เสาร์– อาทิตย์นี้นพคุณไม่ได้ซ้อมฟุตบอล เขาได้พักสองวันและวันนี้ เขาคิดไว้ว่าจะนอนตื่นสายเสียหน่อยแสงตะวันสาดเข้ามาในห้องแล้ว วันนี้ไอ้ไก่ปีศาจไม่ได้ขันปลุกเหมือนทุกวันปกติมันขันั้แ่ตะวันยังไม่ขึ้น แปลก! ไม่ได้ยินเสียงไก่แต่เขาได้ยินเสียงเ้าของไก่ร้องไห้เสียงดังอยู่ข้างล่างเด็กนั่นเป็อะไร? ตื่นมาได้ยินแบบนี้แล้วจะนอนหลับต่อได้อย่างไร
“นพคุณ! นพคุณ!”พริมาะโเรียกไก่แจ้แสนรักของหล่อนพร้อมเสียงสะอื้นเช้านี้สาวน้อยตื่นมาก็ไม่เห็นมันแล้ว ดูในเล้า...ส่วนที่เป็ลูกกรงก็ปิดมิดชิดดีแต่เ้านพคุณของหล่อนไม่ได้อยู่ข้างใน มันไปไหนนะ? ถ้ามันหายไปหล่อนจะทำอย่างไรดี พริมาร้องไห้สะอื้น...หล่อนทำใจไม่ได้
“เกิดอะไรขึ้น?”นพคุณกอดอกยืนมองอยู่หน้าประตูหลังบ้าน เขายืนดูอยู่นานแล้วเห็นสาวน้อยเดินเรียกชื่อเขาไปทั่วบ้านไอ้ไก่บ้านั่นหาย? “พี่คุณ!” พริมาวิ่งหน้าตั้งมาหาเขา สภาพหล่อนตอนนี้ดูน่าเวทนาเด็กนี่คงร้องไห้หนักมากเขาไม่แน่ใจว่าเด็กนี่วิ่งไปวิ่งมาร้องไห้แบบนี้มากี่ชั่วโมงแล้วเพราะตามปกติหล่อนจะตื่นเช้า
“นพคุณหายไปค่ะลูกแก้วเรียกหาตั้งนานแล้วมันไม่อยู่...มันไม่อยู่แล้ว” คราวนี้พริมาร้องไห้อีกรอบจากที่เฉยๆ ในตอนแรก นพคุณอดสงสารพริมาไม่ได้ เด็กสาวยืนสะอื้น วันนี้พ่อเขากับแม่เลี้ยงคงไม่อยู่ตามเคยหลังๆ มานี่สองคนนั่นไม่ค่อยจะอยู่บ้านนักแม้แต่ในวันหยุด นพคุณสงสัย...งานของภารดีจะยุ่งอะไรนักหนา หล่อนน่าจะมีเวลาดูแลลูกสาวบ้างไม่ใช่ทิ้งเอามาไว้ให้เป็ภาระของเขาแบบนี้
“เฮ้อ...เดินหาทั่วบ้านแล้วใช่ไหม?“นพคุณถอนใจ วันนี้เขาต้องเป็ พี่เลี้ยงเด็กและยังต้องช่วยเด็กตามหาไก่ปีศาจ...ไก่คู่อริของเขาตัวนั้นนั่นแหละ
“ทั่วบ้านแล้ว...หลายรอบแล้ว”พริมาเล่าไปสะอื้นไปหล่อนเป็ห่วงเ้าไก่แจ้...กลัวมันจะหลุดออกไปโดนหมากัดหรือไม่ก็โดนรถชน...ถ้ามันตาย!
