อาเบลใช้ชีวิตในโรงเรียนก็ผ่านมาจะครบ 2 สัปดาห์แล้ว เขาวุ่นวายอยู่กับการเรียนตามให้ทันเพื่อนจนไม่มีเวลามาทำความรู้จักเพื่อนร่วมห้องชายคนอื่นๆเลย ส่วนมากมีแต่เพื่อนผู้หญิงที่คอยตามติดเขา
"นี่อาเบล ไปเที่ยวกันเถอะนะ ไปทำอะไรสนุกกันดีกว่า เรียนหนังสือมันน่าเบื่อมากไปกันนร้าาา"
"ใช่แล้ว ไปสนุกกันดีกว่า หลายๆคนสนุกออก"
อาเบลนั่งเรียนท่ามกลางกลุ่มเพื่อนสาว4-5คน พวกเธอดูต่างจากเด็กเรียนที่นั่งข้างๆอาเบลมาก นั่นก็คือยูรา เธอเรียบร้อยดูเป็กุลสตรีเข้ากับคนทั่วไปได้ง่ายเป็มิตรต่อทุกคน แต่ยกเว้นไว้คนหนึ่งนั่นก็คืออาเบลที่ไปทำตัวเ้าชู้ใส่เธอทำให้เธอไม่อยากจะคุยกับเขาแม้แต่น้อย ส่วนมากก็แค่ตอบไปตามมารยาท
"ขอโทษด้วยนะผมไม่สนใจ ผมยังต้องเรียนอีกมากเพื่อให้ตามเพื่อนคนอื่นๆทันนะ ไม่มีเวลาว่างไปทำอย่างอื่นหรอก"
"น่าเบื่อออกแบบนั้น"
เสียงหญิงสาวที่ชื่ออลิเซียพูดขึ้นออกมาเธอเป็หญิงสาวที่โดดเด่นที่สุดในกลุ่มด้วยเพราะการแต่งหน้าและแต่งตัวเกินนักเรียนไปมาก ทั้งเสื้อที่รัดแน่นโชว์หน้าอก กระโปงที่สั้นโชว์ขาขาวๆอ่อนๆ เธอถือว่าเป็คนที่เซ็กซี่พอตัวเลยแต่ก็มีข่าวเสียอีกมากมายเหมือนกัน ผมยังเคยได้ยินข่าวลือมาว่าเธอชอบนอนกับผู้ชายดูดีไปทั่ว ด้วยเพราะบ้านเธอรวยเธอจึงซื้อผู้ชายหล่อๆมากินและ่นี้เธอตามติดผมตลอดเวลาไม่ห่างเลย อลิเซียกำลังยึดที่นั่งของเพื่อนผู้ชายข้างหน้าผมไว้ นั่งตรงหน้าผมโดยคล่อมเก้าอี้หันมาทางผม เพราะกระโปรงเธอมันสั้นจึงโชว์กางเกงชั้นในสีดำลายลูกไม้อันแสนเซ็กซี่ให้ผมมอง ผมอาจจะคิดไปเองก็ได้ว่าเธอกำลังอ่อยผมหรือเปล่าแต่ก็สลัดความคิดนั้นออกไปและตั้งใจเรียนโดยไม่สนใจเธออีก
"ผมต้องขอให้เธอหยุดรบกวนผมได้แล้ว ผมต้องใช้สมาธิในการอ่านหนังสือเรียน"
อาเบลพูดออกมาด้วยน้ำเสียงเ็าครั้งแรก เพราะเขาเบื่อหน่ายมากที่พวกเธอมาตามติดจนเขาไม่มีเวลาเรียนหนังสือสักที อาเบลหงุดหงิดจึงแสดงท่าทางออกไปให้พวกเธอเห็นว่าเขาโกรธแค่ไหน
"ดะ ได้ ขอโทษด้วย ป่ะพวกเราไปเข้าห้องน้ำเถอะ"
อลิเซียเธอเหงื่อตกทันทีเพราะเธอไม่เคยเห็นอาเบลจะโกรธขนาดนี้ เธอลุกขึ้นและพาเพื่อนๆเธอออกไปทันที
"นี่ อลิเซีย เธอไม่เบื่อหรอเจอผู้ชายแบบนี้ เหอะคนอะไรขี้เก๊กชะมัด หล่อแล้วไงละ หาได้เยอะแยะมากมาย"
"นี่ อย่าไปว่าผู้ชายที่ อลิเซียเล็งสิ ฉันก็พึ่งเห็นว่าอลิเซียตามรุกหนักขนาดนี้เลยนะ คงถูกใจสุดๆเลย แต่ไม่เล่นด้วยเลยหรือจะเป็ไก่อ่อนกันนะ"
