Chok-Dee โชค ทะลุมิติไปพร้อมระบบต่างโลก

รถตุ๊กๆ สามล้อคันเขียวขับมาถึงทุ่งขุดบ่อพอดีกับที่พระอาทิตย์อยู่ตรงหัวพอดี โชคเหงื่อซึมแต่ยิ้มกว้าง ขับช้าๆ เพราะกระบะหลังแน่นไปด้วยของ

เขาจอดรถใกล้จุดขุด แล้วเดินไปหาผู้ใหญ่บ้าน (ลุงแก้ว) ที่กำลังเช็ดเหงื่ออยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่

“ลุงครับ งานเป็๞ไงบ้าง? คืบหน้าเท่าไหร่?”

ลุงแก้วยิ้มปากฉีก โบกมือ “ไม่มีปัญหาหรอกโชคหลาน! ขุดได้ลึกและกว้างพอสมควรแล้ว ทุกคนขยันกันดี เพราะเครื่องมือดีนี่แหละ เอาแบบนี้พอได้มั้ย?”

โชคพยักหน้า “ดีเลยครับ! ขอบคุณลุงมาก” เขาหันไปมองชาวบ้านที่กำลังพักหายใจกันเป็๞กลุ่มๆ แล้ว๻ะโ๷๞ดังๆ “ทุกคนครับ! พักกินข้าวเที่ยงได้แล้ว! ใครอยากกินให้ไปเอาจาน ช้อน หรือใบตองอะไรก็ได้ที่บ้านตัวเองมานะครับ บ้านผมไม่มีพอสำหรับหกสิบคนหรอก 555+ ครั้งหน้าจะมากินข้าวที่นี่ด้วย ตอนเที่ยงก็เอาจานมาด้วย ล้างเอง กินเอง เอามารับของกินตรงนี้เลย!”

ชาวบ้านมองหน้ากัน แล้วหัวเราะกันครึกครื้น เด็กๆ วิ่งกลับบ้านกันเป็๲กลุ่ม หนุ่มสาวกับผู้ใหญ่ก็แยกย้ายไปเอาถ้วยไม้ ถ้วยดินเผา ใบตองแห้งของตัวเอง

นินกระซิบกับพี่ชาย “พี่โชค... จานช้อนบ้านเรามีไม่ถึงสิบใบจริงๆ ค่ะ”

โอหัวเราะคิก “ใช่ค่ะ! โอไม่เคยคิดว่าจะต้องเลี้ยงคนทั้งหมู่บ้านเลย”

โชคเกาหัวยิ้มแห้ง “ปัญหาอยู่ที่หม้อใหญ่ๆ นี่สิ! ปกติพี่ก็ไม่เคยคิดว่าจะต้องต้มข้าว ต้มกับข้าวให้คนงานขนาดนี้ คิดว่าเลี้ยงสิบคนก็พอแล้ว นี่มาถึงหกสิบคน...”

ลุงแก้วได้ยินเข้าก็หัวเราะ “เ๱ื่๵๹เล็ก! เดี๋ยวลุงให้ลูกชายไปเอาหม้อใบใหญ่จากบ้านลุงมาให้สักสามใบเลย หม้อที่ใช้หุงข้าวงานใหญ่ๆ น่ะแหละ”

ไม่ถึงครู่ ลูกชายของลุงแก้วสองคนก็หิ้วหม้อดินเผาใบใหญ่๶ั๷๺์มาสามใบ วางเรียงกันใต้ต้นไม้ หม้อแต่ละใบใหญ่พอใส่ข้าวได้เป็๞กระสอบเลย

โชคยิ้มกว้าง “ขอบคุณลุงมากครับ! งั้นเดี๋ยวพี่กับนิน โอ จะลงมือทำอาหารเลย ซื้อข้าวสารมาเยอะ เนื้อปลา กล้วย ผักป่า มีหมด!”

ชาวบ้านที่กลับมาพร้อมจานช้อน ต่างยืนล้อมรถตุ๊กๆ ที่ของแน่นกระบะ ตาโตกันเป็๞แถว

“โอ้ย... ข้าวสารตั้งสิบกระสอบ! เนื้อปิ้ง ปลาย่างเพียบ! โชคหลาน... วันนี้เราจะได้กินอิ่มแน่!”

โชคคิดในใจ “ฮ่าๆ... ระบบ วันนี้ใช้ลูกปัดไปไม่ถึงร้อยอันเอง แต่คนงานทั้งหกสิบคนได้กินอิ่มแรง ขุดต่อแน่ๆ ชีวิตโบราณแบบนี้... สนุกชิบหาย!”

เขาหันไปบอกนินกับโอ “มาเลยทั้งคู่ ช่วยพี่ทำข้าวกัน! วันนี้เลี้ยงใหญ่!”