ดวงใจมือสอง (โดยพุธระกา)

 ตอนที่ 58 นายหญิงโรเวล

ฟ้ารดายิ้มหวานส่งให้กับสามี"จริงหรือคะพี่ธี พี่ธีจะพาฟ้าไปช้อปปิ้งจริงๆ เหรอคะ"

"ครับ"

"ขอบคุณมากๆ นะคะ ห้ฟ้าหน่อยนะคะ"เธอออดอ้อนสามีอย่างน่ารัก

"ครับตามใจฟ้าเลยครับ"ธีรวัฒน์พูดกับภรรยาด้วยรอยยิ้มๆ เขาไม่เสียดายแค่เงินไม่กี่ล้าน มันคุ้มหากว่าเงินแค่ไม่กี่ล้านสามารถยื้อระยะเวลาการแต่งงานของเขาออกไปได้เขายอมจ่าย 

ไม่นานทั้งสองก็ได้มาอยู่ที่ห้างสรรพสินค้าสุดหรู 

ฟ้ารดาเดินเกาะแขนสามีไม่ห่างด้วยความหึงหวง เธอมองไปรอบๆ ก็เจอแต่ผู้หญิงมากหน้าหลายตาทอดสะพานมาให้สามีของเธอ มันทำให้เธอเกิดรู้สึกไม่สบอารมณ์

"พี่ธีคะแล้วเราจะไปลองชุดแต่งงานวันไหนกันดีคะ" เธอถามสามีเพื่อที่จะให้ผู้หญิงพวกนั้นได้รู้ว่าผู้ชายคนนี้กำลังจะแต่งงาน

"พี่ว่าเอาไว้วันที่เราว่างจริงๆ ก็ได้จ้ะ วันนี้มีเวลาน้อยพี่ไม่อยากจะไปไหนทั้งนั้น พี่อยากจะอยู่กับฟ้า"

ฟ้ารดายิ้มหวานให้กับสามีด้วยความดีใจที่สามียังคงรักยังคงหลงเธอเหมือนเดิม 

เขาพูดกับภรรยาแต่สายตากลับมองดูไปรอบๆ เพื่อแจกจ่ายสายตาให้กับหญิงสาวที่พยายามส่งสายตาทอดสะพานมาส่งมาให้ กับเขามีเหรอที่ผู้ชายเฟรนลี่อย่างเขาจะปฏิเสธ บางคนก็เป็นคนที่เคยๆ กันอยู่แล้ว เขาจึงไม่จำเป็นที่จะต้องทำความรู้จักใหม่แค่มองตาก็รู้กันดี 

"พี่ธีคะฟ้าเหนื่อยแล้วค่ะเรากลับไปดินเนอร์ที่บ้านกันนะคะ" เอาจริงๆ เธอเกลียดสายตาผู้หญิงพวกนี้ ที่จ้องมองอยากจะได้สามีของเธอ

"ได้ครับ"เขาส่งยิ้มให้กับภรรยาสาวอย่างอ่อนโยนแต่พอภรรยาเดินนำออกไป เขาจึงถือโอกาสหันมาส่งยิ้มให้กับคู่ขาที่ส่งสัญญาณให้กันและกันอย่างรู้งาน 

นิรารู้สึกตัวตื่นขึ้นมาก็มีความรู้สึกว่าตัวเองไม่ได้อยู่ที่บ้านหรือที่ทำงานของคนรักหมาดๆ แต่ว่าที่นี่ที่ไหนเธอมองไปรอบๆ น่าจะเป็นบนเครื่องบิน? ใช้บนเครื่องบิน? บนเครื่องบินแน่?ๆ เธอลุกพรวดขึ้นนั่งด้วยความตกใจ 

"บนเครื่องบินจริงๆ ด้วย นี้เธอจะไปไหนแล้วพี่เซกิกับพี่เจมส์ไปไหน?แล้วนี่เรา อยู่บนเครื่องบินของใคร" มีแต่คำถามที่ผุดขึ้นมาในหัวอีกมากมาย 

