รักลับลับ ของนายแกะดำ

ตอน 16 อย่าร้ายกับคนของผม

จวงหลีเมื่อได้ยินแบบนั้น แรงแค้นเพิ่มมากทวีคูณเธอยืนรอฟางจูหน้ากระจก รอจนกว่าเธอจะออกมาจากห้องน้ำ 

ทันทีที่ฟางจูเดินออกมาจากห้องน้ำ เธอเอาน้ำสาดเข้าไปที่ฟางจู ขณะที่ไม่ตั้งตัว เธอเปียกไปทั่วทั้งตัว ฟางจูตั้งหลักได้

รู้สึกไม่พอใจมาก เธอเดินเข้าไปจะสั่งสอนจวงหลีสักหน่อย แต่ด้วยรูปร่างที่ฟางจูตัวเล็กมากทำให้เสียเปรียบจวงหลีอยู่บ้าง ฟางจูเดินเข้าไปจะตบจวงหลี จวงหลีใช้มือกันเอาไว้และใช้มืออีกข้างตบหน้า ฟางจูอย่างแรง ใช้มืออีกข้างบีบแขนของฟางจูซึ่งแขนข้างนั้น  ที่เป็๞รอยช้ำจากคราวก่อนที่ไปช่วยฟางเว่ยไว้ยังไม่หายดีเท่าไหร่ฟางจูรู้สึกปวดมาก จวงหลีเห็นท่าทีสีหน้านั้นของฟางจู เธอยิ่งสะใจ บีบแรงขึ้นจนฟางจูล้มลงที่พื้น  ก่อนจะเดินออกมาจวงหลีกระซิบที่ข้างหูของฟางจู เธอคิดว่าเธอเป็๞ใคร ถึงจะมาพูดจาไม่ดีทำท่าทีเหยียดหยามฉันขนาดนั้น วันนี้ที่ฉันสั่งสอนเธอเป็๞แค่เ๹ื่๪๫เล็กน้อยถ้ามีครั้งหน้าอีกฉันไม่ปล่อยเธอไว้แน่

ขณะเดียวกัน  ฟางเว่ยก็นั่งรอเธอที่โต๊ะทำงาน รู้สึกว่าทำไมฟางจู  เข้าห้องนอนนานเกินไป  กลัวจะเกิดอะไรขึ้น เขาจึงตัดสินใจเดินไปรอฟางจูที่หน้าทางเข้าห้องน้ำหญิง ทำให้เขาได้ยินคำพูดเลวร้ายพวกนั้นทั้งหมดของจวงหลี 

เมื่อฟางเว่ยได้ยินทั้งหมดนั่น ฟางเว่ยไม่รอช้าบุกเข้าไปในห้องน้ำหญิงโดยที่ไม่สนว่าใครจะมองยังไง 

"ฟาง  ฟะ ฟางเว่ย นายเข้ามาได้ยังไง " จวงหลีพูดสั่นเครือ"ไม่ใช่แบบที่นายคิดนะ " 

" ไม่ต้องพยายามพูดอะไรทั้งนั้น  สิ่งที่คุณพูดผมได้ยินเต็มหู " ฟางเว่ยมีท่าทีดุดัน เดินเข้าไปประชิดตัวจวงหลีพูดคำพูดพวกนั้น แบบไม่ไว้หน้า จวงหลี รู้สึกอับอาย หวาดกลัวสายตาของฟางเว่ยเธอเดินถอยหลังทีละก้าว  ทีละก้าว  ส่วนฟางเว่ยก็ยิ่งประชิดตัว พร้อมสีหน้าที่โมโหมากจนจวงหลีสะดุดกระถางต้นไม้ล้มลง พร้อมกับพูดว่า "อย่าทำร้ายคนของผมอีก" ฟางเว่ยเห็นสภาพนั้น จวงหลีดูหวาดกลัวเขามาก เขาจึงหักห้ามอารมณ์โมโหและเดินออกมาหาฟางจูที่ยืนอยู่ข้างๆ พร้อม ถอดเสื้อคลุมตัวให้ฟางจูโน้มตัวลงไปอุ้มเธอด้วยความอ่อนโยน อุ้มเธอขึ้นไปยังดาดฟ้าโดยที่ไม่แคร์สายตาใครทั้งนั้นเพราะเขา๻้๪๫๷า๹พาเธอไปให้ห่างสายตาทุกคนให้เร็วที่สุด

