เกรแฮม เมอร์สฟิลด์: อย่างเช่นตอนปลายฤดูหนาวปี1916
เกรแฮม เมอร์สฟิลด์: หญิงคนหนึ่งมีเหตุให้ต้องเดินทางผ่านคฤหาสน์ใน่หัวค่ำ
เกรแฮม เมอร์สฟิลด์: วันต่อมาหล่อนก็ได้ลงมือกระทำฆาตกรรมเด็กหนุ่มลูกจ้างในร้านชำของหล่อนเอง
เกรแฮม เมอร์สฟิลด์: จากนั้นก็วิ่งชูลูกตาทั้งสองข้างของเหยื่อไปตามถนนในตัวเมือง
เกรแฮม เมอร์สฟิลด์: พร้อมกรีดร้องโหยหวนว่า
เกรแฮม เมอร์สฟิลด์: “ฉันเห็นมัน ฉันเห็นมันอยู่ตลอดเวลามันอยู่ในหัวฉัน และก็ทำให้ฉันตายครั้งแล้วครั้งเล่า!”
เกรแฮม เมอร์สฟิลด์: มีบันทึกของแพทย์ในโรงพยาบาลบ้าพูดถึงการรักษาหญิงผู้นั้นว่า
เกรแฮม เมอร์สฟิลด์: ในเวลาที่หล่อนเป็อิสระจากอาการคลุ้มคลั่ง
เกรแฮม เมอร์สฟิลด์: หล่อนเล่าให้พวกเขาฟังว่าภายในตัวหล่อนยังมีคนอื่นอยู่อีก
เกรแฮม เมอร์สฟิลด์: คนๆ นั้นก็คือทีโอดอร์ผู้เสียสติ
เกรแฮม เมอร์สฟิลด์: สามีของโรซาเลียนั่นเอง
เกรแฮม เมอร์สฟิลด์: ซึ่งทีโอดอร์นั้นจะคอยกระซิบเื่ร้ายๆยุยงให้หล่อยทำร้ายตัวเองและผู้อื่นอยู่ตลอดเวลา
เกรแฮม เมอร์สฟิลด์: หล่อนบอกว่าที่ทีโอดอร์ต้องทนทุกข์ทรมานเหลือแสนก็เนื่องจากสองแม่ลูกทิวลิปและโรซาเลีย
นักธุรกิจหนุ่มขยับตัวเปลี่ยนท่านั่ง ตอนที่เขายกถ้วยขึ้นก็ปรากฏว่าน้ำชาหมดไปนานมากแล้วทว่าเกรแฮมยังไม่ทันวางแก้วกลับจานรองชุดของมันเองเลย คาร์ลินก็ไถลชาถ้วยใหม่มาให้ตรงหน้าแล้วพร้อมกับรอยยิ้ม
เกรแฮมจิบชา นิ่งเงียบไปอึดใจหนึ่งราวกับตั้งใจล้วงเข้าไปในสมองส่วนความทรงจำของตัวเองให้ลึกยิ่งกว่าเดิมแม้ข้อมูลที่ฝ่ายนั้นเปิดเผย คาร์ลินจะรู้อยู่แล้วพอสมควรก็ตาม แต่การเร่งหาข้อมูลในเวลาสั้นๆก็มีข้อจำกัดของมันเหมือนกัน ยกตัวอย่างเช่น ความจริงที่ว่าเขาไม่รู้เลยว่านอกเหนือจากหนังสือของศจ.โดนัลด์การ์เซียแล้ว ยังมีงานเขียนเจาะลึกซึ่งลงรายละเอียดยิ่งกว่าอย่างบันทึกของทิโมธีรัสเซลอยู่อีก
หลังจากนี้เมเม่คงเล่นงานเขาหนักแหงๆ คาร์ลินลอบชำเลืองมองหญิงสาวผมสีน้ำตาลรวบแกละ2 ข้างซ้ายและขวาด้วยความรู้สึกหนาวๆ ร้อนๆ เมเม่ แคลเรซซ่าในวันนี้อยู่ในชุดโกธิคโลลิต้าสีขาวดำกระโปรงบานๆ กับรองเท้าบู๊ทกำมะหยี่ส้นตึกสูงเกือบถึงเข่า ขณะที่บนศีรษะมีหมวกใบจิ๋วประดับไว้อย่างเอียงๆ
ที่แน่ๆ ก็คือต่อให้การแต่งตัวของเธอจะน่ารักน่าชังขนาดไหนก็ตามทว่ามันก็ไม่อาจกลบเกลื่อนรัศมีความหงุดหงิดที่แผ่ชัดเจนได้เลย
อามายะ คาร์ลิน: จะว่าไปแล้วทิโมธี รัสเซลคือใครหรือครับ
อามายะ คาร์ลิน: ทำไมเขารู้เื่ของคฤหาสน์ั้แ่การก่อสร้างจนถึงผู้อาศัยในแต่ละรุ่นละเอียดขนาดนี้
อามายะ คาร์ลิน: ที่สำคัญผมยังหาหนังสือฉบับของเขาไม่เจอด้วย
อามายะ คาร์ลิน: ความจริงแล้วผมน่ะค่อนข้างมั่นใจเื่การสืบค้นข้อมูลพอตัวเลย
อามายะ คาร์ลิน: ถึงงั้นผมก็ยัง...
