การเริ่มต้นใหม่ของผู้อยู่เหนือสรรพสิ่ง

เป็นจุดเริ่มต้นของเอกภพทั้งมวล
ความว่างเปล่าให้กำเนิดเหล่าเอกภพ
เอกภพให้กำเนิดดาราจักรและจักรวาลทั้งมวล
และได้ถือกำเนิดดาวเคราะห์ขึ้นมา ดาวเคราะห์ได้สร้างรูปร่างของตัวมันขึ้นมา
นับแต่นั้นมา...เวลาก็ได้ผ่านไปเป็นอนันต์
...ห่างไกลออกไปหลายล้านปีแสง
มีความว่างเปล่าที่ยิ่งใหญ่...มันสามารถกลืนกินได้ทุกสรรพสิ่งที่ความว่างเปล่านั้นมีเพียงความมืดมิด
ลึกเข้าไปข้างใน...มีสิ่งหนึ่งที่ไม่สามารถอธิบายได้
มีปราสาทขนาดใหญ่พอๆกับดวงอาทิตย์
ข้างในปราสาทมีห้องมากมาย...และมีที่หนึ่งที่ไม่เหมือนที่อื่นๆ
ที่นั้นเป็นเหมือนบัลลังก์...บัลลังก์ของ "ท่านผู้นั้น" เป็นตัวตนที่ให้กำเนิดทุกสรรพสิ่ง ไม่สามารถบรรยายได้
ที่บัลลังก์นั้น...ได้มี "ท่านผู้นั้น" นั่งอยู่ รอบๆตัวของ "ทานผู้นั้น" ได้มีองครักษ์ รอบกายของ "ท่านผู้นั้น" ...พอเวลาผ่านไป..."ท่านผู้นั้น"ก็ได้ลืมตาตื่นขึ้นมาองครักษ์ของ "ท่านผู้นั้น" ก็ได้คุกเข่าทำความเคารพนายของตน
่่"น้อมรับนายท่าน!!" ..
องครักษ์ของ "ท่านผู้นั้น" ได้เอ่ยแสดงความยินดีกับนายของตน หลังจากที่"ท่านผู้นั้น"ของพวกเขาได้ผนึกตัวเองลงที่บบัลลังก์...
นับแต่นั้นมาเป็นเวลาหลายล้านปี...พวกเขาก็ได้ยืนเขียงข้าง"ท่านผู้นั้น"
เพื่อรอวันที่"ท่านผู้นั้น"ได้ลืมตาตื่นขึ้นมา
วันนี้ได้เห็น"ท่านผู้นั้น"ตื่นขึ้นมาอีกครั้ง...ทำให้พวกเขามีความสุขมาก
หลังจากที่องครักษ์ได้คุกเข่าทำความเคารพ...ลงตรงหน้า"เอ็มเลสส์"…
เหล่าองครักษ์ได้ตกใจเป็นอย่างมากและได้เกิดความสงสัยขึ้น
"นับแต่นี้ไป...เอ็มเลสส์..นั้นคือชื่อของข้า"
"ท่านผู้นั้น"หรือเอ็มเลสส์ได้เอ่ยเสร็จเอ็มเลสส์ก็ได้ลุกออกจากบัลลังก์และเดินไปที่เส้นกั้นระหว่างความว่างเปล่าที่เขาผนึกไว้

"นายท่าน
เอ็มเลสส์ได้หันไปด้วยความสงสัย
เหล่าองครักษ์ได้เอ่ยปากขึ้นมาพร้อมกันว่า..."โปรดมอบชื่อให้พวกเราด้วยขอรับ"
เอ็มเลสส์ไม่ได้พูดอะไรและยิ้มออกมา...
