ท่ามกลางบรรยากาศอันอบอวลไปด้วยกลิ่นอายแห่งกามราคะที่เพิ่งมอดดับลงบุรุษต่างวัยทั้งสองยังคงนอนทอดกายกอดก่ายคลอเคลียกันอยู่บนผืนฟูกหนาทว่าในวินาทีนั้นเองผ้าม่านผืนใหญ่ของกระโจมพักพลันถูกตลบเปิดออกอย่างกะทันหันทำลายห้วงเวลาอันแสนสุขสมของคนทั้งคู่ลงในพริบตา
แม่ทัพเซียวหลงเหยียนตวัดสายตาคมปลาบจ้องมองผู้มาใหม่ด้วยความโกรธเคืองอย่างปิดไม่มิดรังสีสังหารแผ่ซ่านออกมาจนอุณหภูมิในกระโจมคล้ายจะลดฮวบลง จอมทัพตวาดสุ้มเสียงเฉียบขาดทรงอำนาจ
"ตัวเ้านั้นช่างบังอาจนัก!กล้าดีอย่างไรจึงเข้ามาภายในกระโจมของข้าโดยมิได้รับอนุญาต!"
ผู้ที่ยืนอยู่เบื้องหน้าในยามนี้คือทหารชั้นผู้น้อยนายหนึ่งใบหน้าของเขาบิดเบี้ยวด้วยความหวาดกลัวระคนเ็ปลึกๆนายทหารปลายแถวผู้นี้มีนามว่าซุ่นจื่อ ในวัยสามสิบห้าปีแววตาที่เขาทอดมองภาพตรงหน้าเต็มไปด้วยความตัดพ้อและขมขื่นเพราะในความเป็จริงอันโหดร้าย...ซุ่นจื่อผู้นี้ก็หาได้ต่างจากจ้าวหานเฟิงในยามนี้ไม่ เขาเป็เพียงของเล่นกามชิ้นเก่าที่ท่านแม่ทัพเคยใช้เชยชมเพื่อบำบัดความเปลี่ยวเหงาในยามราตรีคล้อยต่ำทว่าบัดนี้กลับถูกละเลยอย่างสิ้นเชิงเมื่อมีพยัคฆ์หนุ่มรูปงามเข้ามาแทนที่
ซุ่นจื่อพยายามสะกดกลั้นอารมณ์อันปั่นป่วนฝืนประสาทมือรายงานด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ
"เรียนท่านแม่ทัพ...บัดนี้เหล่านายกองจัดเตรียมประชุมด่วนเพื่อหารือแผนการบุกโจมตีกองทัพฝ่ายฏขั้นเด็ดขาด"
ศึกา ณสมรภูมิเขาเทียนหลงในยามนี้นั้นใกล้ที่จะรูดม่านปิดฉากลงดั่งคำที่ท่านแม่ทัพเคยกล่าวไว้ก่อนหน้าชัยชนะอยู่เพียงเอื้อมมือเหลือเพียงขั้นตอนสุดท้ายคือการนำกำลังเข้ากวาดล้างพวกกลุ่มฏที่ยังดื้อแพ่งไม่ยอมวางศาสตราวุธให้สิ้นซากเท่านั้น
"ในเมื่อเ้าพูดจบแล้ว จะยังยืนบื้ออยู่ทำไม! จงไสหัวออกไปเดี๋ยวนี้!"
