หลังจากที่แชดมาทำงานให้แกรี่กับชาร์ลีได้ไม่ถึงสัปดาห์วันหนึ่ง ขณะที่ชาร์ลีกำลังให้อาหารเย็นแก่ม้าอยู่ ในคอกเธอได้ยินเสียงเครื่องยนต์รถแทรกเตอร์ดังขึ้นอันเป็สัญญาณว่าแชดกลับมาจากเกี่ยวฟางในท้องทุ่งแล้ว เธอก้มลงดูนาฬิกาข้อมือทั้งนี้เพราะแชดได้บอกเธอั้แ่ตอนเที่ยงว่า เขาจะไม่กลับมาจนกว่าจะเกี่ยวฟางได้หมดดังนั้น เธอจึงตั้งใจว่าจะตั้งโต๊ะอาหารค่ำตอนทุ่มตรงเพราะขณะที่เธอเตรียมอาหารค่ำและจัดโต๊ะอาหารอยู่แชดก็มีเวลาพอที่จะอาบน้ำผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนที่จะนั่งลงรับประทานอาหารค่ำด้วยกัน
หลังจากที่ให้อาหารมาแล้ว ชาร์ลีก็โกยฟางใส่เข้าไว้ ในคอกและตรวจดูว่ามีน้ำมากพอสำหรับที่มันจะกินหรือไม่เสียงเ้าดอลลาร์ครวญครางขึ้นพร้อมกับใช้จมูกอยู่กับไหล่ของเธอคล้ายจะขออาหารเพิ่มอีก ชาร์ลีเปล่งเสียงหัวเราะออกมาเบาๆยกมือขึ้นลูบจมูกที่นุ่มนวลราวกำมะหยี่ของมันอยู่
“เสียใจพรรคพวก สำหรับคืนนี้น่ะพอแล้ว” พูดง เธอก็ก้มตัวลอดราวกั้นคอกออกมา และออกเดินตรงไป ตัวบ้านและทันใดเสียงเครื่องยนต์ติดๆ ดับๆ ก็ดังขึ้น ทำให้เธอบังเกิดความสนใจขึ้นมา
เสียงเครื่องยนต์ดังกล่าวหยุดลง ขณะที่เธอมองหาที่มาของมันและแล้วก็ได้ยินเสียงปิดประตูรถบรรทุกดังขึ้นเบาๆ ชาร์ลีจึงเดินอ้อมไปยังโรงรถและได้เห็นว่าแชดได้เปิดหน้าหม้อรถพิคอัพคันเก่าที่มิได้เอาออกใช้งานมาเป็เวลาแรมปีแล้วเธอมองดูเขาที่ก้มหน้าก้มตาตรวจสอบสภาพเครื่องยนต์อยู่
“มันวิ่งไม่ได้อีกแล้วละน่า” ชาร์ลีเดินเข้าไปทาง ด้านซ้ายมือของเขา ซึ่งทำให้แชดเลี้ยวหน้ามามอง
“ผมเห็นอยู่” แชดตอบแต่แล้วก็ก้มหน้าก้มตาตรวจสอบสภาพเครื่องยนต์ต่อไป “คุณจะว่าอะไรไหมถ้าผมจะใช้เวลาว่างให้เป็ประโยชน์ด้วยการซ่อมรถคันนี้”
“เห็นแกรี่เขาบอกว่าค่าซ่อมรถคันนี้แพงเกินไปแล้วก็ไม่คุ้มด้วย” ชาร์ลีพูดเป็เชิงเตือน “ก็เห็นว่าจะโยนทิ้งตั้งหลายครั้งแล้ว แต่ก็ยังตัดสินใจไม่สำเร็จเสียที”