"ได้สิ ข้าจะมอบชื่อให้พวกเจ้าทุกคนเอง"หลังจากที่มอบชื่อให้ พวกเขาก็สามารถเรียกชื่อของกันและกันได้องค์ที่ 1 ผู้สรรค์สร้าง เมอร์ทัลองค์ที่ 2 ผู้เป็นอนันต์ อินฟิตเทรสองค์ที่ 3 ผู้ทำลายล้าง ออฟิทุศองค์ที่ 4 ผู้ควบคุมกาลเวลา ไทม์โซลองค์ที่ 5 ผู้มีเมตตา เบรีเวียองค์ที่ 6 ผู้เป็นหายนะ นาทูรัล"นี่คือชื่อของพวกเจ้า นับแต่นี่ก็มีชื่อกันแล้วนะ"เอ็มเลสส์ได้ยิ้มออกมาด้วยความดีใจที่ในที่สุดก็สามารถมอบชื่อให้องครักษ์ของตนเองได้
และได้หันหน้าไปทางเส้นกั้น
เพื่อจะออกไปจากสถานที่แห่งนี้
เพราะสถานที่แห่งนี้เอ็มเลสส์อยู่มานาน...ทำใหเอ็มเลสส์ไม่สามารถหยั่งรู้ได้ว่าภายนอกนั้นเป็นเช่นไร
นับแต่ที่เอ็มเลสส์สร้างเอกภพทั้งมวลมา เอ็มเลสส์ก็ไม่เคยออกจากที่แห่งนี้เลย
แต่ตอนนี้เอ็มเลสส์กำลังจะได้ไปดูเอกภพที่เขาสร้างขึ้นมาว่า...ด้านนอกนั้นเป็นเช่นไรเพื่อออกไปจากที่แห่งนี้เอ็มเลสส์ได้ทำลายเส้นกั้นระหว่างความว่างเปล่าออกไป
"นับแต่นี้ข้าจะออกจากที่แห่งนี้ ผู้ใดขัดขวาง ข้าจะไม่ปราณีกับมัน"
หลังจากเอ็มเลสส์พูดจบ องครักษ์ องค์ที่ 2 อินฟิตเทรส ก็ได้เดินออกมาพร้อมคำถามภายในใจของเขา
"นายท่าน ทำไม? ท่านถึงอยากออกไปภายนอกงั้นหรือขอรับ? "
อินฟิตเทรสถามด้วยความสงสัย แต่เอ็มเลสส์นั้นก็ยังไม่ตอบเขากลับ
และได้ทำลายเส้นกั้นระหว่างความว่างเปล่า...จนทำให้เกิดการรวมตัวของดวงดาวและการบิดเบี้ยวของกระแสเวลา
แต่เอ็มเลสส์ก็ได้ยกมือขึ้นและกระดิกนิ้วของเขาขึ้นนิดเดียวว
และกระแสเวลาที่ได้เกิดขึ้นก็กลับมาเป็นปกติ
"เจ้าถามข้าใช่ไหมว่าทำข้าถึงอยากออกไปจากที่แห่งนี้"
อินฟิตเทรสและองครักษ์องค์อื่นๆก็สงสัยไม่ต่างกัน แต่...พวกเขานั้นไม่กล้าเอ่ยออกไป
"พวกเจ้ารู้ไหมถึงข้าจะสามารถดูสิ่งเหล่านั้นผ่านหมู่ดาวหรือผ่านจิตได้ แต่มันไม่ได้น่าสนุกเหมือนตอนที่ลงไปดูด้วยตาตัวเอง"
"เพราะว่าบางที่มันอาจมีสิ่งแปลกใหม่ให้ข้าสนใจอยู่ไงล่ะ.."