เกรแฮม เมอร์สฟิลด์: นั่นไม่แปลกหรอก
เมเม่ร้อง “เฮอะ” ราวกับเย้ยหยันในความซื่อบื้อของผู้ช่วยตนเธอโน้มตัวจากพนักพิงมาด้านหน้าก่อนจะพูดขัดนักธุรกิจหนุ่ม
เมเม่ แคลเรสซ่า: เพราะบันทึกฉบับนั้นอยู่ใน “การ”ของคุณใช่ไหมล่ะ
เมเม่ แคลเรสซ่า: การที่ฉันพูดถึงก็คือสิทธิขาดในการเผยแพร่ในทุกช่องทาง
เมเม่ แคลเรสซ่า: เหมือนกับสมบัติลับอะไรเทือกนั้น
คาร์ลินเห็นประกายวาวในดวงตาของนักธุรกิจหนุ่ม มุมปากเกรแฮมกระดกเป็รอยยิ้มเล็กๆก่อนจะหายไปหลังถ้วยกระเบื้อง
เกรแฮม เมอร์สฟิลด์: มันก็ไม่ถึงขนาดนั้น
เกรแฮม เมอร์สฟิลด์: คุณต้องเข้าใจนะว่าข้อมูลเหล่านี้ส่งผลกระทบต่อชื่อเสียงตระกูลของผมโดยตรง
เกรแฮม เมอร์สฟิลด์: และงานเขียนของทิโมธี รัสเซลก็ละเอียดเหลือเกิน
เกรแฮม เมอร์สฟิลด์: ละเอียดเกินไปด้วยซ้ำ
เกรแฮม เมอร์สฟิลด์: ผมต้องเสียอะไรหลายอย่างทีเดียวเพื่อให้ได้สิทธิขาดในต้นฉบับ“ทิวลิป ทิสเดล จุดเริ่มต้นของความตาย”
เกรแฮม เมอร์สฟิลด์: รวมไปถึงข้อมูลทั้งหมดผู้เขียนเดียวกันได้รวบรวมไว้วัตถุดิบทั้งหลายแหล่
ชายหนุ่มหันมาตอบคำถามคาร์ลิน
เกรแฮม เมอร์สฟิลด์: ทิโมธี รัสเซลคือเด็กชายที่ได้รับผลกระทบจากอาถรรพ์ของคฤหาสน์ในปี1917
เกรแฮม เมอร์สฟิลด์: ตามที่เขากล่าวอ้างในหนังสือของเขานะ
เกรแฮม เมอร์สฟิลด์: เื่ของเื่ก็คือใน่ที่ครอบครัวเมอร์สฟิลด์นำโดยแอนเริ่มเสาะหาผู้มีพลังพิเศษจากที่ต่างๆมารับมือกับิญญาร้ายในคฤหาสน์
เกรแฮม เมอร์สฟิลด์: 2 พี่น้องบิลลี่กับวิลลี่โอนีลที่อ้างตัวว่าเป็ผู้เชี่ยวชาญด้านิญญา
เกรแฮม เมอร์สฟิลด์: ทว่าแท้จริงแล้วเป็แค่นักต้มตุ๋น
เกรแฮม เมอร์สฟิลด์: พวกเขาหลอกเงินจากครอบครัวเมอร์สฟิลด์ด้วยการจัดแสงสีในคฤหาสน์ตอนกลางคืน
เกรแฮม เมอร์สฟิลด์: เพื่อแกล้งทำเป็ว่าพวกเขาต่อสู้กับิญญาอย่างหนัก
เกรแฮม เมอร์สฟิลด์: ทีแรกทุกคนเชื่อว่าพวกเขาทำสำเร็จเนื่องจากทั้งคู่รอดมาได้ถึงเช้าโดยที่ไม่เสียสติหรือกลายเป็ศพไปเสียก่อน
เกรแฮม เมอร์สฟิลด์: แต่ที่ไหนได้
เกรแฮม เมอร์สฟิลด์: หลังจาก 2พี่น้องเตลิดมาไกลลิบพร้อมกับเงินก้อนโตแล้ว
