ข้ามเวลานางพญาแพทย์พิษ 【จบ】

        ป๋าวซ่าวยกมือขึ้นลูบไล้รอยเย็บปักถักร้อยอย่างประณีตด้วยความสนใจ เมื่อหลายวันก่อนวังหลวงนำชุดสำหรับใส่ไปงานเลี้ยงมาส่งให้

        ทว่าป๋ายจีที่ได้ลูบไล้ชุดเหล่านั้นดูแล้วกลับรู้สึกว่าฝีมือการถักไม่ได้เรื่องสู้นางถักเองจะยังดีกว่า

        หลินเมิ้งหยาทำเพียงมองด้วยความสนใจ ก่อนจะสั่งให้ป๋ายจีทอผ้าขึ้นใหม่อีกหนึ่งผืน

        คิดไม่ถึงเลยว่าสาวใช้คนนี้จะรีบลงมือทำในทันทีอีกทั้งยังทำออกมาจนสำเร็จ

        “ฝีมือข้าหาได้ดีอย่างที่พวกเจ้าชมไม่ขอเพียงนายหญิงไม่รังเกียจก็เพียงพอแล้ว”

        ใบหน้าของป๋ายจีแดงระเรื่อ ก่อนจะตอบคำถามเชิงเขินอาย

        หลินเมิ้งหยายิ้มขณะมองป๋ายจี หลังจากนั่งทอผ้าหลายวันติดต่อกันดวงตาของนางกลายเป็นสีแดงก่ำ

        “เจ้านี่หนา อย่าได้ถ่อมตัวไปเลยนับตั้งแต่วันที่เจ้าเข้ามาอยู่กับข้าเรื่องเล็กเรื่องใหญ่ล้วนเป็นเจ้าที่เข้าไปดูแลแม้แต่ข้ายังรู้สึกสบายกว่าแต่ก่อนมาก”

        สาวใช้ทั้งสามกลายเป็นคนสนิทของนางไปแล้ว

        ป๋ายจีละเอียดรอบคอบ ดังนั้นเรื่องเย็บปักถักร้อยทั้งเสื้อผ้าและรองเท้าล้วนเป็นนางที่จัดการดูแล

        ป๋ายซ่าวใจกล้าบ้าบิ่น สดใสซื่อตรงนางคอยคุ้มกันดูแลทรัพย์สมบัติส่วนตัวของหลินเมิ้งหยาอีกทั้งยังเป็นคนคอยดูแลสาวใช้ในจวนอีกด้วย

        ป๋ายจื่อถนัดเรื่องของกินแต่ถึงกระนั้นนางกลับจริงใจกว่าใครทั้งหมดนางเป็นผู้ควบคุมดูแลอาหารที่หลินเมิ้งหยากินในแต่ละวัน

        เมื่อมีสาวใช้ทั้งสามอยู่หลินเมิ้งหยาจึงมิต้องกังวลว่าจะมีคนนอกเข้ามาย่ำกรายในตำหนักหลิวซินของนาง

        “ไม่ใช่หรืออย่างไรเล่า! พี่ป๋ายจีดีที่สุดแม้แต่รองเท้าของข้ากับป๋ายซ่าวเองก็เป็นพี่ป๋ายจีที่ทำให้”

        ป๋ายจื่อยกถ้วยโจ๊กธัญพืชเข้ามาวางลงบนโต๊ะ

        “ถึงข้าจะดีอย่างไรก็คงไม่อาจเทียบได้กับเหอเถาซู1ของเจ้านายหญิงเจ้าคะ ช่วงนี้ป๋ายจื่อตะกละมากจริงๆก่อนหน้านั้นไม่กี่วันหนู่ปี้ฉันวัดตัวนางเพื่อเตรียมตัดชุดสำหรับฤดูหนาว เฮ้อเกรงว่าจะต้องเพิ่มขนาดแล้ว”

        ป๋ายจีเคาะศีรษะของป๋ายจื่อ ทุกคนจึงพากันหัวเราะ

        หลินจงอวี้ยืนอยู่หน้าโต๊ะอ่านหนังสือเพื่อฝึกเขียนตัวอักษรร่างที่สั่นไหวเพราะอาการหัวเราะทำให้น้ำหมึกกระเซ็น

        “พวกเจ้าหัวเราะข้าเหรอ ฮึ! ต่อไปนี้ข้าจะไปเปลี่ยนเอาของอร่อยมาให้พวกเจ้าแล้ว!”