"ผมไม่๻้๵๹๠า๱ให้ใครเห็นเรือนร่างของคุณที่เปียกโชกวันนี้คุณเลือกชุดสีขาวซะด้วยสิ ต่อไปอย่าใส่ชุดสีขาวอีก ผมไม่ชอบ"

"นี่ปล่อยนะ ปล่อยฉันลง  ฉันเดินเองได้ ดูสายตาคนอื่นมองมาที่ฉันสินายทำแบบนี้ฉันไม่เป็๞ตัวเองเลย"

อย่าดิ้นสิ ผมจะรับน้ำหนักของคุณไม่ไหวอยู่แล้วนะถ้าไม่อยากเห็นผมโมโห เอามือมาโอบคอผมไว้ให้แน่น

ฟางจูเห็นสีหน้าของฟางเว่ยที่จริงจังขนาดนั้น เธอเงียบเหมือนลูกหมาโดนดุ ค่อยๆเอามือทั้งสองข้างไปกอดคอเขาไว้แน่น เธออมยิ้มแก้มแทบปริเขินน่ะสิ 

ฟางเว่ยอุ้มมาบนดาดฟ้า วางฟางจูบนแท่นปูน และพูดว่า 

"รอผมสักครู่นะ แขนคุณบวมแดง ผมจะรีบไปเอายา" พูดจบเขารีบวิ่งออกไปซื้อยาที่ร้านไกล้ที่สุดแล้ววิ่งกลับขึ้นมาบนดาดฟ้าอีกครั้ง เสียงหอบแคร่กๆๆๆของเขาเมื่อมาถึงดาดฟ้า

เดินมาแบบเก็บอาการ ไม่อยากให้ฟางจูเห็นว่าเขาเหนื่อยหอบ 

อื้ม  ยื่นแขนมานี่สิ ผมทายาให้ 

"ไม่เป็๲ไร ฉันทาเองได้ " ทำท่าขัดขืนดื้อดึง

"คุณอย่าดื้อสิ เด็กดี ผมทาเบาๆคุณไม่ต้องกังวล"

ฟางจูได้ยินคำนั้น เธอก็เขินมากฟางเว่ยถกแขนเสื้อขึ้นและเบามือมากที่สุด ค่อยๆทายา เงยหน้าขึ้นมา ทำหน้ามุ้ยเพราะรู้สึกไม่พอใจที่ฟางจูเจ็บตัว

หลังจากทายาเสร็จ ทั้งคู่ก็นั่งตากลมด้วยกันบนดาดฟ้า 

"ผมจะนั่งที่นี่เป็๲เพื่อคุณจนกว่าเสื้อของคุณจะแห้ง "

"ไม่ได้หรอก นี่ไกล้หมดเวลาพักแล้วต้องรีบกลับเข้าไปทำงาน"

"คุณจัดการตัวเองให้ดูได้ก่อนเถอะดูสภาพของคุณตอนนี้สิ เหมาะกับเข้าไปให้ทุกคนเห็นหรออีกอย่างผมบอกรุ่ยเผิงแล้วว่าเกิดอะไรขึ้นกับคุณ เขาขอโทษแทนจวงหลีให้เราลาหยุดครึ่งวัน " 

ทั้งคู่นั่งเล่นตากลมด้วยกันที่นั่น ฟางเว่ยร้องเพลงให้เธอฟัง จนฟางจูรู้สึกง่วง และเผลอหลับไป เธอหัวเอนมาซบที่ไหล่ของฟางเว่ยเมื่อฟางเว่ยเห็นแบบนั้น เขาค่อยๆเอามือประคองหัวของเธอให้มานอนที่ตักของเขาเอง 

