อย่าดื้อกับเฮีย

หลายอาทิตย์ต่อมา
ทุกวันหลังเลิกเรียนฉันต้องรีบแวะมาที่โรงพยาบาลก่อนเป็นอันดับแรก อาการของแม่กำลังทรุด ใช่ค่ะฟังไม่ผิด หลังจากวันนั้นที่แม่พยายามจะลืมตาฉันก็ดีใจมาก คิดว่าอาการของแม่คงจะมีข่าวดีในเร็ววันนี้แต่เปล่าเลยเหมือนเป็นสัญญาณเตือนว่าแม่ต้องการจะบอกอะไรบางอย่างมากกว่า ตั้งแต่วันนั้นวันที่แม่ออกมาจากห้องผ่าตัดแล้วกลายเป็นเจ้าหญิงนิทราฉันก็พยายามทำใจเรื่องนี้มาตลอด แต่ทำไมมาวันนี้ฉันกลับทำใจไม่ได้ กลับกลัวมากกว่าเดิม กลัวว่าจะอยู่ไม่ได้ในวันที่ไม่มีแม่ แค่คิดก็รู้สึกว่าใจมันกำลังจะขาด ช่วงนี้ก็ใกล้สอบแล้วด้วยฉันต้องแบ่งเวลามากพอสมควร ช่วงดึกๆก็ต้องอ่านหนังสือ นอนดึกแค่ไหนก็ต้องตื่นเช้ารีบมาทำกับข้าวเอาไว้ให้เฮีย ลืมบอกไปว่าช่วงนี้ฉันมานอนค้างที่โรงพยาบาลได้หลายวันแล้ว เพราะเป็นห่วงอาการของแม่ ฉันกลัวว่าถ้าแม่ไม่ไหวขึ้นมา ฉันจะพลาดลมหายใจสุดท้ายของแม่ ถ้าถึงวันนั้นจริงๆขอให้ฉันได้จับมือท่านเอาไว้แน่นๆ ฉันขอเป็นคนส่งแม่ด้วยตัวของฉันเอง "แม่หว้ามาแล้ว กินข้าวหรือยัง " สภาพของแม่ตอนนี้ไม่ค่อยสู้ดีนัก มีเครื่องให้ออกซิเจนมาติดตั้งเพิ่มเติม สายน้ำเกลือ สายวัดชีพจรที่ทำงานอยู่ตลอด เครื่องกู้ชีพรายล้อมไปทั่ว จากเมื่อก่อนที่ไม่ค่อยมีอะไรมากเท่าไหร่ "วันนี้หว้าสอบได้คะแนนเต็มด้วยนะ อยากฟังหว้าอ่านหนังสือให้ฟังมั้ย " ภารกิจของฉันได้เริ่มขึ้นแล้ว ทุกๆวันฉันจะอ่านหนังสือธรรมะให้แม่ฟัง มันเป็นคำแนะนำจากคุณป้าพยาบาลท่านนึง ท่านเล่าให้ฉันฟังเรื่องราวมากมายที่ท่านได้คลุกคลีกับผู้ป่วยระยะสุดท้าย ธรรมมะจะช่วยให้เราสงบ ปลง ไม่เจ็บปวด ปล่อยวางกับทุกๆอย่าง ฉันจึงเลือกหนังสือธรรมมะมาอ่านให้แม่ฟังทุกวัน "อึก แม่จ๋า จะทิ้งหว้าไปจริงๆหรอ " ในบางครั้งฉันก็ไม่สามารถเก็บอาการที่อ่อนแอข้างในของตัวเองได้ ต้องระบายออกมาเป็นเสียงร้องไห้เบาๆเพราะกลัวว่าแม่จะเป็นห่วง สุดท้ายฉันก็อดทนได้ไม่มากพอ ร้องไห้ออกมาทุกวันจนบางครั้งต้องเดินเข้าห้องน้ำเพื่อไปสงบสติอารมณ์ให้ได้ก่อนแล้วจึงเดินออกมา--------------------------"หมอคะ อาการของแม่เป็นยังไงบ้างคะ " สองมือของฉันบีบกันจนแน่น ในขณะที่กำลังรอฟังหมอเจ้าของไข้อธิบายอาการให้ฟัง ก่อนหน้านี้แม่มีอาการชักเกร็งจนหมอและพยาบาลต้องรีบเข้ามารุมช่วยกันยกใหญ่ ส่วนฉันได้แต่ยืนนิ่งมือไม้สั่นน้ำตาไหลพรากเพราะทำอะไรไม่ถูก มันเกร็งไปหมดทุกส่วน สงสารแม่จับใจเพราะฉันไม่สามารถช่วยอะไรท่านได้เลย "ร่างกายของคนไข้ เริ่มไม่ตอบสนองกับยาที่เราเพิ่มเข้าไปให้ อวัยวะเสียหายหนัก จากนี้คงต้องรักษาแค่ตามอาการ หมอทำเต็มที่แล้ว ขอตัวก่อนนะครับ" แค่นั้นเอง แต่รู้มั้ยว่าตอนนี้หัวใจของฉันมันแทบหยุดเต้น สมองไม่สั่งการใดๆทั้งสิ้น ยืนนิ่งไม่ไหวติง ...