        ป๋ายจื่อหน้านิ่วคิ้วขมวด แสร้งโมโห

        แม้เมื่อก่อนนางจะเคยระแวดระวังพี่สาวทั้งสองคนนี้

        ทว่าหลังจากได้อยู่ด้วยกันมานาน นางจึงใช้ใจแลกใจ

        “เอาล่ะ เอาล่ะ พวกเราไม่หัวเราะเจ้าแล้วคืนนี้ป๋ายซ่าวจงเข้าวังกับข้า เสี่ยวอวี้ เจ้าจะไปด้วยหรือไม่?”

        การเข้าวังหาใช่เรื่องดี เหตุเพราะต้องเจอทั้งฮองเฮาและไท่จื่อ

        ทว่าเสี่ยวอวี้จำต้องเดินบนเส้นทางของเหล่าขุนนาง ดังนั้นนางจึงอยากใช้โอกาสนี้พาเขาไปทำความรู้จักกับผู้อื่น

        “ไปแน่นอนขอรับ คนพวกนั้นล้วนอยู่ที่นั่นข้ากลัวพวกเขาจะรังแกพี่สาว”

        เวลาเพียงไม่กี่เดือนเท่านั้นทว่าอุปนิสัยของเสี่ยวอวี้เปลี่ยนไปมาก

        จะพูดว่าอย่างไรดีนะ เมื่อก่อนเสี่ยวอวี้มิต่างอะไรจากจิ้งจอกเจ้าเล่ห์เขามักจะขบเขี้ยวเคี้ยวฟันอยู่เสมอเมื่ออยู่ต่อหน้าผู้อื่น

        ทว่าช่วงนี้หลินเมิ้งหยาพบว่า จิ้งจอกน้อยตนนั้นเปลี่ยนเป็นคนที่นางพอจะพึ่งพาอาศัยได้แล้ว

        เขาปฏิบัติทุกคนอย่างมีมารยาท คำพูดคำจาหวานหยดย้อยหากใครหาเรื่องเขาหรือทำไม่ดีกับเขาแล้วละก็ เขาจะโต้กลับอย่างไม่ไว้หน้า

        เดือนนี้เจียงหรูฉินถูกเล่นงานไปนับครั้งไม่ถ้วนส่วนหลินจงอวี้กลับไร้ซึ่งรอยขีดข่วน ดูท่าเด็กคนนี้ได้ก้าวหน้าไปอีกขั้นแล้ว

        “ได้ เช่นนั้นคืนนี้พวกเราเข้าวังด้วยกัน”

        ทันทีที่เปลวเทียนถูกจุด หลินเมิ้งหยานั่งลงบนรถม้าของจวนอวี้ พร้อมทั้งพาสาวใช้และเสี่ยวอวี้เข้าวัง

        เหตุเพราะเป็นงานเลี้ยงระดับประเทศ ดังนั้นหลงเทียนอวี้และพระสนมเต๋อเฟยได้ล่วงหน้าเข้าวังไปก่อนแล้ว

        ด้านหลังคือรถม้าของจวนเจิ้นหนานโหว หลินเมิ้งหวู่และซ่างกวนฉิงนั่งอยู่ภายใน

        “นายหญิงเหตุใดฮูหยินหลินและคุณหนูรองจึงต้องไปร่วมงานเลี้ยงในคราวนี้ด้วยหรือเจ้าคะ?”

        ช่วงนี้ซ่างกวนฉิงสงบเสงี่ยมขึ้นมากแม้วันนั้นพระสนมเต๋อเฟยจะโกรธเกรี้ยวนางสักเพียงไหน

        แต่ถึงกระนั้นก็มิได้ไล่นางไปทว่าสองแม่ลูกกลับหมกตัวอยู่แต่ในเรือนไม่ยอมออกไปไหนมิรู้ว่ากำลังปรึกษากันเรื่องอะไร

        “นางเป็นฮูหยินของเจิ้นหนานโหว เมื่อท่านพ่อไม่อยู่ดังนั้นนางจึงต้องไปเป็นตัวแทน”

        หลินเมิ้งหยาแค่นหัวเราะเสียงเย็น รู้สึกเสมอว่าทุกที่ที่มีสองแม่ลูกคู่นี้อยู่ที่นั่นจะต้องมีกลอุบายแอบซ่อนเอาไว้

        “แต่หนู่ปี้ยังมีเรื่องไม่เข้าใจเจ้าค่ะท่านโหวเป็นถึงขุนนางชั้นหนึ่ง เหตุใดตำแหน่งของฮูหยินจึง...?”

