หนึ่งปีผ่านไป นับั้แ่วันที่คุณนายรองจ้าวพาเธอมาอยู่ที่บ้านตระกูลจ้าวหลังจากบิดามารดาเสียชีวิตจากอุบัติเหตุ คุณนายรองจ้าวรับอุปการะเธอไว้ ด้วยนิสัยอ่อนโยน ขยันขันแข็ง และเฉลียวฉลาด ทำให้หลินซูเหมยรักและเอ็นดูเธอเหมือนลูกสาวแท้ๆ
"เฟยเฟย พรุ่งนี้หนูเตรียมตัวไปประชุมกับป้าที่บริษัทด้วยนะ" หลินซูเหมยเอ่ยขึ้นขณะเดินออกจากห้องทำงาน น้ำเสียงของเธอแฝงไปด้วยความอบอุ่น
หลี่เฟยเฟยเงยหน้าขึ้นจากกองเอกสารตรงหน้า ใบหน้าหวานละมุนแต่งแต้มด้วยรอยยิ้ม "ค่ะคุณนายรอง"
หลินซูเหมยมองหลี่เฟยเฟยด้วยความเอ็นดู ก่อนจะถอนหายใจเบาๆ "เวลาอยู่กับฉันแต่แค่สองคนเรียกป้าว่าป้าซูก็ได้"
"ค่ะ ป้าซู" หลี่เฟยเฟยรับคำเสียงหวาน แม้จะผ่านมาหนึ่งปีแล้ว แต่เธอก็ยังไม่ชินกับการเรียกคุณนายรองจ้าวว่า "ป้าซู" อาจเป็เพราะความเกรงใจและเคารพในตัวผู้มีพระคุณผู้นี้
หลินซูเหมยเดินเข้ามาใกล้ ก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้าม "เฟยเฟย ป้าได้ข่าวว่าอาหู่ชอบมายุ่งวุ่นวายกับหนู หนูระวังตัวไว้หน่อยก็ดีนะ" หลินซูเหมยเอ่ยเตือนด้วยน้ำเสียงจริงจัง
หลี่เฟยเฟยขมวดคิ้วเล็กน้อย "ระวังตัว? คุณชายรองหรือคะ?" เธอทวนคำด้วยความสงสัย ดวงตากลมโตภายกะพริบปริบๆ
"ใช่ จ้าวหู่ น่ะสิ" หลินซูเหมยพูดด้วยน้ำเสียงระอา "เขาเป็คนเ้าชู้มาก ทำให้ผู้หญิงเสียใจไปหลายรายแล้ว ระวังจะมาวุ่นวายกับเธอละ"
"ขอบคุณคุณป้าที่เป็ห่วง คุณชายรองแค่แวะมาถามเื่งานบ้าง บางทีก็ชวนคุยเล่นตามประสาคนอารมณ์ดีน่ะค่ะ" เธอกล่าวไปตามความจริง
"ลูกหู่เป็คนเ้าชู้ หนูก็อย่าไปหลงคารมลูกหู่ล่ะ ป้ารู้ว่าหนูเป็เด็กดี ขยันขันแข็ง ป้าหวังดีกับหนูนะ"
หลี่เฟยเฟยพยักหน้ารับคำอย่างว่าง่าย แต่ในใจกลับรู้สึกเฉยๆ กับจ้าวหู่ แม้ว่าเขาจะเป็ชายหนุ่มรูปงามผู้เพียบพร้อม แต่สำหรับเธอแล้ว เขาก็เป็เพียงคุณชายของบ้านเท่านั้น ไม่ได้มีความหมายอะไรกับเธอมากไปกว่านั้น
เช้าวันต่อมา เธอเดินทางไปบริษัทพร้อมกับหลินซูเหมย ระหว่างที่กำลังรอคนเป็เ้านายอยู่ที่ล็อบบี้ ทันใดนั้น เสียงทุ้มๆ ก็ดังขึ้นข้างๆ ตัว "อ้าว นี่คุณเลขาคนสวยนี่เอง ได้ข่าวว่าคุณแม่รองรักและเอ็นดูเธอมากเลยนี่"
หลี่เฟยเฟยหันไปตามเสียง จ้าวหู่ในชุดสูทสีเทาเข้มยืนยิ้มกริ่มอยู่ข้างๆ ใบหน้าคมคายดูหล่อเหลาแบบลูกชายเ้าของบริษัท แต่แววตาเ้าเล่ห์นั้นทำให้เธอรู้สึกไม่ค่อยไว้ใจ
"สวัสดีค่ะคุณชายรอง" หลี่เฟยเฟยพยายามรักษามารยาท
"เรียกพี่หู่ก็ได้ ไม่ต้องเกรงใจ" จ้าวหู่ยื่นหน้าเข้ามาใกล้ "พี่เห็นเธอครั้งแรกก็รู้สึกถูกชะตา ว่างๆ ไปทานข้าวกับพี่ไหม?"
