นิยายแห่งรักพันผูกที่ผูกพันธ์ พ่อลูก-ผูก-พัน-รัก เขียนโดย สลักกานต์
ตอนที่๑๖
นนเลือกปฏิเสธแทนเพื่อนรัก
พี่เจเข้าใจและยังขอให้นนกับซีเก็บเื่นี้เป็ความลับ เพราะพี่เจเองก็ไม่กล้าบอกใครด้วยซ้ำว่า.. มีน้าชายทำอาชีพนี้
แต่.. เพราะความโกรธที่บังตาซี หรือเพราะความเกลียดที่ครอบงำจิตใจซีหรือกรรมบันดาล หรืออะไรก็สุดที่จะรู้ได้ ที่ทำให้ซีตัดสินใจตรงข้ามกับที่นนพูด
หลังจากที่ซีแยกตัวจากนนกับพี่เจแล้วซีหาไลน์พี่เจจากกลุ่มเพื่อนนักเรียนที่ซ้อมเชียร์หลีดเดอร์ด้วยกัน แล้ว.. ก็แอบไลน์ไปสอบถามพี่เจนิดหน่อย
พี่เจยินดีช่วยเหลือทุกอย่างแต่เื่นี้ต้องเป็ความลับระหว่างสองคนเท่านั้น ใครจะมารู้เป็คนที่สามไม่ได้แม้แต่นน แล้วซีก็นัดแนะกับพี่เจเป็ที่เรียบร้อย
พี่เจขับรถมารับซีที่สวนสาธารณะข้างๆหอพักซีตามที่นัดหมายไว้
พอซีขึ้นไปนั่งในรถของพี่เจ .. ความตื่นเต้นนานาก็ประดังประเดเข้ามา .. ซีตื่นเต้นจนรู้สึกได้คิดว่า .. หัวใจเขาน่าจะออกมาเต้นนอกหน้าอก .. เหงื่อเม็ดโตๆ ผุดขึ้นที่ใบหน้า
พี่เจชวนคุยเื่น่นเื่นี่สักครู่อาการเ่าั้ก็ไม่ได้คลายลง พี่เจสังเกตอาการซี แล้วจึงตัดสินใจถามขึ้น “เคยเอาหญิงหรือเอาผู้ชายหรือยัง?”
“ยังครับพี่” ซีตอบเสียงสั่น
“ยังซิงอยู่เหรอเนียะ” พี่เจยิ้ม .. ในใจเขากระหยิ่มยิ้มย่องกว่าใบหน้าเสียอีก
“แหม!!! พี่เจ ผมเพิ่งขึ้นม.๔ มาไม่เท่าไหร่เอง จะให้ไปอะไรกับใครล่ะพี่” ซีแก้ตัว
“ซิงแบบนี้ หน้าตาแบบนี้ ได้ราคาดีนะ เดี๋ยวพี่ไลน์บอกน้าสองน้าพี่ก่อน” ว่าแล้วพี่เจก็ใช้จังหวะที่รถติดไฟแดง ไลน์บอกน้าชายของเขา
สักครู่น้าสองก็ไลน์ตอบกลับมา
“น้าสองให้พี่พาซีไปที่บ้านเขา น้าสองจะสอนซี จะทดสอบซีเอง แต่แค่รอบทดสอบวันนี้พี่ก็เรียกเงินให้ซีด้วยนะ น้าสองยินดีจ่ายให้ซีห้าพัน แต่ซีก็ต้องเต็มที่กับน้าเค้านะ อย่าขัดขืนอะไร”
“เอ่อ.. ต้องทำกันวันนี้เลยเหรอครับ” ซีเริ่มกล้าๆ กลัวๆ
“ใช่ อย่าคิดมากไปเลย ปกติเวลาทดสอบกันวันแรกแบบนี้ ไม่มีใครได้เงินนะ บางคนต้องเสียเงินเป็ค่าทดสอบด้วย แต่ซีได้ตั้งห้าพันนะ” พี่เจพูดเรียบๆ ราวกับเป็เื่ปกติชีวิต เพื่อไม่ให้ซีตื่นเต้นไปกว่านี้
