ใจกลางของวังหลวงที่ใครๆก็คิดว่าถ้าได้เข้าไปอยู่จะต้องสบายไปตลอดทั้งชีวิต แต่…แท้จริงแล้วไม่ใช่เลย เพราะขนาดในวังหลวงก็ยังมีการแย่งชิงของเหล่าขุนนางหรือแม้แต่หญิงสาวเพื่อขึ้นเป็พระมเหสีเคียงคู่บัลลังก์กับพระาา จนนำพาไปสู่การแย่งชิง
ก่อนหน้านั้น
“องค์หญิงจะเสด็จไปไหนพะย่ะค่ะ”
“ข้าจะไปเข้าเฝ้าฮ่องเต้ คู่หมั้นของข้า”
“เข้าไม่ได้พะย่ะค่ะ”
“เ้ามีสิทธิ์อะไรมาห้ามข้า!!”
“ฮ่องเต้สั่งห้ามผู้ใดรบกวนในยามนี้ โปรดเชิญองค์หญิงกลับไปก่อนเถอะพะย่ะค่ะ”
“ไม่ หลีกไป!!”
ปัง!! เสียงเปิดประตูดังขึ้นด้วยน้ำมือของเธอก่อนที่ร่างบางอรชรจะย่างเท้าเข้าไปในห้องของฮ่องเต้ที่เป็ที่เกรงกลัวของทุกคน แม้แต่เธอเองที่ถูกด่าทอหรือสั่งลงโทษกี่ครั้งก็ไม่เคยจำ
“เซียวหลง!!”
“อุ๊ย ฝ่าาว่าที่พระชายาของพระองค์มาเพคะ” หญิงสาวมีสีหน้าซีดเผือกเมื่อเห็นนาง ก่อนจะรีบออกจากห้องไป
“ใครอนุญาตให้เ้าเข้ามา” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยถามด้วยความนิ่ง
“ข้าเป็คู่หมั้นของท่าน แล้วเหตุใดข้าจะเข้ามาไม่ได้”
“ไร้สาระ ทหารมาพาตัวนางออกไปซะ!!” สิ้นคำทหารสองคนก็เข้ามาคว้าร่างเธอไว้ทันที
“ปล่อย ปล่อยข้านะ อร๊ายย เซียวหลงข้าเป็คู่หมั้นของเ้านะ!!”
“……”
“อร๊าย ไอ้ผู้ชายเฮ็งซวย!!”
“เ้าว่าอะไรนะ ลู่ ชิงเซียน”
“โอ๊ย ข้าเจ็บ” บัดนี้มือหนาพุ่งเข้ามาบีบคางของเธอจนเจ็บไปทั้งหน้า แม้น้ำตาจะไหลออกมาสักแค่ไหนเขาก็ไม่มีทีท่าจะสนใจนางเลยแม้แต่น้อย แววตาก็มีแต่จ้องจะฆ่านางด้วยซ้ำไป
“เ้าเป็แค่ตัวประกันแค่นั้นไม่ใช่คู่หมั้นของข้า”
“ตัวประกัน”
“ใช่แล้ว ลู่ ชิงเซียน เ้าไม่รู้หรอกหรือ”
“……” แววตาที่เขามองมาล้วนเต็มไปด้วยความสมเพชที่มีต่อนาง
“เมืองของเ้าถ้าข้าจะบีบก็ตาย หรือจะคลายเ้าก็รอด”
“นี่ท่านพ่อโกหกข้างั้นเหรอ”
“หึ นางสนมที่ถูกส่งมาก็มีมากมายไม่ใช่แค่เ้า แต่เ้ากลับไปทำร้ายผู้อื่น!”
“ที่ข้าทำไปเพราะข้ารักเ้านะเซียวหลง”
“หยุดเรียกชื่อข้าแบบสนิทสนมได้แล้ว! ข้าอดทนกับเ้ามามากพอแล้ว แล้วรู้ไว้ซะ ข้าไม่เคยรักเ้า!!”
“เซียวหลง”
“พานางไปเขี่ยนด้วยแซ่ยี่สิบยก แล้วพานางไปขังไว้ในคุกจนกว่าข้าจะสั่งปล่อยตัวนางออกมา!!”
“พะย่ะค่ะฝ่าา!”
นางถูกพาไปลงโทษตามที่เขาสั่งโดยการเขี่ยนด้วยแซ่ยี่สิบยก ก่อนจะถูกนำตัวไปขังไว้ในคุกมืดโดยไร้วี่แววของเขาในใจนางภาวนาเพียงแค่ได้เห็นหน้าของเขาชายผู้เป็ที่รักของนางแต่กลับไม่มีวี่แวว เหลือไว้เพียงแค่ความเ็ป ความแค้นที่มีต่อพ่อและแม่เลี้ยงของนาง
เปรี้ยง!! เสียงฟ้าร้องคำรามราวกับจะถล่มลงมาเช่นเดียวกับสายฝนโปรยปรายลงมาอย่างหนักคล้ายกับคนร้องไห้ เสียงฝีเท้าเล็กของหญิงสาวสองคนรีบมุ่งตรงไปยังคุกมืดที่มีผู้ที่นางทั้งรักรออยู่
“องค์หญิง องค์หญิงเพคะ”
“ใคร….เหรอ”
“หม่อมฉันสองคนเองเพคะ”
“ลี่อินกับซูฉีเหรอ”
“ซึด..เพคะหม่อมฉันทั้งสองเองเพคะ”
“องค์หญิงเป็ยังไงบ้างเพคะ”
“ข้าไม่เป็อะไร” เสียงหญิงสาวค่อยๆแหบพร่าลงทุกขณะ
“ฮือๆๆ องค์หญิง”
“ลี่อิน”
“เพคะ”
“ซูฉี”
“เพคะ”
“ถ้าข้าตายไป เ้าทั้งสองช่วยนำเถ้าธุลีของข้าไปเก็บไว้กับท่านแม่ของข้าด้วย”
“องค์หญิงอย่าตรัสแบบนั้นสิเพคะ”
เปรี้ยง!! สิ้นเสียงฟ้าร้องพร้อมๆกับที่ลมหายใจของนางหมดลงเพราะาแที่ได้รับ แม้ว่านางรับใช้ของนางจะเรียกแค่ไหนแต่ก็ไรเสียงตอบรับ
สองชั่วโมงผ่านไป
“โอ๊ย เจ็บชะมัด ไม่น่าไปเข้าห้องน้ำห้องนั้นเลย”
1K
