พอตอนบ่าย นายหัวครรชิต ก็พา วิรดา ไปที่โรงพยาบาล เพื่อดูอาการของ เอกวิน อีกครั้ง เมื่อไปถึงห้องพักฟื้นคนไข้ ทั้งสองก็ได้เจอเข้ากับผู้ชายสามสี่คนอยู่ในห้องกับ เอกวิน
“มีอะไรกันคะ? พ่อเป็อะไรหรือเปล่า?” วิรดา เอ่ยถามขึ้นทันทีอย่างสงสัย
“ไม่มีอะไรหรอกดา” เอกวิน เอ่ยบอกลูกสาว แต่หน้าเขานี้ดูซีดและวิตกกังวลใจเป็อย่างยิ่ง
“นี้ลูกสาวนายเหรอ สวยซะด้วย” เสี่ยกำพล เอ่ยสวนขึ้นพลางหรี่ตามอง และสำรวจร่างบางั้แ่หัวจรดปลายเท้า ด้วยสายตาเล้าโล้มกรุ่มกริ่มอย่างเปิดเผย
นายหัวครรชิต ซึ่งมองเห็นอย่างนี้ จึงดึงร่างบางให้ไปซ้อนอยู่ด้านหลังของตน ด้วยความหึงหวงและหวงแหน อย่างคนหวงของ
“อ้าว! สวัสดีครับนายหัวครรชิต ไม่ได้เจอกันนานเลยนะครับ สบายดีหรือเปล่า?” เสี่ยกำพล เมื่อเหลือบแลเห็นว่า นายหัวครรชิต และแถมยังทำท่าหวงหญิงสาวคนเดียวในห้องออกมาซะอย่างนั้น
“สวัสดีเสี่ยกำพล ผมก็เรื่อยๆ ตามอัตภาพนั้นแหละครับ ใครจะเหมือนเสี่ยละหาเื่ชาวบ้านเขาได้ตลอดเวลา ระวังเถอะเดี๋ยวเขาจะเอาคืนกลับบ้าง” นายหัวครรชิต ตอบกลับอย่างไก่เห็นตีนงูงูเห็นนมไก่
“ผมก็ไม่ได้หาเื่เขาไปทั่วหรอก ก็เป็คนๆ ไปแหละครับ” เสี่ยกำพลตอบอย่างยอมรับ
“แล้วอย่าลืมเื่ที่คุยกันไว้นะ หากไม่มีเงินมาคืนฉันภายในอาทิตย์หน้า รู้นะว่าฉันจะทำยังไง แต่หากไม่มีเงินเอาอย่างอื่นมาใช้ให้ก็ได้ แต่ต้องมาคุยกันก่อน” เสี่ยกำพล หันมาเอ่ยกับ เอกวิน แล้วหันไปมอง วิรดา ที่ตอนนี้ยืนอยู่ข้างหลัง นายหัวครรชิต
“ผมกลับแล้วครับนายหัวแล้วเราค่อยเจอกันใหม่เร็วๆ นี้/กลับแล้วนะคนสวย” เสี่ยกำพล เอ่ยขอตัวกลับกับ นายหัวครรชิต และยังเลยมาถึงคนตัวเล็กอีกคน
“ครับ กลับดีๆ ล่ะ ระวังจะสะดุดขาตัวเองเข้า” นายหัวครรชิต พูดอย่างรู้ซึ้งถึงเล่ห์เหลี่ยมของกันและกัน
“ขอบคุณที่เป็ห่วงนะครับ แต่ผมคงไม่เป็อย่างนั้นหรอก เพราะผมระวังตัวดีอยู่แล้ว” เสี่ยกำพลตอบสวนกลับ นายหัวครรชิต แล้ว ก็พากันเดินออกจากห้องพักฟื้นคนไข้ไป
