เกิดใหม่ครั้งนี้ต้องมีความสุข

        สองสามีภรรยาใช้เวลาในการเดินทางเข้าปักกิ่งเป็นเวลา4 วันเนื่องจากว่าหยางหนิงไม่อยากเร่งเวลาในการเดินทางสักเท่าไหร่จึงช้ากว่ากำหนดเดิมไป1 วัน ต้องบอกว่าสถานการณ์ทางปักกิ่งนั้นไม่ค่อยดีเท่าไหร่แต่พูดถึงความเจริญก็คนละชั้นกันกับชนบทที่เธอจากมาเช่นกัน

        ผู้ชุมนุมยังคงมีการประท้วงกันที่จัตุรัสกลางเมืองตอนนี้เวลาประมาณ 15:00 นซึ่งพ่อของเล่อเยียนนั้นน่าจะยังไม่กลับจากที่ทำงานแต่อาจจะมีแม่เลี้ยงของเธออยู่ภายในบ้านไม่แน่ใจว่าน้องชายคนเล็กของเธอเขากลับมาจากโรงเรียนหรือยัง เมื่อถึงหน้าบ้านหยางหมิงทำการเคาะประตูเป็นแม่เลี้ยงหรูเป็นฝ่ายเดินมาเปิดประตูเธอตกใจที่เห็นทั้งสองคนเพราะคาดไม่ถึงว่าการเปลี่ยนตัวครั้งนี้จะสำเร็จเธอมีลางสังหรณ์ว่าเรื่องวุ่นวายกำลังจะมาถึงในเร็วๆ นี้อย่างแน่นอน

        หยางหมิงทำความเคารพแม่เลี้ยงของภรรยาแต่ในส่วนของภรรยาของเขานั้นเธอเดินนำหน้าเข้าบ้านไปโดยไม่สนใจคนที่ขึ้นชื่อว่าเป็นแม่เลี้ยงของเธอเลยสักนิดซึ่งมันสร้างความประหลาดใจให้กับคุณนายหรูอย่างยิ่งเพราะเล่อเยียนที่เธอรู้จักนั้นเป็นเด็กที่เอาแต่ใจก็จริงแต่หล่อนก็มีสัมมาคารวะอยู่บ้าง

        " มาถึงกันแล้วเหรอจ๊ะเข้ามาพักในบ้านก่อนสิ"แม่เลี้ยงหรูยิ้มใจดีสู้เสือเชิญว่าที่ลูกเขยเข้าบ้าน

        " ขอบคุณครับ" หยางหมิงเดินตามภรรยาเขาเข้าไปภายในบ้าน

        เล่อเยียนสังเกตบ้านของเธอตั้งแต่ที่ยืนอยู่หน้ารั้วบ้านแล้วเป็นบ้านชั้นเดียวถือว่ากว้างขวางมากทีเดียวกะด้วยสายตาน่าจะประมาณ 70-80 ตารางเมตรซึ่งถือว่า มีพื้นที่เยอะทีเดียวสำหรับในตัวเมืองปักกิ่งเมื่อเข้ามาภายในบ้านเธอสำรวจมองไปรอบๆตัวบ้านนั้นไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงจากความทรงจำของเธอมากนักเธอเดินเข้าไปยังห้องปีกซ้ายในความทรงจำของเธอนี่คือห้องนอนของเธอแต่รู้สึกว่าเหมือนจะมีของหลายอย่างที่ไม่ใช่ของของเธออยู่ในห้องนั้นด้วย

        " แม่ต้องขอโทษลูกด้วยนะจ๊ะ พอดีแม่เห็นว่าลูก เอ่อคือพอดีแม่ไม่รู้ว่าลูกจะกลับมาเร็วขนาดนี้แม่เลยเอาของบางอย่างที่ไม่ได้ใช้แล้วมาเก็บไว้ในห้องของลูกนะจ๊ะ"แม่เลี้ยงหรูอึกอักในท่าทีกับคำอธิบายของเธอ

        " ฉันไม่รู้มาก่อนเลย ว่าห้องของฉันกลายเป็นห้องเก็บของใช้ที่คนอื่นไม่ใช้ไปแล้วน่าแปลกใจนะคะที่คุณไม่ทราบว่าหยางหมิงจะไปรับตัวฉันกลับมาทั้งๆที่พี่ฮ่าวตูก็เป็นคนไปเปลี่ยนตัวของฉันเองคุณแม่ไม่ทราบหรือคะว่าฉันจะกลับมาหรือคุณแม่ไม่คิดว่าฉันจะได้กลับมาที่นี่จริงๆ"เล่อเยียนเลิกคิ้วทำท่าสงสัยอย่างไร้เดียงสา