แม่กำลังจะไปจากฉันใช่มั้ย สายตาที่พร่ามัวไปด้วยหยาดน้ำตาที่พร้อมใจกันพรั่งพรูความเสียใจออกมานั้นจ้องมองไปที่ร่างผู้หญิงที่ฉันรักสุดหัวใจบนเตียงคนไข้ ฉันเฝ้าบอกตัวเองอยู่เสมอว่าปาฎิหารย์มีจริง แต่วันนี้มันไม่ใช่ แม่เข้มแข็งที่ต่อสู้มาจนถึงวันนี้ ฉันไม่โกรธแม่ถ้าแม่จะไป ต่อจากนี้แม่จะได้ไม่ต้องทรมานอีก"ฮึก แม่ อึก หว้ารักแม่นะ รักที่สุดเลย " มืออุ่นๆที่ฉันเคยจับ กำลังจะจากหายไป "ฮึก หว้าะใจจะขาดแล้วแม่ " สุดท้ายแล้วฉันก็ทำใจไม่ได้เลย รับไม่ได้เลยสักอย่าง มองไม่เห็นทางเดินข้างหน้าเลยด้วยซ้ำว่าต่อไปจะเป็นยังไง -------------------------#เฮียยุ"ข้าวต้มกุ้งสองถุง ไม่ใส่ขิง อีกถุงใส่ขิงเยอะๆ " "ได้ครับ " ผมแวะร้านข้าวต้มข้างทางก่อนเข้าบ้าน วันนี้ผมเข้าไปที่โรงพยาบาลมาเรื่องการรักษาของแม่เธอ อาการมีแต่ทรุดกับทรุดจนน่าเป็นห่วง ส่วนไอ้แสบของผมก็แย่ "ได้แล้วครับ " ผมหยิบตังค์จ่ายค่าข้าวต้มจากนั้นก็เดินมาขึ้นรถที่สตาร์ทเครื่องทิ้งไว้อยู่หน้าร้าน ในรถมีเด็กนอนหลับไม่รู้เรื่องอยู่ คงจะเพลียมากเพราะนอนร้องไห้อยู่ข้างๆเตียงแม่ของเธอ มือข้างขวาไม่ยอมปล่อยมือแม่ของเธอเลย ผมต้องไปงัดออกมาเพราะนอนตรงนั้นคงจะไม่ดี แบกกลับบ้านน่าจะดีกว่า เพราะมีพยาบาลพิเศษคอยดูแลอยู่ตลอดเวลา ผมคิดว่าเธอคงยังไม่ได้กินอะไร ข้าวต้มน่าจะเหมาะสุด------------------------"แสบ แสบ ตื่นมากินข้าวก่อนเร็ว" ผมพาเธอเข้ามาในห้องนอนของตัวเอง หลายวันมานี้ไม่ค่อยได้เจอหน้ากัน วันนี้ขออยู่ใกล้สักหน่อย อาการของเธอก็ดูไม่ค่อยจะดี อีกอย่างผมไม่อยากปล่อยเธอไว้คนเดียว "เฮีย แม่ล่ะ ใครพาแม่ไปไหน เมื่อกี้แสบยังนอนอยู่กับแม่อยู่เลย" เธอตื่นขึ้นมาพร้อมกับโวยวายหาแม่ "ร้องไห้อีกแล้วใช่มั้ย " ผมต้องเดินเข้ามาแล้วนั่งลงข้างๆคนตัวเล็กที่กำลังทำท่าจะร้องไห้อีกครั้ง ผมเข้าใจว่าเวลานี้เธออยากใช้เวลาอยู่กับแม่ให้มากที่สุด แต่เธอก็ควรนึกถึงสภาพร่างกายของตัวเองด้วย ดูสิ หลายวันมานี้เธอดูผอมลงไปมาก อ่านหนังสือดึก แถมยังคอยดูแลผมไม่ขาด แต่เธอไม่เคยดูแลตัวเองเลย แล้วแบบนี้จะไม่ให้ผมเป็นห่วงได้ยังไง"เฮีย อึก แม่จะไม่อยู่กับแสบแล้ว " "แต่แสบก็ยังมีเฮีย เฮียจะอยู่ข้างๆแสบ อย่าร้องไห้ " "ฮึก แสบพยายามแล้ว แต่พอเอาเข้าจริง มันไม่ได้อ่ะเฮีย " ผมทนไม่ได้ ทนเห็นเธอเป็นแบบนี้ไม่ได้จริงๆ สองมือของผมดึงร่างของเธอเข้ามากอด กอดให้แน่นที่สุด กอดจนกว่าเธอจะหยุดร้อง"ฮึก เฮียห้ามหนีไปไหนนะ ""ไม่หนี เฮียไม่หนี หยุดร้องก่อน " ใจผมจะขาดอยู่แล้ว ทำไมการสูญเสียมันถึงทำให้คนรอบข้างทรมานแบบนี้วะ ผมไม่โทษใครเพราะมันเป็นวัฎจักรของมัน