ ดวงตาที่เคยเต็มไปด้วยความหวาดกลัว บัดนี้กลับฉายแววของความแน่วแน่
"ข้าก็แก่แล้ว...คงหนีไปไหนได้ไม่ไกล เมื่อกี้ข้าต้องขอโทษด้วยเนื่องจากเป็สิ่งที่ข้าไม่เคยเจอ ข้าเลยกลัว" ตาเหมกล่าวด้วยน้ำเสียงที่ดังฟังชัด "ร่างกายนี้ไม่มีเรี่ยวแรงพอจะสร้างบ้านใหม่ได้อีกแล้ว แต่ถ้าจะต้องตาย...ข้าก็ขอตายในบ้านที่ข้าเกิด ตายบนแผ่นดินที่บรรพบุรุษของข้าหลับใหลอยู่ ข้า...จะสู้."
คำพูดของตาเหมเปรียบเสมือนก้อนหินที่ถูกโยนลงไปในบ่อน้ำนิ่ง ก่อให้เกิดแรงกระเพื่อมทางความรู้สึกไปทั่ว เมื่อผู้ที่มีเหตุผลและกลัวที่สุดยังเลือกที่จะสู้ แล้วพวกเขาเล่าจะยอมแพ้ได้อย่างไร?
นายมั่นะโขึ้นเป็คนแรก "เรามาสู้ด้วยกัน!"
"ข้าด้วย!"
"ข้าจะสู้เคียงข้างทุกคน!"
เสียงขานรับดังกึกก้องขึ้นเรื่อยๆ จนในที่สุดชาวบ้านทุกคน ไม่เว้นแม้แต่ผู้หญิงและคนชรา ต่างก็เปล่งเสียงออกมาเป็หนึ่งเดียวกัน ความกลัวได้ถูกแปรเปลี่ยนเป็ความกล้า ความแตกแยกได้ถูกหลอมรวมเป็พลังแห่งความสามัคคี บัดนี้ ทั้งหมู่บ้านได้ตัดสินใจแล้ว...พวกเขาจะสู้จนตัวตายเพื่อไม่ให้ใครมารุกรานหมู่บ้านลับแลอันเป็สถานที่เกิดของพวกเขา
เมื่อใจของทุกคนรวมเป็หนึ่ง หลวงปู่แก้วก็ก้าวออกมา "ดีมาก เมื่อตัดสินใจแล้วก็อย่าได้ลังเล เราทุกคนจงมาประชุมกันที่ลานกลางหมู่บ้าน เราต้องวางแผนรับมือ"
การประชุมรับมือกับทหารพม่าครั้งแรกของหมู่บ้านลับแลได้เริ่มต้นขึ้น มันคือการรวมตัวกันของคนสี่กลุ่ม พวกเขาตกลงจะแบ่งหย้าที่กันโดย คำอินทร์ ในฐานะแม่ทัพและกำลังรบหลัก หลวงปู่แก้ว ในฐานะที่ปรึกษาและผู้บัญชาการอาคมป้องกัน ตาเหม ตัวแทนของเหล่าผู้าุโของหมู่บ้าน รับหน้าที่ดูแลเสบียงและการจัดการภายใน และ นายมั่น ในฐานะผู้นำของเหล่าชายฉกรรจ์ที่จะทำหน้าที่เป็กองกำลังจรยุทธ์
พวกเขาต่างรู้ดีว่ากำลังของตนไม่อาจเทียบกับกองทัพได้เลยแม้แต่น้อย พวกเขาไม่สามารถตั้งรับตรงๆ ได้ หนทางเดียวที่จะมีโอกาสรอด คือการเปลี่ยนป่าทั้งป่าให้กลายเป็ "ป้อมปราการมีชีวิต"
แผนการรบจึงได้ถูกวางขึ้น นำโดนคำอินทร์
