“สถานที่ที่เ้าไปคือหุบเหว”
เสียงของเซนิิธทำให้ผมตั้งสติได้
ผมเงียบและตั้งใจฟัง
"จุดเริ่มต้นของเนโครแมนเซอร์"
“และจุดจบของดวงิญญาทุกตน”
คำพูดนั้นทำให้ผมนึกถึงภาพที่เห็นในสถานที่แห่งนั้น
ดวงิญญาสีขาวจำนวนมหาศาล
และความมืดที่คอยลากพวกมันลงไป
ผมจึงถาม
“แล้วเงาพวกนั้นคืออะไรครับ?”
เซนิธนิ่งไปครู่หนึ่ง
“อัมบรา”
“ไม่มีใครรู้ว่าพวกมันเกิดขึ้นมาได้อย่างไร”
“รู้เพียงว่า พวกมันก็อยู่ที่ั้แ่มีคนค้นพบหุบเหว นั่นแล้ว”
ผมเงียบ
“ไม่มีใครรู้ว่าพวกมันมีจุดเริ่มต้นจากที่ใด”
เซนิธพูดต่อ
“รู้เพียงแค่ว่าพวกมัน้าสิ่งเดียว”
“กลืนกินทุกสิ่งที่เข้าไปในนั้น”
ผมนึกถึงความรู้สึกในตอนนั้น
มันไม่ได้เกลียดผม
ไม่ได้โกรธ
ไม่มีจิตสังหาร
เซนิธพูดขึ้น
“เรียกมานาออกมา”
ผมทำตาม
มานาค่อย ๆ ไหลออกจากร่าง
แสงสีดำปรากฏขึ้น
มันไม่ได้อยู่นิ่ง
แสงสีดำเคลื่อนไหวอย่างช้า ๆ ราวกับมีชีวิต ก่อนจะรวมตัวอยู่ตรงหน้าผม
ผมมองมันด้วยความสงสัย
“ตามที่โฮเทมสอนมา... มานาของผมควรเป็สีม่วงไม่ใช่หรือครับ?”
เซนิธมองมานาสีดำ
“นั่นเป็เพราะสิ่งที่เ้าได้รับจากหุบเหว”
ผมเงียบ
“เนโครแมนเซอร์ทั่วไปเพียงแค่จ้องมองหุบเหว”
“ปล่อยให้จิตใจของตนเองค่อย ๆ แปดเปื้อนจากมัน”
“แต่เ้าไม่เหมือนพวกมัน”
เซนิธมองผมตรง ๆ
“เ้ากลืนกินมัน”
“และทำให้มันกลายเป็ของเ้าโดยสมบูรณ์”
ผมมองมานาสีดำตรงหน้า
เซนิธพูดต่อ
“เท่าที่ข้ารู้ มีเนโครแมนเซอร์เพียงสองคนเท่านั้นที่ทำแบบนี้ได้”
ผมมองเขา
“ข้ากับเ้า”
ผมชะงัก
“ทำไมครับ?”
เซนิธหัวเราะในลำคอ
“เพราะพวกมันขี้ขลาด”
น้ำเสียงของเขาเย็นลง
“พวกมันจมอยู่กับความรู้ในตำราเก่า ๆ”
“เชื่อว่าหุบเหวเป็สิ่งที่ไม่มีทางเอาชนะได้”
“เมื่อเห็นอัมบรา พวกมันจึงคิดว่าตัวเองไม่มีทางต่อสู้”
เซนิธมองมานาสีดำ
“เมื่อถูกอัมบราจับได้ พวกมันกลับเลือกที่จะยอมแพ้ แทนที่จะต่อสู้”
“น่าสมเพช”
ผมไม่ได้ตอบ
เซนิธพูดขึ้น
“ใช้มันซะสิ”
“ลองควบคุมมานาภายนอกร่างกาย”
ผมทำตาม
ผมใช้มานาของตัวเองควบคุมมานาสีดำ
ตอนแรกมันเคลื่อนที่ตามคำสั่งของผม
แต่ไม่นาน...