เซียวหลงเหยียนตวาดสำทับพลางโบกมือไล่อย่างไร้เยื่อใยจอมทัพผู้มากเล่ห์แสร้งทำทีดุด่าตวาดขับไล่ชิ้นส่วนเก่าอย่างรุนแรงเกินกว่าเหตุท่วงท่าอันเด็ดขาดและห่างเหินที่เขาแสดงต่อซุ่นจื่อนั้นแท้จริงแล้วเป็เพียงละครฉากหนึ่งที่เขาตั้งใจแสดงเพื่อตบตานายกองหนุ่มข้างกายหวังให้จ้าวหานเฟิงหลงเชื่อและเข้าใจไปเองว่าในยามที่เปลี่ยวเหงาและอ้างว้างกลางสมรภูมิแห่งนี้...ในสายตาของจอมทัพจะมีเพียงตัวเขาคนเดียวเท่านั้นที่ได้รับความโปรดปรานและสิทธิ์ขาดในการหัวใจของราชสีห์เฒ่าตนนี้
ทางด้านของจ้าวหานเฟิงในยามนี้หาได้คิดอ่านลึกซึ้งถึงความสัมพันธ์ซับซ้อนซ่อนเงื่อนในค่ายทหารแห่งนี้ไม่จิติญญาของเขาถูกหล่อหลอมด้วยความทะยานอยากไปเสียแล้วที่ยอมทอดกายขายศักดิ์ศรีและศีลธรรมอันดีงามในค่ำคืนที่ผ่านมาก็เพื่อแลกกับเส้นทางสู่ความก้าวหน้าในหน้าที่การงานเพื่อครอบครัวเท่านั้น
นายกองหนุ่มยกยิ้มบางเบาให้แก่จอมทัพเฒ่าด้วยท่วงท่าที่เริ่มแปรเปลี่ยนเป็ความนอบน้อมนุ่มนวลก่อนจะประสานมือขอตัวลา
"ท่านแม่ทัพ... ถ้าเช่นนั้นข้ามิรบกวนเวลาอันมีค่าของท่านแล้ว"
ทว่าก่อนที่ร่างองอาจของพยัคฆ์หนุ่มจะทันก้าวถอยออกไปจอมทัพเฒ่าผู้กำลังหลงใหลในเรือนร่างอันสดใหม่ก็ขยับกายเข้าสวมกอดบุรุษหนุ่มจากทางด้านหลังวงแขนแกร่งรัดตรึงร่างของจ้าวหานเฟิงไว้แน่นพลางกระซิบวาจาอันแฝงคำมั่นสัญญา
"พวกเราจะต้องกลับบ้านด้วยความปลอดภัย... และหลังจากนั้นพวกเราจะเสพสุขร่วมกันอีก"
หลังจากที่ร่างของนายกองหนุ่มก้าวพ้นม่านกระโจมออกไปได้ไม่นานบรรยากาศอบอุ่นเมื่อครู่พลันมลายหายไปสิ้น แทนที่ด้วยความเงียบสงันอันเยือกเย็นซุ่นจื่อทหารชั้นผู้น้อยผู้แอบซ่อนตัวอยู่เื้ัเงาถลันก้าวกลับเข้ามาภายในกระโจมใหญ่ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความขมขื่นระคนตัดพ้อก่อนจะเค้นสุ้มเสียงเอ่ยถามคำถามที่ค้างคาใจ
"ท่านแม่ทัพ... ไหนท่านเคยลั่นวาจาไว้ว่าจะช่วยส่งเสริมสนับสนุนข้าให้ก้าวหน้าเยี่ยงไรเล่าขอรับ?"
แม่ทัพเซียวหลงเหยียนทอดสายตามองของเล่นชิ้นเก่าด้วยแววตาราบเรียบก่อนจะทำทีเป็ทอดถอนใจยาว วาจาที่เอ่ยออกมาแฝงความจริงใจอันโหดร้าย
"ซุ่นจื่อ... ตัวข้านั้นพยายามช่วยเ้าอย่างเต็มที่แล้วทว่าเ้าเกิดมาในชาติตระกูลที่ต่ำต้อย ไร้ซึ่งเส้นสายบารมีหนุนหลังสิ่งเดียวที่ข้าจะมอบให้เ้าได้ในยามนี้...คือการให้เ้าเป็คนที่อยู่เคียงข้างกายข้าเท่านั้น"
ถ้อยคำนั้นหาใช่คำมุสาเพื่อบิดพริ้วแท้จริงแล้วจอมทัพเฒ่าหาได้ผิดสัญญาอันใดซุ่นจื่อผู้นี้เป็เพียงบุตรหลานของชาวบ้านธรรมดาไร้ซึ่งสติปัญญาและวาสนาในตำราพิชัยยุทธ์ดั่งเช่นจ้าวหานเฟิงการจะดันหนุนทหารปลายแถวเช่นเขาให้ขึ้นสู่ตำแหน่งสูงย่อมเป็เื่ที่เป็ไปไม่ได้ในระบบกองทัพ
เมื่อเห็นซุ่นจื่อยืนนิ่งแววตาสับสนและเต็มไปด้วยความสิ้นหวังจอมทัพผู้เจนโลกย่อมไม่ปล่อยให้โอกาสในการกำราบเหยื่อหลุดลอยเซียวหลงเหยียนสืบเท้าเข้าประชิดก่อนจะตวัดวงแขนกระชากร่างของทหารชั้นเลวเข้ามาแนบชิดแล้วบดขยี้ริมฝีปากลงไปอย่างดุดัน ร้อนแรง และหยาบโล้น!