        หลินเมิ้งหยาหยักยิ้มก่อนจะตอบ

        “ตอนนั้นท่านพ่อของข้าถูกบังคับให้แต่งกับนางก่อนแต่งงานท่านพ่อเคยพูดเอาไว้ว่าฮูหยินของเจิ้นหนานโหวจะมีได้เพียงคนเดียวเท่านั้นต่อให้ซ่างกวนฉิงเข้ามาอยู่ในจวน แต่นางจะมิได้เข้ามาเป็นฮูหยินอันดับหนึ่งดังนั้นนางจึงมิได้ถูกเลื่อนบรรดาศักดิ์”

        อันที่จริงเรื่องนี้เปรียบเสมือนการดูถูกเหยียดหยามซ่างกวนฉิงอย่างถึงที่สุด

        ทว่าผู้หญิงคนนั้นไม่สนใจ ต่อให้ตายอย่างไรก็อยากแต่งงานกับท่านพ่อ

        พฤติกรรมของนางช่างเป็นเรื่องน่าเหลือเชื่อ

        “เพราะเหตุนี้คนที่จวนจึงเรียกนางแต่เพียงฮูหยินแต่มิเรียกว่าฮูหยินของท่านโหวสินะเจ้าคะ”

        หลินเมิ้งหยาพยักหน้าลง ตอนนั้นท่านพ่อหลงรักท่านแม่ของนางหัวปักหัวปลำ

        ส่วนซ่างกวนฉิง อันที่จริงแทบจะไม่ได้รับความสนใจใดๆ เลย

        ขณะเดียวกันในรถม้าของจวนเจิ้นหนานโหวหลินเมิ้งหวู่จับจ้องเสื้อผ้าหรูหราโดดเด่นของตนเอง

        “ท่านแม่ ฮองเฮามีวัตถุประสงค์อะไรกันแน่? แต่ก่อนข้าเคยร้องขอชุดผีเสื้อโบยบินชุดนี้นานกว่าครึ่งปีทว่าพระองค์ทรงไม่พระราชทานให้แก่ลูกหรือวันนี้ที่ให้มาก็เพราะต้องการให้ข้าแต่งงานกับองค์ชายรัชทายาทเช่นนั้นหรือ?”

        สีหน้าของซ่างกวนฉิงเคร่งขรึม คิดไม่ถึงเลยว่าท่านพี่จะเตรียมแผนสำรองเอาไว้แล้ว

        ทำร้ายหลินเมิ้งหยาไม่สำเร็จ จากนั้นเปลี่ยนความสนใจมาที่หวู่เอ๋อร์แทน

        แต่ในเมื่อเรื่องราวมาถึงขั้นนี้แล้วนางคงทำได้เพียงรอแก้ปัญหาทีละก้าว

        “วางใจเถิดหวู่เอ๋อร์ แม่ไม่มีทางปล่อยให้เจ้าไปดูตัวอย่างแน่นอนชุดนี้มิมีทางมิมีความหมายอันใด”

        มองดูลูกสาวที่ตนรักประหนึ่งไข่ในหิน ซ่างกวนฉิงอยากพาลูกสาวกลับบ้านเสียเดี๋ยวนี้

        หวู่เอ๋อร์ของนางเป็นเด็กสาวที่มีรูปร่างหน้าตางดงามแล้วแบบนี้จะยอมปล่อยให้นางไปอยู่ไกลถึงซีฟานได้อย่างไร?

        เดินผ่านประตูจัดงานเลี้ยงเข้ามา ทุกคนต่างพากันทยอยเข้าวัง

        แต่เพราะหลินเมิ้งหยาเป็นพระชายา ดังนั้นจึงมีเกี้ยวเล็กๆ มารอรับอยู่ด้านหน้าพระราชวัง

        “เชิญพระชายาอวี้...”