        " ไม่ใช่อย่างนั้นหรอกจ้าแม่รู้ว่าเจ้าใหญ่เขาไปเปลี่ยนตัวหนูกลับมาแต่แม่ไม่คิดว่าพวกหนูจะกลับมาเร็วถึงเพียงนี้นะจ๊ะ"แม่เลี้ยงอธิบาย

        " ไหนคุณบอกว่าคุณเตรียมการทางนี้ไว้รอฉันเรียบร้อยแล้วไงคะแต่ทำไมดูเหมือนว่าคนในบ้านของฉันจะไม่มีใครรู้เรื่องอะไรเลยตกลงว่าใครพูดความจริงกันแน่คะ" เล่อเยียนหันไปขมวดคิ้วสงสัยพร้อมกับถามเพื่อเอาคำตอบกับสามี

        " อาเยี่ยนคงลืมไปแล้วมั้งจ๊ะลูกว่าถ้าเกิดว่าลูกกลับมาแล้วเนี่ยบ้านที่หนูจะต้องไปอยู่ก็คือบ้านของหยางหมิงไม่ใช่ที่นี่นะจ๊ะหญิงที่แต่งงานออกเรือนไปแล้วเนี่ยจะต้องไปอยู่บ้านของสามีนะจ๊ะเยี่ยนเอ๋อร์"แม่เลี้ยงหนูกล่าวสำเนียงออกจะกระแนะกระแหนคิดว่าเรื่องแค่นี้เธอยังไม่รู้อีกหรือเธอไม่ยอมให้ทรัพย์สมบัติในบ้านนี้กับหล่อนเด็ดขาด

        " ฉันทราบดีค่ะคุณแม่แต่ในระหว่างที่ฉันกลับมาพักที่บ้านคุณแม่จะให้ฉันนอนที่ไหนหรือคะหรือว่าคุณแม่จะให้ฉันไปนอนกับพี่ฟางเซียนเหมือนครั้งที่แล้วล่ะคะ"เธอเอ่ยย้ำถึงเหตุการณ์เมื่อครั้งนั้นที่ผ่านมา

        " แม่ต้องขอโทษทั้งสองคนด้วยจริงๆ นะจ๊ะเดี๋ยวแม่จะจัดการให้เดี๋ยวนี้เลยระหว่างนี้ลูกทั้งสองก็นั่งพักให้หายเหนื่อยกันก่อนแล้วกันจ้ะ" แม่เลี้ยงหรูรีบจัดแจงให้ทั้งสองคนนั่งพักในห้องโถงส่วนตัวเองนั้นรีบกระวีกระวาดไปขนข้าวของที่ตนขนออกมาจากห้องเก็บของเพื่อที่จะเอามาไว้ในห้องของเล่อเยียนหวังปิดตายไม่ให้หล่อนกลับมายังบ้านหลังนี้อีกถ้าไม่ติดว่าหล่อนมีความผิดอยู่ให้ตายหล่อนก็ไม่มีทางมาทำอะไรแบบนี้แน่

        " คืนนี้คุณจะนอนที่ไหนคะ"เธอคิดว่าคืนนี้เธอจะไปนอนกับน้องชายของเธอที่ห้องของเขาเพราะถ้าให้เธอนอนในห้องนั้นเธอคงนอนไม่หลับแน่ฝุ่นค่อนข้างเยอะคงต้องใช้เวลาเป็นวันในการทำความสะอาด

        " ผมจะกลับบ้านน้าชายเพื่อไปบอกให้พวกเขาเตรียมงานนะครับกำหนดการแต่งงานของเราจะเกิดขึ้นในอีก5 วันข้างหน้าระหว่างนี้คุณก็อยู่บ้านพักผ่อนให้เต็มที่นะครับส่วนเรื่องอื่นผมจะเป็นคนจัดการเอง" หยางหมิงอธิบายให้เธอเข้าใจคร่าวๆ

        " รวมถึงเรื่องชุดแต่งงานด้วยหรือคะ"เธอค่อนข้างงงว่าเขาจะจัดการคนเดียวเองหมดเลยหรือ

