เมื่อเรากลับมาถึงเรือนที่ป่าไผ่เขียว สิ่งแรกที่เห็นคือเสวี๋ยฉีกำลังยืนกอดอก หน้านิ่วคิ้วขมวดที่เรากลับมาช้า จึงรีบวิ่งเข้าไปหาเสวี๋ยฉีแล้วกอด เพื่อไม่ให้โกรธที่ฉันพามนุษย์กลับมาด้วยสองคน
ส่วนเฟยเจินก็กลายร่างมนุษย์ ทำให้เหวินอี้กับฟางหรูยิ่งตกตะลึงมากขึ้นกว่าเดิม เพราะคนทั้งสองไม่คิดว่านกอินทรีย์จะกลายร่างเป็มนุษย์ได้ เฟยเจินจึงพาคนทั้งสองเดินเข้ามายืนที่หน้าชานบ้านตรงหน้าที่หยงเป่ากำลังนั่งอยู่
เฟยเจินแนะนำคนทั้งสองว่าบุคคลที่เห็นอยู่ตรงหน้านั้นเป็ใคร เหวินอี้กับฟางหรูจึงทำความเคารพ แล้วเหวินอี้ก็เข้าประคองกอดฟางหรูที่ยืนโงนเงนอ่อนแรง เสวี๋ยฉีที่ยืนหน้าหงิกก็เอ่ยปากบ่นฉันกับเฟยเจินทันที
เสวี๋ยฉี : เ้าสองคนไปเก็บใครมาอีกแล้วเนี่ย ห๊า?!
อันฉี : พี่ใหญ่ อย่าเพิ่งโมโห! สองคนนี้คือซือเหวินอี้กับเฉิงฟางหรู คู่สามีภรรยาคนที่ให้หัวมันเรางัย!
เสวี๋ยฉี : แต่ข้าอนุญาตให้เ้าไปเยี่ยม ไม่ได้อนุญาตให้พามาที่เรือน! พากลับออกไปเดี๋ยวนี้!!
อันฉี : พี่ใหญ่ใจเย็นๆ ฟังข้าอธิบายก่อน!
ฉันรีบอธิบายและเล่าเหตุการณ์ที่เพิ่งเจอมาให้เสวี๋ยฉีฟัง แม้เสวี๋ยฉีจะยอมฟัง แต่ยังคงยืนยันจะให้เหวินอี้กับภรรยากลับออกไป โดยให้เหตุผลว่าเขาไม่ไว้ใจมนุษย์หรือใครทั้งนั้น และคิดว่าเหวินอี้กับฟางหรูกำลังเล่นบทน่าสงสาร หลอกลวงหวังอะไรสักอย่างจากฉันก็ได้
เหวินอี้จึงรีบพูดแทรกปฏิเสธทันทีว่าเขากับภรรยา ไม่เคยคิดร้ายหรือหลอกลวงอะไรฉันเลย ทุกเื่ที่เขาประสบมาล้วนเป็ความจริงทั้งสิ้น ซึ่งเขาไม่กล้าคิดร้ายกับฉันผู้มีพระคุณอย่างแน่นอน และจะขอทำงานรับใช้เพื่อทดแทนคุณ
หยงเป่าจึงช่วยแบบอ้อมๆถามเหวินอี้ว่าทำงานอะไรได้บ้าง เหวินอี้ตอบว่าเขาสามารถปลูกพืช เลี้ยงสัตว์ สามารถทำงานได้แล้วแต่เราจะสั่งให้เขาทำ ส่วนฟางหรูผู้เป็ภรรยาสามารถทำความสะอาดเรือน ปรุงอาหาร ตัดเย็บเสื้อผ้าได้ หยงเป่ายิ้มเล็กน้อยแล้วหันมาพูดเปิดทางให้ว่า
หยงเป่า : ดีเลย ข้ากำลังจะหาไก่มาเลี้ยง จะได้มีคนมาเลี้ยงไก่ น้องห้าจะได้มีไข่ไว้กินทุกวัน
เสวี๋ยฉี : เดี๋ยวก่อน! เ้ารอง! ข้ายังไม่ได้อนุญาตให้สองคนนั่นอยู่ที่นี่เลยนะ!
