หลังจากสามคนแม่ลูกเก็บข้าวของเสร็จแล้ว ฮูหยินเฉิน ก็กระแทกเสาไม้กลางบ้านจนแตกสะบั้น แล้ว นำกระบี่หยกสีขาวออกมา จากนั้น ก็อุ้ม เสี่ยวหลิง แล้วจูงมือ เสี่ยวเทียน รีบเดินออกจากบ้านในเวลาค่ำคืน ทั้งสามคนออกเดินทาง เพราะว่าชำนาญทางกว่า คนของกงกง มากนัก คนของกงกง ถึงแม้จะสกัดไว้ทุกทางแต่หารู้ไม่ว่า ฮูหยินเฉินผู้นี้ มีพลังตัวเบาไม่ธรรมดาเหมือนกัน ถึงกับพาลูกทั้งสองคนลอยข้ามหัว คนเฝ้าไปอย่างไม่รู้ตัวได้ แต่หารอดพ้นสายตาของเหยี่ยวล่าเหยื่อของ กงกงที่ได้เลี้ยงเอาไว้ แล้วมันก็ไปส่งข่าว ให้กงกงได้รับทราบ
“ ฮึ่ม ไอ้พวกโง่ มันหนีไปแล้ว พวกมันมุ่งหน้าสู่เมืองฉางอันแล้ว รีบตามไป”
ลูกน้องทั้งสิบคน รีบตามไปอย่างรวดเร็ว
ฮูหยินเฉิน เห็นว่าทิ้งห่างพวกมันมาไกลแล้ว ก็เลยให้ เสี่ยวเทียนพักก่อน
“ ท่านแม่ข้าไม่เหนื่อยหรอก พวกเราไปกันต่อเถอะ”
“ ลูกนี่แข็งแรงขึ้นมากเลยนะ แค่ไปเก็บฟืนไม่กี่วัน เท่านั้น” แม่เอ่ยชมเสี่ยวเทียน
“ ท่านแม่ข้าหิวแล้ว” จู่ๆ เสี่ยวหลิงก็ร้องหิวขึ้นมาซะอย่างนั้น
“ ข้างหน้าจะมีโรงเตี้ยม พวกเราเข้าไปหาของกินที่นั่นกัน”
“ ท่านแม่ ข้ามีเงินอยู่ 7 เหรียญเงิน” เสี่ยวเทียนยื่นมือน้อยๆที่มีเหรียญเงินให้แม่
“ ไม่ต้องหรอกลูก เดี๋ยวแม่จัดการเื่เงินเอง”
แล้วทั้งสามคนแม่ลูกก็มานั่งกินอาหารในโรงเตี๊ยม แม่สั่งอาหารอร่อย มาให้เสี่ยวเทียน กับ เสี่ยวหลิงกินกันอย่างเอร็ดอร่อย เสี่ยวเทียน ได้แต่สงสัยว่าแม่จะเอาเงินมาจากไหนกันนะ พอถึงเวลาจ่ายเงิน แม่ยื่นหยกให้เถ้าแก่ร้านดู เถ้าแก่พอเห็นป้ายหยก ก็รีบเอาเงินมาให้แม่อีก 100 เหรียญทอง สร้างความสงสัยให้แก่เสี่ยวเทียนยิ่งนัก
“ ท่านแม่ ทำไมพวกเขาต้องนำเงินมาให้พวกเราด้วยล่ะ”
“ ก็ท่านตาของเ้า เป็เ้าของร้านนี้น่ะซิ”
“ ฮ้า ท่านตานี้รวยขนาดนั้นเลยหรือขอรับ” แม่พยักหน้า แล้วหันมามองหน้าเสี่ยวเทียนตรง ๆ
“ บอกแม่มาเดี๋ยวนี้ ลูกรู้ได้อย่างไรว่าแม่ถูกพิษแมลงจำพราก แล้วรู้วิธีรักษาได้อย่างไร” แม่จับแก้มเสี่ยวเทียนด้วยมือสองมือ ให้จ้องตาเอาไว้ เพื่อไม่ให้โกหกได้
“ พี่ลู่เอิน เป็คนบอกขอรับ”
“ พี่ลู่เอิน คือใคร”