เธอลุกขึ้นยืนเอามือน้อยกุมท้องแล้วค่อยๆ ก้าวไปที่ประตูที่ปิดอยู่ มือน้อยๆ ค่อยๆ ดันประตูเปิดออกก็เจอเข้ากับผู้ชายตัวโตที่กำลังนั่งก้มหน้างุดปั่นงานในแล็ปท็อปโดยมีคนสนิทของเขา และของเธอนั่งอยู่ใกล้ๆ และห่างไปอีกไม่ไกลก็มีสองสาวหุ่นสะบึมที่นั่งมองพ่อเสือหน้ามึนของเธออยู่ตาละห้อยแทบจะกลืนลงท้อง นิรามองสองสาวที่มองพ่อเสือหน้ามึนของเธออย่างหมั่นไส้

เสียงปิดประตูดังปัง! เรียกทุกสายตามองมาที่เธอเป็นตาเดียวกัน  

 เซกิ/ เจมส์/ เจสัน /คาล/ "คุณนิ" 

"ที่รัก!"ไทเกอร์เรียกคนรักด้วยความเป็นห่วง ดูจากการเดินของคนตัวเล็กแสดงว่าเธอยังคงปวดท้องอยู่ (ออกมาทำไมครับทำไมไม่นอนพักเยอะๆ)เขาถามคนรักด้วยน้ำเสียงที่นุ่มทุ้ม

(...) 

"เซกิ เจ้านายคุณจะระเบิดเครื่องหรือเปล่าครับ"คาลหันมาถามบอดี้การ์ดของว่าที่นายหญิง 

"ไม่แน่ 80% เตรียมตัวให้ดีเถอะ"

"ขู่กันใช่ไหมวะ" 

"เปล่าพูดจริงๆ" 

เจสัน/คาล กลืนน้ำลายลงคอดังเอื้อก

!"ล้อเล่นใช่ไหมอย่ามาขู่" เซกิถึงหัวเราะให้กับท่าทาง ของทั้งสอง

ไทเกอร์มองดูคนรักด้วยสายตาหวาดๆ

 (เอ่อคือคุณเสือต้องกลับอิตาลีด่วนแต่ที่รักไม่สบายคุณเสือก็เลยพาที่รักไปอิตาลีด้วยครับ แต่ๆ คุณเสือบอกที่รักแล้วนะแต่ที่รักหลับ) ไทเกอร์พูดเสียงอ่อย 

คนตัวเล็กไม่พูดอะไร ไม่ใช่ว่าเธอโกรธผู้ชายตรงหน้าเธอก็แค่ตกใจที่อยู่ๆ ก็ตื่นขึ้นมา กลางอากาศแบบนี้ 

(ที่รักครับ) เขาเรียกคนรักเสียงอ่อย

 (อย่าโกรธคุณเสือนะครับ)ไม่พูดเปล่าเขาเดินเข้ามา กอดคนรักแบบกล้าๆ กลัวๆ  

"หนูนิไม่ได้โกรธหนูนิแค่ตกใจ" 

ไทเกอร์แอบถอนหายใจแรงๆ ด้วยความโล่งใจ 

ไม่ต่างจากคนสนิททั้งสองที่แทบจะกลั้นหายใจ' 

"ตายๆ ไอ้คาล กูลุ้นแทบตาย"   

ฮ่า ฮ่า ฮ่า

เซกิกับเจมส์ หัวเราะคนทั้งสอง

"คุณนิเธอเป็นคนมีเหตุผลแต่ถ้าเป็นคุณแอลป่านนี้ ได้ระเบิดเครื่องทิ้งตายยกลำไปแล้ว "

"โอ๊ะ! ทำไมเจ้านายของพวกนายถึงได้ ดุกันจังวะ"

เซกิ/เจมส์ ได้แต่ยิ้มน้อยๆ ส่งให้คนทั้งสอง 

แอร์สาวสวยทั้งสองมองนิราอย่างไม่พอใจที่ได้เข้าใกล้เจ้านายของพวกเธอ ปกติเครื่องบินส่วนตัวลำนี้ไม่เคยมีผู้คนไหนได้ขึ้นมานอกจากพวกเธอทั้งสอง แล้วผู้หญิงคนนี้มีอภิสิทธิ์อะไรจึงได้ขึ้นมาอยู่บนเครื่องบินลำนี้ได้ หรือว่าจะเป็นผู้หญิงที่เจ้านายของพวกเธอหิ้วมา แอร์สาวทั้งสองมองดูผู้หญิงของเจ้านายอย่างดูถูกและอิจฉา 

