ยอดชายาหัตถาโลหิต [แปลจบแล้ว]

        เดิมทีหานโม่นั้นต้องการทำตัวเย็นชาต่อเด็กชายให้ได้มากที่สุดแต่เมื่อได้เห็นดวงตากลมโตราวกับกวางของหานเสี่ยวมู่ที่ค่อยๆถูกปกคลุมไปด้วยม่านน้ำตา ทำให้หัวใจของหานโม่อ่อนยวบลงทันที

        ด้วยตัวนางเองก็ไม่ได้รู้สึกต่อต้านอะไรเด็กชายตั้งแต่แรก ก่อนหน้านี้ตอนที่นางยังไม่รู้แน่ชัดว่าหานเสี่ยวมู่นั้นเป็นบุตรชายของหานเทียนนางจึงปฏิบัติตัวต่อเขาอย่างดีไม่มีอคติ

        หานโม่เป็นคนที่มีเหตุผลมากผู้หนึ่ง ตอนนี้ภายในใจของนางมีคำตอบอยู่แล้ว เพราะความเกลียดชังของคนรุ่นก่อนนั้นไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกับคนรุ่นหลังเลย หานเสี่ยวมู่ยังไร้เดียงสามากนัก แต่สิ่งที่นางคิดนี้ไม่ได้หมายความว่าคนอื่นๆในตระกูลหานจะคิดเหมือนกัน

        เช่นเดียวกับจินซื่อในวันนี้ ไม่ว่าอย่างไรหากคนในตระกูลหานคนใดมาเห็นว่าหานโม่กับหานเสี่ยวมู่อยู่ด้วยกันทุกคนจะต้องคิดว่าหานโม่กำลังลงมือทำร้ายหานเสี่ยวมู่อยู่อย่างแน่นอน

        หานโม่ไม่ได้กลัวที่จะต้องเผชิญหน้ากับคนตระกูลหาน แต่หานโม่ไม่อยากเอาตัวเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับปัญหานักดังนั้นเมื่อนางกลับมาคิดดีๆ แม้ว่าหานเสี่ยวมู่จะน่ารักขนาดไหน นางก็ไม่อาจทำตัวใกล้ชิดเหมือนเมื่อตอนบ่ายได้

        แต่เมื่อเห็นดวงตาที่น่าสงสารของหานเสี่ยวมู่หานโม่ก็รู้สึกว่าหัวใจที่แข็งกระด้างของนางกำลังถูกหลอมละลายอย่างช้าๆ

        เหตุใดเด็กคนนี้ถึงได้น่ารักขนาดนี้กัน?

        หานโม่มีชีวิตผ่านมาสองชาติแล้ว ยังไม่อาจทนต่อสิ่งมีชีวิตที่น่ารักนุ่มนิ่มอย่างเด็กๆได้ เมื่อเทียบกับการเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับพวกภูติผีปีศาจพวกนั้นแล้วนางชอบที่จะยุ่งเกี่ยวกับกับเด็กๆ ที่มีจิตใจบริสุทธิ์มากกว่า

        ดวงตาที่เคยเย็นชาของหานโม่ค่อยๆ สลายไป หลังจากที่ภูเขาน้ำแข็งละลายลงความอบอุ่นแห่งฤดูใบไม้ผลิที่อ่อนโยนก็ค่อยๆ หวนคืนกลับมาสู่ดวงตาของหานโม่อีกครั้ง

        “เจ้านี่นะ!” หานโม่ถอนหายใจออกมาเบาๆด้วยหมดหนทางที่จะจัดการกับเด็กคนนี้แล้ว นิ้วเรียวยื่นออกมาจิ้มลงไปที่หน้าผากของหานเสี่ยวมู่เบาๆ

        การสัมผัสครั้งนี้ไม่ได้มีความเจ็บเลย หานเสี่ยวมู่จับนิ้วของหานโม่ไว้พลางยิ้มระรื่นจากที่ร้องไห้ก็เปลี่ยนมาเป็นยิ้มแย้ม "ท่านป้าเล็กไม่โกรธเสี่ยวมู่แล้วหรือขอรับ?"

        หานโม่ส่ายหัว "ความจริงแล้วข้าไม่ได้โกรธ"

        ดวงตากลมโตของหานเสี่ยวมู่กะพริบปริบๆ เขาสงสัยว่าหากท่านป้าเล็กไม่โกรธแล้วล่ะก็เหตุใดก่อนหน้านี้ถึงได้มีท่าทีเมินเฉยกันเล่า แต่ตอนนี้ท่านป้าเล็กของเขากลับมาอ่อนโยนเหมือนตอนบ่ายแล้วเขาจึงไม่อยากทำให้ท่านป้าเล็กไม่มีความสุขอีก

        เมื่อมองไปที่ใบหน้ายิ้มแย้มของหานเสี่ยวมู่หานโม่ก็หยิบเอาของว่างของโตวโตวออกมาจากแหวนโค่งเจียน แน่นอนว่าในครั้งนี้หานโม่ได้เอ่ยขอความยินยอมจากโตวโตวเรียบร้อยแล้ว