สำหรับจอมทัพเฒ่าแล้วซุ่นจื่อผู้นี้ก็เป็เพียงเครื่องบำบัดและปลดปล่อยความกระหายชั้นดีในยามที่ตัวเขาต้องเผชิญกับความเปลี่ยวเหงาท่ามกลางเสียงลมหนาวของสมรภูมิจอมทัพถอนริมฝีปากออกอย่างเชื่องช้าพลางกระซิบสั่งเสียงพร่า
"เ้าจงรอข้าอยู่ที่นี่ก่อน...เมื่อข้ากลับมาจะมอบความสุขสมให้แก่เ้าเอง"
ซุ่นจื่อทอดสายตามองตามแผ่นหลังอันเหยียดตรงและทรงอำนาจของจอมทัพเฒ่าที่สาวเท้าก้าวพ้นม่านกระโจมออกไปแววตาของทหารชั้นเลวหม่นแสงลงจนมืดมิดเต็มไปด้วยความเศร้าหมองและขื่นขมที่ยากจะอธิบาย
ในความเป็จริงแล้วตัวเขาเองก็หาได้ต่างจากจ้าวหานเฟิงหรือบุรุษคนอื่นๆ ชายแดน...เขามีทั้งลูกน้อยและฮูหยินรักที่เฝ้านับวันรอคอยการกลับไปอยู่ ณ บ้านเกิดทว่าการที่ต้องทอดกายให้จอมทัพผู้นี้บดเบียดนัวเนียรุกรานเรือนร่างชายชาตรีของเขาซ้ำแล้วซ้ำเล่ามาแรมปี ััอันหนักหน่วงและหยาดเยิ้มเ่าั้ค่อยๆแทรกซึมผ่านเนื้อหนังลงลึกไปถึงหัวใจ...แล้วจะมิให้เขาก่อเกิดความผูกพันและมอบใจให้แก่ราชสีห์เฒ่าผู้เป็นายได้อย่างไร
เวลาผ่านไปจนกระทั่งราตรีเคลื่อนคล้อยดั่งคำสัญญาที่ให้ไว้ ทันทีที่เสร็จสิ้นประชุมด่วนแม่ทัพเซียวหลงเหยียนก็ก้าวกลับเข้ามาภายในกระโจมส่วนตัวไฟตัณหาที่ยังคงคุกรุ่นประกอบกับความคุ้นเคยในรสััเดิมๆทำให้คนทั้งคู่โผเข้าหากันขับเคลื่อนบทรักและร่วมรสสวาทกันอย่างหิวกระหายเพื่อระบายความอัดอั้น
ทว่า...ร่างกายยามย่างเข้าสู่วัยห้าสิบเจ็ดปีไหนเลยจะต้านทานกฎเกณฑ์ของกาลเวลาได้หลังจากเคี่ยวกรำศึกสวาทกับจ้าวหานเฟิงมาอย่างหนักหน่วงั้แ่เมื่อคืนวานต่อเนื่องจนถึงรุ่งเช้าเวลาผ่านไปเพียงไม่นานนักแก่นกายความเป็ชายของจอมทัพเฒ่าก็พลันอ่อนยวบยาบลงกลางคันมิอาจฝืนประคองความแข็งขืนให้ดำเนินต่อไปจนถึงปลายทางได้
บรรยากาศในกระโจมพลันเงียบสงัดลงฉับพลันซุ่นจื่อที่นอนทอดกายอยู่เบื้องล่างแค่นยิ้มขมขื่นสายตาจับจ้องความไร้กำลังของสิ่งนั้นก่อนจะเอ่ยคำประชดประชันระคนตัดพ้อด้วยน้ำเสียงแ่เบา
"บางที... ความปรารถนาและเรี่ยวแรงทั้งหมดของท่านแม่ทัพคงคงถูกมอบให้แก่นายกองหนุ่มผู้นั้นไปจนหมดสิ้นแล้วกระมังขอรับ..."
ถ้อยคำแทงใจดำนั้นทำให้เซียวหลงเหยียนนิ่งไปเล็กน้อยทว่าจอมทัพผู้เจนโลกหาได้มีโทสะไม่เขาขยับกายเข้าไปโอบกอดร่างของซุ่นจื่อจากทางด้านหลังสองแขนแกร่งรัดรึงของเล่นชิ้นเก่าเอาไว้แนบแผงอกกลิ่นอายบุรุษเพศอันอบอุ่นแผ่ซ่านคลี่คลุมเพื่อปลอบประโลมจิตใจอันบอบช้ำของทหารปลายแถวก่อนจะกระซิบคำหวานที่เคลือบด้วยความเห็นแก่ตัว
"คิดมากไปไย ซุ่นจื่อ... ถึงอย่างไร ยามที่ข้าเปลี่ยวเหงาข้าก็ยัง้ามีเ้าอยู่เคียงข้าง"
คำปลอบโยนอันแสนอบอุ่นทว่าไร้ซึ่งสถานะดั่งโซ่ตรวนเส้นหนาที่มัดตราตรึงให้ซุ่นจื่อจำต้องก้มหน้ายอมรับชะตากรรมเป็เพียงเงาที่คอยรองรับตัณหาในคืนที่หนาวเหน็บข้างกายจอมทัพต่อไปอย่างไม่มีวันหลุดพ้น
2K