มานาสีดำก็เปลี่ยนทิศทาง
มันพุ่งเข้าหามานาอีกก้อนที่อยู่ใกล้ ๆ
ก่อนจะค่อย ๆ กลืนกินมัน
ขนาดของมานาสีดำเพิ่มขึ้น
ผมรีบหยุดการควบคุม
เซนิธมองสิ่งที่เกิดขึ้นอย่างสงบนิ่ง
“นั่นคือคุณสมบัติของอัมบรา”
“การกลืนกิน”
ผมมองมานาสีดำ
“แต่มันไม่สามารถกลืนกินมานาที่มีพลังเหนือกว่ามานาของเ้าได้”
ผมพยักหน้า
เซนิธหันหลัง
จากนั้นอันเดดตนหนึ่งก็เดินเข้ามา
มันถือร่างมนุษย์เอาไว้
อีกมือหนึ่งถือดวงิญญาที่กำลังลอยอยู่
เซนิธชี้ไปยังดวงิญญา
“ต่อไปคือการสร้างอันเดด”
ผมตั้งใจฟัง
“วิธีของข้าแตกต่างจากวิธีทั่วไป”
“โดยปกติ เ้าจะนำเศษิญญาใส่เข้าไปในร่างกาย แล้วใช้มานาควบคุมมัน”
เซนิธยกมือขึ้น
มานาสีดำปรากฏขึ้น
“แต่ของข้า...”
“คือการให้อัมบรากลืนกินิญญา”
ผมมองดวงิญญาตรงหน้า
“จากนั้นความทรงจำ ตัวตน ความรู้ และความสามารถของิญญาดวงนั้นจะถูกอัมบรากลืนเข้าไป”
ผมชะงักเล็กน้อย
“พูดง่าย ๆ ก็คือ...”
เซนิธหยุดเล็กน้อย
“เ้าจะกลายเป็เ้าของดวงิญญา”
ผมมองดวงิญญาสีเทาตรงหน้า
มานาสีดำยังคงไหลวนอยู่รอบ ๆ มัน
ความทรงจำของมัน...
ความรู้ของมัน...
ตัวตนของมัน...
ทุกอย่างกำลังถูกเปลี่ยนให้กลายเป็ส่วนหนึ่งของอัมบรา
“และเมื่อเ้าควบคุมมันได้อย่างสมบูรณ์”
เซนิธพูด
“เ้าสามารถนำิญญาที่ถูกอัมบราครอบงำกลับเข้าสู่ร่าง”
“จากนั้นร่างกายจะปรับตัวตามิญญานั้น”
“ความทรงจำและความสามารถเดิมยังคงอยู่”
เขาหยุดเล็กน้อย
“แต่เ้าคือผู้ิญญานั้นแล้ว”
ผมมองดวงิญญาตรงหน้าอย่างเงียบงัน
มันไม่ใช่คนเดิม
แต่ก็ไม่ได้สูญเสียสิ่งที่เคยเป็
ทุกอย่างยังคงอยู่...
เพียงแต่ตอนนี้ทั้งหมดนั้นเป็ของผู้สร้างแล้ว
เซนิธพูด
“ลองทำดู”
ผมยื่นมือออกไป
มานาสีดำค่อย ๆ ไหลออกจากปลายนิ้ว
ผมส่งมันเข้าไปในดวงิญญาเพียงเล็กน้อย
แต่...
มานาสีดำกลับหายไปทันที
ผมจึงเพิ่มปริมาณขึ้นอีกเล็กน้อย
ครั้งนี้มานาสีดำเริ่มแทรกซึมเข้าไปในดวงิญญา
แสงสีขาวเริ่มเปลี่ยนไป
ค่อย ๆ กลายเป็สีเทา
ผมััได้ถึงบางสิ่งที่กำลังเปลี่ยนแปลง
ความทรงจำยังคงอยู่
ความรู้ยังคงอยู่
ความสามารถยังคงอยู่
ตัวตนกำลังถูกอัมบราครอบงำทีละน้อย
จนในที่สุด...
ดวงิญญาก็กลายเป็สีเทาซีด
เหมือนกับอันเดดของเซนิธ
ผมมองมันอย่างประหลาดใจ
มันง่ายกว่าที่คิด
แต่ก่อนที่ผมจะพูดอะไร...
