ทริปท่องเที่ยวอดีตของเซวียเสี่ยวหรั่น [วางจำหน่ายถึงวันที่ 31-10-2569]

        ใครว่าไม่พอเรียกได้ว่าเกินพอเสียด้วยซ้ำ

        จำนวนเห็ดหุยซินมากมายเช่นนี้ทำให้ใบหน้าขาวซีดจากการสูญเสียพลังของเหลียนเซวียนฉายแววยินดีอยู่หลายส่วนเขาพยักหน้าช้าๆ

        หากศิษย์พี่รู้ว่าพวกเขาขุดเห็ดหุยซินมาเยอะขนาดนี้คงอิจฉาแทบอยากจะอาละวาดไปเลยกระมัง มุมปากของชายหนุ่มโค้งขึ้นเป็นรอยยิ้ม

        หลายปีมานี้ศิษย์พี่ออกตามหาไปทั่ว แต่ไม่เคยพบแม้แต่เงาของเห็ดหุยซิน

        ปลายปีก่อนได้รับจดหมายฉบับล่าสุดของเขาบอกว่ากำลังแสวงหาสมุนไพรชนิดต่างๆ อยู่ในป่าบนเทือกเขาแคว้นซีฉีหนึ่งในนั้นก็คือเห็ดหุยซิน

        ไม่รู้ว่าตอนนี้ศิษย์พี่อยู่ที่ไหน

        เหลียนเซวียนเงยหน้าทอดสายตาที่พร่ามัวไปยังสถานที่ห่างไกล

        เซวียเสี่ยวหรั่นประคองขึ้นจากหลุมใหญ่หลังจากนั้นก็ไปเด็ด

        ไปเผือกป่าอีกสองใบใบหนึ่งใช้ห่อเห็ดหุยซิน อีกใบใช้ห่องูใหญ่ตัวนั้น แล้วหิ้วไปยังเนินดิน

        "เหลียนเซวียน ท่านพักผ่อนสักครู่ ข้าจะไปขุดดินสักสองตะกร้า"

        การเก็บเห็ดหุยซินเสียเวลาไม่น้อยเซวียเสี่ยวหรั่นมองดูท้องฟ้า ยังคงไม่มีเงาของพระอาทิตย์

        ลมสารทโชยผ่านยอดไม้ใบไม้เหลืองร่วงหล่นอย่างเงียบเชียบ

        อากาศปลายฤดูใบไม้ร่วงนำพาความหนาวเย็นมาด้วย

        ถ้าไม่มีการเตรียมตัวที่ดีพอเซวียเสี่ยวหรั่นก็สามารถจินตนาการความเยียบเย็นจับจิตหลังย่างเข้าสู่ฤดูหนาวได้

        เธอคงต้องรีบแล้ว

        เซวียเสี่ยวหรั่นเม้มริมฝีปากวิ่งออกไปพร้อมกับไม้ขุดดิน

        แค่เพียงชั่วอึดใจเท่านั้นเธอก็ขุดดินกลับถ้ำไปได้สองตะกร้า ถึงย้อนกลับมาข้างหลุมใหญ่เอางูกับเห็ดหุยซินใส่เข้าไปในตะกร้าหลังจากนั้นก็กลับมานำทางให้เหลียนเซวียนซึ่งพละกำลังเริ่มจะคืนมาบ้างแล้ว

        ครั้งนี้เธอค่อยๆเดินกลับเป็นเพื่อนเหลียนเซวียน แต่ก็ถือโอกาสแวะเดินไปรอบบริเวณ

        มีคำกล่าวว่าผู้แสวงหาย่อมได้รับผลตอบแทน

        สถานที่ติดกับเชิงเขาพบว่ามีขิงป่าเพิ่งแตกหน่ออ่อนอยู่ไม่น้อยขิงป่าชนิดนี้มีสีม่วงลักษณะคล้ายกับหน่อไม้อ่อน สามารถนำมาประกอบอาหารได้รสชาติดีมาก

        หลังเข้าฤดูใบไม้ร่วงก็แทบไม่เห็นเงาของผักป่า เซวียเสี่ยวหรั่นเดินวนอยู่รอบใหญ่ในที่สุดก็มาพบผักคาวมัจฉา [1] ในบริเวณที่ชื้นแฉะริมแม่น้ำ

        ผักคาวมัจฉามีกลิ่นคาวปลาสมดั่งฉายา

        ตอนเด็กๆเซวียเสี่ยวหรั่นไม่ชอบกินผักคาวมัจฉาแต่ช่วยไม่ได้เพราะคุณปู่กับคุณย่าโปรดปรานมากจึงมักมีผักชนิดนี้วางอยู่บนโต๊ะอาหารเสมอ

        พอกินจนชินนานวันเข้าก็สามารถกินได้โดยไม่สะทกสะท้าน

        เธอไม่ได้ขุดมาเยอะมากขุดแค่พอกินหนึ่งมื้อ เซวียเสี่ยวหรั่นคะเนว่าเหลียนเซวียนไม่น่าจะชอบกลิ่นแบบนี้คนส่วนใหญ่รับกลิ่นคาวปลาไม่ค่อยได้ ขุดมาเยอะหากเหลือทิ้งก็เป็นการสิ้นเปลือง

