บทที่ 14
เงามรณะและััแห่งราตรี
พร์ที่ยิ่งใหญ่ที่สุด... มักจะมาพร้อมกับ เหวที่ลึกที่สุด อยู่ข้างกาย...
ยิ่งเราปีนป่ายสูงขึ้นเท่าใด... การร่วงหล่นเพียงครั้งเดียวก็จะยิ่งสาหัสขึ้นเท่านั้น...
และบางครั้ง... มือที่ฉุดรั้งเราไว้ได้... ก็ไม่ใช่ มือของเราเอง
— จาก "คำสารภาพของอัจฉริยะผู้ล่มสลาย"
การฝึกซ้อมดำเนินไปอย่างเข้มข้นตลอดหลายสัปดาห์
ผมกับลูนาเรียเก่งขึ้นอย่างก้าวะโภายใต้การสอนของไคเอน
ลูนาเรีย... กลายเป็นักดาบและนักเวทที่สมดุลอย่างน่าทึ่ง เธอสามารถร่ายเวทไฟเพื่อสร้างระยะห่าง... แล้วใช้ความเร็วของดาร์คเอลฟ์เข้าโจมตีจุดอ่อนของศัตรูได้อย่างเฉียบคม
ส่วนผม... กลายเป็ "ตัวปัญหา" ในแบบที่ไม่มีใครคาดคิด
ผมสามารถ "ดีบั๊ก" คาถาพื้นฐานได้แทบทุกบท... [อควา บอล] ถูกผมปรับปรุงให้กลายเป็ [อควา เจ็ท] ที่ใช้ MP น้อยกว่าครึ่ง... [เทอร์ร่า วอลล์] ก็ถูกปรับโครงสร้างให้แข็งแกร่งขึ้นโดยใช้ดินน้อยลง...
ไคเอนเลิกที่จะสอน "วิธีร่ายเวท" ให้ผมแล้ว... แต่เปลี่ยนมาเป็การ "ตั้งโจทย์" แทน
"เฟลิกซ์... คาถา 'วินด์ คัตเตอร์' (ใบมีดสายลม) มันใช้มานาเยอะแต่กลับกระจายตัวง่ายเกินไป... ลองหาวิธีทำให้มัน 'บีบอัด' และ 'คงรูป' ได้นานขึ้นดูสิ"
มันคือ "การบ้าน" ที่ท้าทาย... และเป็กับดักที่อันตรายที่สุดสำหรับผม
ผมจมอยู่กับการวิเคราะห์ "อากาศพลศาสตร์" และ "แรงดันอากาศ" ในหัว... ลืมวันลืมคืน...
...และแล้ว... มันก็เกิดขึ้น
"เฟลิกซ์... พักก่อนเถอะ" ลูนาเรียเตือน "หน้าเ้าซีดมากแล้วนะ"
"อีกนิดเดียว..." ผมตอบโดยไม่เงยหน้า "...ข้าใกล้จะเจอวิธีลดแรงต้านอากาศได้แล้ว"
[ MP 215/1000 ]
[...สภาวะ 'หมกมุ่น (Hyperfocus)' จาก ADHD ทำงานเต็มประสิทธิภาพ...]
[...คุณไม่สนใจคำเตือนรอบข้าง...]
[...อัตราการลดลงของ MP เพิ่มขึ้น 50%...]
ผมสะบัดตัวออกจากมือของไคเอนที่พยายามจะเข้ามาห้าม แล้วพยายามจะรวบรวม MP เพื่อร่ายเวทอีกครั้ง
"เฟลิกซ์! อย่า!"
ผมไม่ฟัง... และทันทีที่ผมพยายามจะ "เขียนโค้ด" ในหัว...
[...MP ต่ำกว่า 20%...]
[...ผลจาก 'เงากัดกิน' ทำงานรุนแรงขึ้น...]
[...คุณเข้าสู่สภาวะ [ดิ่งลึก (Deep Dive)]...]
พรึ่บ!
โลกทั้งใบพลันกลายเป็สีเทา... ผมทรุดลงไปนั่งกับพื้น...
และที่เลวร้ายที่สุด... ของเหลวอุ่นๆ ก็ไหลทะลักออกจากจมูก...
[...การใช้ MP เกินขีดจำกัดกระตุ้นผลของ 'เส้นโลหิตเปราะบาง'...]
[...คุณได้รับสถานะผิดปกติ: [โลหิตไหลไม่หยุด (Hemorrhage)]...]
[...คำเตือน: สถานะนี้ถูกเสริมพลังโดย [เงากัดกิน] การรักษาทางกายภาพทั่วไปไม่สามารถหยุดยั้งได้...]
[คำเตือน...หากไม่ได้รับการรักษาภายใน 5 นาที อาจนำไปสู่ความตาย...]
[...HP ลดลงอย่างรวดเร็ว...]
ไคเอนเบิกตากว้าง... ในฐานะนักรบผ่านศึก เขารู้จักสถานะ [โลหิตไหลไม่หยุด] ดี... แต่นี่มันต่างออกไป!
เขาััได้ถึง ออร่าสีดำสนิทที่เย็นเยียบและผิดธรรมชาติ แผ่ออกมาจากตัวผม... มันคือพลังงานที่ให้ความรู้สึกของ "ความว่างเปล่า" และ "การดับสูญ"
"นั่นมัน... คำสาปอะไรกันแน่!?" ไคเอนสบถออกมา "องค์หญิง! อย่าเข้าไปใกล้! พลังงานนั่นมันอันตราย!"