“ผม.. ผมไม่ยอมให้เค้าเอาผมนะ” ซีตัดสินใจตั้งข้อแม้ สักข้อก็ยังดี
“น้าสองคงให้ซีเอาเค้ามากกว่า ว่าแต่.. ทำเป็เหรอ” พี่เจเเกล้งพูดเล่น เพื่อให้บรรยากาศผ่อนคลาย
“พี่เจ ถึงผมไม่เคย แต่ผมก็ดูมาเยอะนะพี่ ไม่น่ายากอะไร”
พี่เจยิ้มอย่างสมหวัง ก็ตอนที่ไลน์บอกน้าชายเขาก็บอกไปว่า เขาจะขอแจมด้วย น้าชายก็ยินดี
พอไปถึงบ้านน้าสองซึ่งเป็บ้านหรูหลังหนึ่งเลยทีเดียว พี่เจลงไปเปิดประตูรั้วเอง แล้วกลับมาขึ้นรถ เพื่อขับรถเข้าบ้าน ซึ่งซีอาสาลงไปปิดประตูรั้วบ้านให้
จากนั้น.. พี่เจก็พาซีเข้าไปในตัวบ้าน
น้าสองยืนรอต้อนรับอยู่ในชุดคลุมอาบน้ำที่มัดเอวหลวมๆพอจะเผยให้เห็นแผ่นอกขาว มีกล้ามเนื้อพอเห็นเป็ร่องอก น้าสองหน้าตาปานกลางและดูแมนพอสมควร แต่สายตาที่เขามองซีนี่สิ ทำให้ซีขนลุกวาบไปทั้งแผ่นหลัง
ซียิ้มให้น้าสองอย่างกล้าๆ กลัวๆ
พี่เจไหว้น้าสอง ซีไหว้ตาม
น้าสองพูดเล่นอย่างเป็กันเองแล้วชวนให้ทั้งสองนั่งที่โซฟา
“วันนี้น้าอยู่บ้านพอดี เลยให้เจพาน้องมาที่นี่ดีกว่าไปที่ร้าน เพราะถ้าไปที่ร้านนะต้องแก้ผ้าถ่ายรูป ต้องปั่นให้แข็ง ต้องวัดขนาด ต้องอะไรๆ อีกหลายอย่าง มาที่นี่น่ะดีแล้ว ไม่เปลืองตัวด้วย” พูดจบน้าสองก็เอื้อมมือมาััหน้าท้องซีเธอรู้สึกถึงซิกแพคแน่นๆ ลีนๆ อยู่ใต้เสื้อยืดนั่น
ซีสะดุ้ง ถอยตัวหนีมือน้าสอง
“แน่นดีจัง น้าชอบ”
“ใจเย็นครับน้าสอง น้องเค้าชื่อ ‘ซี’ ครับ ยังซิงอยู่นะครับ” พี่เจบอกซ้ำอีกครั้ง
น้าสองมองหน้าซี แต่บอกเจว่า “หน้าตาดีมากนะเจ” แล้วน้าสองหันไปสบตาเจแว่บหนึ่ง
ใบหน้าพี่เจที่ซีไว้ใจปรากฏรอยยิ้มแปลกไ
น้าสองมองหน้าซี “ถอดเสื้อให้น้าดูหุ่นหน่อยนะ”
ซีมองหน้าพี่เจ
พี่เจพยักหน้าให้
ซีจึงถอดเสื้อยืดที่เขาใส่มาออก
ทั้งน้าสองและพี่เจมองลำตัวซีอย่างไม่เกรงใจ ก็ใครจะไปคิดว่าเด็ก ม.๔อย่างซีจะมีรูปร่างลีนๆ ลงตัวได้พอดิบพอดีขนาดนี้ ความลีนทำให้เห็นมัดกล้ามเล็กๆ ทุกสัดส่วนได้ชัดเจน ผิวพรรณเนียนไร้รอยาแ จึงดูนวลตาไปทั้งตัว แม้ว่าซีจะไม่ใช่คนผิวขาว แต่ก็เป็ผิวสีน้ำผึ้งที่นวลเนียนจนน้าสองและพี่เจอยากัั