คำอินทร์จะทำหน้าที่เป็หน่วยสอดแนมที่ลึกที่สุด เขาจะใช้ "เครือข่ายแห่งพงไพร" ของเขาในการจับตาดูความเคลื่อนไหวของกองทัพพม่าที่อยู่นอกหมู่บ้าน เขาคือดวงตาและหูของหมู่บ้านและเมื่อถึงเวลาเขาจะเป็ "กรงเล็บ" ที่คอยเข้าจู่โจมกองกำลังเสริมหรือหน่วยเสบียงของศัตรูแล้วหายกลับเข้าไปในพงไพร
แผนการต่อมาหลวงปู่แก้วจะลงอาคมเสริมความแข็งแกร่งให้แก่หมู่บ้าน ท่านจะทำให้ม่านน้ำตกที่ทางเข้ากลายเป็มายาที่ซับซ้อนยิ่งขึ้น และจะสร้าง "ป่าอาถรรพ์" ขึ้นในเส้นทางที่จะมาถึงหมู่บ้าน ศัตรูที่หลงเข้ามาจะพบกับเส้นทางที่วนเวียนไม่รู้จบ เห็นภาพลวงตา และถูกความหวาดระแวงกัดกินจนเสียขวัญ
แผนการที่สามนายมั่นและเหล่าชายฉกรรจ์จะกลายเป็กองกำลังจรยุทธ์ พวกเขาจะไม่ออกรบซึ่งๆ หน้า แต่จะใช้ความชำนาญในพื้นที่ให้เป็ประโยชน์ พวกเขาขุดหลุมพราง วางกับดักไม้แหลม สร้างตาข่ายเถาวัลย์และเตรียมจุดซุ่มโจมตีด้วยธนูอาบยาพิษจากยางไม้ ทุกตารางนิ้วของป่าจะกลายเป็กับดักแห่งความตาย
แผนสุดท้ายตาเหมและเหล่าผู้ที่เหลือ ทั้งผู้หญิงและคนชรา จะเป็หน่วยสนับสนุน พวกเขาช่วยกันเหลาไม้ทำลูกธนู เตรียมยาและผ้าพันแผล และสำรองอาหารและน้ำดื่มไว้ให้ได้นานที่สุด
ทุกคนในหมู่บ้านมีหน้าที่กันหมด...ไม่มีใครอยู่อย่างสูญเปล่า
ตลอดหลายวันหลังจากนั้น หมู่บ้านลับแลที่เคยสงบสุขได้แปรเปลี่ยนเป็ค่ายทหารขนาดย่อม บรรยากาศเต็มไปด้วยความมุ่งมั่นและไม่ย่อท้อ เสียงเหลาไม้ เสียงขุดดิน และเสียงฝึกซ้อมธนูดังขึ้นแทนที่เสียงหัวเราะพูดคุยอย่างเคย คำอินทร์เองก็ไม่ได้หยุดพัก เขาส่งจิตของตนเองออกไปไกลแสนไกล สานเครือข่ายกับสรรพสัตว์ในอาณาเขตที่กว้างขึ้นเรื่อยๆ เพื่อสร้างเป็ม่านตรวจการณ์ที่ไร้ช่องโหว่
จนกระทั่งเย็นของวันที่สามหลังจากที่ทหารพม่าหลงเข้ามาในหมู่บ้าน ขณะที่คำอินทร์กำลังนั่งสมาธิประสานงานกับเครือข่ายของเขาอยู่นั้น นกเหยี่ยวตัวหนึ่งที่บินตรวจการณ์อยู่ไกลที่สุดก็ส่งเสียงร้องแหลมยาวมาในจิตของเขา มันคือสัญญาณเตือนภัยขั้นสูงสุด
คำอินทร์ลืมตาขึ้นช้าๆ ใบหน้าของเขาสงบนิ่ง แต่แววตากลับคมกล้าดั่งเหล็กที่เผาไฟ เขาลุกขึ้นแล้วเดินไปยังที่ประชุมของเหล่าผู้นำที่รอคอยข่าวอยู่