"นั่นสิ นกเขาไม่ขันแล้วมั้ง หล่อไร้สมรรถภาพ"
"ไม่ย่อมไปเที่ยวกับฉันเลย เฮ้อออ"
อลิเซียถอนหายใจเธอตามรุกอาเบลตลอดเวลาแต่ไม่เป็ผลสักทีและยังทำให้เขาโกรธด้วย พวกเธอพูดคุยไปมาเกี่ยวกับอาเบลก่อนที่จะมีหญิงสาวใส่แว่นคนหนึ่งเดินเข้ามา
"โอ้นี่มัน นังแว่นนี่ ไม่เจอตั้งนานหลายวันเลยมานี่สิ"
หญิงสาวในกลุ่มคนหนึ่งเรียกหญิงสาวใส่แว่นให้เข้ามาเมื่อเห็นว่าเธอจะเดินถอยหนี
"ไม่เจอกันนานเลย อลิเซียและพวกเธอด้วย"
"ไม่เจอกันนานอะไรห่ะ"
"เพี๊ยะ"
"คงจะลืมสถานะของเธอแล้วสินะ นั่งโง่นี่"
หญิงสาวอีกคนเดินเขามาตบหน้าหญิงสาวใส่แว่นอย่างแรง เธอไม่พอใจที่อาเบลทำท่าทางแบบนั้นใส่ พวกเธอจึงนำมาลงกับหญิงสาวใส่แว่นที่บังเอิญเข้ามาในห้องน้ำพอดี
"คงต้องทบทวนแล้วละว่าสถานะเธอคืออะไร"
กลุ่มผู้หญิงทั้งหมด3คนพาหญิงใส่แว่นเข้าไปห้องน้ำและจัดการลงมือสั่งสอนทันมี โดยมีอลิเซียยืนทำหน้าอารมณ์เสียมองดูโดยไม่ได้ห้ามอะไรเลย
"แล้วจำไว้ด้วยอย่าคิดจะมาเสนอหน้าให้พวกเราเห็นอีก"
"พอแล้วไปกันเถอะ อารมณ์เสียจริงๆเลย เจออาเบลโกรธไม่พอต้องมาเจอนังนี่อีก พวกเราไปเที่ยวกันดีกว่า"
กลุ่มของอลิเซียก็เดินออกมาจากห้องน้ำก่อนจะเตรียมตัวไปเที่ยว
"ใกล้ได้เวลากลับแล้ว เรียนเพลินไปหน่อย"อาเบลเก็บของทั้งหมดใส่กระเป๋าและลุกขึ้นกลับบ้าน เพราะเวลานี้ไม่ค่อยมีคนอยู่แล้วเขาจึงกลับโดยไม่ต้องบอกลาใคร
"หืม อะไรนะ"
อาเบลที่กำลังจะเดินผ่านห้องน้ำเขาพบกับหญิงสาวคนหนึ่งเนื้อตัวเธอเปียกปอน ใบหน้าบวมแดงตรงบริเวณแก้ม ปากแตกเืซิบนิดหน่อย เสื้อผ้ายับยู่ยี่เปียกไปทั่วตัว อาเบลจำเธอได้ทันทีเพราะแว่นตาตอนที่เขามาโรงเรียนครั้งแรกเขาพบนักเรียนหญิงใส่แว่นคนหนึ่ง อาเบลจึงเข้าไปถามทาง เธอก็คือคนนั้น
"นี่เธอเป็อะไรไหม"
อาเบลถามออกไป หญิงสาวมองหน้าอาเบลก่อนจะตอบออกมา
"ไม่เป็อะไรค่ะ ขอตัวนะคะ"
"มันจะไม่เป็อะไรได้ยังไง ตัวเธอเปียกไปหมดแล้วนะ ไหนจะถูกทำร้ายร่างกายอีก คงต้องบอกอาจารย์ให้ทราบ"
"ไม่อย่านะ ฉันไม่เป็อะไร"
หญิงสาวใส่แว่นเธอห้ามไม่ให้อาเบลบอกอาจารย์เด็ดขาดเพราะเหตุผลของเธอ
"เหออออ งั้นไปทำแผลก่อนปล่อยไว้ไม่ดีแน่"
อาเบลถอดเสื้อนักเรียนออกและเอามาคลุมร่างกายเธอก่อนจะจับแขนพาเดินออกนอกโรงเรียนไปที่ร้านสะดวกซื้อ อาเบลเข้าไปหาซื้อชุดปฐมพยาบาลเบื้องต้น ผ้าเช็ดตัวและเสื้อผ้าเล็กน้อยก่อนจะพาเธอไปหาที่นั่ง
"หันหน้ามาครับ ผมจะทำแผลให้ ขืนปล่อยไว้คงไม่ดีแน่"