เสี่ยวเทียนยื่นแขนให้กับแม่ดู มีรูปหยกที่เขียนด้วยหมึก มีตาสองข้าง มีปากมีจมูกมองแล้ว ไม่เหมือนหยกทั่วไป เหมือนตัวการ์ตูนมากกว่า แม่ส่ายหัว
“ ต่อไปลูกอย่าเอาหมึกมาเขียนแขนอย่างนี้นะ ดูซิเช็ดก็ไม่ออก เขียนไปได้หน้าตาหน้าเกลียดจริงๆ” แม่พยายามเช็ดแต่ว่าเช็ดไม่ออก ลู่เอิน มองหน้าแม่ของ เสี่ยวเทียน แล้วทำตาปริบๆ ไม่พูดอะไรออกมา แต่บอกกับเสี่ยวเทียนว่า
“ เห็นไหม ไม่มีใครเชื่อคำพูดเด็กน้อยอย่างเ้าหรอก ทีหลังพูดไปต้องระวัง หน่อยนะ”
“ ขอรับ”
พอทั้งสองออกจากโรงเตี๊ยม ก็มีคนของกงกง ทั้งสิบ มายืนดักรออยู่แล้ว
“ หายดีแล้วนี่ ถ้าเช่นนั้นไม่ต้องพูดมาก ฆ่าแม่มันซะ จับลูกมันมาให้ได้”
กงกงสั่งลูกน้องทันที ลูกน้องทั้งสิบคน หมุนตัวเข้าฟันใส่ ฮูหยินเฉินอย่างรวดเร็ว
แต่คราวนี้ไม่เหมือนเดิม ฮูหยินเฉินชักกระบี่หยกขาวออกมา เข้าปะทะกับทั้งสิบองค์รักษ์อย่างไม่กลัวเกรง คมกระบี่ที่ฟาดฟันออกมา แต่ละท่านั้น สร้างความแปลกประหลาดใจ ให้กับทุกคน เพราะนอกจากความไวแล้ว ยังเปี่ยมด้วยพลังปราณอันสูงส่ง แค่พริบตาเดียว คมกระบี่ก็เชือดคอหอย องครักษ์ จนตายไปแล้ว ห้าคน
ที่เหลือกระจายตัวกันออกไป มีสองคนแยกจู่โจม เข้าหาเสี่ยวเทียน กับ เสี่ยวหลิง
“ หาที่ตาย” ฮูหยินเฉิน ตวัดกระบี่กลับหลัง แทงคอหอย คนที่จะเข้าไปจับลูกทั้งสองของนาง แต่ว่า คราวนี้ กงกง เริ่มลงมือ ในขณะที่ฮูหยินเฉินมัวแต่คอยปกป้องเด็กทั้งสองคน เลยถูก กงกง พุ่งเข้าใส่ราว ธนูพุ่งออกจากคันศร ตูม ! ฝ่ามือของกงกงเข้ากระแทกที่หัวไหล่ซ้าย ถึงกับไหล่หลุดออกมา ฮูหยินเฉิน กระอักเืออกมา แขนซ้ายไม่สามารถยกขึ้นมาได้
ลู่เอินอดรนทนไม่ได้อีก กระซิบบอกให้ เสี่ยวเทียนนำเหรียญเงิน เตรียมปาใส่หัวพวกมัน เสี่ยวเทียนก็ทำตามทันที
“ ขว้างเลย” เหรียญที่เสี่ยวเทียนขว้างไป พุ่งเจาะกะโหลกของขององครักษ์ที่กำลังวิ่งเข้ามา มันถึงกับสะดุ้งเฮือก หมดลมไปในทันที
“ ขว้างอีก” เสี่ยวเทียนขว้างเหรียญไปใส่องครักษ์ที่กำลังสู้กับแม่อีกคน คราวนี้ทะลุปาก ออกหัวกะโหลกหลัง กระเด็นนอนตายไปอีกคน เหลืออีกสี่คน หันมามองเสี่ยวเทียนอย่างตะลึง เสี่ยวเทียนขว้างไปอีกเหรียญ เจาะหน้าผากของอีกคน นอนหงายผึ่งตายไปอีกคน เสี่ยวหลิง ปรบมือชอบใจ ขอปามั่ง