"คุณเสือหนูนิปวดท้อง "เธอบอกกับคนรักพร้อมเอามือกุมท้องน้อยๆ เอาไว้ ใบหน้าซีดเซียวด้วยความปวด 

ไทเกอร์ก้มลงช้อนอุ้มคนตัวเล็กขึ้นแนบอกอย่างถนุถนอมแล้วเดินเข้าห้องส่วนตัวไปทันที

นิราเอาใบหน้าซุกอกแกร่งของคนรักหาความอบอุ่น ถึงเธอจะเคยมีสามี แต่เขาก็ไม่เคยที่จะมาให้ความสนใจไยดีเธอ ผิดกับผู้ชายคนนี้คนที่พึ่งเจอกันได้ไม่นานแต่เขากลับใส่ใจในทุกๆ อย่างที่เป็นเธอ ใบหน้าหวานซบหน้ากับอกแกร่งด้วยรอยยิ้มแห่งความสุข 

ไทเกอร์มองคนที่ซุกหน้าอยู่กับอกของเขาด้วยความสงสาร

 "เจ็บมากไหมครับ" เธอพยักหน้าหงึกหงึก แทนคำพูดเขาค่อยๆ วางคนตัวเล็กลงบนเตียงนุ่มอย่างนุ่มนวล แล้วตัวเองก็นั่งลงข้างๆ คนตัวเล็ก เขายื่นมือหน้าไปแตะหน้าผากสวยเบาๆ เพื่อดูว่าไข้ลดหรือยังแต่เขาก็ต้องขมวดคิ้วเข้มด้วยความหนักใจ 

"ยังตัวร้อนอยู่เลย"เขาพูดด้วยสีหน้าไม่ค่อยดีเท่าไหร่นักเพราะเป็นห่วงอาการของคนตัวเล็ก เขาเอื้อมมือหนาไปลูบที่หน้าท้องแบนราบเบาๆ เขาคิดว่า ฝ่ามือร้อนๆ ของตัวเองอาจจะช่วยคนตัวเล็กได้ไม่มากก็น้อย เขาคลึงฝ่ามือร้อนบนท้องน้อยๆ ของคนตัวเล็กเบาๆ จนคนตัวเล็กของเขาได้ผล็อยหลับไปอีกรอบ  

แล้วจึงนำพาตัวเองขึ้นไปนอนกกกอดร่างเล็กๆ เอาไว้ด้วยอ้อมกอดที่อบอุ่นของตัวเอง ส่วนฝ่ามือร้อนๆ ก็ยังคงทำหน้าที่แทนถุงน้ำร้อนได้เป็นอย่างดี ที่ตอนนี้คงจะหาไม่ได้บนเครื่องบินลำนี้

   ณ สนามบินประเทศอิตาลี 

เครื่องบินส่วนตัวของทายาทเพียงคนเดียวของมาเฟียตระกูลโรเวล ก็ได้ Landing แลนดิ้ง(ลงจอด) ที่สนามบินอิตาลี 

เจสัน ที่ได้รับหน้าที่เข้ามาเรียกเจ้านายที่ห้องส่วนตัว ก็ต้องหยุดชะงักเมื่อเห็นว่าเจ้านายของเขากำลังนอนหลับสนิทกกกอดคนรักเอาไว้แน่นอย่างหวงแหน จนเขาไม่คิดว่าจะได้เห็นภาพแบบนี้ เพราะเจ้านายของเขาไม่เคยนอนกอดใครหรือผู้หญิงคนไหน เขาเป็นคนสรรหาผู้หญิงเหล่านั้นมาสนองอารมณ์เปลี่ยวให้กับเจ้านายอยู่บ่อยๆ เขารู้ดี