“เอาอย่างนี้ผมจะออกค่าอะไหล่ที่จะต้องเปลี่ยนเอง” แชดยืดร่างขึ้นดึงฝากระโปรงปิดลงตามเดิมทั้งใบหน้าและเสื้อผ้าเต็มไปด้วยคราบไคล และละอองฟางสกปรกไปทั้งตัว หยาดเหงื่อที่แห้งกรังทำให้เสื้อผ้าของเขาติดหนับอยู่กับิั “ตอนนี้ผมกำลัง้าพาหนะ ถ้าผมสามารถทำให้มันวิ่งได้อีกคุณยกรถคันนี้ให้ผม แล้วหักเงินเดือนผมไปก็แล้วกัน”
“อ้าว...แล้วคุณจะเอาเงินที่ไหนใช้จ่ายล่ะ”ชาร์ลีขมวดคิ้วอย่างไม่เข้าใจ
“ไม่เป็ไรหรอก ตอนนี้ผมยังมีเงินใช้อยู่”เขายืนยัน ก่อนที่จะยื่นมือออกไปให้เธอัั “ตกลงไหมครับ”
“ถ้าแกรี่เขาไม่คัดค้าน เราก็น่าจะตกลงกันได้นะ”ชาร์ลียอมตกลงและยอมให้เขากุมมือเธอไว้ซึ่งแชดก็เกาะกุมไว้นานเกินความจำเป็เมื่อประสานสายตากับเธออยู่
เมื่อเขาปล่อยมือเธอลงนั้นชาร์ลีพยายามจะไม่สนใจกับบรรยากาศตึงเครียดที่เกิดขึ้น
“ฉันเกรงว่าคุณจะหาช้างเผือกผิดป่าเสียแล้วละมั้ง”เธอเปล่งเสียงหัวเราะออกมาเบาๆ
“ของที่ไร้ประโยชน์สำหรับคนหนึ่งอาจจะเป็มหาสมบัติของอีกคนหนึ่งก็ได้นะ” เขาพูดยิ้มๆ “คุณกำลัง จะกลับขึ้นบ้านงั้นรี”
“ใช่ค่ะ” ชาร์ลีหยักหน้ารับ“งั้นผมจะเดินไปด้วย”
และเขาก็ออกเดินเคียงข้างเธอมุ่งหน้าไปยังอาคารสีขาวอันเป็ที่อยู่อาศัยและหัวใจของชาร์ลีก็เต้นระทึกขึ้นมาอีก มันมิได้มีความเป็ปกติเลยจนกระทั่งแยกทางภายในตัวบ้าน เมื่อแชดขึ้นบันไดเพื่ออาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า
ทั้งเ้าของฟาร์มและเ้าของไร่ปศุสัตว์นั้นน้อยนักที่จะมีโอกาสเฉลิมฉลองวันหยุดในเทศกาลต่างๆถ้ามีงานในไร่ที่จะต้องทำ เพื่อเป็การเปลี่ยนบรรยากาศเสียบ้างวันอาทิตย์ในเดือนมิถุนายนนี้จึงเป็วันพักผ่อนสำหรับทุกคนในไร่คอลลินส์นอกเสียจากงานเล็กๆ น้อยๆ ประจำวัน ฟางในทุ่งยังขึ้นเกินกว่าที่จะโกยได้ไม่มีสัตว์ตัวไหนเจ็บป่วย และไม่มีรั้วส่วนไหนที่ผุพังจนต้องซ่อมแซม
ชาร์ลีไปโบสถ์เล็กๆ ของหมู่บ้านซึ่งเธอกับแกรี่เป็สมาชิกอยู่แกรี่นั้นปฏิเสธอย่างเด็ดขาดที่จะไปด้วย เขายืนยันว่าไม่้าที่จะตัดขากางเกงตัวดีที่เหลืออยู่เพื่อที่จะสอดขาข้างที่เข้าเฝือกไว้ เพราะมันเป็สิ่งที่เกินความ จำเป็ส่วนแชดนั้นก็ปฏิเสธที่จะไปเที่ยวแต่มิได้ให้เหตุผลอะไรทั้งสิ้นดังนั้นชาร์ลีจึงต้องไปเพียงลำพังคนเดียวพร้อมกับสั่งให้พวกผู้ชายดูแลไก่ที่อบไว้ในเตาด้วย