เกรแฮม เมอร์สฟิลด์: พวกเขาก็ตัดสินใจเข้าพักแรมที่โรงแรมแห่งหนึ่งบริเวณชานเมืองคอตตอนเบย์ส
เกรแฮม เมอร์สฟิลด์: ปรากฏว่าในคืนนั้นระหว่างที่ทุกคนกำลังสังสรรค์กันในห้องอาหารของโรงแรม
เกรแฮม เมอร์สฟิลด์: วิลลี่ที่หายตัวไปตลอดทั้งบ่ายก็กลับมาพร้อมปืนช็อตซึ่งเขาใช้ฆ่าทุกคนที่นั่น
เกรแฮม เมอร์สฟิลด์: ในเวลานั้นทิโมธีรัสเซล อายุได้ 10 ขวบ เขาเป็เพียงคนเดียวที่รอดชีวิต
เกรแฮม เมอร์สฟิลด์: เขาสาบานว่าก่อนที่วิลลี่จะเปิดฉากะเิสมองหญิงชราเ้าของโรงแรมเป็คนแรก
เกรแฮม เมอร์สฟิลด์: วิลลี่ได้ประกาศว่าตัวเองได้ตายไปแล้วั้แ่คืนในคฤหาสน์เมอร์สฟิลด์
เกรแฮม เมอร์สฟิลด์: รวมทั้งเื่ที่ตัวเขาตอนนี้ไม่ใช่วิลลี่โอนีลด้วย
เกรแฮม เมอร์สฟิลด์: แต่คือวิลเลี่ยม เมอร์สฟิลด์
เกรแฮม เมอร์สฟิลด์: ส่วนิญญาของวิลลี่จริงๆนั้นถูกกักขังอยู่ในคฤหาสน์
เกรแฮม เมอร์สฟิลด์: ทีนี้หลังจากที่วิลลี่ทรมานบิลลี่จนพอใจแล้ว
เกรแฮม เมอร์สฟิลด์: เขาก็ตัดหัวพี่ชายตนทั้งที่ยังไม่ตาย
เกรแฮม เมอร์สฟิลด์: จากนั้นก็นำหัวนั้นกลับไปเสียบประจานหน้าประตูคฤหาสน์
เกรแฮม เมอร์สฟิลด์: แล้วจุดไฟเผาตัวเองทั้งเป็
เกรแฮม เมอร์สฟิลด์: ทิโมธีรอดชีวิตจากเหตุการณ์นั้นมาได้เพราะเขาฉลาดพอซ่อนตัวหลังเคาน์เตอร์โรงแรมทันทีที่เห็นวิลลี่เดินตัวแข็งทื่อถือปืนเข้ามาในห้องอาหาร
เกรแฮม เมอร์สฟิลด์: ถึงอย่างนั้นชีวิตของเขาก็ถูกทำลายป่นปี้
เกรแฮม เมอร์สฟิลด์: เขาฝันร้ายหวาดระแวงและต้องบำบัดอาการทางจิตอยู่หลายปี
เกรแฮม เมอร์สฟิลด์: กระทั่งเมื่อทิโมธีอายุได้25 ปี เขาก็ตัดสินใจเริ่มต้นเก็บข้อมูลคฤหาสน์
เกรแฮม เมอร์สฟิลด์: ด้วย้ารู้สาเหตุแท้จริงของเหตุการณ์ที่ทำลายชีวิตของเขา
เกรแฮม เมอร์สฟิลด์: จนนำไปสู่การออกหนังสือขายดีในปี1935 ที่ชื่อว่า “ทิวลิป ทิสเดล จุดเริ่มต้นของความตาย”
เกรแฮม เมอร์สฟิลด์: ที่จริงแล้วนอกจากหนังสือเล่มนี้แล้ว
เกรแฮม เมอร์สฟิลด์: ทิโมธียังมีแผนการจะออกหนังสือเล่มต่อมาซึ่งจะเจาะลึกประวัติคฤหาสน์อย่างะเอียดยิ่งกว่า
เกรแฮม เมอร์สฟิลด์: โดยเน้นที่ความลับ ทฤษฎีกับความเป็ไปได้ที่ทิวลิปทิสเดลกับลูกสาวจะเป็แม่มดมนตร์ดำจริงๆ