หลี่เฟยเฟยขยับตัวถอยหลังเล็กน้อย "ขอโทษค่ะคุณชาย ฉันยังมีงานต้องทำอีกมาก"
"งานน่ะไว้ทีหลังก็ได้ ไปกับพี่เถอะน่า" จ้าวหู่ยังคงรุกไล่ไม่เลิก
หลี่เฟยเฟยรู้สึกอึดอัดกับท่าทางของเขา "ฉันขอตัวก่อนนะคะ คุณชายพอดีฉันต้องเ้าประชุมใหญ่กับคุณนายรอง" เธอใช้ข้ออ้างนี้เพื่อตัดบทสนทนา
จ้าวหู่ยักไหล่อย่างไม่ใส่ใจ "งั้นไว้พี่จะมาหาใหม่นะคนสวย"
หลี่เฟยเฟยถอนหายใจด้วยความโล่งอกเมื่อเห็นหลินซูเหมยเดินกลับมา โดยเธอไม่รู้เลยว่าชายหนุ่มที่เธอพยายามตีตัวออกห่าง จะเป็ตัวต้นเหตุทำให้เธอตกหลุมพลางคนใจร้าย
จนกระทั่งวันหนึ่ง ชายหนุ่มตัดสินใจเข้าไปขอหลี่เฟยเฟยกับแม่ของเขา
"แม่ครับ ผมมีเื่จะขอร้อง" ชายหนุ่มเอ่ยขึ้น
หยูหลินผู้เป็คุณนายใหญ่ของบ้านจ้าวละสายตาจากถ้วยชา "ว่ามาสิ เื่อะไรหรือลูกหู่"
"ผมอยากแต่งงานกับน้องเฟยเฟยครับ"
คำพูดของคนเป็ลูกทำให้คุณนายจ้าวถึงกับสำลักน้ำชา "อะไรนะ หลี่เฟยเฟย?เลขาของแม่รองของแกน่ะเหรอ"
"ครับคุณแม่ ผมรู้จักกับน้องเฟยเฟยมาสักพักแล้ว ยิ่งผมรู้จักเธอผมก็ยิ่งรู้สึกชอบ เธอทั้งสวย เก่ง และจิตใจดี"
"แม่ครับ ผมอยากจะแต่งงานกับเฟยเฟยแม่ช่วยไปสู่ขอเธอกับแม่รองได้ไหมครับ"
ถ้วยน้ำชาในมือหยูหลินเกือบหลุดร่วง "ไม่ได้นะลูกหู่ เธอเป็แค่เลขา เป็คนชั้นต่ำ จะมาเป็สะใภ้ตระกูลจ้าวได้ยังไง" คนเป็แม่เอ่ยเสียงแข็ง พยายามควบคุมโทนเสียงไม่ให้สั่นเครือ
จ้าวหู่ กัดฟันกรอด ดวงตาแข็งกร้าว "แต่ผมรักเฟยเฟย แม่ต้องยอมรับในตัวเธอ"
"ไม่มีทาง" คุณนายใหญ่ตวาดลั่น "แม่จะหาคู่ที่ดีกว่านี้ให้แก ผู้หญิงที่คู่ควรกับตระกูลจ้าว มีชาติตระกูล เพียบพร้อม ไม่ใช่ผู้หญิงต่ำต้อยแบบนั้น"
"ไม่ ผมไม่อยากแต่งงานกับใครนอกจากเฟยเฟยเท่านั้น" เขาประกาศกร้าว อย่างไม่ยอมลดละ "ผมรักเธอ ผมจะแต่งงานกับเธอเท่านั้น"
"แกมันลูกอกตัญญู ไม่ฟังคำแม่!" คุณนายใหญ่ชี้หน้าลูกชายด้วยความโกรธจนตัวสั่น
จ้าวหู่ ไม่สนใจคำพูดของผู้เป็แม่ เขาหันหลังเดินออกจากบ้านไปด้วยความโมโห
หยูหลิน ได้แต่มองลูกชายคนเล็กด้วยความโมโห ก่อนจะหันไปปรึกษากับจ้าวเหวิน ผู้เป๋ยลูกชายคนโตที่ยืนนิ่งเงียบอยู่ข้างๆ
"ลูกเหวิน... แม่ไม่รู้จะทำยังไงแล้ว" คุณนายใหญ่พูดด้วยน้ำเสียงอ่อนล้า "ลูกหู่มันดื้อด้านเหลือเกิน"
จ้าวเหวินแสยะยิ้มมุมปาก สายตาเป็ประกายเ้าเล่ห์ "คุณแม่ไม่ต้องเป็ห่วงครับ เดี๋ยวผมจะวางแผนขอหลี่เฟยเฟยมาเป็เลขาของผมเอง ทำให้เธอตกหลุมรักผมแทน และจะทำให้อาหู่หมดหวังจากตัวเธอครับ"
หยูหลินเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย มองลูกชายด้วยสายตาสงสัย "แล้วลูกวางแผนเอาไว้อย่างไร? "
"ผมจะจ้างพวกอันธพาลให้ไปจัดการหลี่เฟยเฟยครับ" จ้าวเหวินเอ่ยด้วยน้ำเสียงเ็า "พอถึงนาทีวิกฤติ ผมจะเป็เ้าชายขี่ม้าขาวไปช่วยเหลือเธอ"
ดวงตาของหญิงสูงวัยเบิกกว้างด้วยความใ "ลูกเหวิน! นั่นมันอันตรายเกินไปหรือไม่"
"ไม่ต้องห่วงครับแม่" จ้าวเหวินโบกมือปัด "ผมจะจ้างคนพวกนั้นในราคาแพง พวกมันไม่กล้าทำอะไรผมหรอก หลี่เฟยเฟยจะต้องซาบซึ้งที่ผมเข้าไปช่วยเหลือเธอ แล้วถ้าผมเอ่ยปากขอเธอมาเป็เลขา รับรองว่าเธอต้องใจอ่อนยอมตกลงแน่ๆ ครับ"
"ลูกเหวิน..." หยูหลินพยายามเอ่ยห้ามปราม
"แม่ครับ เชื่อผมเถอะ" จ้าวเหวินตัดบท "ผมเชื่อว่าวิธีนี้จะทำให้อาหู่ตัดใจจากหลี่เฟยเฟยได้ หลังจากแม่หาคู่ที่เหมาะสมกับน้องได้ผมก็จะสลัดเธอทิ้งเองครับ"
"ก็ตามใจลูกเถอะ แต่ว่าลูกอย่าไปตกหลุมรักนังเฟยเฟยแทนก็แล้วกัน"
"ครับแม่" จ้าวเหวินยิ้มรับคำมารดา
หลี่เฟยเฟยไม่รู้ตัวเลยว่าเธอจะเป็ของเล่นในมือของคุณชายใหญ่ของบ้าน ในขณะที่เธอตั้งใจทำงาน ทันใดนั้นคุณนายรองก็ได้เอ่ยขึ้น
"เฟยเฟย วันนี้ป้ามีนัดทานข้าวกับเพื่อนที่ไม่ได้เจอกันนาน หนูกลับบ้านตระกูลจ้าวเองได้ไหม" หลินซูเหมยเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน
"ได้ค่ะ คุณป้าไม่ต้องเป็ห่วงหนูหรอกค่ะ หนูเคยกลับบ้านเองก็หลายครั้งแล้วค่ะ" หลี่เฟยเฟยตอบรับด้วยรอยยิ้มสดใส
"งั้นคืนนี้หนูอย่ากลับดึกนะ ป้าเป็ห่วง"
"ค่ะคุณป้า"หลี่เฟยเฟยรับคำ แต่ด้วยความที่เธอตั้งใจทำงานมาก กว่าจะเสร็จงานก็พลบค่ำแล้ว ขณะที่เธอกำลังเดินกลับบ้าน กลุ่มชายฉกรรจ์อันธพาลก็ปรากฏตัวขึ้น พวกมันดักหน้าเธอ ดวงตาหยาบกระด้างจ้องมองเธอด้วยสายตาหื่นกระหาย
"นี่เธอ หยุดก่อน" เสียงห้าวกร้านดังขึ้นจากด้านหลัง หลี่เฟยเฟยหันกลับไปมองด้วยความใ พลันต้องชะงักฝีเท้าเมื่อเห็นกลุ่มชายฉกรรจ์หน้าตาอันธพาลยืนขวางทางอยู่
"พวกแกจะทำอะไร" หลี่เฟยเฟยถามเสียงสั่น หัวใจเต้นโครมครามด้วยความหวาดกลัว
"ฮ่าๆๆ อย่ากลัวไปเลยสาวน้อย พวกเราแค่..." ชายร่างใหญ่หัวหน้ากลุ่มแสยะยิ้ม ก้าวเข้ามาใกล้ "อยากทำความรู้จักกับเธอน่ะ"
"อย่าเข้ามานะ" หลี่เฟยเฟยกอดกระเป๋าแน่น น้ำตาเริ่มเอ่อคลอ "ถ้าพวกแกกล้าแตะต้องฉันแม้แต่นิดเดียว ฉันจะ..."