เมื่อเธอกลับมาซึ่งเป็เวลาเลยเที่ยงไปหน่อยนั้นปรากฏว่าอาหารเสร็จเรียบร้อยแล้วและมีการตั้งโต๊ะรออยู่แล้วด้วยแกรี่ก็ยอมยกเครดิตทั้งหมดให้กับแชดอย่างเปิดเผยจากนั้นทั้งสามคนก็นั่งลงรับประทานอาหารร่วมกัน อย่างเอร็ดอร่อย
มันก็มิใช่สิ่งที่น่าแปลกใจที่หลังจากนั้นไม่มีผู้ใดอาสาที่จะช่วยชาร์ลีล้างจาน แชดหายตัวออกไปข้างนอกแกรี่เดินไปยังเก้าอี้นวมตัวยาวในห้องนั่งเล่นเพื่อหาโอกาสงีบในยามบ่ายแม้ภายหลังจากที่การล้างเช็ดและเก็บจาน เข้าที่เรียบร้อยแล้วชาร์ลีก็ยังรู้สึกอึดอัดกับอาหารที่รับประทานเข้าไปดังนั้นจึงตัดสินใจที่จะออกไปเดินเล่นย่อย อาหารเสียบ้าง
ยอดที่มีลักษณะคล้ายฟันเลื่อยของเทือกเขา ซอว์ทูชเด่นตระหง่านโดยมีท้องฟ้าสีครามใสของฤดูร้อนเป็ประหนึ่งฉากหลังชาร์ลีก้าวลงจากระเบียงบ้านด้านหน้าทอดสายตามองไปทางหุบเขาที่อยู่ในระยะไกลเบื้องหน้าซึ่งมองดูคล้ายกับขบวนทหารชูปลายหอกขึ้นสู่ท้องฟ้าอยู่นั้น ยอดสูงๆของมันมีหิมะสีขาวปกคลุมอยู่ แต่ตามแนวเนินที่ลดต่ำลงมากลับถูกปกคลุมด้วยป่าสนสีเขียวชอุ่มตรงเชิงเขาคือท้องทุ่งกว้างที่กระจายตัวออกเต็มหุบเขามีลำธารที่หลั่งไหลลงมาจากูเาพาดตัดกันอยู่ไปมา แต่งเติมความเขียวขจีของท้องทุ่งด้วยความอุดมสมบูรณ์ของพื้นดิน
อาณาเขตของไร่ปศุสัตว์คอลลินส์ก็อยู่ในบริเวณหุบเขาแห่งนี้และภายใต้ร่มเงาแห่งกำแพงธรรมชาติคือเทือกเขาซอว์ทูชดังกล่าว
สายลมอ่อนเย็นชื่น หอบความหอมอบอวลของป่าสนพัดผ่านทุ่งกว้างบริเวณด้านหน้าของบ้านไร่พลิกพลิ้วกระโปรงที่เป็แบบใช้ผ้าพันรอบตัวให้เรียบลู่ฉุดรั้งราวเด็กๆที่้าให้เธอเดินตามไป ชาร์ลีระบายยิ้มขึ้นบน ใบหน้าและปล่อยให้ตัวเองวิ่งไปตามแรงฉุดรั้งของสายลมนั้นมันพาเธอไปจนถึงคอกม้าซึ่งทันทีที่เ้าสัตว์เ่าั้เห็นเธอเข้าก็รีบวิ่งมาเสนอหน้าคล้ายกับอยากจะรู้ว่าเธอจะเอาอาหารม้ามาให้พวกมันหรือเปล่าต่างตัวต่างแย่งชิงกันขึ้นมาข้างหน้า อิจฉาริษยาเพื่อเรียกร้องความสนใจจากชาร์ลี