เกรแฮม เมอร์สฟิลด์: แต่สุดท้ายเขาก็ตายซะก่อนในอีก2 ปีถัดมา
เกรแฮม เมอร์สฟิลด์: เพราะงั้นจึงพูดได้ว่าบันทึกฉบับของทิโมธีรัสเซล อันนี้รวมถึงข้อมูลการค้นคว้าที่ยังไม่ทันนำมาเขียนต่อด้วยนะ
เกรแฮม เมอร์สฟิลด์: คือประวัติคฤหาสน์พิงก้าเพนตาเคิลที่สมบูรณ์ที่สุด
เกรแฮม เมอร์สฟิลด์: โดยแทบจะไม่มีมุมมองความเห็นของผู้เขียนมาเกี่ยวจ้องด้วยเลย
เกรแฮม เมอร์สฟิลด์: เสียอย่างเดียวคือข้อมูลมีถึงแค่ปี1935 เท่านั้น
เกรแฮม เมอร์สฟิลด์: ในขณะที่ประวัติฉบับของโดนัลด์การ์เซียจะรวบรวมเหตุการณ์หลังจากนั้นมาจนถึงปี 1986
เกรแฮม เมอร์สฟิลด์: แต่มันก็แค่การสรุปเหตุการณ์คร่าวๆกับบทความหนังสือพิมพ์เก่าๆ เท่านั้น
เกรแฮม เมอร์สฟิลด์: กว่าครึ่งของหนังสือคือการหยิบงานของทิโมธีมาเรียบเรียงใหม่
เกรแฮม เมอร์สฟิลด์: หนำซ้ำยังเต็มไปด้วยความคิดเห็นที่เอนเอียงจากความไม่พอใจตระกูลเมอร์สฟิลด์ด้วย
เกรแฮม เมอร์สฟิลด์: อย่างที่บอกไปในตอนแรกนั่นแหละว่าหมอนั่น้าใช้เื่นี้รีดเงินจากครอบครัวของผม
เมเม่ แคลเรสซ่า: ความคิดเห็นทีเอนเอียง...อย่างนั้นสินะ
เกรแฮมเหลือบมองสาวนักสืบที่พึมพำลอยๆ ด้วยน้ำเสียงสื่อจัดเจนว่าไม่เชื่อ
เกรแฮม เมอร์สฟิลด์: ใช่ เอนเอียง
เกรแฮม เมอร์สฟิลด์: อย่าลืมว่าตระกูลของผมเองก็แทบไม่รอดจากคฤหาสน์นี่เหมือนกัน
เกรแฮม เมอร์สฟิลด์: จากในยุคที่วุ่นวายของแอน
เกรแฮม เมอร์สฟิลด์: ครอบครัวเมอร์สฟิลด์ล้วนแต่เสียชีวิตก่อนวัยอันควรทั้งสิ้น
เกรแฮม เมอร์สฟิลด์: ถ้าไม่ใช่เพราะอุบัติเหตุแปลกๆก็จากการเจ็บป่วย
เกรแฮม เมอร์สฟิลด์: และส่วนใหญ่ก็ดูจะเกี่ยวโยงกับคฤหาสน์พิงก้าเพนตาเคิลหลังนี้ไม่ทางใดก็ทางหนึ่งด้วย
เมเม่ แคลเรสซ่า: แล้วคุณเชื่อว่ามันเป็เพราะคฤหาสน์หรือเปล่าล่ะ
ชายหนุ่มสั่นศีรษะช้าๆ ทว่าท่าทางกลับเหมือนไม่มั่นใจนัก
เกรแฮม เมอร์สฟิลด์: ผม... ไม่รู้สิ
เกรแฮม เมอร์สฟิลด์: ผมไม่ใช่คนที่เชื่ออะไรง่ายๆโดยเฉพาะเื่ที่เลื่อนลอยไร้เหตุผลรองรับ
เกรแฮม เมอร์สฟิลด์: แล้วไอ้อาถรรพ์หรืออะไรก็ตามมันก็...ไม่ใช่วิทยาศาสตร์เอาเสียเลย
อามายะ คาร์ลิน: แต่...