        " ผมรู้ว่ามันกะทันหันไป แต่ผมเอาชุดเดิมของคุณที่มีในบ้านไปให้ร้านเขาทำการตัดเย็บให้ถ้าหากคุณไม่พอใจจะสั่งแก้ตรงไหนคิดว่าน่าจะยังพอมีเวลาเหลืออยู่ครับ"หยางหมิงยอมรับว่าเขาใจร้อนเกินไปแต่เวลาที่เขาลางานสับเปลี่ยนเวลากับเพื่อนนั้นใกล้จะหมดลงแล้วเขาต้องการทำทุกอย่างให้ถูกต้องโดยเร็วที่สุด

        "ถ้างั้นขอดูก่อนแล้วกันค่ะ"เธอพยักหน้าเข้าใจสถานการณ์แต่จำเป็นต้องเร่งรีบขนาดนั้นเลยรึไงกันนะ

        " อีกไม่นานหลี่หานคงกลับแล้วล่ะ "หยางหมิงบอกภรรยาที่เธออาจจะรอเจอน้องชาย

        ตุ้บบบ...

        " พี่" หลี่หานที่พวกเขาเพิ่งจะพูดถึงก็เข้าบ้านมาพอดีตัวหลี่หานเองแทบจะไม่เชื่อสายตาว่าพี่สาวเขาเธอกลับมาแล้ว

        " กลับมาแล้วหรือ "เล่อเยียนยิ้มรับในความทรงจำบอกเธอได้ดีว่าคนนี้คือน้องชายของเธอ หลี่หาน

        " สวัสดีครับพี่ พี่เขย พวกพี่กันมานานรึยังครับ"หลี่หานดีใจจนเนื้อเต้นที่ในที่สุดพี่สาวของเขาหล่อนก็กลับมาสักที

        " สักพักแล้วล่ะจ๊ะ " เล่อเยียนตอบน้องชายน้ำเสียงเอ็นดู

        " คืนนี้พี่นอนที่ไหนครับ บ้านเราหรือบ้านพี่เขย"หลี่หานอยากอยู่กับพี่สาวนานๆ แต่ก็เกรงใจพี่เขยของเขาด้วย

        " ก็ต้องนอนบ้านเราสิเด็กคนนี้นี่ชักจะแก่แดดพี่ยังไม่แต่งงานเลยนะ"เล่อเยียนส่ายหน้าเอือมระอากับความรู้มากของเขาถึงแม้ว่าเธอจะเลยเถิดไปเกินกว่าจะมาอายเลยก็ตามเถอะ

        " งั้นพี่นอนห้องผมนะห้องพี่กลายเป็นห้องเก็บของไปแล้วละฮะ"หลี่หานพูดเสียงเบาไม่อยากมีปัญหากับแม่เลี้ยง

        " แค่คืนนี้ล่ะ รบกวนนายด้วยนะ " เล่อเยียนพยักหน้า

        " พี่...ผมดีใจที่สุดเลยครับ พี่สบายดีใช่มั้ย ทำไมผมรู้สึกเหมือนพี่ไม่ได้ไปลำบากเลยละฮะ"หลี่หานขมวดคิ้วสงสัยพี่สาวเขาไปค่ายชนบทไม่ใช่หรือทำไมเธอถึงดูปกติดีจังเลย

        " ก็ใช่น่ะซิ นายคิดว่าพี่สาวนายยังลำบากไม่พอรึไง "เล่อเยียนแกล้งน้อยใจน้องชาย

        " ไม่ใช่อย่างนั้นนะครับพี่ ผมเป็นห่วงพี่แทบแย่ รีบให้พี่หยางหมิงไปรับพี่กลับมาเร็วๆ ถ้าไม่เชื่อพี่ลองถามเขาดูสิ"หลี่หานโบกไม้โบกมือเป็นพัลวันกลัวพี่สาวเข้าใจผิด

        " จริงหรือคะ" เล่อเยียนขยิบตาให้สามีทีหนึ่งเป็นอันรู้กัน

        "....." หยางหมิงทำเพียงส่ายหน้าปฏิเสธเท่านั้น

        " โธ่....พวกพี่แกล้งผมรึเปล่าครับเนี่ย" หลี่หานโอดโอยเพราะโดนพี่สาวและพี่เขยเล่นงานให้เข้าแล้ว