เธอเดินเล่นอยู่บนพื้นหญ้าอ่อนนุ่มนั้นอีกเป็ครู่แชดกําลังแก้เครื่องยนต์รถปิ๊คอัพคันเก่า ซึ่งจอดอยู่ในโรงเก็บเครื่องมือชาร์ลีจึงเกร่เข้าไปดูว่างานของเขาก้าวหน้าไปแค่ ไหนแล้วและเห็นเขานอนอยู่ใต้ท้องรถ เห็นแต่ร่างกายท่อนล่างที่ทอดอยู่บนพื้น
“หาพบหรือยังล่ะว่าเครื่องมันเสียตรงไหน”ชาร์ลีเดินเลี่ยงจากกล่องเครื่องมือไปหยุดอยู่ตรงกันชนด้านหน้า
“พบแล้ว” แชดตอบออกมาจากใต้ท้องรถ“เสียตรงมันไม่ติดไงล่ะ”
ชาร์ลีหัวเราะออกมาเบาๆ กับคำตอบของเขา โต้กลับไปว่า
“ช่างฉลาดเหลือเกินนะที่หาสาเหตุพบ”
แชดเลื่อนไถลตัวออกมาจากใต้ท้องรถปิ๊คอัพชาร์ลีรู้สึกเหมือนถูกรบกวนใจอย่างประหลาดเมื่อเห็นเรือนกายท่อนบนที่เปลือยเปล่าแผงอกที่ราบเรียบเต็มไปด้วยพลังของกล้ามเนื้อและกระดูกมือทั้งสองข้างเปรอะเปื้อนด้วยน้ำมันเครื่อง เมื่อประสานสายตากับดวงตาคู่สีฟ้านั้นประกายเจิดจ้าในดวงตาของเขาราวจะฉุดลมหายใจของเธอไว้
“ครับ ผมก็คงแสดงความอวดฉลาดได้แค่นั้นแหละ”รอยยิ้มอ่อนๆ ปรากฏขึ้นเมื่อเขาตอบเธออย่างอารมณ์ดีขณะที่สายตาของเขาแสดงออกถึงความสนใจในตัวเธออย่าง เปิดเผย “คุณจะยืนอยู่อย่างนั้นหรือจะช่วยส่งประแจมาให้ผมหน่อยล่ะ”
ชาร์ลีย่อตัวลงข้างกล่องเครื่องมือ หยิบประแจขึ้นมาส่งให้เขาดู
“อันนี้ใช่ไหม”
เมื่อเขาพยักหน้ารับ ชาร์ลีจึงส่งให้และยังคงนั่งอยู่ในท่านั้น พร้อมกับก้มลงมองเขาทำงานรู้สึกพึงพอใจในภาพความเคลื่อนไหวของกล้ามเนื้อขณะที่เขาคลายเกลียวที่เธอมองไม่เห็นอยู่ชายกระโปรงกองอยู่กับพื้นดิน
แชดปรายตามองมาทางเธอแวบหนึ่งพร้อมกับเอ่ยขึ้นว่า
“เคยมีใครบอกคุณหรือเปล่าว่าคุณเป็คนที่มีขาสวยมาก”
เนื่องจากชายกระโปรงคลุม่ขาไว้ชาร์ลีจึงเดาว่าเขาคงจะได้เห็นก่อนหน้านี้แล้ว ตอนที่เธอยังยืนอยู่ซึ่งทำให้ขาสั่นขึ้นมา คล้ายกับสายตาคู่นั้นกำลังลบโลมอยู่ด้วยความชื่นชม
“ไม่เห็นมีเลย” แต่เธอก็ไม่ค่อยแน่ใจนักว่าจะมีใครเอ่ยปากชมว่าเธอมี่ขาที่เรียวงามบ้างหรือไม่
“น่าเสียดายนะที่มันต้องถูกปิดบังด้วยขากางเกงตลอดเวลา”แชดเอ่ยขึ้นอีก เมื่อนอตคลายเกลียวออกแล้วเขาก็ใช้ปลายนิ้วหมุนมันออกจากที่ “เอาละส่วนหนึ่งก็เรียบร้อยแล้ว เขาพูดเป็เชิงรายงานให้เธอทราบก่อนที่จะไถลตัวออกมาทั้งหมด ส่งประแจตัวนั้นให้ชาร์ลี
8K