อันฉี : พี่ใหญ่ ให้เหวินอี้กับภรรยาพักอยู่ที่นี่ชั่วคราวก่อนได้มั้ย ตอนนี้ภรรยาเขาก็ป่วยไม่สบาย รอให้หายก่อนค่อยให้พวกเขากลับออกไป อีกอย่างวันมะรืนเราก็ต้องไปในเมือง ให้เขาสองคนอยู่ดูแลทำความสะอาดเรือนใน่ที่เราไม่อยู่ไปพลางๆก่อน แต่ถ้าท่านไม่ไว้ใจก็ให้หลี่เฉียงมาคอยเฝ้าจับตาดูไว้ก็ได้ นะๆข้าขอร้องล่ะเมตตามนุษย์สักครั้งเถอะ
ฉันพยายามพูดขอร้องเสวี๋ยฉี โดยอ้างเหตุผลว่ามีคนมาช่วยเลี้ยงไก่เราจะได้มีไข่ไก่กินทุกวันดีจะตาย เพราะฉันเองก็อยากกินไข่บ้างอยู่ที่นี่ไม่ค่อยได้กินไข่เลย จนเสวี๋ยฉียอมใจอ่อน แต่มีข้อแม้ว่าจะยอมให้พักอาศัยแค่ชั่วคราวเท่านั้น ส่วนเื่เลี้ยงไก่เขาจะให้สมุนงูเลี้ยงไก่เอง
แล้วเสวี๋ยฉีก็เพยิดหน้าไปทางห้องเก็บของที่อยู่ใกล้ๆห้องครัว บอกว่าให้เหวินอี้กับฟางหรูไปพักที่ห้องเก็บของ และเมื่อเราไปทำธุระเสร็จจะต้องให้เหวินอี้กับภรรยากลับออกไปจากป่าไผ่เขียว
ฉันโผกอดเสวี๋ยฉีทันทีที่เขายอมใจอ่อนแบ่งที่พักให้ เหวินอี้กับฟางหรูจึงกล่าวขอบคุณเสวี๋ยฉี จากนั้นฉันกับเฟยเจินและเหวินอี้จึงไปช่วยกันเคลื่อนขยับสิ่งของรกๆในห้องเก็บของ ให้พอมีที่ว่างพอสำหรับเหวินอี้กับภรรยาได้มีที่นอน
จากนั้นฉันก็เข้าไปหยิบหมอนกับผ้าห่มเก่าๆของเสวี๋ยฉี ที่เขาโละไม่ใช้แล้วเก็บไว้ในหีบออกมาให้เหวินอี้กับฟางหรูใช้ห่มนอนไปพลางก่อน และบอกเหวินอี้ว่าถ้าหิวก็ให้ไปปรุงอาหารในครัวได้เลย เนื้อสัตว์และผักในครัวให้นำมาปรุงอาหารได้ ยกเว้นแค่เนื้อกระต่ายสีเหลืองนวล เป็ของโปรดแกล้มเหล้าของเสวี๋ยฉีอย่าไปแตะเลยเชียว
เหวินอี้พยักหน้าเข้าใจแล้วขออนุญาตเข้าไปทำอาหารในครัวให้ฟางหรูกิน เพราะฟางหรูจึงยังไม่ได้กินอาหารและยาเลย พร้อมกับขอยาสมุนไพรลดไข้กับฉัน เพื่อที่เขาจะได้นำไปต้มให้ฟางหรูดื่ม ฉันตอบว่าให้เหวินอี้ไปปรุงอาหารในครัวก่อนได้เลย ส่วนยาลดไข้ไม่ต้องต้มเดี๋ยวฉันจะนำยาสูตรพิเศษมาให้
เหวินอี้จึงขอตัวไปปรุงอาหาร ฉันจึงเดินไปรินน้ำใส่ถ้วยแล้วถือถ้วยน้ำเดินเข้าไปในเรือน หยิบสมุนไพรลดไข้ออกมาจากเข็มขัดเวทย์ เด็ดใบสมุนไพรมาสองใบ ใส่ปากเคี้ยวๆให้คลุกเคล้ากับน้ำลายในปากแล้วบ้วนสมุนไพรลงในถ้วยน้ำดื่ม ใช้นิ้วคนวนๆในถ้วยให้สมุนไพรกระจายตัวเข้ากันในน้ำ