แต่ไคเอนช้าไป...
วินาทีที่ลูนาเรียเห็นเืและััได้ถึงออร่ามรณะนั้น... สัญชาตญาณของเธอก็ทำงานเร็วกว่าความคิด... อะดรีนาลีนและสายเืบรรพบุรุษแห่งราตรีทำให้เธอพุ่งเข้ามาหาผมเร็วกว่าที่ไคเอนจะขยับตัวได้เสียอีก!
เธอคุกเข่าลง... ค่อยๆ ใช้ผ้าซับเืที่ไหลไม่หยุดอย่างเบามือ... ก่อนจะยื่นถุงหอมกลิ่น "ใบบัวราตรี" มาใกล้ๆ จมูกของผม
แต่เื... มันยังคงไหลซึมออกมาไม่หยุด...
"บ้าจริง... ทำไมถึงหยุดไม่ได้..."
เธอพึมพำด้วยความร้อนรน ดวงตาสีน้ำตาลเข้มของเธอมีประกายสีแดงทับทิมวูบวาบขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด
เธอตัดสินใจทำในสิ่งที่ไม่มีใครคาดคิด...
เธอหลับตาลง... แล้วพึมพำภาษาโบราณที่แ่เบา...
[...ลูนาเรียใช้สกิล 'ััแห่งราตรี (Night's Touch)'...]
ปลายนิ้วของเธอที่แตะอยู่บนผ้า... เริ่มมีออร่าสีม่วงเข้มจางๆ แผ่ออกมา...
ความรู้สึกเย็นะเืแล่นจากผ้าผืนนั้นเข้าสู่สันจมูกของผม... และเืที่เคยไหลไม่หยุด... ก็ค่อยๆ ช้าลง... จนหยุดสนิท
[สถานะผิดปกติ: [โลหิตไหลไม่หยุด (Hemorrhage)]...] ถูกเยียวยา...
ผมมองหน้าเธออย่างตกตะลึง...
เธอหอบเล็กน้อย... เหงื่อผุดขึ้นบนหน้าผาก
"สายเืของข้า... มันตอบสนองต่อ 'พลังชีวิต'..." เธออธิบายเสียงแ่
การกระทำของเธอ... ความห่วงใยที่มากกว่าคำพูด... มันเหมือนสมอเรือที่ทอดลงมากลางพายุในใจของผม
[...คุณได้รับผลของ 'การเสียสละที่ไม่ลังเล'...]
[...ผลจากสกิล 'ดุลยภาพแห่งเงา' ทำงานเต็มประสิทธิภาพ...]
ผมรวบรวมพลังใจทั้งหมดที่เหลืออยู่... ยื่นมือที่สั่นเทาของตัวเองออกไป... แล้วแตะที่มือของเธอเบาๆ...
"...ขอบใจ"
[...คุณได้เอาชนะสภาวะ [ดิ่งลึก] ด้วย 'เจตจำนงของตนเอง'... สำเร็จ!]
[...เงื่อนไขพิเศษสำเร็จ: ปลดล็อกสกิลใหม่...]
[ ก้าวเล็กๆ (One Small Step) - Ultimate Skill ]
• ผล: เมื่ออยู่ในสภาวะ [ดิ่งลึก] และ MP ต่ำกว่า 10%, คุณสามารถใช้พลังใจทั้งหมดที่มีเพื่อ "กระทำการหนึ่งอย่าง" ที่มีความหมายได้สำเร็จ (เช่น พูดหนึ่งคำ, ใช้ไอเทม, เคลื่อนไหวหนึ่งก้าว)
• Cooldown: 24 ชั่วโมง
โลกกลับมามีสีสันอีกครั้ง...
ผมมองหน้าลูนาเรีย... และไคเอนที่ยืนนิ่งด้วยความตกตะลึงอยู่ห่างๆ
(ฉากตัดไปที่กลางดึก ณ ที่พักขององครักษ์เงา)
ไคเอนกำลังเขียนรายงานถึงวัลแคนด้วยอักขระลับ
"...สภาวะของเฟลิกซ์อันตรายกว่าที่เราประเมินไว้... พลังใจของเขาเชื่อมโยงกับร่างกายโดยตรง การใช้พลังเกินขีดจำกัดทำให้เกิดสภาวะเืไหลรุนแรงซึ่งถูกเสริมพลังด้วยคำสาปที่ไม่รู้จัก... มันอาจถึงตายได้
แต่ที่น่าทึ่งกว่านั้นคือองค์หญิง... ดูเหมือนว่าสายเื 'บรรพบุรุษแห่งราตรี' ของพระนางจะมีปฏิกิริยากับพลังของเฟลิกซ์... พระนางสามารถหยุดยั้งผลกระทบทางกายของเขาได้... ราวกับว่า... โชคชะตาได้สร้างพวกเขาขึ้นมาเพื่อค้ำจุนซึ่งกันและกัน
เราต้องจับตาดูทั้งสองคนอย่างใกล้ชิดยิ่งกว่าเดิม... วัลแคน... เด็กสองคนนี้... พวกเขาไม่ใช่แค่ 'ความหวัง' อีกต่อไปแล้ว... แต่พวกเขาอาจจะเป็ 'สมการ' ใหม่... ที่จะเปลี่ยนกฎเกณฑ์ทั้งหมดของโลกใบนี้..."
218
