บทที่6 คืนเข้าหอ
หลังจากภาพเหตุการณ์ในอดีตที่เกิดขึ้นแล่นไหลผ่านความคิดของหยางตงหยางเขาก็ถึงกับกลืนน้ำลายเหนียวลงคอ ความสุขสมที่ได้รับในค่ำคืนอันเร่าร้อนนั้นยังคงตราตรึงอยู่ในความทรงจำของเขาอย่างมิรู้คลาย
หยางตงหยางยืนเงียบอยู่หน้าห้องหอครู่หนึ่งเขาถอนหายใจยาวออกมา ก่อนจะตัดสินใจเดินตรงไปยังเรือนพักเขาเปิดประตูและสาวเท้าเข้าไปด้านในห้องนอนที่บัดนี้ฉู่อันหลานกำลังนั่งนิ่งอยู่ที่เตียงนอน
หลงจูเมื่อเห็นหยางตงหยางเข้ามาด้านในก็ย่อกายคำนับแล้วเดินออกจากห้องไปอย่างรู้งาน
หยางตงหยางยกยิ้มขึ้นมาก่อนจะเดินตรงไปนั่งด้านข้างของฉู่อันหลานเขายกมือขึ้นเปิดผ้าคลุมหน้าเ้าสาวออกอย่างเบามือ ใบหน้างดงามดั่งหยกขาวปรากฏตรงหน้าดวงตาคู่งามจ้องมองไปตรงหน้าราวกับมิได้ใส่ใจสิ่งใด บรรยากาศรอบตัวเงียบงันมีเพียงความเ็าที่ฉายชัดออกมาจนชวนให้รู้สึกอึดอัด
“คุณหนูฉู่...” เขาเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบงันที่เกิดขึ้นแต่ฉู่อันหลานกลับมิตอบรับสิ่งใด ร่างบางยังคงนั่งนิ่งไม่ไหวติงคล้ายรูปสลักหิน
หยางตงหยางโน้มกายเข้าหา ใบหน้าคมคายขยับเข้ามาใกล้จนห่างกันเพียงลมหายใจกลั้นแต่แล้วฉู่อันหลานกลับเลือกจะเบือนหน้าหนีสองมือกำแน่นราวกับกำลังระงับอารมณ์ที่ขุ่นมัวภายในใจ
“องค์ชายหยาง...เื่ราวของเราล้วนแต่เป็เื่ผิดพลาด...ในเมื่อเป็เช่นนั้นข้าหวังว่าท่านจะไม่ทำให้ข้าต้องลำบากใจมากไปกว่านี้”
คำพูดที่ราบเรียบแต่กลับเย็นเยือกอย่างไร้เยื่อใยทำเอาหยางตงหยางถึงกับนิ่งงันไป ดวงตาคมกริบไหววูบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหัวเราะหึๆในลำคอออกมาเบาๆ
“คุณหนูฉู่...บัดนี้ท่านเป็ชายาของข้า...เช่นนั้นแล้วพวกเราควรต้องปรับตัวเข้าหากันเสียหน่อยมิใช่หรือ”
หยางตงหยางพูดพลางหยิบจอกเหล้ามงคลขึ้นมาพลางพร้อมกับยื่นให้หญิงสาวตรงหน้าอย่างเอาแต่ใจ
“ดื่มเสียเถิด ชายาของข้า...”
“ท่าน...”ฉู่อันหลานเค้นเสียงออกมาด้วยความขัดใจดวงตาแดงก่ำจ้องมองบุรุษตรงหน้าราวกับ้าให้เขามอดไหม้เป็ผุยผง
หยางตงหยางกลับมิได้ถือสาสิ่งใดเขายังคงแสดงสีหน้าเรียบเฉย พร้อมกับสองมือที่กวัดแกว่งจอกเหล้าไปมาอย่างใจเย็น
ท่าทางเช่นนี้ของชายหนุ่มทำเอาฉู่อันหลานถึงกับเืขึ้นหน้าใบหน้างดงามของนางยิ่งบึ้งตึงขึ้นมากกว่าเดิม สายตาเย็นเฉียบจับจ้องจนแทบกลายเป็คมดาบ
“องค์ชายหยาง...ท่านอย่าคิดว่าข้ามิรู้ว่าสิ่งที่ท่านทำนั้นมันต่ำทรามมากเพียงใด”เสียงของนางไม่ดังนัก แต่แฝงด้วยอารมณ์คุกรุ่น “ท่านวางแผนล่อลวงข้าเพื่อบีบบังคับให้ข้าแต่งงานกับท่าน...ท่านช่างน่ารังเกียจและน่าขยะแขยงยิ่งนัก”ฉู่อันหลานที่หมดความอดทน นางกัดฟันแน่น ดวงตาคู่งามแดงเรื่อความเ็ปและความขุ่นแค้นอัดแน่นจนแทบทะลักออกมาเป็น้ำตา
หยางตงหยางยังคงนิ่งเงียบ ก่อนจะค่อยๆหันมามองนางอีกครั้ง สีหน้าของเขาแปรเปลี่ยนไปจากความเรียบเฉยกลับกลายเป็เย้ยหยัน