จากนั้นจึงถือถ้วยยาสมุนไพรนั้นไปยื่นให้เหวินอี้ แล้วบอกเขาว่าให้นำยาในถ้วยไปให้ฟางหรูดื่ม พรุ่งนี้ฟางหรูก็จะหายดีลุกขึ้นมาเดินได้สบาย เหวินอี้รับถ้วยยาไปถือไว้ในมือ ก้มมองยาในถ้วยแล้วถามด้วยความฉงนสงสัยว่า ทำไมถึงไม่ต้องต้มสมุนไพรก่อน เพราะฉันเคยบอกเขาไว้ว่าต้องต้มแล้วรินน้ำแรกเทพิษทิ้งไปก่อนหนึ่งครั้ง
ฉันยิ้มหลุดหัวเราะออกมานิดหนึ่ง ตอบเหวินอี้ว่ายาในถ้วยนี้ไม่มีพิษ เพราะเป็ยาที่ฉันสกัดพิษออกไปแล้ว ให้ฟางหรูดื่มได้เลยรับรองปลอดภัย แถมมียาบำรุงผสมอยู่ในถ้วยนี้ด้วย แต่ถ้าเขาไม่มั่นใจอยากจะไปต้มยาเอง ฉันก็จะเอาสมุนไพรมาให้เขาต้ม
เหวินอี้ตอบว่าเขาเชื่อใจเพราะฉันเป็หมอ ถ้าเป็ยาที่ฉันปรุงเองเขาก็ไม่คิดแคลงใจอะไรเลย แต่ที่ถามไปก่อนหน้านี่เพียงเพราะสงสัยนิดหน่อยเท่านั้น แล้วเหวินอี้ก็วางมือจากการจุดไฟในเตาครัว รีบถือถ้วยยาไปให้ฟางหรูดื่ม
ฉันจึงเดินกลับไปนั่งดื่มน้ำชากับพี่ชายทั้งสามที่ชานบ้าน กระทั่ง่เวลาหัวค่ำเราจึงนำหัวมันมานั่งเผากินกันที่ชานหน้าบ้าน ซึ่งในขณะนั้นซิ่นหลิงก็กลับมาพอดี พร้อมกับทักว่ามันเผาหอมจังไปได้หัวมันมาจากที่ไหน แล้วยังทักอีกว่าเขาได้กลิ่นมนุษย์เป็กลิ่นที่ไม่ใช่ฉันอีกด้วย
ฉันจึงบอกซิ่นหลิงว่าเหวินอี้กับภรรยากำลังพักอยู่ในห้องเก็บของ จากนั้นก็เล่าเื่ของคนทั้งสองให้ซิ่นหลิงฟัง แล้วฉันก็ถามซิ่นหลิงว่าทำไมกลับมาช้า เพราะก่อนนำไหเหล้าไปหมักเขาบอกว่าจะกลับมาถึงที่นี่ตอนเย็น
ซิ่นหลิงตอบว่าเขาแวะไปที่ป่าแมงมุมได้แมงมุมหนุ่มมาตัวหนึ่ง แมงมุมตัวนั้นขอติดตามเขามาที่นี่ด้วย ซิ่นหลิงจึงปล่อยแมงมุมไว้ในป่าไผ่ เพราะเขาเองก็ยังไม่รู้ว่าจะเรียกใช้ให้แมงมุมทำงานอะไร ฉันจึงหันไปถามหยงเป่าว่าไม่คิดจะหาสัตว์มาเลี้ยงไว้ใช้งานบ้างเหรอ เพราะเฟยเจินยังมีนกเหยี่ยว ซิ่นหลิงมีแมงมุม ส่วนฉันก็มีลิง จึงแนะนำหยงเป่าว่าให้หาแมวป่าน่ารักๆมาเลี้ยงไว้สักตัวไว้ให้ฉันกอดเล่นแก้เหงาก็ได้