เจสันตัดสินใจอยู่ครู่หนึ่งจึงเดินเข้าไปสะกิดผู้เป็นนายเบาๆ เพื่อเป็นการปลุก

 "เจ้านายครับเครื่องบิน ลงจอดแล้วครับ" 

ไทเกอร์ลืมตาขึ้นมองคนสนิทอยู่ชั่วครู่ แล้วลากสายตากลับมาหาคนในอ้อมกอด เขาเอามือหนาลูบไล้ไปตามวงหน้าสวย เพื่อเช็กว่าคนตัวเล็กยังตัวร้อนอยู่หรือเปล่า 

"อะไรวะ วันหนึ่งกับคืนหนึ่งตัวก็ยังไม่หายร้อนเลย" เขาบ่นกับลูกน้องคนสนิท 

"คุณนิยังไม่ดีขึ้นเหรอครับนาย" 

"อืม ยังเลย เจ นายโทรไปตามหมอประจำตระกูลมารอที่คฤหาสน์นะบอกว่า มาให้ไว้"

"ครับนาย"พูดจบเจสันก็เดินมาเปิดประตูรอผู้เป็นนาย 

ไทเกอร์ก้มลงช้อนอุ้มคนตัวเล็กขึ้นแนบอกแล้วเดินนำคนสนิทออกมาจากมาจากห้องรับรอง

มาเฟียหนุ่มอุ้มคนตัวเล็กเดินผ่านแอร์สาวทั้งสอง และพนักงานบนเครื่อง ที่ยืนก้มหัวให้เขาอยู่อย่างนอบน้อมเขาเดินผ่านบุคคลเหล่านั้นอย่างไม่สนใจมองใคร เขาสนใจแค่ร่างเล็กๆ ที่ยังหลับซุกซบอยู่กับอกกว้างของเขาอยู่ในตอนนี้

เรกับ มาคัส และลูกน้องอีกนับสิบที่มารอรับผู้เป็นนายเหนือหัว ยืนตะลึงมองเจ้านายที่เดินลงมาจากเครื่องโดยในวงแขนมีร่างเล็กๆ ซบอยู่แนบอกของเจ้านายหนุ่ม

"เร มาคัสเรียกเพื่อนที่ยืนอยู่ข้างๆ นายอุ้มใครมาวะ"

"ฉันก็อยู่กับนายแล้วจะรู้ไหม หรือจะเป็นผู้หญิงของนาย"

"ผู้หญิงแบบไหนล่ะ เจ้านายถึงต้องอุ้มด้วยตัวเอง ฮึ! เร"

"นั่นสิหรือว่าจะเป็นนายหญิงวะมาคัส?" ทั้งสองมองหน้ากันอย่างไม่อยากจะเชื่อ 

มาคัส/เร "นายหญิง!"

ไทเกอร์เดินมาถึงรถก็วางคนตัวเล็กลงบนเบาะรถนุ่มๆ อย่างถนุถนอม โดยมีสายตาของลูกน้องนับสิบที่จ้องมองอย่างกับเป็นสิ่งมหัศจรรย์ของโลก เจ้านายของพวกเขาอ่อนโยนเป็นด้วย เหรอวะ นี่คือความคิดของลูกน้องทั้งหมดที่ได้เห็นภาพของเจ้านายปฏิบัติกับหญิงสาวหน้าหวานตัวเล็กที่หลับตาพริ้มอยู่ 

"เจสันตามหมอหรือยัง?"เขาถามลูกน้องคนสนิท 

"ตามแล้วครับ"

"หืม!กลับบ้านกัน"จบคำสั่งของผู้เป็นนายรถทั้งสิบคันจึงค่อยๆ เคลื่อนออกจากสนามบิน โดยมีมาเฟียหนุ่มนั่งอยู่ใน (รถโรลส์รอยซ์คันหรู) โดยบนตักแกร่งมีร่างเล็กนอนหลับซบอิงอกกว้างอยู่ไม่ห่าง เขาเอามือลูบไล้เรือนผมนุ่มสลวยเบาๆ อย่างเต็มรัก แล้วก้มลงกระซิบข้างหูเล็กเบาๆ

 "จะถึงบ้านเราแล้วนะครับคนดี"

????????????