“ผิวซีสวยมาก” พี่เจออกปากชม พร้อมกับใช้ฝ่ามือลูบไล้ที่ต้นแขนของซี
ซีรู้สึกแปลกๆกับรสััจากมือพี่เจ จึงหันไปมองมือพี่เจที่ลูบไล้แขนตัวเอง
พี่เจยิ้มให้อย่างเป็มิตรหากเเววตานั่น ก็ลุกวาวไม่ต่างจากน้าสองเท่าใดนัก
ด้วยความเย็นของแอร์คอนดิชั่น ทำให้ซีขนลุกซู่ไปทั้งตัว หน้าอกซีเริ่มเกร็งเพราะความเย็น หัวนมสีน้ำตาลอ่อนขนาดชวนให้ดูดดื่มจึงตั้งชันขึ้น
.. น่าเลียเหลือเกิน ..น้าสองคิดและมองเรือนร่างซีอยู่ครู่หนึ่ง จึงบอกซีว่า “เอาล่ะ!! ทีนี้ซีก็ถอดกาเกงออกนะ” พูดจบ.. ปรารถนาที่จะเห็นเรือนร่างผู้ชายยาม..ไร้อาภรณ์ปกปิดร่างกาย ..ก็ลุกโชนขึ้นในแววตาน้าสอง
ซีรู้สึกหวาดหวั่นกับสายตาทั้งคู่ไม่น้อยเขาปลดประดุมที่เป้ากางเกง ทีละเม็ด ทีละเม็ด .. นี่! .. นี่เรามาทำอะไรที่นี่? .. เรากำลังจะแก้ผ้า.. กำลังจะขายตัวยังงั้นเหรอ? .. คำถามเหล่านี้ผุดขึ้นมาให้หัวของซี..
เป้าซีที่ตุงอยู่ตรงหน้าน้าสองคงทำให้จิตใจเธอแตกกระเจิง ประกอบกับความเชื่องช้าที่ซีค่อยๆแกะกระดุมเป้ากางเกง คงไม่ทันใจน้าสอง น้าสองจึงดึงกางเกงของซีลง ความฟิดของกางเกงเลยพาเอาบ๊อกเซอร์ของซีหลุดลงมาด้วย
ซียืนตัวเปลือยเปล่าอยู่ตรงหน้าน้าสอง
น้าสองมองแก่นกายของซีที่อยู่ตรงหน้าและกลืนน้ำลายด้วยแรงปรารถนา แม้มันจะยังไม่ชูชัน แต่มันก็ทำให้น้าสองหื่นกระหายได้ในทันทีที่เห็น
ซีรีบดึงบ๊อกเซอร์และกางเกงยีนส์ขึ้นมาสวมใส่ทันที
“ซี ทำอะไรน่ะ” พี่เจถามอย่าง งง งง
ซีใส่เสื้อ แล้วรีบเดินออกมาตรงนั้น
“เดียวสิ เดี๋ยว” น้าสองะโตามหลังมา
“ซีกลับมาก่อน” พี่เจะโเรียก
ซีวิ่งออกมาจากตัวบ้านเขาเปิดประตูรั้ว แล้วรีบวิ่งออกไป ปล่อยให้สองน้าหลานเสียดายที่ไม่ได้ตามที่วาดหวังไว้
ซีวิ่ง วิ่ง วิ่ง วิ่ง วิ่งไปเรื่อยๆ...
เขารู้สึกแย่มากที่ต้องเปลือยกายต่อหน้าผู้คนอย่างนั้น.. นี่เขาคิดอะไรนี่!! .. ทำไมถึงกล้าตัดสินใจทำอะไรแบบนี้ได้..