เสวี๋ยฉีรีบพูดขัดขึ้นมาทันทีว่าพอแล้ว ไม่ต้องหาตัวอะไรมาเลี้ยงเพิ่ม แค่ที่มีอยู่ในป่าไผ่เขียวก็อยู่กันแออัดแล้ว ถ้าเอาตัวอะไรมาเลี้ยงอีกเขาจะจับกินให้หมด ฉันกับหยงเป่าจึงหันมายิ้มและหัวเราะให้กันเบาๆ ซึ่งมันก็จริงตามที่เสวี๋ยฉีบ่น
กระทั่งตอนเช้าเสวี๋ยฉีตื่นนอนก่อน เขาเตรียมอ่างน้ำล้างหน้าไว้ให้ เฟยเจินและหยงเป่าก็ตื่นแล้วเช่นกันแต่ซิ่นหลิงยังไม่ตื่น ฉันจึงเดินออกมาที่ชานบ้าน ก็เห็นพี่ชายทั้งสามกำลังนั่งดื่มชาเงียบๆท่าทางเหม่อลอยดูเบื่อๆ
จึงมองออกไปที่แปลงสมุนไพร ก็เห็นเหวินอี้กำลังก้มๆเงยๆถอนหญ้าวัชพืชและรดน้ำต้นสมุนไพร ดูขยันขันแข็งกระฉับกระเฉงสีหน้าดูดีสดชื่นกว่าเมื่อวาน ส่วนในครัวก็เห็นมีควันเตาไฟลอยออกมา เห็นฟางหรูกำลังง่วนอยู่กับการปรุงอาหาร ได้ยินเสียงดังฉ่าของอาหารที่กำลังผัดอยู่ในกระทะ ส่งกลิ่นหอมฉุยลอยมาเตะจมูกจนรู้สึกหิว
ฉันจึงเดินเข้าไปนั่งข้างๆเสวี๋ยฉี ที่กำลังถือถ้วยน้ำชาคาอยู่ในมือ สายตามองเหม่อไปที่ป่าไผ่ข้างหน้าเหมือนคนเบื่อโลก ฉันจึงถามพี่ชายทั้งสามว่าเช้านี้เป็อะไรกัน ทำไมสีหน้าแต่ละคนดูเบื่อๆหน้าตาอึนๆมึนๆ
หยงเป่าก็พูดว่าเหวินอี้กำลังรดน้ำดูแลแปลงสมุนไพรของเขา ท่าทางดูกระฉับกระเฉง ดูท่าจะปลูกพืชเก่งกว่าเขาเสียอีก พอตื่นเช้ามาเขาจึงไม่รู้ว่าจะทำอะไรดี ส่วนเฟยเจินก็บอกว่า เหวินอี้ตื่นแต่เช้าแย่งเขากวาดลานหน้าเรือน ส่วนฟางหรูพอหายป่วยก็ตื่นแต่เช้ามาแย่งเขาชงน้ำชา แล้วนำมาวางไว้ให้เขาดื่ม ทำให้เฟยเจินรู้สึกไม่ชินที่มีคนยกน้ำชามาให้ จึงทำให้เขาไม่รู้จะทำอะไรเหมือนกัน
ฉันได้ยินแล้วก็อดขำไม่ได้ที่พี่ชายทั้งสองพูดจาน่ารักแบบนั้น จึงหันไปมองหน้าเสวี๋ยฉี แล้วถามถึงอาการว่าเขามีปัญหาเหมือนกับหยงเป่ากับเฟยเจินหรือไม่ เสวี๋ยฉีก็หันหน้ามาตอบว่า มี! แล้วพูดต่ออีกว่าเขาไม่ชอบฟางหรูที่แย่งห้องครัวเขาไป มิหนำซ้ำฟางหรูยังปรุงอาหารมีกลิ่นหอมชวนน่ากินกว่า เขากลัวว่าฉันจะชอบอาหารฝีมือของฟางหรูมากกว่าอาหารที่เขาปรุง
ฉันหัวเราะเบาๆกับคำตอบ และอาการขี้อิจฉาขี้งอนแบบเด็กๆของเสวี๋ยฉี จึงต้องพูดเอาใจเสวี๋ยฉีให้หายงอน ว่ายังไงฉันก็ชอบอาหารที่เสวี๋ยฉีปรุงมากกว่า แต่ที่ฟางหรูเข้าครัวปรุงอาหารแต่เช้าเพราะฟางหรูเป็กุลสตรี จึงพยายามทำหน้าที่ให้เหมาะสมในขณะที่พักอยู่ที่นี่ ดีเสียอีกที่ฟางหรูกับเหวินอี้เป็คนขยันดีกว่าเป็คนี้เี