"จะอะไร?" ชายฉกรรจ์อีกรายหัวเราะคิกคัก "จะไปฟ้องตำรวจงั้นเหรอ? ฮ่าๆๆ"
หลี่เฟยเฟยถอยหลังกรูด น้ำตาเริ่มคลอหน่วย เธอได้แต่ภาวนาให้มีใครสักคนผ่านมา
ทันใดนั้นเอง ชายร่างสูงในชุดสูทสีดำก็ปรากฏขึ้น เขาเข้ามาจัดการพวกอันธพาลอย่างรวดเร็ว หมัดหนักๆ ของเขาเพียงไม่กี่ครั้งก็ทำให้พวกมันลงไปกองกับพื้น
หลี่เฟยเฟยยืนตัวสั่น หัวใจเต้นระรัวด้วยความใ แต่เมื่อได้เห็นใบหน้าคมคายของชายหนุ่มผู้ช่วยชีวิตเธอไว้ ความรู้สึกหวาดกลัวก็พลันมลายหายไป ราวกับมีเวทมนตร์ เขาดูเหมือนเ้าชายขี่ม้าขาวในความฝัน
"หลี่เฟยเฟย ทำไมเธอถึงบ้านค่ำขนาดนี้" จ้าวเหวินเอ่ยทักด้วยน้ำเสียงเป็ห่วง
"ปกติเธอกลับกับแม่รองไม่ใช่หรือ"
"พอดีวันนี้คุณนายรองไปทานข้าวกับเพื่อนเก่านะคะ แล้วฉันก็ทำงานเพลินไปหน่อย เลยออกจากบริษัทค่ำ"หลี่เฟยเฟยตอบเสียงสั่น
"โชคดีที่ฉันผ่านมาเจอ" จ้าวเหวินพูดพลางมองไปยังพวกอันธพาลที่นอนร้องโอดโอยอยู่บนพื้น "เธอปลอดภัยแล้ว เดี๋ยวฉันจะไปส่งเธอที่บ้าน"
หลี่เฟยเฟยมองตามแผ่นหลังกว้างที่เดินนำไป หัวใจดวงน้อยเต้นระรัว ความรู้สึกอบอุ่นปลอดภัยแผ่ซ่านไปทั่วร่าง ในวินาทีนั้นเอง เธอก็ตกหลุมรักจ้าวเหวินเข้าอย่างจัง โดยไม่รู้เลยว่า เหตุการณ์ทั้งหมดที่เกิดขึ้น เป็เพียงกับดักที่ชายหนุ่มวางแผนเอาไว้อย่างแยบยล
+++++++++++++++++
พระเอกเื่นี้ก็เหี้ยเกินค่ะ ทำทุกอย่างเพื่อได้ได้ผลลับตามที่้า
มารอดูผลกรรมที่อีพี่ก่อนะคะ ว่าสุดท้ายจะร้องเหมือนหมาหรือเปล่า
ไรท์ฝากกดติดตาม กดหัวใจและกดเข้าชั้นให้ด้วยนะคะ
41K