ซีวิ่งจนถึงหน้าถนนใหญ่ เขายังวิ่งต่อไป วิ่ง วิ่ง วิ่งไปจนถึงป้ายรถเมล์ ซีหยุดอย่างเหนื่อยหอบอยู่ที่นั่นพอเริ่มได้คิด.. ซีอยากจะตีอกชกหัวตัวเองที่สิ้นคิดแบบนี้ แต่ที่ป้ายรถเมล์คนเยอะมากเกินไป ซีจึงไม่กล้าทำอย่างที่อยากทำ นอกจากยืนเหนื่อยหอบอยู่ตรงนั้น
ซีพยายามตั้งสติอีกครั้ง.. คำพูดโก้เพื่อนรักดังขึ้นมาในความคิดเขา ..
... มึงเลือกที่จะคบแต่ความชั่ว แล้วทิ้งความดีที่อยู่รอบตัวมึง ...
นี่เราเป็แบบที่โก้พูดจริงเหรอ? ซีถามตัวเอง แล้วเมื่อครู่ .. เราทำชั่วหรือเปล่า?.. ก็ไม่ชั่วนี่ .. ไม่ชั่วเหรอ? .. แต่เราก็ตอบไม่ได้ว่าดีงามนี่นา..
แต่ที่แน่ๆ .. เรารู้สึกอาย ..มันน่าอับอายมาก .. ที่ต้องทำแบบนั้นต่อหน้าคนอื่น
ซีอยากคุยกับโก้ อยากให้มันด่าอยากให้มันพูดอะไรให้ฟังอีก จะได้มีสติกว่าที่ผ่านมา ซีอยากโทรคุยกับโก้เขาจึงหยิบมือถือออกมา ปรากฏว่ามีไลน์ของแซนเข้ามาในเครื่องเมื่อไม่นานมานี้ ซีเปิดอ่าน
.. “พ่อกับพ่อชลเก็บของและจัดห้องให้ซีแล้วนะ ซีลองมาอยู่ก่อน แล้ว.. ซีจะเอาอะไรเพิ่มเติม เราก็ไปซื้อด้วยกัน” ..
ซีเริ่มคิดหลังจากอ่านข้อความจบ ..อาแซนไม่จำเป็ต้องทำแบบนี้ก็ได้ .. อาแซนเลือกจะไม่สนใจเราก็ได้ .. แต่เขาไม่ ..เขาเลือกที่จะรัก .. จะช่วยเหลือเรา
ข้อความต่อมาของอาแซนเด้งขึ้น ..“เย็นวันศุกร์นี้ย้ายเข้ามาเลยนะ จัดของแล้วนอนคิดนอนจินตนาการสักคืน รุ่งขึ้นค่อยออกไปซื้อเฟอร์นิเจอร์เข้าห้องด้วยกันทุกอย่างจะได้ลงตัว” ..
เค้าคิด .. เค้าวางแผนให้เราดี๊ดี ..แล้วทำไมเราต้องเกลียดเขาด้วย .. ทั้งที่เค้าดีกับเราเหลือเกิน .. แค่ลุงปลาบอก ..มันมีผลกับเราขนาดนี้เลยเหรอ? .. ซีก็หาคำตอบให้ตัวเองไม่ได้
ไลน์พี่เจเด้งเข้ามาในเครื่อง .. “ซี ซีอยู่ไหน เดี๋ยวพี่ไปรับ” ..
.. “ผมกำลังกลับบ้านครับ” ..
.. “เมื่อครู่เป็ไร อยู่ๆ ก็วิ่งออกมาอย่างนั้น” ..
.. “ผมทำใจยอมรับตัวเองไม่ได้ครับ แค่นี้นะครับพี่เจ ขอบคุณมาก” .. ซีเลือกจบการพูดคุย แม้พี่เจจะทักชวนคุยส่งสติ๊กเกอร์ ซีก็เลือกที่จะไม่ดู ไม่ตอบ!!
ซีกลับถึงห้อง เขาล้มตัวลงนอนที่เตียงสายตาจ้องไปที่เพดานห้อง ราวกับว่า.. มีคำตอบที่ดีอยู่ที่นั่น ..