ครู่เดียวก็ได้ยินเสียงของซิ่นหลิงที่เพิ่งตื่นนอน พูดดังจากทางด้านหลังว่าดีจริงมีคนมาช่วยทำงานในเรือน เขาจะได้มีเวลาไปควบคุมสะสมกองกำลังแมงมุมให้ใหญ่โตขึ้นกว่าเดิม แล้วฟางหรูก็เดินออกมาจากครัวบอกว่าอาหารเช้าปรุงเสร็จแล้ว
ฉันจึงถามฟางหรูว่าอาการป่วยไข้หายดีแล้วเหรอ ฟางหรูตอบว่าหายดีแล้วั้แ่เมื่อคืน ยาถ้วยนั้นที่ฉันปรุงให้เป็ยาวิเศษเพียงชั่วข้ามคืนก็หายไข้เป็ปลิดทิ้ง มีเรี่ยวแรงกระปรี้กระเปร่า จึงลุกขึ้นมาปรุงอาหารแต่เช้าให้ทุกคนกิน
ฉันยิ้มแล้วกล่าวขอบใจฟางหรูที่เข้าครัวปรุงอาหารให้เรากิน พร้อมกับเอ่ยชมว่าอาหารที่นางปรุงมีกลิ่นหอมมากจนท้องหิว ฉันกับเฟยเจินและซิ่นหลิงจึงลุกขึ้นจะเดินเข้าไปในครัว เพื่อช่วยฟางหรูยกจานอาหารออกมานั่งกินกันที่โต๊ะอาหารหน้าชานบ้าน
แต่ถูกฟางหรูปฏิเสธไม่ยอมให้เราไปช่วยยก นางบอกว่าเป็หน้าที่ของนางกับเหวินอี้ พร้อมกับะโเรียกเหวินอี้ให้เข้าไปช่วยนางยกอาหารในครัว พวกเราจึงย้ายไปนั่งรอที่โต๊ะอาหารหน้าชานบ้าน
อาหารกลิ่นหอมฉุยถูกยกมาวางที่โต๊ะ เป็เนื้อกวางผัดกับต้นหอม ปลาราดพริกและข้าวต้ม หยงเป่าจึงเรียกเหวินอี้กับฟางหรูให้มานั่งกินอาหารเช้าด้วยกัน แต่ทั้งคู่ส่ายหน้าปฏิเสธว่าจะกินภายหลัง เสวี๋ยฉีจึงพูดด้วยสีหน้าหมั่นใส้คล้ายจะหาเื่ว่า แอบใส่ยาพิษลงในอาหารหรือไงจึงไม่กล้ากินอาหารที่ยกมา
ฟางหรูรีบปฏิเสธทันทีว่าในอาหารไม่มียาพิษ นางไม่กล้าและไม่เคยคิดกระทำเื่เช่นนั้น แต่นางกับเหวินอี้ไม่กล้านั่งร่วมโต๊ะกินอาหารเสมอกับเ้านาย แม้คำตอบฟังดูนอบน้อมถ่อมตน แต่ก็เหมือนเป็คำพูดผูกมัดเพื่อให้ได้อาศัยอยู่ที่นี่ สมแล้วที่ฟางหรูเป็ลูกสาวพ่อค้าฉลาดพูดจาน่าเห็นใจ
ฉันจึงบอกให้คนทั้งสองมานั่งกินอาหารเช้าด้วยกัน เพราะจะได้คุยธุระกับเขาทั้งสองด้วย ทั้งสองจึงยอมมานั่งร่วมวงกินอาหารด้วยท่าทางเกร็งตัวเกรงใจ ซึ่งพอเราคีบชิมอาหารในจานก็พูดชมกันว่าฟางหรูปรุงอาหารอร่อย ทำให้ฟางหรูยิ้มเขิลอายที่เราเอ่ยชม มีแต่เสวี๋ยฉีคนเดียวที่ทำเสียง เชอะ!