เอ็มเลสส์ได้พูดจบและยิ้มออกมาเล็กน้อย นั่นทำให้เหล่าองครักษ์ตกใจและแปลกใจเป็นอย่างมาก
เพราะนับแต่ที่พวกเขาอยู่กับเอ็มเลสส์มา เอ็มเลสส์ไม่ไม้แต่จะยิ้ม มีเพียงความเงียบสงบในกายของเอ็มเลสส์นายของเหล่าองครักษ์มาเป็นเวลานานนับอนันต์
แต่เวลานี้ เป็นครั้งแรกและครั้งที่สองที่พวกเขาได้เห็นนายของตนยิ้มถึงสองครั้ง นั้นจึงทำให้พวกเขาคิดว่าเวลาที่"เจ้าพวกนั้น"จะมาถึงแล้ว
"เจ้าพวกนั้น"คือ[ อสูรแห่งกาลวกาล ] พวกมันจะคอยกัดกินดวงดาวและทำลายดาราจักรหรือหมู่ดาวต่างๆ
และเหล่าองครักษ์นั้นเคยต่อสู้กับพวกมันมาแล้ว พวกมันอาจไม่ได้แข็งแกร่งเท่าเหล่าองครักษ์ทั้งหก
แต่พวกมันมีพลังพอๆกับเหล่าทวยเทพ และเคยสังหารเทพไปแล้วหนึ่งร้อยกว่าองค์
ยิ่งพวกมันกลืนกินสังหารและกลืนกินมากเท่าไหร่ พวกมันก็ยิ่งแข็งแกร่งขึ้น
ทำให้อสูรกาลวกาลเริ่มขยายอำนาจการปกครองขึ้นและเริ่มเข้ายึดดาราจักรแต่ละดาราจักร
นาทูรัลได้เดินขึ้นไปด้านหน้าและกล่าวเอ่ยถามในตัวนายของตน"นายท่าน??ท่านจะลงไปเบื้องล่างงั้นสินะขอรับ"
เอ็มเลสส์ได้ยกมือซ้ายขึ้นและสะบัดมือไปด้านซ้ายก็ได้เกิดภาพมิติทั้งเอกภพขึ้นมิติเหล่านั้นแสดงให้เห็นแต่ละดาราจักร และแต่ละดวงดาว
มีมากกว่าหนึ่งหรือมากกว่าพันมิติ...ทำให้เอ็มเลสส์พยายามเลือกดวงดาวที่จะลงไปสำรวจหลังจากนั้นเวลาก็ผ่านไปนานแสนนาน...ทำให้เอ็มเลสส์เจอดวงดาวที่จะลงไป
เอ็มเลสส์นั้นได้ค้นหาดวงดาวมาแล้วมากกว่าหนึ่งล้านดวงดาว
และดวงดาวนั้นมีชื่อว่า (โบกาเลียร์)...
ดาวโบกาเลียร์นั้นเป็นดวงดาวที่มีเส้นผ่าศูนย์กลางประมาณ หนึ่งแสนกิโลเมตร
เป็นดาวที่มีลักษณะเป็นสีเขียว น้ำเงิน ม่วง มีดวงจันทร์อยู่สองดวงโครจรในระบบสุริยะของดาราจักรแห่งนั้น"เอาล่ะ ตอนนี้ข้าเจอดวงดาวที่จะลงไปแล้วล่ะ"
หลังจากที่เอ็มเลสส์ได้กล่าวคำพุดของเขาเสร็จ
องครักษ์ทั้งหกของเขาก็ได้พูดขึ้้นมาพร้อมกันว่า...
"นายท่าน พวกเราขอติดตามท่านไปด้วยได้รึไม่"พร้อมคุกเข่าให้นายของตน...ในคำพูดของพวกเขาทั้งหกนั้นหนักแน่นและแน่วแน่
จิตใจของพวกเขานั้นมีความปรารถนาอย่างแรงกล้านับแต่ที่พวกเขาทั้งหกเกิดมา...พวกเขานั้นก็ได้ติดตามนายของพวกเขาไปทุกที่ ไม่เคยออกห่างจากนายของพวกเขา
นั้นเป็นเหตุผลที่ทำให้พวกเขาทั้งหกติดตัวนายท่านของพวกเขา หรือแค่กลัวโดนทิ้งกันนะ??
เอ็มเลสส์นั้นได้คิดอยู่ครู่นึง...
หลังจากที่ตัดสินใจได้ก็ให้พวกเขาทั้งหกติดตามไปด้วยย
พวกเขาเหล่าองครักษ์ทั้งหกนั้นดีใจเป็นอย่างมาก
หลังจากนั้นเอ็มเลสส์และองครักษ์ได้สร้างร่างกายขึ้นมาโดยการปรับส่วนโครงสร้างร่างกายให้สมบูรณ์
พอเวลาผ่านไป...เอ็มเลสส์ก็สร้างร่างกายเสร็จ พร้อมกับเหล่าองครักษ์ของเขา
"ก่อนที่พวกเราจะลงไปยังเบื้องล่าง...ข้าขอให้ผนึกพลังทั้งหมดไว้ คงทำได้สินะ?""ขอรับนายทา่าน!!"
องครักษ์และเอ็มเลสส์ก็ได้ผนึกพลังของพวกเขาไว้แหละได้เปิดเส้นทางเชื่อมต่อไปยังดวงดาวที่จะไป
"พร้อมกันรึยัง?! งั้นไปกันเถอะ..สู้การเริ่มต้นใหม่ของพวกเรา!!"