"พวกมันมาแล้ว" เขาประกาศเสียงเรียบ "กองกำลังขนาดใหญ่กว่าครั้งก่อนหลายเท่านัก นำโดยแม่ทัพที่มีอาชาสีนิล พวกมันกำลังมุ่งหน้ามาทางนี้...และจะมาถึงเขตป่าอาถรรพ์ของเราในอีกไม่เกินสามวัน"
าที่แท้จริง...กำลังจะเริ่มขึ้นแล้ว
ชาวบ้านทุกคนต่างซ่อนตัวอยู่ในที่มั่นของตน เงียบเชียบราวกับเป็ส่วนหนึ่งของผืนป่า มีเพียงคำอินทร์เท่านั้นที่ไม่ได้หยุดนิ่ง เขาส่งจิตของตนเองเชื่อมต่อกับเครือข่ายแห่งพงไพร เฝ้าดูการเคลื่อนทัพของศัตรูทุกย่างก้าวจ้องมองผ่านดวงตาของนกเหยี่ยวบนท้องฟ้าและกระรอกบนพื้นดิน
และแล้ว...พวกมันก็มาถึง
กองทัพพม่าราวสองร้อยนาย นำโดยแม่ทัพร่างสูงใหญ่บนอาชาสีนิล ได้เดินทัพเข้ามาในเขต "ป่าอาถรรพ์" ที่หลวงปู่แก้วได้ร่ายมนตราเอาไว้
ทันทีที่ทหารคนสุดท้ายก้าวผ่านเขตแดนอาคม ป่าทั้งป่าก็พลันแปรเปลี่ยนไป หมอกหนาทึบที่ไม่ทราบที่มาเข้าปกคลุมอย่างรวดเร็ว บดบังแสงตะวันจนทั่วบริเวณมืดครึ้มลง เส้นทางที่เคยดูตรงไปตรงมากลับบิดเบี้ยวและวนเวียน ต้นไม้ทุกต้นดูคล้ายคลึงกันจนแยกไม่ออก
"เกิดอะไรขึ้น!" เสียงของทหารนายหนึ่งะโอย่างตื่นตระหนก.
"ข้าว่าเราเพิ่งเดินผ่านต้นไม้ใหญ่นี่ไปเมื่อครู่นะ!"
"ทิศไหนคือทิศเหนือกันแน่!"
ความสับสนอลหม่านเริ่มเกิดขึ้น ระเบียบวินัยของกองทัพเริ่มสั่นคลอน พวกเขาพยายามเดินเกาะกลุ่มกัน แต่ด้วยอาคมของหลวงปู่ กลุ่มเล็กๆ หลายกลุ่มก็เริ่มแตกออกจากกองหลัก เดินวนเวียนอย่างสิ้นหวัง
และนั่นคือสัญญาณเริ่มต้นการล่า
วูบ!
พื้นดินใต้เท้าของทหารกลุ่มหนึ่งพลันยุบตัวลง! พวกเขาร่วงหล่นลงไปในหลุมพรางขนาดใหญ่ที่เบื้องล่างเต็มไปด้วยขวากไม้ไผ่แหลมคม เสียงร้องโหยหวนดังขึ้นเพียงชั่วครู่แล้วก็เงียบหายไป
อีกฟากหนึ่งของป่า ตาข่ายเถาวัลย์ขนาดมหึมาที่ถูกซ่อนไว้บนยอดไม้ก็ถูกปล่อยลงมา มันรวบทหารอีกกลุ่มหนึ่งขึ้นไปห้อยต่องแต่งอยู่กลางอากาศ กลายเป็เป้านิ่งให้กับลูกธนูอาบยาพิษที่ถูกยิงออกมาจากเงามืดโดยหน่วยจรยุทธ์ของนายมั่น การโจมตีนั้นรวดเร็ว เงียบเชียบ และไร้ความปรานี.
ขณะเดียวกัน คำอินทร์ที่เคลื่อนไหวอยู่บนเรือนยอดไม้ราวกับภูตพราย ก็กำลังออกล่าเป้าหมายของเขา เขาไม่ใช่ทหาร แต่เขาคือพยัคฆ์ เป้าหมายของเขาคือเหล่าหัวหน้าหน่วยที่กำลังพยายามรวบรวมทหารที่แตกกระเจิง.