“ หลิงน้อย นี่ไม่ใช่ของเล่นนะ” เสี่ยวเทียนดุใส่น้อง เสี่ยวหลิงทำท่าจะร้องไห้ออกมา เสี่ยวเทียนเลยแบ่งเหรียญไปให้ 1 เหรียญ์
“ เสี่ยวเทียน พา เสี่ยวหลิง หนีไปก่อน” แม่ะโสั่ง เสี่ยวเทียนอุ้มเสี่ยวหลิงแล้ววิ่งหนีไปที่ห่างไกลทันที แต่ว่า เสี่ยวหลิงดันปาเหรียญออกไปอีกเหรียญ คราวนี้มันพุ่งเข้าใส่หัวของ องครักษ์คนแรก แล้วทะลุใส่อีกคน ตายพร้อมกันทั้งสองคน
กงกง หันซ้ายหันขวา เห็นแบบนี้อยู่ไม่ไหวแล้ว เลยรีบหนีออกไปทันที เสี่ยวเทียนอุ้ม เสี่ยวหลิงมาซะไกล จนแม่ต้องกวักมือเรียกให้กลับมา เสี่ยวเทียนจึงอุ้มเสี่ยวหลิงกลับมาอีกรอบ แล้วมอง องครักษ์ที่นอนตายไปอีกสองคน
“ ท่านแม่ หลิงน้อยเก่งไหม หลิงน้อย ขว้างทีเดียว คนชั่วตายทีเดียวทั้งสองคนเลย” แม่ใช้แขนที่หลุด กระแทกไปกับต้นไม้ตั้งหลายที ก็ไม่เข้าที่ จนลู่เอินทนไม่ไหวอีก จึงบอกให้ เสี่ยวเทียนไปบอกให้แม่นอนราบกับพื้น แล้วคว่ำหน้า แล้วเหยียดแขนให้ตรง แล้วให้เสี่ยวเทียน ใช้มือจับแขนซ้ายแม่ยกขึ้น แล้วใช้เข่าดันลงไปจุดที่ลู่เอินกำหนดเอาไว้ทันที กร๊อบ !! กระดูกแขนที่หลุดกลับเข้าที่ทันที
“ นี่ลูกรู้ได้ยังไงว่าต้องทำแบบนี้” ฮูหยินเฉิน เอ่ยด้วยความสงสัย
“ ลิงในป่า มันตกต้นไม้กันบ่อย ข้าเห็นมันทำกันแบบนี้” ลู่เอินสอนให้ เสี่ยวเทียนพูดเช่นนี้ ผู้เป็แม่ได้แต่อึ้ง ถามต่อไม่ได้เลย จึงได้แต่ยืนขึ้น แล้วทำท่าคำนับ
“ ขอบคุณ ผู้าุโที่ช่วยพวกเราสามคนแม่ลูกในครั้งนี้ ข้าจางสุ่ยเหวิน จะไม่ขอลืมพระคุณในครั้งนี้” เสี่ยวเทียนเห็นแม่เอ่ยขอบคุณ ได้แต่ยิ้มไม่พูดอะไร จากนั้นก็วิ่งเข้าไปหยิบถุงเงินของ ทหารทั้งสิบคนออกมา ได้เกือบสองร้อยเหรียญ เสี่ยวเทียนแบ่งให้เสี่ยวหลิงไปยี่สิบเหรียญด้วย จากนั้นก็ให้เสี่ยวหลิง มาขี่หลังตัวเอง เพราะแม่เพิ่งาเ็ ไม่สามารถอุ้มไปได้
ส่วนกงกงนั้น รีบเดินทางเข้าเมืองฉางอัน แล้วส่งข่าวให้กองกำลังอีกกลุ่มหนึ่ง มาช่วยเหลือ ครั้งนี้ กงกง มีผู้ช่วยทั้งหมด สามสิบคน มากกว่าเดิมสามเท่า หากสามคนแม่ลูกเข้ามาในเมืองฉางอัน มาละก็ ไม่รอดแน่ เพราะ สิบคนนั้นเป็มือหน้าไม้กล ซึ่งเป็อาวุธที่อันตรายที่สุดในการต่อสู้ ระยะใกล้เลยก็ว่าได้
