ิญญามารกายเซียน
เมื่อ ซีออน แทรกิญญาเข้าไปในร่างเซียนที่วางเปล่านั้น กลับเกิดปฏิกิริยาบ้างเกิดกับร่างนั้น โลกภายในจิตของร่างกลับกว้างใหญ่ผิดกับที่ ซีออน คาดการณ์ไว้
“ช่างกว้างใหญ่เสียจริง”
ซีออนกล่าวออกพร้อมสำรวจโลกภายในไปด้วย จนในที่สุดเขาก็เข้ามาถึงแกนหลักของร่างนั้น กลับพบราชวังขนาดใหญ่ที่ไร้ผู้คน
“ยินดีต้อนรับท่านจักรพรรดิมารผู้เป็ตำนาน”
เสียงดังจากภายในวิหารพร้อมทั้งปรากฏร่างของชายชราท่าทางใจดีอยู่ภายใน
“นั้นแค่เื่ในอดีต เ้าคือเ้าของร่างนี้หรือเหตุใดิญญาเ้าถึงยังได้ ไม่ใช่ว่าเ้าสำเร็จเป็เซียนขึ้นสู่ฟ้าไปแล้วหรอ”
“ผู้น้อยมีนามว่า ตาไห ยามนี้เป็แค่เศษเสี้ยวความทรงจำที่ทิ้งไว้เฟียงเท่านั้น”
“ข้าอยากรู้ว่าข้างบนเปลี่ยนแปลงไปขนาดไหนแล้วั้แ่ข้าถูกหายสาบสูญไป”
“ราชสํานัก์ เปลี่ยนแปลงไปมากจากที่ท่านหายไป”
“คนรุ่นข้ายังมีเหลืออยู่หรือไม่”
“ตอบท่านจักรพรรดิตามตรงจักรพรรดิ์ได้เปลี่ยนมาแล้ว 2 รุ่น คนในรุ่นของท่านเกงว่าจะไม่มีอยู่แล้ว”
ตาไหตอบด้วยสีหน้าคุ่นคิด
“เช่นนั้นหรอ”
ซีออน เงยหน้าขึ้นฟ้าเหมือนกำลังคิดอะไรบ้างอยู่
“เ้าได้ทิ้งมรดกอะไรที่พอมีประโยดไว้ในโลกบ้างหรือไม่”
“เรียนท่านจักรพรรดิข้าได้ทิ้งสมบัติไว้เพียงเล็กน้อยเท่านั้น ที่อยู่ในแหวนมิติบนร่างแล้ว”
“เ้ามีอะไรจะสั่งเสียหรือไม่”
“ข้าอยากให้ท่านช่วยไปดูนิกายที่ข้าได้ก่อตั้งไว้บนโลกนี้ว่าพวกเขายังอยู่ดีหรือไม่”
“ข้ารับปากเ้า”
“แค่ท่านรับปากข้าก็ไปได้อย่างหมดห่วงแล้ว”
สิ้นเสียงชายชราราชวังภายในก็ค่อยๆ สลายไป
“ขอบใจเ้ามากสำหรับร่างนี้”
ร่างกายในโรงแก้วลืมตาขึ้นพร้อมกับใช้มือยันตัวขึ้น รวบรวมสติเดินลมปราณทั่วร่างเพื่อพื้นฟูร่างกายทันที
“สมบัติในแหวนมิตินี้ข้าขอรับไปละกัน”
ซีออนใช้ััเข้าไปในแหวนมิติ เขาก็ยิมอย่างพอใจกับของที่อยู่ด้านใน
“ก่อนอื่นก็คงต้องไปหานิกายที่สัญญาไว้ หวังว่าเวลาผ่านมายาวนานคงไม่ทำให้นิกายหล่มสลายไปแล้วนะ”
ซีออนทะยามร่างออกไปตามจุดที่แผนที่ในแหวนมิติบอกเอาไว้