        " ยินดีต้อนรับกลับบ้านครับพี่" หลี่หานพูดพร้อมน้ำตาคลอพร้อมกับหันไปหาหยางหมิง

        " ขอบคุณครับที่ทำตามสัญญา "หยางหมิงยื่นมือไปจับมือของหลี่หานเป็นสัญญาลูกผู้ชาย

        " จริงซิครับช่วงนี้พี่ฟางเซียนดูแปลกๆ หล่อนเป็นลมบ่อยมาก" หลี่หานรายงานเรื่องภายในบ้าน

        " ไปหาหมอรึยัง" เล่อเยียนถามไปพอไม่น่าเกลียดจริงๆ แล้วเธอไม่ได้อยากจะรู้สักเท่าไหร่หรอก

        " คุณแม่พาไปแล้วล่ะครับแต่ดูเหมือนจะไม่ดีขึ้นสักเท่าไหร่นี่ก็เห็นว่ามีสอบไม่งั้นพี่คงนอนซมอยู่ที่บ้าน"เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นครานั้นแม่เลี้ยงยอมรับผิดคนเดียวหลี่หานจึงยังมีความรู้สึกดีๆให้พี่สาวคนนี้อยู่

        " อืม " เล่อเยียนไม่พูดอะไรต่อ เธอรอเวลาที่พ่อเธอกลับบ้านรู้สึกตื่นเต้นเหมือนกันนะที่จะได้มีพ่อแบบคนอื่นเขาสักที

        จนเวลาผ่านไปประมาณ17.00 น.หลี่ฉินพ่อของเธอก็กลับมาเขาแปลกใจเล็กน้อยที่มีรองเท้าวางอยู่หน้าบ้านแต่พอสังเกตดีๆ นั่นคือรองเท้าของลูกสาวคนเดียวของเขาไม่รอช้ารีบเปิดประตูเข้ามาภายในบ้านทันที

        " เยี่ยนเอ๋อร์ " เขารีบเรียกชื่อลูกสาวทั้งๆ ที่ยังไม่ได้ถอดรองเท้าเลยด้วยซ้ำ

        เล่อเยียนที่ได้ยินเสียงชายที่ออกจะมีอายุหน่อยจึงหันไปตามเสียงเธอพบเข้ากับชายวัยกลางคนหน้าตาหล่อเหลาทีเดียวเสียดายที่มีรอยตีนกาบ้างเป็นไปตามอายุแต่ยังถือว่าดูดีทีเดียวเธอยิ้มพร้อมกับพูดกับคนเป็นพ่อถึงแม้จะรู้สึกแปลกๆ อยู่บ้างก็ตาม

        " สวัสดีค่ะพ่อ หนูกลับมาแล้วค่ะ"เล่อเยียนยืนขึ้นก้มหัวทำความเคารพผู้ใหญ่ หยางหมิงก็ทำแบบเดียวกับเธอเช่นกัน

        " พวกลูกกลับมาแล้ว ดีๆ วิเศษจริงๆ"เขารู้สึกเหมือนยกภูเขาออกจากอกที่กดทับมานานหลายเดือนที่ผ่านมา

        " เดินทางมาเหนื่อยๆ คงลำบากน่าดูเลยใช่มั้ย "เมื่อต่างคนต่างนั่งที่คนเป็นพ่อก็เริ่มสอบถามลูกสาว

        " ไม่ลำบากหรอกค่ะ หยางหมิงดูแลหนูดีมาก " เธออยากจะทำตัวสบายๆ ให้ได้มากที่สุดเมื่อเห็นสายตารู้สึกผิดของคนเป็นพ่อเธอรับรู้ได้ทันทีว่าเขาไม่เต็มใจเลยสักนิดที่จะส่งเธอไปยังค่ายนั้นหากจะโทษคงต้องโทษสองแม่ลูกนั่นสินะ จนป่านนี้เธอยังไม่โผล่หน้าออกมาจากห้องเลย

        " จริงซิ แม่ของพวกลูกไปไหนล่ะ " เขาถามถึงภรรยาที่ตั้งแต่มาถึงยังไม่เห็นหน้าหล่อนเลยปกติหล่อนจะออกมานั่งรอเขาหน้าบ้านทุกวัน