        เมื่อตอนบ่ายเป็นเพราะหานเสี่ยวมู่กินของว่างของโตวโตวไปหลายชิ้น มันจึงโกรธมากแต่ในเวลานี้เจ้านกตัวนี้กลับใจกว้างมาก จะร้ายจะดีอย่างไรเสียมันก็เป็นสัตว์เทพ ดังนั้นจะไม่แย่งขนมกับเด็กแน่นอน

        ในขณะที่หานโม่หยิบของว่างออกมาก็เหลือบมองโตวโตวไปด้วย เห็นเพียงสายตาอ่อนโยนของโตวโตวที่กำลังมองหานเสี่ยวมู่อยู่เท่านั้น ท่าทางจะถูกสายตาของเด็กน้อยดึงดูดให้หลงใหลเข้าเสียแล้ว ซึ่งมันช่างน่าตลกอย่างช่วยไม่ได้

        คล้ายกับว่าทั้งคนและสัตว์เทพต่างก็พ่ายแพ้ให้กับความน่ารักเหมือนกันหมด

        หานเสี่ยวมู่ดูมีความสุขมากเมื่อได้เห็นขนม หลังจากรับของว่างมาจากท่านป้าเล็กของตัวเองแล้วเขาก็วิ่งขึ้นไปนั่งทานขนมบนเตียงทันที  โตวโตวบินไปเกาะอยู่บนไหล่ของหานโม่ ทั้งคู่มองหานเสี่ยวมู่ที่กำลังกินของว่างจนแก้มป่องราวกับหนูแฮมสเตอร์ด้วยสายตาอ่อนโยนโตวโตวพูดด้วยความเศร้าสร้อยว่า "คุณชายน้อยท่านนี้คงจะถูกขังอยู่แต่ในจวนตระกูลหาน ไม่มีโอกาสได้กินอะไรจากข้างนอกเลย เขาถึงได้หมกมุ่นกับมันอยู่ตลอดเวลา"

        หานโม่ค้นในความทรงจำของตัวเองอีกครั้ง แต่นางก็ไม่พบความทรงจำที่เกี่ยวข้องกับหานเสี่ยวมู่เลยแม้แต่น้อยฉะนั้นจึงยอมแพ้ไป

        ในความเป็นจริง ภายในใจของนางเห็นด้วยกับคำพูดของโตวโตวมาก

        เพราะหานเสี่ยวมู่อยู่ในฐานะหลานชายคนเดียวของตระกูลหาน ไม่เพียงแค่อู๋ซื่อที่มีศักดิ์เป็นท่านย่าเท่านั้น แม้แต่หานเฉินต้งที่เป็นผู้นำตระกูลต่างล้วนรักและเอ็นดูเขามากเช่นกัน

       บรรดาทายาทในตระกูลหาน ตอนนี้มีเพียงหานเทียนแค่คนเดียวเท่านั้นที่แต่งงานและมีลูกแล้วแม้ว่าจินซื่อจะไม่เหมาะกับตระกูลหานนัก ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใดนางถึงเลือกที่จะแต่งเข้าเป็นสะใภ้ พอแต่งเข้ามาได้ไม่นานนางก็ให้กำเนิดบุตรชาย สิ่งนี้ถือได้ว่าเป็นความสามารถของนางอย่างแท้จริง

        หานเสี่ยวมู่อยู่ในฐานะของหลานชายคนโต ในอนาคตหากหานเทียนขึ้นเป็นผู้นำตระกูลหานแล้วเขาก็จะกลายเป็นผู้สืบทอดอันดับหนึ่งของตระกูลและสถานะของเขาก็จะไม่ธรรมดาอีกต่อไปแน่นอนว่าตระกูลหานต้องเข้มงวดกับเขามากเป็นพิเศษ

        ไม่ต้องพูดถึงของกินนอกจวนตระกูลหาน คาดว่าแม้แต่จะออกไปข้างนอกก็แทบจะเป็นไปไม่ได้เลย

        ดวงตาของหานโม่จับจ้องไปที่หานเสี่ยวมู่ตัวน้อย ภายในใจของนางอดที่จะสงสารเขาไม่ได้

        เด็กตัวเล็กๆ เช่นนี้มีชีวิตราวกับถูกขังอยู่ในคุกมาตั้งแต่เด็ก แม้ว่าจะแต่งกายด้วยเสื้อผ้าหรูหราทุกวันแต่กลับต้องใช้ชีวิตอยู่แค่ในจวนและถูกรายล้อมไปด้วยความรักที่มาพร้อมความเจ็บปวดมากมายนับพัน นี่เป็นสิ่งที่เขาต้องการจริงๆ งั้นหรือ?