หรือเพราะเรารักแต่อะไรที่ทำร้ายชีวิตเราอย่างที่โก้มันว่า เราถึงได้เลือกแต่อะไรที่ไม่ดีกับตัวเอง ถ้าเมื่อครู่ซียอมให้มันเกิดขึ้น มันจะเป็ตราบาปในใจซีไปตลอดชีวิตแน่ๆ
แล้ว.. ถ้าเราจะรักอะไรที่ดีดีล่ะ!! ถ้าเราจะเลือกแต่อะไรที่ดีดีให้กับตัวเองล่ะ ..ต้องทำไง? ..
.. ทำใจยอมรับอาแซนเป็พ่อ ..คำตอบแรกว่าบขึ้นมาในความคิด ..
.. อย่าคิดเองเออเอง .. อย่าคิดลบ ..คำพูดที่โก้เตือนสติ ดังขึ้นมาในความคิดซีเช่นกัน ถึงตอนนี้ ซีรู้แล้วว่าโก้เป็เพื่อนที่ดีขนาดไหน พรุ่งนี้ต้องเคลียร์กับโก้ให้ได้ เราต้องได้โก้กลับมาเป็เพื่อนที่ดีของเรา
และพรุ่งนี้ต้องคุยกับชีทให้รู้เื่ ไม่ว่ามันจะออกมาทางไหน ก็ขอให้ได้คุยได้บอกความรู้สึกในใจ แล้วผลจะเป็แบบไหน ก็ช่าง!!
แต่.. ต้องทำไงบ้างล่ะ.. ต้องพูดว่าอะไรดี..ต้องยิ้มแบบไหน.. ต้องใช้น้ำเสียงอย่างไร.. ซีคิดไปสารพัด แต่ก็หาคำตอบอะไรไม่ได้
ซึจึงหยุดคิด ช่างมัน!!
ไม่ต้องทำไง ไม่ต้องยิ้มแบบไหน ไม่ต้องใช้น้ำเสียงอย่างไร
เอาแค่ความจริงใจ ความตั้งใจจริงกับความดีไป ไปเอาชนะทุกอย่าง ถ้ามันจะแพ้เพราะความจริงกับความดีก็ให้มันรู้ไป
พอคิดได้แบบนั้น ซีก็รู้สึกโล่งสบาย ..
รุ่งเช้า.. ซีมารอชีทที่เดิม เขามารอั้แ่ก่อนเวลาปกตินิดหน่อย แต่..รอจนเลยเวลาไปสักพัก ก็ไม่มีวี่แววว่ารถพ่อชลหรืออาแซนจะเลี้ยวเข้ามาส่งชีท ซีเริ่มกระสับกระส่าย หรือชีทจะมาเช้ามากอย่างวันที่เขามีเื่กับพี่คอม
ซีหยิบมือถือขึ้นมา เขาน่าจะไลน์ไปหาอาแซน ใช่สิ.. ไลน์ไปหาพ่อชลดีกว่า
มีไลน์เด้งเข้ามาพอดี ซีเปิดดู เป็ไลน์ของอาแซน .. “วันนี้ชีทไม่ไปเรียนนะ เพิ่งนึกได้ว่าซีอาจจะมารอ ขอโทษนะที่บอกช้า” ..
ซีอ่านข้อความนั้นทวนไปมาสองสามรอบ.. เค้าไม่ได้ผิดอะไรเลย .. กลับขอโทษ .. คนผิดต่อเค้าคือเราตะหาก ..ยังไม่คิดจะขอโทษเลย .. เค้าคิดอะไร .. ทำไมถึงทำอย่างนี้ได้ ..
นนเดินมากับพี่เจ ทั้งสองจึงเห็นซียืนก้มหน้าอ่านอะไรสักอย่างในมือถืออยู่ นนเดินเข้าไปหา “รอชีทเหรอ?”