ทั้งสามคนเดินมาถึงหน้าประตูเมืองฉางอัน พอท่านแม่ส่งป้ายให้ดูทหารประจำด่านก็เชิญให้เข้าโดยไม่ต้องต่อคิวเลย ทั้งสามคนเดินเข้ามาในเมืองอย่างสบายใจ คิดว่าคงไม่มีอะไรแล้ว แต่ทันใดนั้นเอง ลู่เอิน ก็บอกให้เสี่ยวเทียนดัน ร่างของท่านแม่หลบไปด้านข้าง เสี่ยวเทียนทำตามคำสั่งทันที เสียงลูกธนูเฉียดร่างของทั้งสามคนไปเส้นยาแดงผ่าแปด ทหารเห็นเหตุการณ์ ก็วิ่งกรูกันเข้าล้อม สามคนแม่ลูกเอาไว้ มือยิงหน้าไม้ทั้งสิบ ยังรอคำสั่ง เพราะทหารเข้ามาล้อมเอาไว้หลายสิบคน แต่พวกมันไม่สนใจสั่งยิงอีกทันที หน้าไม้กล ถูกระดมยิงใส่ออกมาเป็ห่าฝน สามคนแม่ลูกหมอบไปกับพื้นไม่กล้าเงยหน้าออกมา แต่ทหารเฝ้าประตูเมืองเกือบ ยี่สิบคนถูกยิ่งร่างพรุนไปหมด
“ เสี่ยวเทียน ขว้างเหรียญออกไปสิบเหรียญ” ลู่เอินออกคำสั่งเด็กน้อยคว้าเหรียญออกมาสิบเหรียญ แล้วขว้างไปในอากาศ เหรียญทั้งสิบ พุ่งวี๊ด ออกไปเร็วยิ่งกว่าลูกธนูที่พุ่งออกมาเสียอีก แต่ละเหรียญลอยไปตามจุดที่มือยิงหน้าไม้หลบซ่อนอยู่ทั้งสิบตำแหน่ง เหรียญแต่ละเหรียญพุ่งเข้าใส่หน้าผากทะลุกระโหลกตายคาที่
กงกง ทนไม่ไหวสั่งทั้งองครักษ์ที่เหลือ ลุยทันที
“ ฆ่าพวกมันให้หมด ไม่ต้องเก็บพวกมันไว้เป็ตัวประกันแล้ว”
ทหารที่ยังเหลืออยู่เกือบสิบคน เห็นมือยิงหน้าไม้กล ตายหมดแล้ว ค่อยมีกำลังใจสู้ต่อ เลยวิ่งเข้ามาร่วมต่อสู้ด้วย เกิดการปะทะกัน สนั่นประตูเมืองทางทิศตะวันออก
สามคนแม่ลูก ได้แต่ถอยออกมาดูสถานการณ์ ในวงนอก แต่กงกง ยังยืนจ้องในมุมมืดคอยตระครุบเหยื่อ รอจังหวะที่ แม่ของเสี่ยวเทียนเผลอ คิดจะสังหารทิ้งด้วยฝ่ามือเดียว แล้วในที่สุดองครักษ์นักฆ่า ก็ถูกทหารที่มาเป็กำลังเสริมอีกกว่าร้อยนายเข่นฆ่าสังหารจนหมด ในขณะที่สามคนแม่ลูกไม่ได้ระวังตัว กงกง ก็พุ่งร่างจากที่สูง กระแทกฝ่ามือเข้าใส่ศรีษะ แม่ของเสี่ยวเทียน แต่ว่า ถูกเสี่ยวเทียนขว้างเหรียญเป็กำมือใส่ทั้งหมด ร่างของกงกง ถูกเหรียญเจาะไปทั่วร่างกระเด็นลอยไป แน่นิ่งอยู่ที่พื้น มีทหารม้าเกราะดำ ขี่ม้ามาเป็จำนวนมาก เห็นเหตุการณ์โดยตลอด เข้ามาขวางกั้นเอาไว้ แล้วให้ลากตัว กงกงกลับไป แล้วหันมามองหน้าสามคนแม่ลูก