คนที่อยู่ก็ต้องทำใจยอมรับแล้วต่อสู้กับวันข้างหน้าต่อไป "เฮียห้ามมีแฟนนะ ""หืม เกี่ยวไรกัน " ผมต้องชะงักทันที กับประโยคที่เธอเอ่ยมา"เฮียมีแฟนก็จะไม่สนใจแสบไง ไม่มีได้มั้ยเฮีย เรื่อยๆไปแบบนี้ได้มั้ย" "เดี๋ยวๆ ที่จะห้ามไม่ให้มีแฟนนี่คืออะไร กลัวเฮียหนีหรือไง " อะไรของมันวะ อยู่ๆก็ดึงเข้าเรื่องแบบนี้ซะงั้น "กลัวเฮียรักคนอื่นมากกว่าแสบ " เฮ้อ….. ความคิดอะไรของมันเล่นซะผมเปลี่ยนโหมดแทบไม่ทัน"ไม่อยากให้รักคนอื่น ก็ทำให้เฮียรักดิวะ " "แล้วทุกวันนี้ไม่รักหรือไง " ทำเป็นงอน ผมเห็นท่าทางมันแล้วก็อยากจะจับมันฟัดซะให้หายงอน น้ำตายังไม่แห้งก็เริ่มกวนตีนอีกละ "รักกกก " "รักก็ต้องอยู่กับแสบ ห้ามมีแฟน" เหอะ ผมไม่อยากจะบอกในหัวของผมไม่เคยคิดเรื่องนี้ "จะบอกอะไรให้ เฮียไม่คิดจะมีแฟนหรอกนะ จำไว้ " "พูดจริงหรอเฮีย ""จริง คิดอยู่เรื่องเดียว ทำยังไงถึงได้เมีย เพราะเฮียขี้เกียจซื้อถุงยาง" ---------------------------เดี๋ยวนะ เฮียเริ่มยื่นหน้าเข้ามาใกล้เกินไปละ แถมยังกระชับอ้อมกอดแน่นกว่าเก่า ไม่เข้าใจเฮียอยากมีเมียทำไมจะต้องจ้องมาที่ฉันด้วย"เฮีย ได้กันแบบใส่ถุงไม่ได้เรียกผัวเมียหรือไง ""ไม่อ่ะ จะเป็นเมียเฮียต้องสดเท่านั้น " อ๊าก อีเฮียดิบเถื่อน "อะ หรอ แสบหิวแล้วอ่ะ " ที่จริงก็ยังไม่หิวหรอกแต่ว่าคุยเรื่องนี้ทีไรรู้สึกเสียวๆยังไงก็ไม่รู้ เสียวสันหลังนะไม่ได้เสียวอย่างอื่น"หิวอะไร ??? หิวเฮียหรือว่า หิว …. ""เฮีย อย่าเยอะว่ะ หิวข้าว " "อย่าดุ เดี๋ยวๆ " ใครกันแน่ที่ดุ ฉันนั่งก้มหน้าทันทีเพราะไม่อยากเถียงต่อ ไม่นานถ้วยข้าวต้มหอมๆก็ตรงเข้ามาในห้องโดยมีเฮียเป็นพนักงานเสิร์ฟ"มาเดี๋ยวป้อน" "ไม่เอาเดี๋ยวแสบกินเอง" ไม่ได้เป็นอะไรสักหน่อยทำไมจะต้องทำเหมือนฉันเป็นคนป่วยด้วยเนี่ย"แสบเหนื่อยเฮียรู้ ให้เฮียป้อนนะ อย่าดื้อ " ใครว่าฉันเหนื่อย เฮียต่างหากที่เหนื่อยยิ่งกว่าฉัน ทำงานหนักแถมยังต้องมาตามดูแลเด็กดื้ออย่างฉันอีก"ก็ได้ เฮียป้อนแสบเสร็จแล้ว แสบขอป้อนเฮียบ้างนะ""ป้อนอะไร" "ป้อนข้าวต้มไง " "เออๆ ลืมบอก พรุ่งนี้พวกเพื่อนๆเฮียจะมาที่บ้าน จัดการเรื่องกับแกล้มให้หน่อย " "ได้สิเฮีย แต่แสบขอไปเยี่ยมแม่ก่อนนะ ""อืม ได้สิ" ฉันอ้าปากรับข้าวต้มกุ้งในช้อนที่ยื่นมา ใส่ขิงเยอะๆฉันชอบมาก เฮียรู้ใจตลอดเลย"กินเหล้าด้วยใช่มะ""อืม " -------------------------------

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

Chapter.9 ข้อห้ามของเด็กแสบ

นิยายแนะนำ

อย่าดื้อกับเฮีย

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

Chapter.9 ข้อห้ามของเด็กแสบ

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้