ฉันจึงเอื้อมมือไปโอบลูบเสวี๋ยฉีทางด้านหลัง เพราะรู้ว่าเสวี๋ยฉีกำลังหมั่นใส้ฟางหรูที่ปรุงอาหารอร่อย จึงพูดเอาใจเสวี๋ยฉีว่ามีฟางหรูมาช่วยทำอาหารให้ เสวี๋ยฉีจะได้มีเวลาว่างสอนฉันเขียนหนังสือด้วยภู่กัน เราจะได้มีเวลาว่างทำอย่างอื่นและเล่นด้วยกันทั้งวัน
เสวี๋ยฉีจึงเปลี่ยนสีหน้าหันมายิ้ม แล้วใช้ตะเกียบคีบชิมเนื้อกวางผัดในจาน แม้เสวี๋ยฉีจะไม่เอ่ยชมแต่สีหน้าก็บ่งบอกว่าอร่อย ฉันจึงบอกเหวินอี้กับฟางหรูว่า พรุ่งนี้ฉันกับพี่ชายทั้งสี่จะต้องไปทำธุระในเมืองสักห้าวัน จะฝากให้คนทั้งสองช่วยดูแลเรือนและแปลงสมุนไพรของหยงเป่าให้ด้วย
ส่วนเื่อาหารการกินจะให้หลี่เฉียงออกไปล่ากวาง ล่าหมูป่า กระต่ายป่ามาเตรียมไว้ให้ เหวินอี้จึงกล่าวว่าให้เขาออกไปหาอาหารเองดีกว่า เพราะรู้สึกเกรงใจไม่อยากให้เราต้องลำบากคอยช่วยเหลือเขาทุกอย่าง แค่ให้ที่พักก็รู้สึกเป็พระคุณมากเหลือเกิน ฉันจึงบอกเขาว่าข้างนอกมีสัตว์ปีศาจเต็มไปหมด เหวินอี้ออกไปนอกป่าไผ่ตามลำพังไม่ได้มันอันตราย
ซิ่นหลิงจึงมีความคิดว่าไหนๆแมงมุมของเขาก็ยังว่างไม่มีอะไรทำ เขาจะฝึกให้เหวินอี้ขึ้นขี่แมงมุมออกไปหาอาหารด้านนอก เพราะแมงมุมของเขาสามารถรับมือกับปีศาจด้านนอกได้ หรืออย่างน้อยแมงมุมก็ช่วยพาหนีได้เร็วกว่า อีกอย่างถ้าเหวินอี้คิดจะอาศัยอยู่ที่นี่ จำเป็ต้องดูแลตัวเองให้ได้และต้องรู้จักวิธีเอาตัวรอดในป่า
เหวินอี้พยักหน้าตั้งใจฟังแล้วพูดว่าเขาจะพยายามเรียนรู้การใช้ชีวิตในป่า จะขอรับการฝึกฝนจากซิ่นหลิง หลังจากกินอาหารเช้าเสร็จ ซิ่นหลิงก็เรียกแมงมุมออกมาจากป่าไผ่เขียว มันเป็แมงมุมสีน้ำตาลมีใบหน้าสีแดงสดตัวใหญ่เท่าฝ่ามือ แล้วเริ่มขยายตัวใหญ่ขึ้นจนมนุษย์สามารถขึ้นไปขี่บนหลังได้ถึงสองคน
เหวินอี้กับฟางหรูยืนมองตาโตใกลัว ที่เห็นปีศาจแมงมุมเดินเข้ามายืนอยู่ตรงกลางลานบ้าน ซิ่นหลิงจึงปีนขึ้นไปนั่งบนหลังแมงมุมตัวนั้น พร้อมกับเรียกให้เหวินอี้ที่กำลังยืนตกตะลึงให้หยิบมีดพกติดตัวไปด้วย แล้วบอกให้ปีนขึ้นมานั่งบนหลังแมงมุม เหวินอี้ยังคงกล้าๆกลัวๆ แต่ก็รีบก้าวปีนป่ายขึ้นไปตามคำสั่งของซิ่นหลิง
จากนั้นซิ่นหลิงก็บอกแมงมุมหน้าแดง ให้เดินทางไปที่ลำธารเพื่อพาเหวินอี้ไปจับปลาและเก็บผักแถวบริเวณลำธาร ส่วนฟางหรูยังคงมองตามหลังเหวินอี้ขี่แมงมุมออกไปจากป่าไผ่ด้วยความเป็ห่วง
ฉันจึงเดินเข้าไปพูดกับฟางหรูว่าในป่าอัคคีล้วนมีแต่อันตราย เหวินอี้กับฟางหรูจำเป็ต้องฝึกการใช้ชีวิตในป่าอัคคีให้รอด แต่ถ้าเขาสองคนเปลี่ยนใจอยากออกจากป่าอัคคีก่อนที่ฉันจะกลับจากเมืองหลวง เขาสองคนก็สามารถบอกหลี่เฉียงได้ทันที หลี่เฉียงจะให้พาคนทั้งสองออกไปส่งที่ชายป่าด้านนอก ฟางหรูจึงพยักหน้าเข้าใจเดินตามฉันกลับมาที่ชานบ้าน บอกว่าจะไปเติมน้ำชาในกาให้ใหม่
124
