คิมหันต์กับก๊วนปราบผี!

จากนั้นทุกคนก็ไล่แนะนำตัวไปเรื่อยๆ จนกระทั่งถึงเด็กสาวที่นั่งข้างคิมหันต์ที่นั่งฟุบหลับอยู่เหมือนเดิม จนอาจารย์ประจำชั้นต้องเดินมาปลุกให้ตื่น เด็กสาวลุกขึ้นมาด้วยอาการงัวเงียเล็กน้อย

“ แนะนำตัวสิจ๊ะ” คนเป็นครูพูดอย่างใจเย็น เด็กสาวพยักหน้าเข้าใจหนึ่งที

“ ไพลิน ซีมัวร์ แค่นี้แหละ” เธอพูดด้วยน้ำเสียงนิ่งๆ แต่ด้วยผมสีบลอนด์ทองของเธอ ไหนจะดวงตาสีเขียวน้ำทะเลและท่าทางนิ่งเฉยที่ดูไม่ค่อยแคร์โลกของเธอกลับทำให้ดูมีเสน่ห์อย่างลึกลับเหล่านักเรียนชายในห้องต่างมองกันตาค้าง ส่วนพวกผู้หญิงก็ทำท่าทางไม่พอใจ

“ ต่อไปตาเธอ” ทันทีที่ไพลินแนะนำตัวเองจบนั้น คุณครูก็ชี้มายังคิมหันต์ทันทีทำให้เธอนั้นเกิดอาการประหม่าขึ้นมาเพราะมัวแต่ไปสนใจการแนะนำตัวของซูซาคุกับไพลินจนลืมไปว่าตัวเองนั้นก็ยังไม่ได้แนะนำตัวเช่นกัน

“ อะ เอ่อ ชื่อ คะ คิมหันต์ แดนสนธยา ยะ ยินดีที่ได้รู้จักนะคะ !”

“ ใจเย็นๆนะคะ คุณคิมหันต์ ไม่ต้องตะโกนใส่ครูขนาดนั้นก็ได้นะ”

“ ฮ่าๆ”

การแนะนำตัวของเธอจบลงด้วยเสียงหัวเราะของเพื่อนในห้อง ทำให้เธอรู้สึกอายจนอยากจะเอาหน้ามุดดินหนีให้รู้แล้วรู้รอดไปเลยเพราะทั้งประหม่าและตื่นเต้นเลยพูดตะกุกตะกักแถมยังเผลอตะโกนเสียงดังอีก ทุกคนในห้องต้องคิดว่าเธอเป็นพวกติ๊งต๊องแน่เลย

น่าอายชะมัดเลยโว้ยยยย !

เธอทำได้แค่กรีดร้องอยู่ภายในใจ

พักเที่ยง

“ เฮ้อ พักเที่ยงแล้วสินะ ไปหาอะไรกินดีกว่า”

เด็กสาวพูดกับตัวเองเบาๆ เนื่องจากเธอมัวแต่นั่งเหม่อคิดถึงเรื่องการแนะนำตัวของเธอเมื่อเช้า ทำให้เธอถอนหายใจออกมาอีกครั้งอย่างช่วยไม่ได้เพราะก่อนเปิดเทอมเธออุตส่าห์ฝึกพูดกับแนะนำตัวกับตัวเองหน้ากระจกทุกวันกลับกลายเป็นว่าการฝึกครั้งนี้ล้มเหลวไม่เป็นท่า

เธอออกจากห้องเรียนที่ไร้ผู้คน ช่วงพักกลางวันทุกคนต่างแยกย้ายกันไปพัก นี่ถ้าเธอไม่มัวแต่คิดมากเรื่องเมื่อเช้าคงจะไม่ต้องไปกินข้าวคนเดียวแบบนี้