“ ไม่เจอกันนานเลยนะ สุ่ยเหวิน อ๊ะ ..ไม่ใช่ซิ ฮูหยินเฉิน”
“ ท่านแม่ทัพ อู๋เลี่ยง” ฮูหยินเฉิน สั่งให้ลูกทั้งสองคนคำนับแม่ทัพอู๋เลี่ยง แม่ทัพรักษาเมือง
“เหตุใดพวกมัน ถึงต้องตามล่าสังหารเ้า แล้วนี่ เฉินคุน ไปไหนแล้ว”
“ เื่นี้ข้าก็ไม่ทราบแน่ชัด” แม่ของเสี่ยวเทียนไม่อยากบอกเื่ราวทั้งหมดให้แม่ทัพอู๋เลี่ยงฟัง
“ ไม่เป็ไร เมื่อเ้าไม่ยอกบอก ข้าจะช่วยสืบเื่นี้ให้เอง” เอ่ยเสร็จก็ควบม้าจากไป
แล้วทั้งสามคนแม่ลูกก็มาถึงตระกูลจาง ที่มี จางซื่อเป่า เป็ประมุขของตระกูลในเวลานี้ โดยมี บุตรชายทั้งหมด 5 คน มี แม่ของเสี่ยวเทียน เป็บุตรีเพียงคนเดียวเท่านั้น ทั้งสามคนเดินเข้ามา โดยมีคนยืนรออยู่กัน แทบทั้งหมด คนที่นั่งเป็ประธานคือ ท่านตาจางซื่อเป่า และท่านยายฉือหลิน
“ เกิดอะไรขึ้น กับพวกเ้า ทำไมถึงได้ถูกตามล่าเช่นนี้”
“ ท่านพ่อ เื่นี้สำคัญมาก ข้าขอบอกเฉพาะคนที่ไว้ใจได้เท่านั้น”
ผู้นำตระกูลจางซื่อเป่า โบกมือ คนที่ไม่เกี่ยวข้อง หายไปจนหมด เหลือเพียงพี่ชาย ห้าคน กับ ท่านพ่อ ส่วนท่านแม่ก็พาเสี่ยวเทียนกับเสี่ยวหลิงออกไปนอกห้อง
“ เฉินคุน พบ หยกัฟ้าแดนพิภพชั้น สามแล้ว” พอทุกคนได้ฟังก็แตกตื่นใยิ่งนัก เพราะ ทั่วแดนเก้าพิภพ ยังไม่เคยมีใครพบหยกัฟ้าเลยสักคน
ว่ากันว่า ใครเป็ผู้ค้นพบ จะได้พลังของสามาา สามารถเป็ราชันของแดนพิภพในชั้นนั้นได้เลย
“ ถ้าเฉินคุนพบ หยกัฟ้าชั้นสามจริง เขาต้องมีพลังไร้ผู้ต่อกร แล้วทำไม ถึงหายสาบสูญได้ล่ะ” พี่ใหญ่ จางอี้ เอ่ยด้วยความสงสัย
“ หลังจากที่เฉินคุน บอกกับข้าว่าเขาได้มาแล้ว เขาจะรีบกักตนดูดซับพลัง แต่ว่าวันนั้นกองกำลังทหารของาาหลงอู่ตี้ กองถูกส่งมาล้อมบ้านพวกเราไว้ เฉินคุนนั้นหลอกล่อพวกมันไปอีกทาง ส่วนข้าก็พาเด็กทั้งสองหนีออกมาทางช่องลับ แล้ว หนีลงมายัง แดนพิภพชั้นที่ 1 แต่ระหว่างทางได้ถูกพิษร้าย พอหายดีก็รีบกลับมาทันที เลยไม่ทราบข่าวคราวของ เฉินคุนเลย”
“ ถ้าเช่นนั้น หากทุกคนทราบข่าวนี้ ตระกูลจางของเรา คงถูกจ้องเล่นงานเป็แน่
ข้าแนะนำให้ พาพวกเขาทั้งสามคนไปหลบในแดนสนธยาก่อน” พี่รอง จางยี่เอ่ยแนะนำ
“ น้องเล็ก เ้ารู้ไหมว่า มีใครทราบเื่นี้บ้าง” พี่สาม จางซันเอ่ยถาม