“พ่อ! คนพวกนี้เป็ใคร? เป็เ้าหนี้ใช่ไหม? ไปกู้เงินเขามาอีกแล้วใช่ไหม? ทำไมพ่อถึงทำอย่างนี้ ทำไมถึงไม่ยอมหยุดเล่นสักที” วิรดา ต่อว่าผู้เป็บิดาบังเกิดกล้า อย่างหนักอกหนักใจ เพราะที่หญิงสาวเป็อยู่ตอนนี้ก็เพราะบิดานั้นแหละที่เป็คนก่อเื่ขึ้นมา และแถมยังมาก่อหนี้ก่อสินเพิ่มขึ้นมาอีกอย่างนี้ แล้วเธอจะเอาปัญญาที่ไหนมาใช้หนี้ให้ทุกครั้งไป
“แล้วนี้ไปกู้เขามาเท่าไรอีกล่ะทีนี้” วิรดา ถามขึ้นอีกครั้ง
“หนึ่งแสนบาท.. พ่อขอโทษ!.. แต่คราวนี้พ่อจะหาเงินมาใช้เสี่ยกำพลเอง แกไม่ต้องมาลำบากและเป็ห่วงหรอก แต่ตอนนี้พ่อขอคิดก่อนว่าจะหาเงินมาได้ยังไง มันยังคิดไม่ออก” เอกวิน กล่าวกับลูกสาวสุดที่รักของตน ไม่อยากทำให้ลูกต้องเดือดร้อน และเป็ภาระให้ลูกสาวมากไปกว่านี้ เพราะที่ลูกสาวต้องไปอยู่กับ นายหัวครรชิต ก็เพื่อไปขัดดอกและชดใช้หนี้ให้อยู่ในตอนนี้ มันก็มากเกินพอแล้ว
“เอางี้!.. ฉันจะให้ลุงกู้เงินเพิ่มก็แล้วกัน เพื่อเอาไปชดใช้หนี้ของเสี่ยกำพลให้จบ แต่ฉันให้กู้ครั้งนี้เป็ครั้งสุดท้ายแล้วนะ และจะไม่มีครั้งหน้าแล้ว หากลุงยังเป็แบบนี้อีก” นายหัวครรชิต ซึ่งนั่งลงบนโซฟา และได้รับฟังการพูดคุยโต้ตอบกันระหว่างสองพ่อลูกอยู่นาน จึงเอ่ยขึ้น
เพราะ นายหัวครรชิต ไม่อยากให้เื่หนี้สินที่เกิดขึ้นกับ เสี่ยกำพล ต้องมามีปัญหาขึ้นกับสาวน้อยของเขา และยิ่งเขาได้เห็นสายตาที่ เสี่ยกำพล มองมายัง วิรดา ด้วยแล้ว รู้ได้ทันทีเลยว่า เสี่ยกำพล ถูกใจหญิงสาวเข้าให้แล้ว และอีกอย่างชายหนุ่มไม่อยากจะมีปัญหากับเสี่ยกำพล เพิ่มขึ้นมาอีก เพราะเท่าที่มีปัญหากันอยู่นี้ก็มากเกินพอแล้ว
“จริงเหรอครับนายหัว ขอบคุณมากเลยครับ และผมสัญญาว่าต่อจากนี้ไปผมจะเลิกเล่นจริงๆ แล้ว” เอกวิน กล่าวขอบคุณ นายหัวครรชิต อย่างดีอกดีใจ
“ไม่ต้องขอบคุณอะไรหรอก เพราะถึงยังไงหนี้นี้ก็รวมกับหนี้เก่าที่มีอยู่ และวิรดา ก็ยังคงจะต้องชดใช้ทั้งต้นทั้งดอกให้ฉันอยู่เช่นเดิม” นายหัวครรชิต กล่าวพร้อมกับหันไปมองหญิงสาวที่อยู่ตรงหน้าเขา ที่ทำหน้ากลืนไม่เข้าคลายไม่ออกอยู่ในขณะนี้
๔๔๔๔๔๔๔๔๔๔๔๔๔๔๔๔๔๔๔๔๔๔๔๔๔๔๔๔๔๔๔๔๔๔๔๔๔๔๔๔๔๔๔๔๔๔๔๔๔๔
นายหัวครรชิตทำเหมือนจะใจดีเนอะ แต่เอาเข้าจริงๆ ก็ต้องให้ดาใช้หนี้ให้อยู่ดีอ่ะ โดยใช้หนี้ในแบบของเขานะ..... ;)
436
