สวัสดีครับก่อนอื่นผมขอแนะนำตัวก่อน ผม พัตเตอร์ ภัทรพล วงศ์สวัสดิ์ดา อายุ28ปี เป็หมอสัตวแพทย์ ที่บ้านมีฐานะดีพอสมควร ธุรกิจที่บ้านทำ บริษัทนำเข้ารถยนต์ โดยพี่ชาย คัตเตอร์ อายุ36ปี แต่หล่อจนสาวติดตรึมแต่ไม่ยอมแต่งงานซักที ตอนนี้เป็ผู้บริหารแทนคุณพ่อ ส่วนสองคนผัวเมียคุณพ่อคุณแม่พากันเที่ยวรอบโลกในฐานะปล่อยมือให้ลูกบริหารก็ถึงเวลาพักผ่อน ถึงผมไม่ได้บริหารงานกับพี่ชายเพราะไม่ชอบ แต่ผมก็มีหุ้นที่นัทน แค่รอเงินปันผลทุกเดือนก็มีกินสบายๆแล้ว
ตอนนี้ผมลาออกจากโรงพยาบาลสัตว์เพื่อมาเปิดคลีนิคเป็ของตัวเองแล้ว ซึ่งยังหาทำเลดีๆเปิดคลีนิคไม่ได้เลย แต่ผมไม่อยากทำงานไปแล้วมาวุ่นวายหาไปด้วย ชีวิตก็ไม่ได้เดือดร้อนอะไรขนาดนั้น เลยลาออกมาทำคลีนิคตัวเองอย่างเต็มตัวเลยดีกว่า
“มี๊ครับบบบ” อ่ะ ผมลืมบอกไป ว่าผมมีลูกแล้ว1คน ชื่อน้องซัมเมอร์ อายุ4ขวบ เข้าโรงเรียนอนุบาลแล้ว ผมเป็ผู้ชายท้องได้ ซึ่งในยุคนี้เป็เื่ปกติ แต่จะมีแค่1ในร้อย แล้วใครจะไปรู้ละว่าผมคือ1ในนั้น แต่ก็ไม่ได้เสียใจอะไรเพราะลูกชายผมน่ารักขนาดนี้
“ว่าไงครับ หิวหรือยังครับพรุ่งนี้วันจันทร์ต้องไปโรงเรียนแล้วนะครับ”
“เมอร์ยังไม่หิวข้าวเลยครับแต่เมอร์หิวไอศกรีมได้ไหมครับ” ผมขำในความน่ารักในความต่อลองถึงแม้หน้าตายังไม่ได้ผมมาเลยยกเว้นตากับปากแต่โดยรวมแล้วเหมือนพ่อเขาหมด ซึ่งพ่อเขา...อืมชั่งเถอะครับ
“อืมงั้นไปอาบน้ำก่อนไหมครับแล้วมี๊จะพาไปทานไอศกรีมที่ห้าง มี๊จะออกไปธุระเื่เช่าคลีนิคด้วย”
“ได้ครับ มี๊เตรียมชุดไว้ให้หน่อยนะครับ เมอร์จะไปอาบน้ำ” ถึงซัมเมอร์จะอายุแค่4ขวบแต่อาบน้ำเองได้แล้ว เพราะผมสอนลูกมาแบบต้องดูแลตัวเอง แต่ก็ไม่ใช่ปล่อยละเลย ซัมเมอร์อาบน้ำเองมาได้1เดือนแล้ววันไหนที่ต้องสระผม ผมจะเป็คนอาบให้ หรือบ้างวันที่เ้าตัวเขาอ้อนก็ตามใจเขาหน่อย
ก่อนหน้านี้ผมได้เห็นประกาศให้เช่าทาวน์โฮมในเน็ต ซึ่งรูปตึก ทำเลที่ตั้งถูกใจผมมาก เพราะเป็แหล่งธุรกิจ ที่ตั้งก็ไม่ไกลจากโรงเรียนของซัมเมอร์มาก เลยทำการติดต่อไปเพื่อขอซื้อ แต่เ้าของไม่ยอม สะดวกแต่ให่เช่า วันนี้ผมเลยนัดขอดูสถานที่จริงไว้บ่าย4โมง
“เมอร์อาบน้ำเสร็จแล้วครับ มี๊ไปอาบน้ำเถอะเมอร์แต่งตัวเองได้”ผมยิ้มให้กับความเป็ผู้ใหญ่เกินเด็กของลูกชายตัวเอง
“ครับๆๆ คนเก่ง”
“ซัมเมอร์ครับทานข้าวก่อนค่อยทานไอศกรีมนะครับ”
“เมอร์ทานข้าวเช้าแล้ว เมอร์ไม่หิวข้าว เมอร์หิวไอศกรีม”เด็กดื้อพูดไปทำหน้าใสซื่ิอไปหวังให้เขาเห็นใจ
