เมื่อเห็นว่าบริเวณรอบๆ ไร้ซึ่งผู้คนกูเฟยเยี่ยนจึงรีบร้อนวิ่งไปยังหน้าต่างด้านข้างของกระโจมต้มยาก่อนจะพิงกำแพงเพื่อแอบฟังไม่นานนางก็ได้ยินเสียงของอู๋กงกงกับคนที่คอยรับใช้อีกหนึ่งราย
“ในระยะเวลาเพียงเท่านี้กากยานั่นได้หายไปแล้ว? เ้าคิดให้ดี กากยาโดนนำไปเททิ้งที่ใด?”
“ท่านกงกงกากยาที่นำมาใช้ที่นี่จะไม่ถูกนำมาต้มเป็รอบที่สองคาดว่าคงถูกบ่าวรับใช้เทลงไปในแม่น้ำแล้วแน่นอนขอรับ”
“ในแม่น้ำ?”
“จะไม่ใช่เช่นนั้นได้อย่างไร?ใน่ระยะเวลานี้ยาที่ท่านแม่ทัพเฉิงใช้นั้นมีมากมาย และเมื่อใช้จนหมดก็จะนำมาเทลงแม่น้ำทั้งสิ้นเทลงแม่น้ำสายนั้นที่อยู่ด้านหลังค่ายขอรับ”
“ช้อนกลับมาได้หรือไม่?”
“นี่…ท่านกงกงกากยานั่นไร้ประโยชน์แล้วไม่ใช่หรือขอรับ? น้ำในแม่น้ำไหลอย่างรวดเร็วถึงเพียงนั้นเกรงว่าคงถูกพัดพาไปไกลแล้วกระมัง? ท่านกงกง ท่าน้ากากยาไปใช้ประโยชน์ใดหรือขอรับ?”
“เื่มาก!เื่ในวันนี้ห้ามให้เล็ดลอดหลุดออกไป มิฉะนั้นแล้วระวังศีรษะของเ้าไว้ให้ดี!”
……
กูเฟยเยี่ยนฟังไปด้วยดีอกดีใจไปด้วย
นางคำนึงถึงแต่ความโกรธต่อหลินฟูเหรินผู้เฒ่าคาดไม่ถึงว่าจะหลงลืมสิ่งที่สำคัญอย่างกากยาไปได้ โชคดีที่กากยาพวกนั้นถูกกำจัดไปตั้งนานแล้วมิฉะนั้น หากอู๋กงกงนำไปให้แพทย์ยาตรวจสอบ จะต้องตรวจพบความจริงออกมาอย่างแน่นอน
อู๋กงกงผู้นี้ต้องได้รับคำสั่งมาเป็แน่นอกเสียจากฮ่องเต้แล้ว เป็ผู้ใดในสำนักพระราชวังกันที่กล้าลงมือต่อแม่ทัพเฉิงก่อนจะโยนความผิดให้แก่นาง?
กูเฟยเยี่ยนนำใบสั่งยาใบนั้นออกมาจากแขนเสื้อดวงตาทั้งสองค่อยๆ หรี่ลงคล้ายเส้นตรงอย่างช้าๆ
แม้ว่าความประทับใจของนางที่มีต่อหลินฟูเหรินผู้เฒ่าจะแย่มากทว่านางดำเนินตามหลักการที่ว่าจะแยกแยะเื่งานออกจากเื่ส่วนตัวอย่างแน่วแน่โทษของแพะรับบาปเื่ใหญ่เช่นนี้ไม่สามารถเลิกแล้วต่อกันไปได้จำเป็ต้องส่งกลับไปให้ผู้ร้ายตัวจริง! หาก้าเล่นอยู่ในที่มืดนางอยากลองดูว่าสุดท้ายแล้วใครกันแน่ที่จะชนะ
ในคืนนั้นซูไท่อีมาถึงค่ายทหารเพื่อตรวจสอบชีพจรของแม่ทัพเฉิงกูเฟยเยี่ยนที่ยืนอยู่ด้านหลังของเขาถือโอกาสในระหว่างที่ทุกคนไม่ได้ให้ความสนใจแอบนำใบสั่งยาที่โดนแก้ไขยัดลงไปในกล่องยาของเขา
ด้วยอุปนิสัยใจคอของซูไท่อีหากเขาพบว่าใบสั่งยามีลับลมคมใน เขาจะต้องแอบแจ้งเตือนท่านแม่ทัพเฉิงอย่างลับๆ แน่
เป็ที่เล่าลือกันว่าท่านแม่ทัพอายุน้อยผู้นี้เป็บุรุษเหล็กผู้หัวแข็งดื้อรั้นตอบแทนบุญคุณความแค้นตามอำเภอใจนอกจากฮ่องเต้และจิ้งหวางเตี้ยนเซี่ยแล้วเขาไม่ยอมรับผู้ใดอีกเมื่อเขาฟื้นขึ้นมาแล้วรับรู้ว่ามีผู้ที่้าจะทำร้ายเขามีหรือที่จะทำแค่การเฝ้าระวัง? เขาจะต้องแก้แค้นอย่างแน่นอน!