        เด็กในวัยนี้เป็นวัยที่ต้องเล่นสนุก แต่หานเสี่ยวมู่นั้นกลับรู้เดียงสาเกินเด็กวัยเดียวกัน เขาสามารถคิดได้และต้องรับรู้ว่าตัวเองต้องเสียสละไปมากน้อยเท่าไหร่เพื่อแลกสิ่งใดมา

        โตวโตวสัมผัสได้ถึงความไม่พอใจและความเห็นใจภายในจิตใจของหานโม่ มันได้แต่ถอนหายใจ "นายท่าน ขนมของข้าทั้งหมดยกให้เขาเลยขอรับสัตว์เทพเช่นข้ากินจนเบื่อแล้ว เอาไว้คราวหน้านายท่านค่อยซื้อให้ข้าใหม่ก็ได้ขอรับ"

        หานโม่นิ่งไปครู่หนึ่ง จากนั้นก็ไม่สามารถกลั้นยิ้มที่มุมปากไว้ได้อีกต่อไป

        ในขณะที่นางหยิบของว่างออกมาจากแหวนโค่งเจียน ก็เอ่ยกับโตวโตวไปด้วย "ไม่คิดเลยว่าเจ้าจะใจดีเช่นนี้"

        โตวโตวสยายปีกเล็กๆ ของมันออกอย่างเย่อหยิ่ง " โตวเย่ว์จะดีจะร้ายก็ยังเป็นสัตว์เทพที่ดีของท่านไม่ใช่หรือ? เคารพผู้อาวุโสเมตตาผู้เยาว์นั่นคือคุณธรรม!"

        หานโม่ "..."

        การเคารพผู้อาวุโสเมตตาผู้เยาว์อะไรนั่นกลายเป็นคุณธรรมของสัตว์เทพไปแล้วงั้นหรือ?

        เพื่อให้ในอนาคตหานโม่ยังเหลือของว่างสำหรับหานเสี่ยวมู่อีก นางจึงแบ่งขนมของโตวโตวออกเป็นถุงเล็กๆอีกหลายถุง ซึ่งถุงใบเล็กใบนั้นเมื่อดูจากภายนอกแล้วเหมือนจะมีขนาดเล็กมาก แต่ข้างในกลับมีเนื้อที่กว้างขวางมาก แต่เดิมหานโม่ตั้งใจทำขึ้นมาเพื่อใช้เก็บอาวุธ

        แต่มาในตอนนี้นางกลับนำเอาขนมทั้งหมดมาใส่แทนเพื่อเก็บเอาไว้ให้หานเสี่ยวมู่

        เมื่อเห็นว่าท้องฟ้านั้นล่วงเข้าเวลาดึกมากแล้ว หานโม่ไม่อาจให้หานเสี่ยวมู่อยู่ที่นี่ด้วยในคืนนี้ได้แต่จะปล่อยให้เขาเดินกลับเรือนตนเองไปตามลำพังก็ไม่อาจสบายใจได้ ดังนั้นนางจึงเสนอตัวไปส่งหานเสี่ยวมู่เอง

        หานเสี่ยวมู่มีความสุขมากหลังจากที่ทานของว่างไปมากมายแม้ว่าจะไม่อยากกลับแต่เขาก็รู้ว่าตัวเองไม่สามารถค้างคืนที่นี่ได้ จึงเอื้อมมือเล็กๆไปจับกับมือของหานโม่และเดินออกไปพร้อมกัน

        ในเวลานี้พวกบ่าวรับใช้ต่างก็ทยอยเข้านอนกันหมดแล้วแม้ว่าจะยังมีอีกหลายคนที่กำลังเฝ้ายามอยู่ แต่หากหานโม่ไม่ต้องการให้ผู้ใดพบเห็นบ่าวรับใช้เหล่านี้ก็ไม่สามารถเห็นได้เช่นกัน

        เมื่อพาหานเสี่ยวมู่ออกมาจากเรือนเหอเซียง หานโม่ก็พาเด็กน้อยหลบเลี่ยงสายตาบ่าวรับใช้ผ่านไปทางเรือนของฮูหยินสามจางซื่อเพียงไม่นานก็มาถึงเรือนของฮูหยินรองเว่ยซื่อ

        "ท่านป้าเล็กขอรับ หากข้ากินของว่างพวกนี้หมดแล้วท่านยังจะให้เสี่ยวมู่อีกหรือไม่ขอรับ?" หานเสี่ยวมู่อารมณ์ดีมากตลอดทางเขาคอยส่งเสียงพูดคุยเบาๆ กับหานโม่ไม่หยุด

        หานโม่สังเกตเห็นว่าแม้ตลอดทางเด็กชายจะพูดไม่หยุด แต่เสียงของเขาก็เบามากนางจึงรู้สึกโล่งใจไม่น้อย

        เด็กน้อยหานเสี่ยวมู่ ช่างเป็นเด็กฉลาดเฉลียวจนน่าวิตกจริงๆ

        "ได้สิ ตราบใดที่ท่านป้าเล็กของเจ้ายังอยู่ที่ตระกูลหาน เจ้าก็จะมีขนมกินแน่นอน" หานโม่พูดด้วยเสียงอันเบา

        นางก้มตัวลงเล็กน้อยพลางหันหน้าไปพูดกับหานเสี่ยวมู่ที่อยู่ด้านข้าง ในขณะที่กำลังจะยืดตัวกลับมา หางตาของนางกลับเห็นเงาดำร่างหนึ่งแวบผ่านเข้าไปในเรือนของฮูหยินรองเว่ยซื่อ