“ฮืออออ”คราวนี้เด็กสาวพูดไม่ออกแล้ว หล่อนได้แต่ร้องไห้ ถ้าใครผ่านมาได้ยิน คงคิดว่าพริมาถูกเขาทรมาน
“ไป...เราออกไปเดินหานอกบ้านดูเผื่อบางทีมันอาจจะอยู่แถวๆ นี้ พี่ว่ามันไปไหนไม่ไกลหรอก”นพคุณพยายามอย่างเต็มที่ที่จะปลอบ เขาไม่ได้อยากให้ไก่นั่นเป็อันตรายถึงตาย เอาวะ!วันนี้เขาจะยอมสงบศึกหนึ่งวันช่วยตามมันกลับบ้านก่อน...แล้วค่อยรบกันใหม่ รอบบ้านนพคุณเป็บ้านจัดสรรหน้าบ้านเขาอยู่ติดถนน...ฝั่งตรงข้ามบ้านเขายังเป็ป่าหญ้าอยู่เล็กน้อย แต่รอบๆบ้านเขาโดนล้อมไว้ด้วยหมู่บ้านจัดสรรเกือบหมด พวกเขาตกลงกันว่าจะเดินเข้าไปหาในหมู่บ้านจัดสรรที่อยู่ติดกับบ้านเขาก่อนเพราะมี่หลังบ้านที่อยู่ติดกัน...บางทีไอ้ไก่ปีศาจอาจจะบินไปเที่ยวอยู่แถวๆนั้นก็ได้
“นพคุณ!” พริมาร้องเรียกไปตลอดทางถ้ามีคนที่รู้จักผ่านมาเห็นเข้าคงแปลกใจ เพราะเด็กสาวที่เดินแกมวิ่งข้างหน้าเขานั้นเรียกชื่อเขาไม่ขาดปากทั้งที่นพคุณตัวจริงก็เดินอยู่ข้างๆ หล่อน...พริมาจะะโทำไม? นพคุณอยากช่วย แต่เขาก็สงสัย...แล้วนี่เขาจะต้องเรียกชื่อตัวเองด้วยรึเปล่า?
“นพ...นพคุณ” นพคุณเอ่ยชื่อตัวเองเสียงแ่
“พี่คุณเรียกดังๆ สิคะ! เสียงเบาแบบนั้นนพคุณจะได้ยินได้ยังไง” พริมาหันมาดุนี่หล่อนดุเขาเหรอ? ให้ตายสิ! เอาชื่อเขาไปตั้งชื่อไก่แล้วมาตอนนี้เขามีน้ำใจช่วยตามหา...ไม่พอยังให้เที่ยวะโเรียกชื่อตัวเองเสียงดังไปตามท้องถนนอีกมันจะเกินไปหน่อยไหม
“ก็บอกตั้งกี่ครั้งแล้วให้เปลี่ยนชื่อไก่!”เขาเริ่มหงุดหงิด นี่ถ้ามีใครมาเห็นเข้าเขาจะเอาหน้าไปไว้ไหนพริมาลืมตัวด้วยความเป็ห่วงไก่ หล่อนลืมไปว่านพคุณน่าจะลำบากใจอยู่ไม่น้อย
“เอ่องั้นพี่คุณไม่ต้องเรียกก็ได้ค่ะ ช่วยลูกแก้วมองหาหน่อย” พวกเขาเดินกัน รอบหมู่บ้านแล้วก็ยังไม่มีวี่แววไก่ตัวดีของพริมาตอนนี้สาวน้อยเริ่มร้องไห้อีกแล้ว
“ลูกแก้วจะทำยังไงดี” เด็กสาวร้องไห้เบาๆพร้ะโกนเรียกชื่อไก่ไปด้วยไม่หยุดปากนพคุณที่เดินตามพริมาอยู่ข้างหลังมองสาวน้อยที่เดินร้องไห้อยู่ข้างหน้านิ่งคิด...ถ้าไอ้ไก่บ้านั่นหายไปจริงเด็กผู้หญิงตรงหน้าเขาจะเป็ยังไงนะ? หล่อนคงเสียใจมาก ก่อนหน้านี้เขาคงสะใจที่เห็นหล่อนเป็ทุกข์ แต่ตอนนี้...นพคุณเดินไปจับมือสาวน้อย พริมาแปลกใจ หล่อนหันมามองหน้าเขาน้ำตาอาบแก้ม น่าสงสารเหมือนกันนะเนี้ย เอาว่ะ!พี่ชายคนนี้จะช่วยเอง