หลังจากที่ปิดกล่องยาลงกูเฟยเยี่ยนหันกลับไปมองที่หลินฟูเหรินผู้เฒ่าจากนั้นมองไปที่แม่ทัพเฉิงที่ยังอยู่ในอาการไม่ได้สติสะลึมสะลือมุมปากพลันยกโค้ง นางหันหลังจากไปอย่างเงียบๆ ซ่อนความสามารถและชื่อเสียงเอาไว้…
อาการป่วยของแม่ทัพเฉิงถึงแม้ว่าจะดีขึ้นแต่ก็ไม่คงที่มากนักซูไท่อีจึงพำนักค้างคืนที่นี่หลินฟูเหรินผู้เฒ่าวุ่นวายอยู่กับการดูแลลูกชายและไม่ได้หาเื่อะไรกูเฟยเยี่ยนอีกเมื่อกูเฟยเยี่ยนออกมาจนถึงด้านนอกกระโจมนางจึงไปพูดคุยตีสนิทกับผู้ติดตามของซูไท่อี
ในความทรงจำความรู้เกี่ยวกับดินแดนเสวียนคงของเ้าของร่างเดิมนั้นมีน้อยยิ่งนักนาง้าหาคนมาพูดคุยสอบถามเกี่ยวกับบางสิ่งบางอย่างมาตั้งนานแล้วน่าเสียดายที่ในค่ายทหารไม่มีผู้ใดสนใจไยดีนางเลย
หลังจากที่คุยเล่นกันข้อมูลพื้นฐานที่กูเฟยเยี่ยน้ารับรู้ก็ได้รู้แล้ว
แต่ไหนแต่ไรมาดินแดนเสวียนคงเคยเป็เมืองที่เคารพนับถือผู้ฝึกวรยุทธ์ตระกูลผู้ฝึกวรยุทธ์ได้ถูกก่อตั้งขึ้นมามากมายสิบปีที่ผ่านมาพบเจอกับการเปลี่ยนแปลงครั้งยิ่งใหญ่ ผู้ฝึกวรยุทธ์แปรผันตกต่ำลงกลายมาเป็อำนาจจักรวรรดิ กลุ่มนายทุน ยุทธภพ และอื่นๆที่มีอิทธิพลอีกมากมายขึ้นมาแทนที่
การเปลี่ยนแปลงครั้งมโหฬารนี้มีความเกี่ยวข้องกับ “ปิงไห่” ดินแดนลึกลับทางใต้สุดที่มีทะเลน้ำแข็งหนาสามจั้ง [1]หนาวเย็นผิดปกติผู้คนธรรมดาทั่วไปไม่สามารถข้ามผ่านเข้าไปได้
สิบปีที่แล้วภายในระยะเวลาเพียงหนึ่งคืนจู่ๆ ทั่วทั้งปิงไห่ก็เต็มไปด้วยพิษร้ายแรงสามฉื่อ [2]ที่ไม่มีทางรักษาได้และก็เป็คืนนั้นเองที่ผู้ฝึกฝนพลังลมปราณทั้งหมดแห่งดินแดนเสวียนคงสูญเสียพลังปราณที่แท้จริงไปจนหมดสิ้นศิลปะการต่อสู้ของดินแดนเสวียนคงตกต่ำลงในชั่วพริบตา ไม่มีผู้ใดรับรู้ว่าเป็เพราะสาเหตุใดหลังจากคืนนั้นปิงไห่จึงกลายเป็สถานที่ต้องห้ามที่น่าหวาดกลัวของผู้คนในดินแดนเสวียนคงข่าวลือนี้ถูกเผยแพร่ไปทั่วสารทิศจนไม่มีผู้ใดกล้าเข้าไปใกล้และไม่มีผู้ใดกล้าที่จะสืบหาสาเหตุ
ปิงไห่นี่ไม่ใช่สถานที่ที่นางฝันถึงหรอกหรือ?
กูเฟยเยี่ยนเอ่ยออกมาอย่างตื่นเต้น“เช่นนั้นดินแดนเสวียนคงอยู่ทางด้านเหนือของปิงไห่แล้วทางด้านทิศใต้เล่าเป็ดินแดนอะไร? ใช่แดน์ปิงไห่หรือไม่?”