“ถ้าไม่ทานข้าวก็อดไอศกรีมนะครับเพราะนี้เที่ยงครึ่งแล้วต้องทานข้าวเที่ยงก่อน”
“ก็ได้ครับ”ถึงแม้ซัมเมอร์จะชอบต่อลองหรือมีคำพูดมาอธิบายเพื่อสิ่งที่ตัวเอง้าแต่เมื่อผมจริงจังซัมเมอร์จะว่านอนสอนง่ายเสมอ
@ร้านอาหาร
“ไหนว่าไม่หิวข้าวไงครับ”ผมถามลูกชายตัวแสบเพราะพออาหารมาเ้าตัวก็ทานไม่คุยกับเขาเลย
“เมอร์อยากกินไอศกรีมแล้ว เมอร์เห็นร้านนั้นน่ากินมาก”ผมหัวเราะขำตัวแสบแล้วสายตาก็ไปเจอผู้ชายคนหนึ่งที่เดินเข้ามาพร้อมกับผู้หญิงคนหนึ่ง และผู้ชายอีก2คน จะไม่สะดุดอะไรถ้าผู้ชายคนนั้นไม่หน้าตาเหมือนซัมเมอร์ ที่เรียกว่าแทบจะถอดพิมพ์กันมาเลยยกเว้นซะแต่ ตากับปากที่เหมือนผม และอาจเพราะผมมองเขานานเกินไป เขาเลยรู้สึกตัวได้ว่าถูกจ้องมอง เลยหันมาสบตาผม ผมหันกลับก้มหน้าแทบไม่ทัน
“มี๊ครับ เมอร์อิ่มแล้ว”
“ครับ งั้นเราไปกันเลย”
หลังจากเรียกพนักงานเก็บเงินเรียบร้อย ระหว่างเดินออกจากร้านก็ผ่านโต๊ะที่ผู้ชายคนนั้นนั่งอยู่ ผมจูงมือซัมเมอร์ออกไป แล้วสายตาผมกับเขาก็ได้มองกันอีกครั้ง แล้วเขาก็ขมวดคิ้ว ผมจึงรีบเดินพาซัมเมอร์ออกจากร้านให้ไวที่สุด
หลังจากพาซัมเมอร์ไปกินไอศกรีมแล้วก็ขับรถเพื่อไปดูตึกที่จะทำการเช่า มีชายหน้าตาไม่ได้มีอายุมากประมาณ30กว่าๆ พาเดินชม ตึกมีลักษณะ3ชั้น มีดาดฟ้า ชั้น3 มี2ห้องนอนห้องน้ำในตัว ชั้น2 มีห้องครัว ห้องโถงใหญ่ มีห้องเล็กๆเป็ห้องหนังสือ แล้วก็ห้องน้ำ ชั้นล่างสุดเป็ห้องกว้างๆ มีห้องแยกไม่ใหญ่มาก1ห้อง แล้วก็ห้องน้ำ ด้านหน้ามีที่จอดรอดรถได้3คัน จากที่ผมดูส่วนตัวชอบมากแค่ตบแต่งทาสีอีกนิดหน่อยก็ย้ายเข้ามาได้เลย เหมือนเ้าของตึกจะดูแลเป็อย่างดี สภาพตึกถึงไม่โทรมเลย
“คุณธันวาไม่ขายให้ผมจริงๆหรอครับ”ผมถามคนที่พาเดินดูตึก ยิ้มให้
“มะ.. ไม่ ได้ขายจริงๆครับ”คุณธันวาตอบพร้อมเกาท้ายทอยอย่าง เกร็งๆ
“เสียดายผมชอบมากเลย งั้นทำสัญญากันวันไหนดีครับ”
“เดี๋ยวผมนัดเ้านายผมให้แล้วแจ้งให้คุณพัตเตอร์ทราบนะครับ”
“ซัมเมอร์ชอบไหมครับ”ผมหันไปถามลูกชาย
“ชอบครับเมอร์ชอบ”
“ลูกชายหรอครับ”คุณธันวาหันมาถามผม
“ครับ หล่อเหมือนผมใช่ไหมละครับ”ผมตอบกลับไปพร้อมกับหัวเราะ
“ครับ หล่อครับ555 แต่ถ้าเหมือนคุณพัตเตอร์น่าจะสวยมากกว่า แต่หน้าคุ้นๆยังไงไม่รู้”ประโยคหลังๆเหมือนพูดออกมาเบา พัตเตอร์ฟังไม่ถนัดแต่ก็ไม่ได้ถามออกไป
หลังจากแยกย้ายกับคุณธันวาแล้วก็ขับรถกลับคอนโด ส่วนตัวแสบที่นั่งเบาะข้างๆหน่ะหรอ หลับไปั้แ่ออกจากตึกนั่นไม่ถึง5นาที คงจะเพลียไหนจะเดินห้าง นั่งรถ แถมไปเดินดูตึกด้วยกันอีก
601