เขาเห็นนายทหารยศสูงคนหนึ่งกำลังตะคอกสั่งการลูกน้อง คำอินทร์ใช้ท่าเท้าพยัคฆ์โผนจากเงื้อมผา ทิ้งตัวลงมาจากกิ่งไม้สูงอย่างเงียบกริบ ร่างของเขาลงมาถึงพื้นโดยแทบไม่มีเสียง ก่อนที่นายทหารคนนั้นจะทันรู้ตัว, คำอินทร์ก็ใช้คมดาบที่ตวัดผ่านลำคอของศัตรูอย่างรวดเร็ว
เขาไม่ได้หยุดรอชื่นชมผลงาน เขาสลายร่างกลับเข้าไปในเงามืดด้วยท่า พยัคฆ์ซ่อนเงา ทิ้งไว้เพียงความตายและความหวาดผวาให้แก่เหล่าทหารที่เหลือ เขาคือปีศาจแห่งพงไพร คือมัจจุราชที่ไม่มีใครมองเห็น.
การต่อสู้ดำเนินไปอย่างที่วางแผนไว้ กองทัพพม่าที่เคยดูน่าเกรงขามบัดนี้กลับตกอยู่ในความโกลาหล ถูกทำลายลงทีละเล็กทีละน้อยด้วยกับดัก การซุ่มโจมตี และ "ปีศาจร้าย" ที่พวกเขาไม่เคยเห็นตัว
แม่ทัพใหญ่บนอาชาสีนิล ผู้ซึ่งยังคงสงบนิ่งอยู่กลางวงล้อมของทหารรักษาการณ์ที่ใจกลางป่า กลับไม่ได้แสดงอาการตื่นตระหนกเลย หมอกอาถรรพ์รอบกายเขาดูเหมือนจะเบาบางกว่าที่อื่น
"อาคมของเด็กเล่น...คิดว่าจะหยุดทัพของข้าได้รึ?" มันพึมพำกับตัวเอง
ทันใดนั้น มันก็ชักวัตถุบางอย่างออกมาจากอกเสื้อ มันคือตุ๊กตาดินเหนียวรูปคนสีดำสนิทที่สลักอักขระประหลาดเอาไว้ แม่ทัพนายนั้นเริ่มบริกรรมคาถาภาษาพม่าโบราณที่ฟังดูชั่วร้าย ตุ๊กตาดินเหนียวในมือของมันเริ่มส่องแสงสีดำทมิฬออกมา
พรึ่บ!
อาคมมายาของหลวงปู่แก้วที่อยู่รอบตัวแม่ทัพพลันสลายหายไปในพริบตา! ป่ารอบกายมันกลับคืนสู่สภาพปกติ เผยให้เห็นตำแหน่งที่แท้จริงของทุกสิ่ง
"หาตัวมันให้พบ!" แม่ทัพคำรามลั่น. "จอมคาถาที่ซ่อนตัวอยู่...มันอยู่แถวนี้!"
คำอินทร์ที่กำลังซุ่มอยู่บนต้นไม้ใกล้ๆ ถึงกับใ ศัตรูคนนี้ไม่ธรรมดา มันสามารถแก้อาคมของหลวงปู่ได้!
แม่ทัพนายนั้นหลับตาลง ตุ๊กตาดำในมือของมันสั่นระริก. มันหันขวับมายังทิศทางที่คำอินทร์ซ่อนตัวอยู่ราวกับมองเห็นด้วยตา
"เจอตัวแล้ว...เ้าหนู!"
มันควบอาชาสีนิลพุ่งตรงมาทางต้นไม้ที่คำอินทร์อยู่. บัดนี้ การซุ่มโจมตีของเขาไร้ผลแล้ว เขาถูกค้นพบโดยศัตรูที่ร้ายกาจที่สุดในสนามรบ
593