“เค้าเพิ่งไลน์มาบอกว่าวันนี้ไม่มาเรียน” พูดจบซีหันไปดูว่าใครอยู่ข้างนน พอซีเห็นเป็พี่เจ แค่ซีเห็นแววตาพี่เจที่มองซีมาอย่างแสนปกติ ซีก็ออกอาการประหม่า เลิ่กลั่ก
จนนนแปลกใจ “เป็ไรอะซี เป็ไร”
“ปล่ะ เปล่า!! กูไปเข้าห้องน้ำก่อนนะ” ซีรีบวิ่งไปห้องน้ำเอาน้ำล้างหน้าเรียกสติตัวเอง ..
นี่!! .. นี่เราเป็อะไรนี่!! แค่เห็นหน้าพี่เจ แค่นั้น!!
ทำไมมันกลัว .. มันกังวล ..มันประหม่าไปได้ขนาดนี้ .. เราไม่ได้ทำอะไรผิดนี่ .. ไม่ได้อะไรกะเขาซะหน่อย ..ทำไม? .. ทำไมถึงเป็แบบนี้?
หลังจากที่สงบอารมณ์ได้พอประมาณแล้วซีก็เดินมาที่ห้องเรียนแล้วนั่งลงที่เดิมที่เขาเคยนั่งข้างๆ โก้
“มึงไปนั่งกะไอ้เนิร์ดนั่นนะ กูจะให้ไอ้นนมานั่งกับกู” โก้บอกด้วยน้ำเสียงที่ห่างเหิน
“โก้ กูอยากคุยกะมึง กูอยากเป็เพื่อนมึงเหมือนเดิม”
โก้หันมามองหน้าซี อย่างเรียบเฉย
“ถ้าไม่มีเพื่อนแบบมึงคอยเตือนกู คอยด่ากูคอยว่ากู กูคงเลว คงเหี้ยไปกว่านี้ กูไม่เคยมีเพื่อนแบบมึงกูเลยไม่รู้ว่าต้องพูดกับมึงยังไง กูอาจจะพูดหรือทำอะไรให้มึงรู้สึกแย่ แต่กูไม่เคยโกรธหรือเกลียดมึงเลย มึงเป็เพื่อนที่ดีที่สุดของกูนะโก้”
ตลอดเวลาที่ซีพูด โก้ยืนฟังนิ่ง.. ไร้ความรู้สึก.. จนซีพูดจบโก้หันไปมองหน้าซี “พูดพอยัง?”
ซีมองหน้าเพื่อน “โก้ กูไม่รู้ว่าต้องพูดยังไง มึงถึงยอมกลับมาเป็เพื่อนกูเหมือนเดิม ชีวิตกูมันย่ำแย่มาตั้งหลายอย่างมึงก็รู้ แต่ที่กูยังไม่แย่จนฉิบหายมากไปกว่านี้เพราะมีมึงเตือนสติกูนะ เพราะคำพูดมึงนะ โก้ ..ไอ้เพื่อนรัก”
.. ไอ้เพื่อนรัก ..ซีพูดคำนี้ออกมาจากก้นบึ้งความรู้สึก
โก้ดึงซีมากอดโดยไม่พูดอะไรสักคำ
ครูเปิ้ลยืนดูและฟังอยู่สักครู่หนึ่งก็ปรบมือให้ เพื่อนๆที่เหลือก็ปรบมือตาม
มิตรภาพที่งดงามของสองคนกลับมาอีกครั้ง
“เอาล่ะ ทุกคนกลับไปนั่งเรียนได้แล้ว” ครูเปิ้ลบอกทุกคน
“มึงสองคนก็นั่งด้วยกันเหมือนเดิมนะ” นนบอกซีกับโก้ พร้อมกับเช็ดน้ำตาที่แสนปิติ แล้วนนก็เดินไปนั่งที่เดิมของตน
ซีกับโก้เดินไปนั่งข้างๆกันเหมือนเดิม