เซนิธก็พูดขึ้น
“สิ่งที่ยากที่สุดคือการใส่ให้พอดี”
ผมมองเขา
“ถ้าน้อยเกินไป ิญญาจะต่อต้านและเอาชนะเ้าได้”
“แต่ถ้ามากเกินไป...”
มานาสีดำรอบดวงิญญาเริ่มหนาแน่นขึ้น
“ิญญาทั้งดวงจะถูกอัมบราและกลายเป็มานาของเ้า”
“ความทรงจำ ตัวตน และความสามารถทั้งหมดจะหายไป”
“เหลือเพียงพลังของเ้า”
ผมพยักหน้า
“โดยปกติ เ้าต้องกะปริมาณให้พอดีด้วยสัญชาตญาณ”
เซนิธมองดวงตาของผม
“แต่ไม่ใช่กับเ้า”
ผมชะงัก
“ดวงตาของเ้า สามารถมองเห็นการเปลี่ยนแปลงของิญญาได้”
ผมไม่ได้ตอบ
เซนิธชี้ไปยังร่างมนุษย์ที่เตรียมเอาไว้
“เอาิญญานั้นใส่เข้าไป”
ผมทำตาม
ิญญาสีเทาค่อย ๆ เคลื่อนเข้าไปในร่าง
ทันทีที่มันเข้าสู่ร่าง...
ร่างนั้นก็กระตุกอย่างรุนแรง
แขนขาบิดไปมา
กล้ามเนื้อเกร็งแน่น
ผมมองเห็นโครงสร้างภายในร่างกายกำลังพยายามเปลี่ยนแปลง
แต่การเปลี่ยนแปลงนั้นกลับไม่เป็ไปอย่างที่ควรจะเป็
ร่างกายพยายามปรับตัวให้เข้ากับิญญา
แต่ไม่สามารถทำได้
กระดูกเริ่มบิดเบี้ยว
รูปร่างของร่างกายผิดไปจากเดิม
ก่อนที่ทุกอย่างจะหยุดลง
ร่างนั้นแน่นิ่ง
แสงสีเทาค่อย ๆ จางหายไปจากร่าง
ผมมองสิ่งที่เกิดขึ้นด้วยความเงียบงัน
“ล้มเหลวครับ”
เซนิธตอบอย่างเรียบเฉย
“เพราะนี่ไม่ใช่ร่างของเ้าของิญญาเดิม”
ผมมองร่างตรงหน้า
เซนิธอธิบายต่อ
“ิญญาคือแก่นของร่างกาย”
“เมื่อิญญาเปลี่ยน ร่างกายจะพยายามปรับตัวให้เข้ากับิญญานั้น”
“แต่ร่างนี้ถูกสร้างขึ้นจากิญญาอีกดวง”
“เมื่อเ้าฝืนใส่ิญญาใหม่เข้าไป ร่างกายจึงไม่สามารถปรับตัวได้อย่างสมบูรณ์”
“ผลลัพธ์จึงเป็แบบที่เ้าเห็น”
ผมมองร่างที่ล้มเหลว
เซนิธพูดต่อ
“นี่คือข้อเสียของวิธีนี้”
“มันทำให้เ้าไม่สามารถดัดแปลงอันเดดได้”
ผมมองเขาอย่างตั้งใจ
เซนิธพูดทิ้งท้าย
“ดังนั้นจงจำเอาไว้”
“ตรวจสอบให้แน่ใจก่อนว่า...”
“ร่างกายนั้นแข็งแกร่งเพียงพอ”
“นั่นคือวิธีการสร้างอันเดดของข้า”
ผมเงียบไปครู่หนึ่ง
วิธีของเซนิธแตกต่างจากสิ่งที่โฮเทมเคยสอนผมโดยสิ้นเชิง
สร้างอันเดดที่ยังคงความทรงจำ ความรู้ ความสามารถ และตัวตนเอาไว้...
แต่มีเื่หนึ่งที่ติดอยู่ในใจมาตลอด
ผมจึงหันไปหาเซนิธ
“แล้ว...อัลเฟรดล่ะครับ?”
1K
![บ้านสกุลหลินมีปฐมเทพหญิง [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1731470069_52932225.webp)