“นั่นเป็อีกดินแดนหนึ่งมีนามว่า"อวิ๋นคง"แดน์ปิงไห่…ครอบครัวข้าไม่เคยได้ยินนามนี้มาก่อนเลย” ใบหน้าของขันทีเกิดความอยากรู้อยากเห็น“แพทย์หญิง เหตุใดจึงถามหาเื่พวกนี้กัน? ปิงไห่นั่นมีความผิดปกติเป็อย่างมากได้ยินมาว่าเป็ดินแดนต้องคำสาป พวกเราอย่าพูดถึงเื่นี้เลย”
กูเฟยเยี่ยนไม่ได้ถามต่อนางเกิดความรู้สึกสังหรณ์ภายในใจว่าปิงไห่กับแดน์ปิงไห่อาจมีส่วนเกี่ยวข้องกันนางต้องหาโอกาสไปศึกษาทำความเข้าใจถึงสถานที่นั้นอย่างลึกซึ้งเสียแล้ว
นึกไม่ถึงเลยว่าท่านอาจารย์อาภรณ์ขาวจะกล้าขุดหลุมแกล้งนางถึงเพียงนี้รอให้นางเที่ยวเล่นในดินแดนเสวียนคงจนพอใจแล้วนางจะต้องกลับไปหาเขาเพื่อคิดบัญชีแน่!
เช้าของวันรุ่งขึ้นกูเฟยเยี่ยนเริ่มออกเดินทางกลับสู่เมือง
นางคิดว่าเื่ที่เกิดขึ้นส่วนใหญ่คงไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับนางแล้วบังเอิญในขณะที่นางผ่านสถานที่ที่ถูกลอบสังหารเมื่อคืนกลับพบเจอกับท่านรองแม่ทัพตระกูลเฉิงกับคนของศาลต้าหลี่เข้าพอดีพวกเขากำลังล้อมรอบมุงดูสถานที่เกิดเหตุ ขุนนางผู้ชันสูตรศพกำลังตรวจสอบศพ
ท่านรองแม่ทัพเรียกกูเฟยเยี่ยนไปเพื่อถามข้อมูลกูเฟยเยี่ยนไม่ได้คิดอะไรมากนักนางวางแผนไว้ว่าหากเขาถามอะไรนางก็จะตอบเพียงไม่ทราบทว่าเมื่อนางกวาดสายตามองกลับพบว่าเหล่านักฆ่าที่พวกนางพบเมื่อคืนหายตัวไปแล้ว
คนล่ะ?
ไม่ใช่ ศพล่ะ?
กูเฟยเยี่ยนเอ่ยถามอย่างรีบร้อน“ท่านรองแม่ทัพเ้าคะ นะ…นักฆ่าผู้นั้นจับได้หรือไม่?”
รองแม่ทัพตอบกลับอย่างจริงจังว่า“ในตอนที่ข้าพาคนมาถึงก็เห็นเพียงแต่ร่างศพพวกนี้ นักฆ่าคงหลบหนีไปแล้วาแบนร่างศพพวกนี้ล้วนตายโดยดาบเล่มเดียวกัน ฝีมือของนักฆ่าผู้นี้ไม่ธรรมดา แพทย์หญิงกู ท่านเคราะห์ดีที่หลบหนีออกมาได้ ไม่ง่ายเลยจริงๆ !”
ใจของกูเฟยเยี่ยนเต้นแรงตึกตักทั่วทั้งร่างล้วนรู้สึกไม่ดี!
ความสามารถในการต้านพิษของนักฆ่าผู้นั้นอยู่เหนือฟ้าเชียวหรือ?เห็นได้ชัดว่าสลบไม่ได้สติไปแล้วหรือว่าเขาไม่ได้ถูกพิษจนตาย?
คนจากศาลต้าหลี่สอบถามกูเฟยเยี่ยนถึงลักษณะรูปลักษณ์ของนักฆ่าผู้นั้นกูเฟยเยี่ยนแทบอยากจะวาดรูปเหมือนที่นางเห็นในสถานที่เกิดเหตุให้กับพวกเขาแต่ว่านางยังคงอดทนอย่างมีสติ นางแสร้งทำเป็หวนคิดถึง สิ่งที่พูดออกมาได้ล้วนพูดออกมาจนหมด
กูเฟยเยี่ยนไม่รู้ว่า“นักฆ่า” ผู้นั้น ณ เวลานี้ได้ยืนอยู่บนต้นไม้บริเวณใกล้ๆใบหน้าเ็าราวกับน้ำแข็ง สายตาจ้องมองไปที่นางจาก้า…
————————————————
เชิงอรรถ
[1] มาตราวัดในสมัยโบราณของจีน1 จั้ง ประมาณ 3.33เมตร
[2] มาตราวัดในสมัยโบราณของจีน1 ฉื่อ เท่ากับ 10นิ้ว
10K