“ครูเชื่อว่า.. วันนี้ทุกคนเห็นแล้วว่า.. ความเป็เพื่อนมันยิ่งใหญ่ในความรู้สึกขนาดไหน.. เพื่อนอภัยให้เพื่อนได้เสมอ.. แต่เพื่อนที่เข้ามาขอให้อีกฝ่ายอภัยให้.. ก็ต้องสำนึกในใจจริงๆ นะ .. ว่าตนได้ทำผิดหรือได้ล่วงเกินอะไรเพื่อนไปบ้าง แล้วจะไม่ทำอีก” ครูเปิ้ลถือโอกาสเอาเื่ที่เห็นตรงหน้ามาโฮมรูมนักเรียน
พอถึง่เวลาพัก โก้จึงพาซีไปคุยกับเล็ก “เล็ก ชีทเป็ไรมากหรือเปล่า” โก้ถามเล็ก “ซีเพื่อนเรามันคิดมากไปถึงไหนแล้วก็ไม่รู้เนียะ”
“เราก็ไม่รู้นะ ชีทบอกแค่ไม่สบายนิดหน่อย เลยขอนอนพัก ให้เราลาครูให้ เค้าบอกมาแค่นั้น”
“เราไปหาชีทที่ที่พักชีทดีกว่า” ซีพูดขึ้น
“มากไปเพื่อน” โก้เบรค “ถ้าจะหนักอย่างที่มึงคิดล่วงหน้า พ่อกับอาเค้าก็พาไปโรงพยาบาลแล้วล่ะ มึงไปหาก็เสียเที่ยวเปล่า”
ทุกคนเห็นด้วยกับคำพูดของโก้ ซีเลยได้แต่นิ่ง
ไลน์แซนเด้งเข้ามาให้มือถือซี ซีเปิดดู
.. “ผมไปรับซีเย็นนี้นะ ซีจะได้ไปจัดของเข้าห้อง ลองนอนสักคืน แล้วอยากได้อะไรเพิ่ม พรุ่งนี้ค่อยไปหาซื้อกัน อยากชวนเพื่อนมาด้วยก็ได้นะ”..
.. “เอ่อ.. ชีทเป็อะไรมากมั้ยครับ” .. ซีตัดสินใจถามไป
.. “มีไข้ แล้วก็นอนหลับไปแล้ว คงไม่น่าห่วง ถ้าคืนนี้ไข้ไม่ลด คงต้องไปหาหมอ ซีมาคืนนี้แหละ จะได้ช่วยกันดูชีทด้วย” ..
.. “ครับ” ..
.. “ผมไปรับหลังเลิกเรียนนะ” ..
.. “ครับ” ..
ซีอ่านไลน์ทั้งหมดให้เพื่อนฟัง นนขอตามไปด้วย แต่เล็กห้ามนนไว้ บอกว่านนควรไปวันหลังจะได้คุยกับอาแซนเื่เข้าสู่วงการบันเทิง วันนี้ควรให้พ่อลูกเค้าเจอกัน นนหน้าสลดลง แต่ก็ยิ้มรับในสิ่งที่เพื่อนแนะนำ
“ดูความเหี้ยมึงเมื่อก่อนสิซี มึงทำซะจนอาแซนไม่กล้าเรียกตัวเองว่าพ่อเลย” โก้พูดขึ้น
ซีก้มหน้ายอมรับ
“มึงนี่นะ จะ ‘ครับพ่อ’ ซะหน่อยก็ไม่ได้ เค้าดีกะมึงขนาดนี้แล้ว ยังจะอคติอะไรอีก”
“กูจะพยายามโก้ กูรู้ว่าเค้าดีกับกูมาก ก็ต้องทำใจเรียกเค้าว่าพ่อให้ได้” ซีตอบเพื่อนรัก
พอซีกับโก้และนนจะแยกตัวจากเล็กไป เล็กแอบดึงตัวซีเอาไว้ ซีเลยบอกให้สองคนนั้นล่วงหน้าไปก่อน
“มีอะไรเหรอเล็ก”
“เล็กว่าเล็กรู้นะ ว่าทำไมซีจึงอคติกับอาแซนมากมายขนาดนั้น”
“บอกเรานะเล็ก บอกเรา” ซีกระตุ้นเล็กด้วยความอยากรู้
“ซีหึงพ่อตัวเองไง”
คำพูดของเล็กทำซีหน้าชา
จบตอน๑๖
6K