        จนกระทั่งพวกเขากลับมาถึงถ้ำไฟที่ก่อไว้ในเตาหินก็ใกล้มอดแล้ว เซวียเสี่ยวหรั่นวางตะกร้า หยิบกิ่งไม้เล็กๆใส่เข้าไป จากนั้นก็เป่าให้ไฟติด เธอถึงค่อยเบาใจได้แล้วนำเห็ดหุยซินจากตะกร้าไปวางมุมด้านในสุดชิดกับกำแพงอย่างระมัดระวัง

        "เห็ดหุยซินวางตรงนี้ได้ไหม ต้องอบแห้งหรือต้องผ่านการแปรสภาพ[2] ก่อนรึเปล่า"

        เซวียเสี่ยวหรั่นไม่ค่อยเข้าใจสิ่งเหล่านี้เลยถามข้อกังขา

        เหลียนเซวียนส่ายหน้าการแปรสภาพเห็ดหุยซินค่อนข้างซับซ้อน ทางที่ดีตอนนี้อย่าเพิ่งแตะต้องมันดีกว่า

        เซวียเสี่ยวหรั่นทำท่าเข้าใจไม่เซ้าซี้อะไรอีกเอาหม้อเติมน้ำขึ้นตั้งไฟ แล้วหันมาเริ่มผสมดิน ยังพอมีเวลาอยู่ก่อนถึงเที่ยงวันรีบทำงานก่อน แล้วค่อยทำอะไรกิน

        "เหลียนเซวียน เดี๋ยวข้าจะออกไปจัดการกับเนื้องูที่ริมแม่น้ำท่านช่วยปั้นโอ่งใบใหญ่สำหรับใส่น้ำสักใบ แล้วก็ปั้นถังสำหรับใส่สิ่งของจุกจิก อ้ออย่าลืมปั้นฝาด้วยล่ะ เอ้อ สำคัญที่สุด ก็คือต้องปั้นกระทะเอาไว้ผัดผักเจียวน้ำมันแม้ว่าการผัดอาหารในกระทะดินเผาจะไม่ดีนัก แต่ก็ต้องใช้แก้ขัดไปก่อน"

        เธอนวดดินไปก็มอบหมายหน้าที่ให้เหลียนเซวียนไปพลาง

        กระทะคือหม้อแบบไหน? เหลียนเซวียนอึดอัดเล็กน้อยของจำพวกหม้อไหเขาย่อมรู้จักอยู่ว่ามีลักษณะอย่างไรแต่กระทะที่ว่านี้มีลักษณะเป็นเช่นไร?

        เขาค่อยๆเขียนคำถามออกมา

        "กระทะเหรอ ก็ทำฐานให้เป็นทรงกลม แต่ขอบด้านบนที่เป็นทรงกลมไม่ต้องสูงมากเกินไป" เซวียเสี่ยวหรั่นขบคิด "ก็คล้ายๆกับหม้อที่เคยทำมาก่อนหน้านี้นั่นแหละ แค่ขอบไม่ต้องสูงขนาดนั้นเอาสักหนึ่งในสามของหม้อดินก็พอ"

        ระหว่างการเตรียมดินเธอก็สาธยายว่าโอ่งน้ำต้องใหญ่แค่ไหน โถใหญ่แค่ไหน และกระทะต้องการขนาดเท่าไร

        พอน้ำเดือดก็เทน้ำออกมาสองถ้วย ก่อนใส่เนื้องูลงไปแล้วใช้ฝาปิด

        "จิ๊ๆ มาอยู่ที่นี่ไม่กี่วัน กินแต่เนื้องูแทบทุกมื้อ" เซวียเสี่ยวหรั่นปรายตาไปที่งูลายสีแดงสลับดำในตะกร้า ใบหน้ากลมแป้นขมวดย่นจนจะเป็นซาลาเปา

        นี่เป็นงูตัวที่สามแล้ว...

        กินเนื้องูทุกมื้อพอได้อยู่แต่ปัญหาคือไม่มีเกลือปรุงรส การกินน้ำแกงงูจืดชืด ไม่น่าภิรมย์เอาเสียเลยเหลียนเซวียนเติมฟืนใส่เตาไปเงียบๆ

        หลังจากนวดดินจนเป็นเนื้อเดียวกันแล้วเซวียเสี่ยวหรั่นก็เอาของใส่ตะกร้าไปริมแม่น้ำ

        พอล้างขิงป่าต้นหอมป่า กระเทียมป่า เห็ดโคน ผักคาวมัจฉาเสร็จเรียบร้อยก็ใส่เข้าไปในตะกร้าหวายที่ล้างสะอาดแล้ว

        หลังจากนั้นก็เริ่มตัดหัวงูถลกหนัง เอาเครื่องในออกมา แล้วก็หันเป็นท่อน...