“ไปๆเราไปเดินหากันอีกรอบนะ เดี๋ยวเดินเลยไปดูหน้าหมู่บ้านด้วย” สาวน้อยบีบมือเขาให้คำตอบหล่อนพยักหน้าหงึกๆ นาทีนี้ถ้าเขาหลอกพาหล่อนเดินข้ามจังหวัดหล่อนก็คงจะตามเขาไป เดินรอบหมู่บ้านรอบที่สองก็ยังไม่มีวี่แววของไก่ปีศาจนั่นผู้คนที่พวกเขาเข้าถามไปรอบแรกบางคนจำได้
“เจอไหมหนู?” ลุงเ้าของบ้านที่พวกเขาเดินผ่านเดินออกมาถาม
“ยังไม่เจอเลยค่ะ” คนตอบคำถามน้ำตาไหลมาเป็สาย
“ลองกลับไปดูที่บ้านหรือยัง?บางทีมันอาจจะกลับบ้านไปแล้ว” เด็กสาว หันไปมองหน้านพคุณแววตามีความหวังเด็กหนุ่มยื่นมือมาป้ายน้ำตาให้พร้อมปลอบเสียงอ่อนโยน
“ไปเดี๋ยวเราเดินเลยไปดูหน้าหมู่บ้านแล้วค่อยกลับไปดูที่บ้านกัน พี่ว่าบางทีมันอาจจะกลับบ้านไปแล้วเหมือนที่คุณลุงบอกก็ได้”พริมาหันไปไหว้ลาคุณลุงแล้วลากมือนพคุณเดินต่อไป ตลอดทางไปหน้าหมู่บ้านสาวน้อยส่งเสียงเรียกไก่ไปตลอดมีคนจำพวกเขาได้ออกมาถามความคืบหน้าเป็ระยะจนถึงหน้าหมู่บ้านก็ไม่มีวี่แวว
“ลูกแก้ว!” เสียงเรียกชื่อหล่อนดังมาจากอีกฝั่งถนน คเชนทร์นั่นเอง...เขายืน อยู่ข้างมอเตอร์ไซค์บิ๊กไบค์คันโปรดแต่ดูหน้าซีดแปลกๆ พริมาวิ่งข้ามถนนไปหา
“พี่ตุลย์” คเชนทร์เหลือบมองเห็นนพคุณยืนอยู่อีกฝั่งถนน สองคนนี่มาเดินทำอะไรกันอยู่แถวนี้นะ
“ลูกแก้ว! ร้องไห้ทำไม?”คเชนทร์ถามใ เขาเพิ่งสังเกตหน้าสาวน้อย เลอะคราบน้ำตาเต็มหน้าไปหมด อีกแล้ว...ไอ้หมอนั่นแกล้งพริมาอีกแล้วแน่ๆ คเชนทร์หันไปมองนพคุณตาเขียว นพคุณชะงักฝีเท้า...อะไรฟะ!ไอ้หน้าหมา มองเขาทำไม? อ๋อ...คงคิดว่าเขาทำเด็กของมันร้องไห้สินะ
“พี่ตุลย์...” พริมารีบห้ามทัพก่อนที่สองหนุ่มจะทะเลาะกันหล่อนเล่าให้คเชนทร์ฟังว่าไก่แจ้ของหล่อนหาย แล้วนพคุณช่วยตามหา
“แล้วพี่ตุลย์มาอยู่ตรงนี้ได้ยังไงคะ?” พริมาเพิ่งสังเกต ตอนนี้คเชนทร์ยืนอยู่ข้างมอเตอร์ไซค์และตอนที่เขาเรียกหล่อน...ดูเขาเองก็ยังงง ๆ
“หรือพี่ตุลย์จะเข้าไปหาลูกแก้วพอดี” นพคุณที่เดินข้ามถนนตามมาสมทบทันได้ยินพอดีชักสีหน้าไม่พอใจ…ไอ้หน้าหมาจะไปหายัยเพี้ยนทำไม?