เกรแฮม เมอร์สฟิลด์: ผมก็ไม่อยากเสี่ยงอะไรทั้งนั้น
เกรแฮม เมอร์สฟิลด์: ประวัติศาสตร์บอกชัดเจนว่าคฤหาสน์นี่อันตรายไม่ทางใดก็ทางหนึ่ง
เกรแฮม เมอร์สฟิลด์: และทุกคนที่เข้าไปยุ่งกับมันก็ล้วนแต่พบกับ...“โชคร้าย”
เมเม่ยิ้มเยาะ มือกอดอก นั่งไขว่ห้างกระดิกปลายเท้าอย่างสบายอกสบายใจ
เมเม่ แคลเรสซ่า: แค่ “โชคร้าย”เท่านั้นเองหรือ
เกรแฮมไม่ได้พูดอะไร กระนั้นสีหน้าเคร่งเครียดของเขาก็ตอบคำถามของเมเม่เรียบร้อยแล้ว
ความเงียบงันชั่วขณะถูกทำลายลงด้วยเสียงปิดสมุดบันทึกคาร์ลินเสียบปากกาสีน้ำเงินกับกระเป๋าเสื้อ ก่อนจะเอ่ยถามขึ้น
อามายะ คาร์ลิน: ตอนนี้พวกเราก็พอเข้าใจที่มากับ“ความแปลกประหลาด” ของคฤหาสน์พิงก้าเพนตาเคิลแล้ว
อามายะ คาร์ลิน: น่าจะเรียกว่า “อันตราย”เลยแหละ
อามายะ คาร์ลิน: แต่ผมสงสัยนะครับ คุณเมอร์สฟิลด์
อามายะ คาร์ลิน: คุณ้าให้พวกผมทำอะไรกันแน่ครับในเมื่อคุณเองก็รู้ที่มาที่ไปของมันดีอยู่แล้ว
เกรแฮม เมอร์สฟิลด์: ขอโทษนะครับที่ไม่ได้อธิบายให้ละเอียดแต่แรก
เกรแฮม เมอร์สฟิลด์: ที่ว่า้าให้พวกคุณเข้าไปหาความจริงของคฤหาสน์พิงก้าเพนตาเคิลก็เพราะ...
เกรแฮม เมอร์สฟิลด์: คือตอนนี้เครือข่ายธุรกิจของครอบครัวผมกำลังเผชิญสถานการณ์ที่ไม่ค่อยน่าไว้ใจนัก
เกรแฮม เมอร์สฟิลด์: ผลพวงจากเศรษฐกิจโลกถดถอยเมื่อปี2016 น่ะ
เมเม่ แคลเรสซ่า: ฉันขอแนะนำนิดหน่อยนะ
เมเม่ แคลเรสซ่า: ถ้าคุณตั้งใจจะทำอะไรสักอย่างกับคฤหาสน์ละก็
เมเม่ แคลเรสซ่า: ล้มเลิกความคิดนั้นซะ
เมเม่ แคลเรสซ่า: ฉันรับรองว่ามันต้องจบไม่สวยแน่ๆ
2K