        เสียงของขันทีดังขึ้น หลินเมิ้งหยาเข้าไปนั่งในเกี้ยวก่อนจะถูกขันทีสองคนยกเข้าวังหลวงไป

        แม้ว่าฮ่องเต้จะยังประชวรไม่หายดีแต่ถึงอย่างนั้นวังหลวงก็ยังประดับโคมไฟหลากสีสันสวยงาม

        ทุกคนล้วนถูกพาเข้าไปภายในงาน หลินเมิ้งหยาเพิ่งเดินเข้ามาดังนั้นจึงมิได้เป็นจุดสนใจแต่อย่างใด

        ถึงอย่างไรนางก็ได้ชื่อว่าเป็นชายาอวี้อีกทั้งยังพ่วงด้วยตำแหน่งลูกสาวสกุลหลินผู้มีสติฟั่นเฟือน

        มิมีใครรู้เลยว่าหญิงสาวรูปร่างหน้าตางามสง่าคนนี้คือพระชายาอวี้ผู้นั้น

        “ได้ยินหรือเปล่า? ท่านอ๋องพานังบ้านั่นมาด้วยล่ะ!”

        หลินเมิ้งหยาพาป๋ายซ่าวไปยังมุมหนึ่งแล้วนั่งลง

        อันที่จริงตำแหน่งที่นั่งของนางค่อนข้างโดดเด่นอีกทั้งที่ตรงนี้ยังมีชายาโฉมงามของฮ่องเต้นั่งอยู่สองสามคน

        นางไม่อยากทำตัวเป็นจุดสนใจ ทว่าทันทีที่นั่งลงนางกลับได้ยินคนซุบซิบนินทาเรื่องของตนเอง

        “จริงหรือ! น่าเสียดายท่านอ๋องผู้งามสง่าไม่น่าอภิเษกกับหญิงโง่เขลาเช่นนั้นเลย”

        มิรู้ว่าฮูหยินจากสกุลไหนที่กำลังแอบนินทาท่านอ๋องอวี้

        หลินเมิ้งหยาทำเพียงยิ้มแล้วสดับฟัง

        ตอนนี้สงบเสงี่ยมก่อนสักหน่อย อีกเดี๋ยวถ้าต้องออกไปค่อยทำให้พวกนางตกตะลึงเล่นจะดีกว่า

        เมื่อถึงเวลานั้นมิรู้ว่าจะมีดวงตาและริมฝีปากสักกี่คู่ที่ต้องชะงักค้างหรือใบหน้าของใครจะแหลกละเอียดจนเก็บไม่หมดหรือไม่

        “ข้าได้ยินมาว่าเจิ้นหนานโหวใช้ความดีความชอบทางการทหารของเขา ทำให้นางได้อภิเษกสมรสกับท่านอ๋องได้มีพ่อเป็นเทพเจ้าแห่งสงครามดีเยี่ยงนี้นี่เองหากข้าเองก็เป็นบุตรสาวของเจิ้นหนานโหวป่านนี้ข้าก็คงได้เป็นชายาขององค์ชายเช่นกัน”

        พวกผู้หญิงมักชอบติฉินนินทาเป็นที่สุด

        หลินเมิ้งหยากดตัวป๋ายซ่าวที่คิดจะเข้าไปสั่งสอนพวกนางเอาไว้นางแสร้งยิ้มออกมาอย่างมีเลศนัย จากนั้นก้มหน้าจิบชา

        ขณะที่กำลังสดับรับฟังเสียงติฉินนินทาร่างของหลินเมิ้งหวู่พลันปรากฏขึ้น

        บางทีซ่างกวนฉิงอาจถูกฮองเฮาเรียกไปพบหลินเมิ้งหวู่จึงอยู่เพียงลำพัง

        เดินผ่านประตูเข้ามา มองหาที่นั่งสายตาพลันสะดุดอยู่ที่ที่นั่งสะอาดสะอ้านและถูกจัดเรียงเป็นแถวเอาไว้นางเดินเข้าไปนั่งลงยังตำแหน่งของหลินเมิ้งหยาโดยไม่คิด

        ขณะนี้สายตาของเหล่าฮูหยินและคุณหนูทั้งหลายพลันมองนางด้วยความสงสัย

        “ขออภัยคุณหนู นี่คือตำแหน่งที่นั่งของพระชายาอวี้ ที่ของท่านคือทางนั้น...”

