“นั่นมันยายนาคู่ปรับตัวร้ายของเธอไม่ใช่เหรอจอม”
เสียงของอานนท์เป็เหมือนกระดิ่งพรวนดังกรุ๋งกริ๋งเรียกสติแก่เพื่อนรักหล่อนถึงได้รู้สึกตัวว่ายืนมองนวีนาจนร่างฝ่ายนั้นเคียงข้างธรรศสิตลับหายไปทางประตูด้านหน้าชายหนุ่มเห็นหน้าหล่อนขาวซีด จึงทักขึ้นอีกครั้งด้วยความห่วงใย
“ไม่สบายหรือเปล่า...หน้าเธอดูไม่ดีเลยหรือว่าถูกแม่นั่นพูดจากวนประสาทยั่วโมโหมาใช่ไหม”เขาออกอาการเกรี้ยวกราดแทนเพื่อน
จอมพธูจึงแตะแขนเพื่อนเบาๆและส่ายหน้าทิ้ง “ไม่มีอะไรหรอกนนท์ ช่างมันเถอะจอมไม่เก็บมาคิดให้รกสมองหรอก เราเสียเวลามานานแล้วล่ะเดี๋ยวไปช่วยเลือกเฟอร์นิเจอร์ที่จะใช้ดีกว่าขืนชักช้านนท์จะไปสอนร้องเพลงตอนบ่ายไม่ทันนะ”
อานนท์จึงค้อนเข้าให้เมื่อหล่อนเผลอหมุนรอบตัวกลับไปทางเดิมที่มีเฟอร์นิเจอร์ตั้งเรียงรายหลายชุดเดินลิ่วไม่รู้ไม่ชี้ ราวกับเมื่อครู่ไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้น
มันยากอยู่เหมือนกันที่จอมพธูจะบังคับจิตใจไม่ให้ซวนเซไปกับคำพูดของชายหญิงคู่นั้นทั้งที่เคยบอกตนเองแล้วแท้ๆ ว่าหล่อนจะเข้มแข็ง ไม่ปล่อยให้อดีตรักที่จบไม่สวยขึ้นมารบกวนชีวิตที่ต้องก้าวเดินไปข้างหน้าดังนั้นทุกก้าวขาที่เดินไปรอบตัวอาคารแห่งนี้ จิตใจหล่อนจึงะโวอกแวกไปบ้างเมื่ออานนท์เอ่ยถาม
“ตกลงขาดเฟอร์นิเจอร์อีกมากน้อยขนาดไหนกันเชียว”
จอมพธูหันขวับมาตามเสียง แต่ถามกลับ “ว่ายังไงนะ”
“เราถามเธอว่ายัง้าของตกแต่งบ้านอะไรอีกบ้าง”
เสียงที่เน้นแทบจะเป็คำของฝ่ายชายทำให้จอมพธูยิ้มจืด “พวกของชิ้นหลัก ประเภทตู้ โต๊ะ เตียงจอมว่าก็ได้เกือบครบแล้วนะ ขาดแต่ชิ้นใหญ่ๆที่จะจัดในห้องรับแขกกำลังเลือกอยู่ว่าจะเอาของเลียนแบบไปวางดี หรือว่าจะเอาของเก่าแท้แต่เดิมดี”
“เราว่าใช้ของแท้ไปเลยดีกว่าดูท่าเ้าของบ้านจะกระเป๋าหนัก แถมยังมีรสนิยม ขืนเธอไปเลือกของกิ๊กก๊อกไม่สมราคามีหวังจะถูกทำตาเขียวใส่ หาว่าไม่เตือนนะ”
คำพูดทีเล่นทีจริงเป็เชิงล้อเลียนถึงนายหน้าบึ้งทำให้ผู้ที่กำลังเลือกของอยู่ ถึงกับชะงัก ยิ้มในหน้าพลางนึกตามเห็นทีจะจริงอย่างที่อานนท์พูด
จอมพธูจึงกวักมือเรียกพนักงานในร้านเข้ามารับออเดอร์โดยจดรายการทั้งหมดที่หล่อนเลือกเอาไว้ และจัดแจงคุยต่อรองราคาโดยทางร้านจะนำสินค้าไปส่งตามแผนที่ซึ่งระบุให้
เมื่อเลือกของเสร็จธุระของวันนี้จึงเรียบร้อยดี ทั้งคู่จึงแยกย้ายกันอีกครั้งเมื่อจอมพธูจอดรถส่งอานนท์ที่ตึกสูงแห่งหนึ่งกลางใจเมือง ซึ่งเขาเช่าพื้นที่้าใช้เป็สถานที่สอนร้องเพลง ทว่าเมื่อรถเคลื่อนตัวออกมาจากทางด้านข้างตึกบังเอิญสายตาหันไปทางด้านหน้า แลเห็นจันทร์เ้ากำลังจะลดกระจกรถด้านข้างลงเพื่อเอ่ยทัก แต่ก็เปลี่ยนใจฉับพลันเมื่อน้องสาวของหล่อน มิได้มาตามลำพัง