โรงอาหารที่อัดแน่นไปด้วยผู้คนแถมยังอากาศร้อนอีกต่างหากช่างแตกต่างกับเมื่อเช้าโดยสิ้นเชิง คิมหันต์เดินฝ่าผู้คนไปต่อแถวซื้ออาหารที่เธอยากจะกิน เมื่อได้แล้วเธอก็ทำการมองหาโต๊ะที่ว่างทันทีและก็เจออยู่ตัวนึงที่ไม่มีคนนั่ง เด็กสาวได้โอกาสจึงรีบเดินไปด้วยความเร็วเพราะกลัวว่าจะโดนคนอื่นแย่ง หลังจากเธอนั่งกินไปได้สักพักก็ได้มีสิ่งหนึ่งมารบกวนเธออีกครั้ง

“ นี่ๆ เรียวไม่มานั่งกับฉันหรอ ?!”

“ มานั่งกับฉันดีกว่านะ !”

นั่นคือเสียงของเหล่าสาวๆที่รายล้อมเรียวน้องชายของเธอเอง ใช่แล้วเรียวเองก็สอบติดที่เดียวกับเธอซึ่งเจ้าตัวไม่เข้าใจเลยว่าทำไมจะต้องมาเรียนที่เดียวกันด้วยหรือว่ามันจะเป็นเวรกรรมของเธอกันนะ

เหอะ น่าหมั่นไส้

และเหมือนเด็กหนุ่มจะสังเกตเห็นคิมหันต์ที่กำลังนั่งกินข้าวด้วยใบหน้าหงุดหงิดอยู่คนเดียว เขาจึงมุ่งหน้าเดินมาหาเธอ ทันทีที่เธอเห็นว่าใครกำลังมุ่งหน้ามาหาเธอนั้น เด็กสาวเร่งมือตักข้าวเข้าปากตัวเองด้วยความเร็วแล้วรีบลุกเอาจานข้าวที่ถูกกวาดเรียบด้วยเวลาเพียงไม่กี่วินาทีไปเก็บทันทีโดยไม่สนใจเลยว่าน้องชายคนละสายเลือดของเธอได้แสดงสีหน้าเจ็บปวดออกมาครู่หนึ่งก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นไร้อารมณ์เช่นเดิมอย่างรวดเร็ว

คาบสุดท้ายก่อนเลิกเรียน

“งั้นวันนี้ขอสั่งงานเลยแล้วกันนะ” คุณครูเอ่ยขึ้นพลางปิดหนังสือเรียน เด็กนักเรียนเมื่อได้ยินทั้งนั้นก็ต่างส่งเสียงโห่กันยกใหญ่

“ ฟังก่อนสิ เด็กพวกนี้นิ ครูแค่จะสั่งให้ทำรายงานกลุ่มหัวข้ออะไรก็ได้เลือกได้ตามเสรี กลุ่มละ 3 คน ให้เวลาทำ 1 เดือน วันนี้พอแค่นี้แหละ พวกเธอก็รอเสียงออดหมดคาบดังก่อนแล้วค่อยกลับบ้าน” สิ้นเสียงคุณครูสั่งงานเสร็จหัวหน้าห้องก็บอกทำความเคารพโดยที่ไม่ต้องเตือนเลยสักนิด

“ นักเรียนทำความเคารพ !”

“ขอบคุณครับ / ขอบคุณค่ะ”

เมื่อคุณครูเดินออกไปจนพ้นห้องเรียนแล้ว จู่ๆนักเรียนหญิงเกือบทั้งห้องยกเว้นแค่ไพลินกับคิมหันต์ก็พากันเข้าไปล้อมหน้าล้อมหลังเด็กหนุ่มผู้เป็นนักกีฬาบาสประจำโรงเรียน

“ นี่ๆ ซูซาคุคุงมาอยู่กับฉันมั้ย ?”

“ ไม่ ต้องฉันสิ !”

“ ฉันต่างหาก !!”

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 2 เปิดเทอมวันแรกกับเพื่อนร่วมห้องสุดคูล

นิยายแนะนำ

คิมหันต์กับก๊วนปราบผี!

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 2 เปิดเทอมวันแรกกับเพื่อนร่วมห้องสุดคูล

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้