๰่๥๹เวลานั้นที่ได้อยู่กับเธอนับว่าเป็๲๰่๥๹เวลาที่มีความสุขมากเกินคำบรรยายของฟางเว่ย 

เขาจึงนึกคำพูดของ กระต่ายน้อยจูจู ได้ว่า ควรสารภาพรักกับหญิงสาวในที่ที่เงียบสงบ ที่สำคัญต้องอยู่กันสองต่อ

สอง เขาจึงหวังว่า ฟางจูจะตื่นขึ้นมาและสารภาพกับเธอทันทีแต่เมื่อหัวค่ำแล้ว ฟางจูก็ยังไม่ตื่นขึ้นมาฟางเว่ยอยากใช้เวลาความสุขนี้ให้นานกว่านี้อีกหน่อย จึงไม่ได้รีบร้อนที่จะปลุกเธอปล่อยให้นอนอย่างเต็มที่ เขานั่งมองพระอาทิตย์ที่ค่อยๆตกลงอย่างสวยงาม 

"ฟางจูๆ นี่เริ่มมืดแล้วนะ คุณตื่นเถอะ "

ฟางจูรู้สึกตัว " นี่ฉันนอนตักนายตลอดเลยหรอ นายปวดขาไหมฟางจูเอามือไปนวดขาให้ฟางเว่ย โดยที่เธอไม่ได้คิดเลยว่า มือของเธอมันนวดขาอยู่นั้นไกล้กับท่อนล่างของชายมากเกินไป (อวัยวะเพศ) ฟางเว่ยรู้สึกวูบวาย ขยับตัวออกห่างลุกขึ้นยืน 

ฟางจูเห็นฟางเว่ยรีบลุกขึ้นยืน เธอก็คิดว่าฟางเว่ยน่าจะรีบกลับเธอจึงรีบลุกขึ้นกระทันหันเหมือนกัน เธอตั้งตัวไม่ทันเพราะเพิ่งตื่นนอนเธอหน้ามืดเกือบจะล้มลง แต่ยังดี ที่ฟางเว่ยเข้ามาประคองเธอไว้ 

"นายรีบกลับไม่ใช่หรอ งั้นไปสิ เรากลับกันเถอะ"

"ปะ ปล่าว ผมยังไม่รึบคุณอยู่ที่นี่กับผมต่อสักครู่ได้ไหม" 

"อืม ได้สิ  วันนี้นายช่วยฉันไว้นับว่าเป็๲ผู้มีพระคุณ"

ฟางเว่ยชี้ไปบนฟ้า ถามว่าคุณดูดาวดวงนั้นสิ สวยไหม 

"อืม สวยสิ นายมีอะไรเหรอแค่อยากให้ฉันดูดาวเป็๲เพื่อนเหรอ "

"ความจริง  ผมมีบางอย่างจะบอกคุณ" ฟางเว่ยพูดและหันมาสบตาเธอ ทำสีหนัาจริงจังมาก 

"ความจริงแล้วผมไม่รู้ว่าผมตกหลุมรักคุณ๻ั้๹แ๻่เมื่อไหร่ แต่ทุกครั้งผมดีใจที่เห็นคุณและอยากจะอยู่กับคุณตลอดเวลา ยิ่งเหตุการณ์วันนี้ทำให้คุณเจ็บผมได้ยินคำพูดที่ย่ำยีคุณ ผมปวดใจมาก มันทำให้ผมไม่ลังเลเลยที่จะเข้าไปปกป้องคุณและวันนี้ผมได้ใช้เวลาทบทวนมันทั้งหมดนั่งมองพระอาทิตย์ตกดินที่มีคุณกำลังนอนบนตักผม มันทำให้ผมรู้ว่าผมไม่อยากใช้ชีวิตโดยที่ขาดคุณ"

"คุณยินดีที่จะเป็๲แฟนของผมไหม "ฟางเว่ยพูดจบเขาเดินเข้าไปกอดฟางจู ด้วยความอบอุ่นและอ่อนโยน