        ขันทีที่รับหน้าที่ดูแลงานรีบเข้ามาเอ่ยอย่างมีมารยาท

        หลินเมิ้งหวู่อารมณ์ไม่ดีเป็นทุนเดิมอยู่แล้วดวงตาขึงขังพลางส่งเสียงเอาแต่ใจ

        “ฮึ ชายาอวี้ ข้าจะนั่งตรงที่นั่งของนาง ขนาดนางยังไม่ว่าแล้วเจ้ามีสิทธิ์อะไร!”

        เพียงประโยคเดียว สีหน้าของขันทีพลันเปลี่ยนไป

        ครุ่นคิด คนที่นี่ล้วนเป็นบรรดาลูกหลานของเหล่าขุนนางชั้นสูงบางทีนางอาจจะกลายเป็นพระชายาในอนาคตเขาควรจะมองข้ามเรื่องนี้เพื่อไม่ให้เกิดเรื่องใหญ่

        ทว่าหลังจากที่ออกไป หญิงสาวที่สวมใส่ชุดของพระราชวังต่างพากันชักสีหน้า

        “คิดว่าตัวเองเป็นใครกัน เหตุใดจึงกล้านั่งตำแหน่งเดียวกับพวกเรา?”

        หญิงสาวเหล่านั้นล้วนเป็นหญิงสาวขององค์รัชทายาท

        ในนั้นมีชายารองอยู่หลายคน ทว่าบางคนก็มีตำแหน่งสูงกว่า

        แม้ชุดที่หลินเมิ้งหวู่สวมใส่จะหรูหรา แต่นางหาใช่ชายาขององค์ชายแต่เพราะความเอาแต่ใจ นางจึงได้นั่งลงที่ตำแหน่งนั้น

        “เจ้าพูดอะไร? ถ้าอยากมีเรื่องก็พูดอีกรอบ!”

        หลินเมิ้งหวู่กลับไม่ระงับอารมณ์ของตนเอง เหตุเพราะนางมีความโกรธในใจเป็นทุนเดิมอยู่แล้วยิ่งไปกว่านั้นยังนั่งอยู่ในตำแหน่งที่เป็นของหลินเมิ้งหยาดังนั้นนางจึงไม่ยอมลุกขึ้น

        ตอนอยู่ที่จวน นางเคยชินกับการแสดงท่าทีหยิ่งยโสโอหังทว่าแขกเหรื่อที่นี่ล้วนเป็นชนชั้นสูง ดังนั้นจึงไม่มีใครเห็นหัวนาง

        “ข้าพูดถึงเจ้านั่นแหละ ดูจากลักษณะท่าทางของเจ้าแล้วเกรงว่าจะหลงรักท่านอ๋องอวี้ใช่หรือไม่? น่าเสียดาย ท่านอ๋องอวี้ทำดีกับพระชายาผู้โง่เขลาของเขาเพียงคนเดียวเท่านั้นส่วนเจ้า...ฮึ เทียบไม่ได้แม้แต่คนโง่”

        ท่ามกลางคนเหล่านั้น หญิงสาวสวมใส่ชุดสตรีชาววังสีแดงเอ่ยออกมาอย่างไม่ไว้หน้า

        ขณะเดียวกัน เปลวไฟในหัวใจของหลินเมิ้งหวู่พลันถูกจุดขึ้นมันคือเพลิงพิโรธของความอิจฉาริษยา

        “วันนี้ข้าจะสั่งสอนเจ้า ข้าจะทำให้เจ้าได้รู้ว่าอะไรที่ควรพูดอะไรไม่ควรพูด”

        หลินเมิ้งหวู่โกรธจนแทบบ้า ก่อนจะพุ่งตัวไปทางหญิงสาวคนนั้น

        แต่ใครจะรู้ว่าหญิงสาวผู้นั้นหาใช่คนที่จะเข้ามาทำให้นางขุ่นเคืองได้ง่ายๆท่วงท่าสี่ตำลึงปาดพันชั่งถูกนำมาใช้ หลินเมิ้งหวู่พลันร่วงลงไปกองกับพื้นอย่างน่าเวทนา

        ครู่ต่อมาชุดของนางพลันยับยู่ยี่ ผมเผ้ารุงรังความงดงามหายวับไปกับตา

        หลินเมิ้งหยาแอบอยู่ในฝูงชน ฉีกยิ้มกว้างประหนึ่งดอกไม้เบ่งบาน

        สนุกชะมัด!

***********************

1 เหอเถาซูคือคุกกี้วอลนัท