“เ้าคิดว่านี่คือแผนการของข้าเช่นนั้นหรือ”หยางตงหยางเอ่ยขึ้นอย่างแ่เบา ริมฝีปากแสยะยิ้มขึ้นมาเล็กน้อย “คุณหนูฉู่...หากเ้าลองทบทวนเื่ราวที่เกิดขึ้นอีกครั้ง...ข้าจำได้ว่าข้าพยายามห้ามปรามเ้าแล้ว...หากแต่เป็เ้าที่ยังคงดื้อดึงและ...ล่วงเกินข้า”
“ท่าน...”คำพูดของหยางตงหยางทำเอาฉู่อันหลานถึงกับอ้าปากค้างนางแทบอยากกระโจนเข้าใส่ชายหนุ่มตรงหน้าและบีบคอเขาเสียให้ตาย
“หรือว่าต้องให้ข้ารื้อฟื้นความทรงจำเ้าอีกครั้ง”หยางตงหยางเลิกคิ้วขึ้นอย่างท้าทายใบหน้าของเขาโน้มเข้ามาหาหญิงสาวอีกครั้งด้วยท่าทางยียวน
“หยุดเดี๋ยวนี้นะ” ฉู่อันหลานผงะออกพร้อมกับดันร่างหนาให้ออกห่างกายอย่างนึกรังเกียจ
หยางตงหยางยังคงจ้องมองนางพร้อมกับยักไหล่ขึ้นอย่างไม่รู้สึกรู้สาอันใด
ฉู่อันหลานกำหมัดแน่นพร้อมกับยืนขึ้นแล้วชี้ไปที่หน้าของหยางตงหยาง มือบางสั่นเทาด้วยความโกรธแค้นที่ไม่สามารถทำอะไรชายตรงหน้าได้
หยางตงหยางยังคงใจเย็นเฉกเช่นเดิม เขาเพียงลุกขึ้นอย่างช้าๆแล้วก้าวเดินเข้ามาหานาง มือหนายื่นมากอบกุมมือบางตรงหน้าในขณะที่มือหนึ่งฉวยโอกาสโอบเอวแล้วรั้งร่างบางเข้ามาหาตนเอง
ฉู่อันหลานตาเบิกโตด้วยความในางพยายามดิ้นรนขัดขืนการกระทำอันอุกอาจนี้อีกครั้ง “ปล่อยข้านะ...ปล่อยข้าเดี๋ยวนี้นะ”
หยางตงหยางจ้องมองฉู่อันหลานด้วยสายตาที่จริงจังและหนักแน่น“ข้ารู้...ว่าเ้าเกลียดข้า” ชายหนุ่มเอ่ยเสียงแ่ออกมาอย่างเว้าวอน “ข้าก็เกลียดตนเองเช่นกัน”
คำพูดนั้นชวนให้ฉู่อันหลานถึงกับชะงักค้างนางจ้องมองหยางตงหยางอย่างนึกหวาดระแวงกับท่าทีที่แปรเปลี่ยนไปเช่นนี้
หยางตงหยางยกยิ้มบางๆอย่างนึกสังเวชใจและขมขื่น ดวงตาของเขาฉายแววสั่นไหวยามที่ทอดมองมายังร่างบางตรงหน้า“ตัวข้าเป็องค์ชายแคว้นหนาน...แต่ทว่าในฐานะตัวประกันของแคว้น...ข้าก็เป็เพียงเบี้ยหมากตัวหนึ่งเท่านั้น”เสียงของชายหนุ่มสั่นเล็กน้อยราวกับกำลังพร่ำเพ้อออกมา
“ข้า...มิคู่ควรกับเ้า...และมิเคยคิดฝันว่าจะมีเ้าเคียงข้างเช่นนี้”หยางตงหยางสูดหายใจเข้าพร้อมเงยหน้าขึ้นสบตานางอีกครั้ง ดวงตาของเขาสะท้อนแวววาบบางอย่างที่ฉู่อันหลานไม่อาจเข้าใจได้
“ทว่า...ในค่ำคืนนั้น...เ้าเป็แสงแรกในชีวิตของข้ามิใช่ข้าที่้าหยามเกียรติเ้า...และมิใช่ข้าที่้าทำร้ายเ้า...หากเป็เพียงเพราะข้าเองก็พลัดหลงมาอยู่ในหมากกระดานนี้เท่านั้น”
“เ้าหมายความเช่นใดกัน”ฉู่อันหลานถามออกมาด้วยความหวาดระแวงและสงสัย หากนางลองคิดทบทวนอีกครั้งหนึ่งองค์ชายเช่นเขาที่หัวเดียวกระเทียมลีบไฉนเลยจะมีปัญญาวางแผนให้ร้ายนางได้อย่างง่ายดายเช่นนี้หรือว่า...มีผู้อื่นเช่นนั้นหรือ
หยางตงหยางเห็นท่าทางที่เริ่มลังเลของฉู่อันหลานก็ยกยิ้มที่มุมปากขึ้นเล็กน้อย“เ้าเข้าใจหรือยัง...เราทั้งคู่ต่างตกเป็เบี้ยในกระดานเดียวกัน”
“เ้าหมายถึง...”ฉู่อันหลานเบิกตากว้างขึ้นอีกครั้ง “เป็ไปไม่ได้...ข้าไม่เชื่อ”
18K
![วิศวะร้ายกับยัยคู่หมั้น [อ่านฟรี]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1778701758_50727255.webp)