        " แม่จัดห้องอยู่นะคะ พอดีเธอเอาขยะไปทิ้งไว้ที่ห้องของหนูน่ะ "เล่อเยียนพูดออกไปยิ้มๆ เหมือนไม่ใช่เรื่องใหญ่แต่คนเป็นพ่อฟังแทบจะรับไม่ได้ห้องนอนของลูกสาวเขาทำไมถึงเอาขยะไปทิ้งได้ เขาสั่งทำความสะอาดห้องของเธอตลอดเพราะเชื่อว่าหล่อนต้องกลับมา

        " กลับมาแล้วหรือคะคุณ "คนที่แอบฟังบทสนทนาเมื่อได้ยินชื่อตัวเองซ้ำยังถูกพาดพิงเกินจริงก็ทนไม่ได้เลยต้องวิ่งออกมารับหน้าแก้ต่าง

        " พอดีฉันขนเอาของเก่าเก็บไปฝากไว้ที่ห้องของลูกเยี่ยนน่ะค่ะกะว่าจะจัดนะเบียบห้องเก็บของก่อนแล้วจะเอาไปเก็บแต่ไม่ทันที่จะย้าย เยี่ยนเอ๋อร์ก็กลับมาซะก่อน" เธออธิบายเป็นฉากๆเรื่องภายในบ้านเขาไม่เคยยุ่งปล่อยให้เธอจัดการส่วนตัวเองนั้นมีหน้าที่หาเงินจุนเจือครอบครัว

        " ของอะไรกัน ผมเคยบอกแล้วว่าอีกเดี๋ยวเยี่ยนเอ๋อร์จะกลับมา ละนี่เย็นนี้ทำอาหารเพิ่มสัก2-3 อย่าง หยางหมิงอยู่กินข้าวเย็นก่อนค่อยกลับละกันนะ

        แล้วฟางเซียนไปไหนอาการป่วยดีขึ้นหรือยังถ้าไม่ดีขึ้นก็ไปโรงพยาบาลอีกรอบเถอะ"

        แม่เลี้ยงหรูหน้าชาไม่คิดว่าเธอจะกลายเป็นคนรับใช้ไปซะแล้วคนที่กลับบ้านมาก็เป็นคนในครอบครัวไม่ใช่แขกซะหน่อยทำไมต้องทำให้สิ้นเปลืองด้วยไหนจะลูกสาวตัวดีที่ป่านนี้ยังไม่เข้าบ้านหงุดหงิดใจนัก

        " ลูกมีสอบนะคะอาจจะกำลังติวข้อสอบกับเพื่อนอยู่สักพักน่าจะกลับแล้วล่ะค่ะ"หลี่ฉินไม่ได้สนใจอะไรนักตอนนี้คนเดียวที่เขาสนใจคือลูกสาวคนเดียวของเขาเท่านั้

        " หลังจากกินข้าวเสร็จลูกไปหาพ่อที่ห้องด้วยนะพ่อมีเรื่องจะคุยด้วย"จากนั้นทั้งสามก็ถามไถ่สารทุกข์สุกดิบกันเพื่อรอเวลาทานมื้อเย็น

        ไม่นานสมาชิกคนสุดท้ายที่เธอจะต้องเจอและเฝ้ารอคอยก็มาถึง

        " กลับมาแล้วค่ะขอโทษด้วยนะคะที่กลับผิดเวลาพอดีต้องเดินทางอ้อมการชุมนุมนะคะ"หรูฟางเซียนไม่ทันสังเกตว่าที่บ้านมีแขกตอนนี้เป็นเวลาตั้งโต๊ะทานอาหารเย็นเธอจึงชิงพูดดักทางไว้ก่อนแต่พอเงยหน้าขึ้นมาดูกลับพบกับบุคคลที่เธอเฝ้าคิดถึงเขามาตลอดกับน้องสาวที่เธอไม่อยากจะเจอหน้าที่สุด

        " ไม่เจอกันนานเลยนะคะ พี่ฟางเซียน " หลี่เล่อเยียนยิ้มทักทายคนที่ขึ้นชื่อว่าเป็นพี่สาวลูกติดแม่เลี้ยงมาเธอมีใบหน้ารูปไข่ ดวงตาหวานเยิ้มลักษณะท่าทางออกจะเรียบร้อยสวยหวานผิวพรรณขาวใสดุจหิมะ หากจะเทียบกันแล้วหรูฟางเซียนสวยราวนางฟ้าแต่กับเธอถ้าเทียบกันแล้วคือนางมารจิ้งจอกที่สวยที่สุดในบรรดาปีศาจละมั้ง