มีผู้ชายวิ่งตามมาทางด้านหลังตรงเข้าโอบเอวและประคองเดินเคียงกันไปบ่งว่ามีความสัมพันธ์ค่อนข้างลึกซึ้ง...จากการคาดเดาผู้ชายคนนั้นน่าจะเป็คนที่จันทร์เ้าพูดถึงติดๆกันมาสองวันนี้เอง
กำลังจะเลื่อนกระจกขึ้นตามเดิมขณะที่รถจอดอยู่ไหล่ทาง เพียงหันไปแวบหนึ่ง เสียงเคาะกระจกฝั่งคนขับก็ดังขึ้นพร้อมกับเสียงผู้หญิงกำลังเรียกชื่อหล่อน เมื่อหันไปจึงพบว่าเป็จันทร์เ้านั่นเอง
“มาทำอะไรที่นี่ล่ะพี่จอม”
“พี่มาส่งนนท์น่ะเขาสอนร้องเพลงอยู่ชั้นที่สิบ แล้วจันทร์ล่ะ”
ปากก็ถามน้องสาวหากสายตากลับชะเง้อไปยังชายหนุ่มซึ่งยืนเยื้องไปทางข้างหลัง เหมือนจันทร์เ้าจะรู้จึงตอบรวดในสิ่งที่ผู้เป็พี่ถาม
“นี่คุณโอมไงคะคนที่จันทร์เล่าให้พี่จอมฟัง คุณโอมเขาเปิดสำนักงานชั่วคราวอยู่ชั้นที่สิบห้าระหว่างรอพื้นที่ในห้างฯ ซึ่งกำลังตกแต่งอยู่น่ะ”
จันทร์เ้ารีบดึงแขนหนุ่มผู้นั้นเข้ามายืนในระยะใกล้แสดงความใกล้ชิดจนออกนอกหน้า ซึ่งจอมพธูเองก็ไม่ได้เข้าใจถึงพฤติกรรมนั้นของน้องสาวจึงทักทายตามปกติ
“สวัสดีค่ะ...ฉันชื่อจอมพธูเป็พี่สาวของจันทร์ ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ”
“ผมโอมนะครับถ้าคุณจอมไม่มีธุระที่ไหน เชิญข้างบนก่อนไหมครับ” ผู้แนะนำตัวส่งประกายตากะลิ้มกะเหลี่ยจนรู้สึกได้
จอมพธูใช้เวลาเพียงไม่กี่นาทีสำรวจผู้ชายตรงหน้าเขาดูภูมิฐานไม่เบา จากลักษณะเครื่องแต่งกายที่สวม สีเสื้อและเนื้อผ้าอีกทั้งรูปทรงบอกชัดว่าเป็ของมียี่ห้อราคาแพงแต่โดยรวมก็คงเหมาะกับรูปร่างและผิวพรรณเ้าตัวนั่นล่ะ ที่ดูเป็หนุ่มทรงสะอาดเรือนกายสูงสง่าแบบบุรุษ หากใบหน้านั้นสวยราวกับสตรีประหนึ่งรูปปั้นอันประณีตยิ่งเครื่องหน้าด้วยแล้ว หากมองผิวเผิน คงจรุงใจไม่น้อยทั้งคิ้วหนาดกและเข้มเหนือระดับหางตา ริมฝีปากหยักหนาได้รูป
ยอมรับอยู่ในใจว่าเห็นเต็มตาครั้งแรกยังติดตรึงทว่าั์ตาสวยนั้นกลับส่งสัญญาณอันน่าชิงชังขึ้น ด้วยสายตากรุ้มกริ่มไม่เบามันแพรวพราวเสียจนจอมพธูต้องเบือนหน้าหลบ แสร้งทำเป็ไม่รู้ไม่ชี้ บอกลาคนทั้งคู่
“โอกาสหน้าดีกว่าค่ะฉันมีธุระต้องไปทำต่อ เดี๋ยวจะเย็น”
เห็นทีกลับไปบ้านคงต้องเอ่ยปากเตือนน้องสาวเสียบ้าง ถึงท่าทางของชายที่คบหาดูแล้วจะเ้าชู้ไก่แจ้ไม่เบา แต่ใครจะรู้บ้างว่าความหวังดีของตนจะกลายเป็ชนวนบาดลึกในใจจันทร์เ้ามากขึ้นกว่าเดิม
...........................................................
1K