“เปล่าหรอกพี่กำลังจะกลับบ้าน แต่มีตัวอะไรไม่รู้วิ่งตัดหน้า มันไปเร็วมาก พี่มองไม่ทัน ดีนะขี่มอเตอร์ไซค์มาไม่เร็ว ไม่งั้นมีหวังไม่มันตายพี่ก็สาหัส” นพคุณกับพริมามองหน้ากันหล่อนเล่าเื่ไก่ให้คเชนทร์ฟัง และหวังว่าไอ้ตัวที่วิ่งตัดหน้ามอเตอร์ไซค์เขานั้นจะเป็ไก่แจ้ของหล่อน
“พี่คุณ...ลูกแก้วว่าเรารีบกลับไปดูที่บ้านกันดีกว่าอาจจะเป็นพคุณก็ได้” หญิงสาวจับมือนพคุณยิ้มมีความหวังคเชนทร์เลิกคิ้วมอง“ เหอะ!มีจับมือกันด้วย” แต่เขายั้งปากไว้ทันไม่ทักดีกว่า...ดูเฉยๆ
พริมาหันมาลาหนุ่มบิ๊กไบค์...คเชนทร์อาสาจะไปส่งที่บ้านแต่นพคุณ ไม่ยอม เขาบอกซ้อนสามอึดอัดเกินไป
“ฉันไปส่งแต่ลูกแก้วก็ได้ แกก็เดินตามไปสิ”คเชนทร์ยื่นข้อเสนอ แววตาขบขัน...แกล้งหมอนี่มันสนุกจริงเว้ย
“ไม่เป็ไรค่ะพี่ตุลย์ ลูกแก้วขอบคุณพี่ตุลย์มากๆนะคะ แต่ลูกแก้วมากับพี่คุณก็ต้องกลับกับพี่คุณค่ะ” พูดจบเด็กสาวก็จูงมือลากนพคุณที่ตอนนี้มีสีหน้าพอใจอย่างที่คนรู้จักกันมานานเท่านั้นที่ดูออก
“อื้อหือ...ไอ้ขี้เก๊ก...จิจิจิ”คเชนทร์หรี่มองตามอย่างสนใจ ลางสังหรณ์ เขาไม่เคยพลาดมีอะไรสนุกๆ เล่นแล้วสิ
พริมาถึงหน้าบ้านหล่อนไขกุญแจเข้าบ้านอย่างไวนพคุณเดินตามไปติดๆ เขาก็เพิ่งรู้ตัวว่าอดเป็ห่วงไอ้ไก่ปีศาจนั่นไม่ได้เหมือนกัน...อย่างน้อยก็อยู่ด้วยกันมาเป็ปีแต่เมื่อถึงหลังบ้านภาพที่เห็นทำให้ทั้งสองคนประหลาดใจยิ่งนัก...ไก่แจ้ของพริมานอนหลับอยู่ในเล้า!
“นั่นไง! มันเป็ปีศาจ!” นพคุณหลุดปากลั่น เขาเคยเจอแบบนี้มาแล้ว ถ้าเล่าให้ใครฟังก็คงไม่มีใครเชื่อวันนี้พริมาเห็นกับตาและหล่อนต้องเป็พยานให้เขา
“พี่คุณพูดอะไร? นพคุณก็แค่หลับอยู่ในเล้า...บางทีลูกแก้วอาจจะมองพลาดเองนพคุณอาจจะอยู่ในนี้ั้แ่แรก” พริมาพูดพลางตรวจดูกรง มันปกติดีทุกอย่างและที่สำคัญมัน “ล็อค” เรียบร้อย
“สลักมันอาจยกง่าย...” นพคุณรำพึงกับตัวเองเขาต้องหาหลักฐานมามัดตัวมันมากกว่านี้...ว่าแท้จริงแล้วไอ้ไก่นั่นมันเป็ “ปีศาจ”จริงอย่างที่เขาว่า...หลักฐาน...เขาต้องหาหลักฐานมามัดตัวมัน!
117