อาเบลแกะของพร้อมที่จะทำการปฐมพยาบาลแล้วและเรียกให้เธอหันหน้ามาก่อนจะค่อยๆทำแผลอย่างเบามือ
"เอาละเสร็จแล้วนี่ผ้าเช็ดตัวและชุดไปเปลี่ยนซะก่อนจะไม่สบาย"
อาเบลชี้ไปที่ห้องน้ำสาธารณะและยื่นชุดให้เธอเปลี่ยนมันเป็ชุดธรรมดาเสื้อแขนสั้นกางเกงวอม หญิงสาวใส่แว่นทำตามที่อาเบลบอกเหมือนเด็กเล็กเธอเดินเข้าไปเปลี่ยนและออกมาหลังจากไม่นานและเกินมานั่งทีี่อาเบลอยู่
"ขอบคุณนะ"
เธอก้มหัวขอบคุณอาเบล
"เธอชื่ออะไร"
"ลาล่าค่ะ"
"แน่ใจนะว่าจะไม่แจ้งครูว่าใครทำ"
"ค่ะ มันสมควรแล้วที่ฉันจะโดนแบบนี้"
"ผมจะไม่ถามแล้วกันว่าเพราะอะไร ถ้ามีอะไรให้ช่วยก็บอกนะถึงยังไงเราก็อยู่โรงเรียนเดียวกัน ผมอาเบลนะอยู่ม.6/3
"ค่ะขอบคุณค่ะ ฉันลาล่าม.6/3เหมือนกันค่ะ"
"เอ๊ะทำไมผมไม่เห็นเธอในห้องเรียนเลยละ"
"ฉันลาหยุดนะคะ"
เหมือนเธอจะนึกอะไรได้
"ฉันขอตัวไปทำงานก่อนค่ะ วันแรกด้วยถ้าไปช้าคงมีปัญหาแน่"
"เดี๋ยวผมไปส่งครับ ไม่ต้องปฏิเสธผมเป็ผู้ชายไม่ควรปล่อยผู้หญิงที่รู้จักให้เดินไปคนเดียวในเวลากลางคืน"
อาเบลและลาล่าก็เดินไปที่ทำงานของเธอด้วยกัน จากที่คุยกันเหมือนเธอจะมีปัญหาเื่เงินจึงต้องลาหยุดบ่อยๆไปทำงาน และนี่ก็เป็งานใหม่ของเธอ พวกเราทั้งสองคนเดินมานานจนถึงย่ายหนึ่งเพราะมันมืดแล้วในย่ายนี้จึงเปิดไฟแสงสีตามร้าน ในย่านนี้เป็ย่านบันเทิงทุกชนิด และส่วนมากจะเป็ร้านเกี่ยวกับการขายความสุขทางร่างกาย เธอพยายามไม่บอกอะไรเกี่ยวกับงานเลย และหาทางบอกให้ผมกลับไปไม่ต้องไปส่งเธอ
"ส่งฉันแค่นี้พอ ไม่ไกลมากหรอก นายกลับไปได้แล้ว"
"ได้สิ"
ผมไม่เซ้าซี้อะไรมากและเตรียมตัวจะเดินกลับแต่ก็อดที่จะสงสัยไม่ได้ งานอะไรของเธอที่มาทำในย่านบันเทิงนี้มันไม่ใช่ที่ที่เด็กมัธยมจะมาทำงานได้ ผมจึงวนกลับไปดูว่าเธอทำงานอะไรกันแน่ ผมตามติดเธอเหมือนเงาและเห็นเธอกำลังเข้าไปร้านแห่งนึงมันเป็ร้านเกี่ยวกับการซื้อขายบริการ และเมื่อการ์ดเห็นเธอเขาจึงเปิดให้เธอเข้าไป ผมที่กำลังจะเข้านึกถึงอายุของตน แต่เพราะคุ้นเคยกับของพวกนี้จึงนึกวิธีออก อาเบลเดินไปหาการ์ดก่อนจะควักแบงค์1,000ดอลคนละ2ใบให้พวกเขาทั้งสองคน
"เชิญครับ เที่ยวให้สนุก ขาดเหลืออะไรบอกพนักงานด้านในได้ครับ"
ทั้งคู่ดีใจมากที่พบลูกค้าใจปล้ำปกติเขาได้ทิปทีละไม่ถึง100ดอลแต่ชายหนุ่มคนนี้ให้ถึง4,000ดอลในครั้งเดียวถือว่าโชคดีมากสำหรับทั้งสอง พวกเขาคิดว่าชายหนุ่มคนนี้คงเป็คุณชายจากที่ไหนสักที่ ที่มาเที่ยวหาความสุข เขาจึงต้องบริการอย่างดี
"ขอถามอะไรหน่อยสิ ผู้หญิงที่เข้ามาในนี้เมื่อครู่เป็ใครหรอ"
