“ขออนุญาตครับ..”
เขาก้มหัวทำความเคารพเ้านายและหันเดินออกไป ฉันยืนนิ่งมองแผ่นหลังเปลือยที่มีผ้าคลุม่ล่างไว้ นอนอยู่บนเตียงไซส์คิงของเขา
“ต้องให้สั่งตลอดหรอ เธอถึงจะขยับตัว”
ฟังจากน้ำเสียง เขาดูอารมณ์เย็นลงจากเมื่อเช้าที่ไล่ฉันแล้ว
“คะ คือเมื่อเช้า .. มันยังเจ็บอยู่” ฉันตอบด้วยเสียงตะกุกตะกัก
“ฉันจะใช้ให้เธอนวด ไม่ใช่ให้ถ่างขา”
อึก!
ฉันเม้มปากสยบความกดดัน ขาแข็งด้วยเหตุกลัวชายตรงหน้า เขาตบที่เตียงเบาๆ ฉันเดินเข้าไปหาอย่างช้าๆ แล้วนั่งลงที่ปลายเตียง มองดูท่าทีจากร่างชายที่ยังนอนคว่ำหน้า
ฉันอึดอัดจนแทบจะอ้วกออกมาเป็เื หวั่นเกรงในอารมณ์ที่แปลกไปของเขา
“คะ คุณ้าให้นวดส่วนไหนคะ”
“หลัง”
ฉันเอื้อมมือสั่นๆ ไปนวดที่หลังบ่าให้เขา ไร้เสียงตำหนิหรือชมเชยในฝีมือ เขานอนหลับตาพริ้ม มีกลิ่นควันเทียนหอมๆ โชยอยู่ที่โต๊ะหัวเตียง
แผ่นหลังกว้างกำยำ ที่มีแต่รอยแผลจากหลากหลายอาวุธ ประหนึ่งผ่านามานับไม่ถ้วน ทั้งรอยยาวของมีด รอยถูกยิง รอยไฟไหม้ และอีกมากมายจนจินตนาการที่มาไม่ออก
แต่รอยที่น่ากลัวที่สุด คือรอยบนคอของเขา มันทั้งใหญ่และลากยาวจนเกือบจะถึงหลังคอ
‘เขารอดจากเหตุการณ์นั้นมาได้ยังไงนะ’
ขณะใช้ความคิดไปเรื่อยเปื่อย เขาหันตัวพลิกหงาย นัยต์ตาสีแดงจ้องมองฉันไร้คำพูด ฉันนั่งนิ่งเป็ก้อนหิน จิกเล็บในฝ่ามือ ข่มความกลัวเอาไว้
‘ต่อให้ฉันกำลังกลัวจนแทบจะกัดลิ้นตัวเอง แต่ดีกว่าต้องอยู่อย่างไร้จุดหมาย ฉันควรใช้โอกาสที่เขากำลังอารมณ์ดี .. ถามเขาไปตรงๆ’
“คือ.. ขอโทษนะคะ”
“...”
“ฉันอยากรู้ว่า ลุงกับป้าติดหนี้คุณอยู่เท่าไร”
“...”
“และฉันต้องชดใช้นานแค่ไหน ถึงจะเป็อิสระ”
“อิสระ?”
เขาเอ่ยทวนด้วยน้ำเสียงทุ้มเย็น ความรู้สึกเสียวสันหลังวาบ ใจหล่นไปอยู่ตาตุ่ม เหมือนตอนป้าเรียกไปหา พร้อมถือด้ามไม้กวาดไม่มีผิด
“....”
“ไม่มีใครก้าวขาเข้าถิ่นฉัน แล้วออกไปได้ง่ายๆ”
“คะ?!”
พรึ้บ
“อื้อ!”
เขาลุกด้วยความเร็วชนิดที่ฉันตั้งตัวไม่ทัน มือหยาบบีบกรามล่างฉันแน่นประหนึ่งจะให้มันแหลกคามือ ดวงตาสีแดงฉานของเขา สะท้อนเงาของฉันที่ทำหน้าอ้อนวอนขอชีวิตอย่างกลัวตายอยู่
“มีแต่ความตายเท่านั้น ที่จะทำให้เธอเป็อิสระ”
“.....”
“ถ้ายังอยากกินดี อยู่ดี อย่าพูดเื่นี้กับฉันอีก”
เขาเตือนเสียงเข้ม ลุกถอดชุดคลุมที่ใส่ปกปิดแค่่ล่าง เสาไฟฟ้าแข็งโด่ของเขาตั้งชี้หน้า ฉันน้ำตาคลอ เพราะรับรู้ถึงชะตากรรมถัดไป
“ฉันเปลี่ยนใจแล้ว พอปล่อยว่างแล้วปากอยู่ไม่สุข ก็มาอมของฉันแทน”
เขากระชากผมฉันและกดเข้าแนบกับลำใหญ่ น้ำตาแห่งความเจ็บช้ำถูกรีดโดยฝีมือชายแปลกหน้าคนนี้ซ้ำๆ ฉันจำใจต้องทำหน้าที่แสนน่ารังเกียจ เปิดปากลิ้มเลียลำส่วนล่างของเขา
“ดูดแรงกว่านี้ อาาา“ เสียงครางแสดงความพอใจ เขากดเข้าเกือบสุดลำ
“อื้ออ อ้อก แค้กๆๆ”
ฉันพยายามดันตัวออกจากส่วนหัวหยักที่ทิ่มลำคออย่างแรง เขาขืนมือไว้ กดเข้าลึกอีกครั้งเพื่อไม่ให้ลำของเขาหลุดจากโพลงปากของฉัน
“ทำงานให้เสร็จ จะใช้ปาก ใช้มือ หรือวิธีไหนก็เลือกเอา”
เขาปล่อยมือจากหัวฉัน หยิบบุหรี่มาสูบ ฉันจำใจต้องรีบทำหน้าที่ตัวเองให้เสร็จ ก้มลงผงกหัวในหว่างขาเขาอยู่พักใหญ่ เขาเริ่มกดหัวฉันอีกครั้ง เสียงครางดังในลำคอดั่งกำลังฮัมเพลงเบาๆ
“อาาาา เร็วขึ้นอีก”
ฉันเอามือช่วยสาวที่โคนแท่ง ใช้ปากดูดที่หัวเห็ดั์ เขาเกร็งสะโพกสวน ไม่นานลำก็กระตุก น้ำคาวพุ่งใส่ในโพลงปาก ฉันรีบถอดปากออก อมน้ำคาวเงยดูสีหน้าที่พอใจของเขา
“กลืนลงไป”
“ฮึก !!”
ฉันยอมทำตามอย่างว่าง่าย กลืนน้ำเมือกคาวๆ รสขมลงคอ พร้อมกับน้ำตาที่พรั่งพรูลงหน้าแก้ม เขายกยิ้มด้วยความสะใจแล้วนอนลง
“หมดหน้าที่แล้ว ไสหัวไปซะ…”
67