“ ข้าไม่ทราบแน่ชัด แต่ว่า ข้าห่วงว่าแม่ทัพอู๋เลี่ยง อาจจะสงสัยเื่นี้ เพราะเขาอยู่ในเหตุการณ์ในวันนี้ แล้วเขาก็จับตัวคนร้ายไปด้วย”
“ ตายล่ะ ถ้าเช่นนั้น ก็เป็เื่ใหญ่แน่ หากเราส่งตัวน้องเล็กไปแดนสนธยา พวกมันย่อมส่งคนตามไปแน่เลย”
“ ไม่ต้องไปไหนทั้งนั้น ตระกูลจางของเรา รับใช้ปฐมาาฟงเทียนอี้ ด้วยความซื่อสัตย์ภักดีมาโดยตลอด ข้าเชื่อมั่นในาาฟงเลี่ย จะไม่สร้างปัญหาให้กับตระกูลจางของเรา” จางซื่อเป่ามั่นใจ
“ ท่านพ่อ ท่านพี่ ข้าสร้างความลำบากให้พวกท่านอีกแล้ว”
“ อย่าได้กังวลไป อาจไม่มีอะไรก็ได้” จางซื่อเป่าเอ่ยปลอบใจลูกสาว
ในคุกของวังหลวง กงกง ขันที จากแดนพิภพที่ สาม ยังไม่ตาย ถึงแม้จะถูกเหรียญเจาะทะลุร่างไปหลายแห่ง แต่ก็ยังพูดได้
“ หากเื่ที่เ้าพูดเป็เื่จริง าาหลงอู่ตี้ ต้องส่งคนมาอีกอย่างแน่นอนใช่ไหม” แม่ทัพอู๋เลี่ยงรู้เื่นี้แล้ว
“ ใช่แล้ว าาหลงอู่ตี้ส่งคนมาอีกมากมาย พวกเ้าไม่ปล่อยข้าไป ก็เตรียมรับมือจากกองทัพนักรบพิภพที่สามได้เลย”
“ เฮ้อ ข้าปล่อยเ้าก็ได้ แต่ว่าข้าอยากรู้ว่า เวลานี้เฉินคุนมันอยู่ที่ไหนกันแน่”
“ เฮอะ หากข้ารู้ จะมาตามจับลูกเมียมันทำไมกันล่ะ”
“ ป่านนี้มันอาจดูดซับพลังจากสามาา ไปแล้ว เ้าตามมันไป จะมีประโยชน์อะไร” แม่ทัพอู๋เลี่ยงสงสัย เื่เกี่ยวกับ หยกัฟ้ามานานแล้ว
“ เ้าไม่รู้อะไร หากว่ามันดูดซับได้ ป่านนี้มันออกมาปรากฏตัว แล้วไล่ฆ่าพวกเราจนหมดแล้ว หยกัฟ้า ผู้ที่จะดูดซับมันได้นั้น ต้องมีเคล็ดวิชา ดูดซับพลังจากคัมภีร์นิรันดร์เท่านั้น และผู้ที่ฝึกวิชานี้ มีแต่ราชันทั้งเก้าพิภพ ศิษย์ของท่านมหาเทพหลี่เทียน แล้ววิชานี้ก็ถูกถ่ายทอดจากรุ่นสู่รุ่นเท่านั้น คนภายนอกไม่มีทางได้รู้ ดังนั้นต่อให้มัน หาวิธีดูดซับพลังจนตาย ก็ไม่มีวันดูดซับพลังของสามาาจากหยกัฟ้าไปได้หรอก” กงกง รู้เื่นี้ดีทีเดียว
“ รู้แต่เฉพาะทายาทราชันทั้งเก้าเท่านั้นรึ?” แม่ทัพอู๋เลี่ยง เอ่ยออกมาเบาๆ แล้วมือขวาก็บิดหัวของกงกง จนคอหักหมุนได้เลย
“ ฮึ่ม ไม่ว่าอย่างไร ข้าต้องได้หยกัฟ้า พร้อมเคล็ดวิชามาให้ได้
ทหารจับตาดูคนของตระกูลจางเอาไว้ ใครเข้า ออกให้รีบแจ้งข้าทันที”
แม่ทัพอู๋เลี่ยงก็เกิดความละโมบด้วยอีกคน....
5K