        สุดท้ายก็เอาหัวและเครื่องในงูไปขุดหลุมฝัง

        ก่อนลุกขึ้นยืดเอาบิดขี้เกียจเซวียเสี่ยวหรั่นนวดไหล่ที่ปวดเมื่อย พลางมองดูแม่น้ำที่ไหลอยู่เบื้องหน้าพึมพำว่า

        "ปลาในแม่น้ำต้องมีไม่น้อยแน่ๆ"

        แต่จะจับพวกมันคงไม่ง่าย

        ความรู้สึกเสียดายฉายชัดบนใบหน้า

        เธอว่ายน้ำเป็นแต่การว่ายน้ำกับจับปลามันคนละเรื่องกัน

        เซวียเสี่ยวหรั่นยกของเต็มตะกร้ากลับถ้ำพลางทอดถอนใจ

        ในถ้ำเหลียนเซวียนปั้นโถกลมสองใบเสร็จเรียบร้อย กำลังง่วนกับการปั้นฝาของพวกมัน

        พอได้ยินเสียงถอนหายใจของเธอก็เงยหน้าขึ้นมองโดยไม่รู้ตัว

        เซวียเสี่ยวหรั่นเดินไปที่เตาหินเปิดฝาหม้อ โยนเห็ดลงไปหนึ่งกำมือ แล้วค่อยปิดฝาอีกครั้ง

        พอเห็นเขามองตนเองอยู่เซวียเสี่ยวหรั่นก็ดูเหมือนจะเข้าใจข้อกังขาของเขา เธอถอนใจอีกหน "ข้าแค่รู้สึกว่าในแม่น้ำมีปลามากมาย แต่พวกเรากลับได้แต่มองอารมณ์เหมือนเข้าถ้ำสมบัติแต่ต้องกลับมามือเปล่า"

        นางกล่าวไม่ผิดช่วงฤดูสารทมัจฉาพ่วงพีสายน้ำงามตระการ ปลาในแม่น้ำอ้วนกำลังน่ากินก็น่าเสียดายจริงอย่างที่นางว่า เหลียนเซวียนจ้องนาง พลางดำดิ่งสู่ห้วงความคิด

        การหว่านแหจับปลาโอกาสเป็นไปได้มีไม่มากแต่ถ้ามีอุปกรณ์ตกปลาจะลองดูก็ได้

        การตกปลาคือหนึ่งในเรื่องสนุกที่อาจารย์กับศิษย์พี่ชื่นชอบ

        ตนเองอยู่บนเขาราชันโอสถมาหลายปีรับอิทธิพลจากพวกเขามาไม่น้อย

        เพียงแต่ในป่าเขาแบบนี้อุปกรณ์อย่างเบ็ดตกปลาก็ใช่ว่าจะทำได้ง่ายๆ

        "น้ำแกงยังต้องต้มอีกสักพัก ข้าออกไปข้างนอกก่อนนะ"

        "อึกๆๆ" เซวียเสี่ยวหรั่นดื่มน้ำที่วางไว้จนเย็นแล้วลงไปแล้วเก็บมีดพับกับสเปรย์พริกใส่เข้าไปในเป้ ก่อนสะพายขึ้นหลังวิ่งออกไปข้างนอก

        ได้ยินเสียงเท้าของนางเลี้ยวไปทางซ้ายเหลียนเซวียนนึกดูก็รู้ว่านางไปทางที่ฝูงลิงอาศัยอยู่

        แม่นางผู้นี้คะนึงถึงดงกล้วยแห่งนั้นอยู่ทุกขณะจิตจริงๆ

        หวังว่าฝูงลิงจะไม่ได้เฝ้าดงกล้วยอยู่ให้นางได้สำราญใจเสียหน่อย เหลียนเซวียนหลุบตาปั้นฝาหม้อต่อไป

        แต่น่าเสียดายสวรรค์ไม่แยแสเสียงวิงวอนจากใจของเขา

        นอกจากลิงฝูงนั้นจะอยู่ยังมีลิงมาอีกฝูงกำลังวิวาทกันยกใหญ่ สถานการณ์ศึกตอนนี้จัดว่ารุนแรง

        เซวียเสี่ยวหรั่นหลบอยู่หลังโขดหินใหญ่ซึ่งอยู่ไกลออกมาถึงกับมองตาค้าง

        ...

        [1] ผักคาวมัจฉา หรือคนไทยเรียกว่าพลูคาว หรือผักคาวทอง เป็นพื้นล้มลุกใบมีลักษณะกลม รากแตกออกตามข้อมีกลิ่นคาว

        [2]  การแปรสภาพสมุนไพร หรือเผาจื้อ เป็นกระบวนการปรับเปลี่ยนคุณสมบัติฆ่าเชื้อ และกำจัดสารพิษสมุนไพรดิบ โดยผ่านกรรมวิธีต่างๆ ก่อนนำมาใช้