"อ้อครับ เธอเป็พนังงานใหม่ คุณชายสนใจหรอครับ พึ่งทำงานวันนี้วันแรกด้วย เถ้าแก่เป็คนหามาด้วยนะ เหมือนจะให้รับแขกแต่พวกVIPชั้นยอดด้วยครับ
"สนใจ แล้วทำยังไงหรอถึงจะได้VIPชั้นยอด"
"ต้องซื้อบัตรสมาชิกDIAMOND ราคา2ล้านดอลครับ ส่วนสิทธิที่จะได้รับต้องถามผู้จัดการ"
"ได้สิครับ พาผมไปหาผู้จัดการที ด่วนเลยผมอยากได้เธอแล้ว"
ครับได้เลยการฺ์ดเรียกพนักงานเสิร์ฟให้พาคุณชายท่านนี้ไปหาผู้จัดการ
"สวัสดีดีครับ คุณชาย ้าซื้อบัตรสมาชิก DIAMOND ใช่ไหมครับ ราคา 2 ล้านครับ สิทธิพิเศษคือจะเปิดห้องที่ดีที่สุดได้ในราคา50% ผู้หญิงที่ทางเราจัดหามารับรองว่าจะตรงกับความ้าของลูกค้าแน่นอนครับ และอาหารเครื่องเดิมลด50% แต่คุณชายจะต้องต่อทุก1ปีนะครับ"
"อืม จัดการเลย"
ผู้จัดการดีใจมากที่พบลูกค้าไม่เื่มากเื่บัตรสมาชิก เขาวิ่งไปเอาบัตรมาและยื่นให้อาเบลทันที อาเบลใช้โทรศัพท์กดโอนเงินให้ผู้จัดการร้านและรับบัตรมา
"คุณชายครับไม่ทราบ้า จะใช้บริการอะไรครับทางเราจะได้จัดเตรียม ไม่ว่าจะห้อง เครื่องดื่มอาหาร และผู้หญิง ้าอะไรรีเควชมาได้เลยครับ"
"ผู้หญิงที่พึ่งเข้ามาเมื่อสักครู่นี้ เด็กใหม่ที่พึ่งมาทำงานนะ ผมขอก่อนด้วยอย่าให้ใครได้เธอไปละ จ่ายไม่อั้นเรียกราคามาเลย"
"ได้ครับ ขอดูก่อนนะครับว่าเธอค่าตัวเธอเท่าไหร่"
ผู้จัดการสไลด์แล็ปท็อปดูและหาข้อมูลก่อนจะบอกอาเบล
"ค่าตัวเธอเป็คนตั้งเองด้วยครับเพราะครั้งแรกด้วยจึงบวกเพิ่มเป็500,000ครับต่อ1คืนครับ"
"อืม จัดการให้ที เครื่องดื่มและอาหารไม่ต้อง"
"ครับ เด็กๆพาคุณชายไปรอที่ห้องVIPชั้นยอด3"
เด็กเสริฟพาอาเบลเดินมาห้องหรูภายในเป็ห้องนอนกว้างๆมีเตียงใหญ่ๆตั้งอยู่ และมีห้องอาบน้ำอะไรต่างๆมากมายเหมือนในโรงแรม5*อาเบลนั่งรอสักพักก่อนจะมีคนมาเคาะประตูและเปิดเข้ามา เป็หญิงสาวที่ไม่ได้สวมแว่นตา ใบหน้าเธอมีรอยแดงนิดหน่อยแต่ก็กลบไปด้วยเครื่องแต่งหน้าแต่งตัวเซ็กซี่ เพราะไม่สูงมากทำให้เธอดูน่ารักๆ เปิดเข้ามาและเดินตรงมาทางอาเบลก่อนจะทักทาย
"สวัสดีค่ะ คุณลูกค้า"
เธอพูดออกมาด้วยความประหม่า ถึงอย่างไรเธอก็พึ่งมาทำงานนี้ครั้งแรกโดยความสมัครใจมาเอง เธอหวังที่จะได้เงินจำนวนที่เธอตั้งไว้ เธอเงยหน้าขึ้นมาก็พบเห็นเป็ชายหนุ่มหล่อเหลาตัวสูงรูปร่างดีและที่สำคัญเธอรู้จักเขาด้วย
"อาเบลหรอ"
เธอหน้าซีดขึ้นมาเลยใ มากที่ลูกค้าที่สามารถจ่ายค่าตัวที่แพงกว่าปกติทั่วไปได้จะเป็ชายหนุ่มที่เธอพึ่งเจอ