หอัสงบ... รูบทรงแปดเหลียมสูงสามชันสูงที่สุดในหมู่บ้านหนิงหลง ตรงกลางหมู่บ้านคล้ายหอคอยมองความเคลือนไหวไดัรอบทิศทาง
แต่หอัไม่ใช่หอคอย กลับเป็ที่ทำงานของบ้านคุณธรรมหนิงหลง
ชั้นล่างเป็สำนักงานการค้า
ชั้นสองเป็ที่ทำงานของหนิงหวังฟาง
ชั้นสามเป็ที่เก็บเอกสาร
คนที่กล่าวมารวมอยู่ที่ชั้นสอง แม่ชีง้อไป้สองศิษย์อาจารย์ ยีนมองดูอย่างนิ่งสงบ
เห็นเ้าบ้านหนิง สั่นระริกเ็ปเสียใจ รับรู้การจากไปของบุตรี ยืนส่ายโงนเงน ตรงกลางห้อง มีหนิงอี้ทงคุกเข่าร่างสันระริกรำร้องว่า มันไม่ทราบว่าสตรีนางนั้นเป็น้องสาว
" ข้าฯไม่เชื้อ ตอนนางแนะนำตัว บอกเป็สาวใช้ มาส่งจดหมายให้เ้านาย ผู้ใดจะทราบได้ หากท่านไม่เชื้่อนี้คือจดหมายแนะนำตัว บิดาท่านดู "
มันเห็นบิดายืนนิ้งไม่ใหวติงมีแต่ใบหน้าที่บิดเบียวและประกายตาคล้ายดวงไฟจนร่างมันสั่นระริกด้วยความกลัว ปากยังอธิบาย
"ในเนื้อจดหมายเป็การขู่กลายๆให้ท่านพ่อไปพบนางคนนั้นไห้ได้ มิเช่นนั้นนางจะมาที่นี้.."
" เ้าเมือรู้ว่านางเป็ภรรยาเราเหตุใดไม่บอกเรา "
" พรุ่งนี้เป็วันสำศัญ หากท่านพ่อใจอ่อนรับนางกลับมา มีชาวยุทธมากมายที่รู้จักนาง จะชี้แจ้งอย่างไร บ้านสกุลหนิงจะรับได้หรือไม่ "
หนิงหวังได้ฟังคล้ายไฟกองใหญ่ ยังไม่ได้รับมอบอำนาจก็ไม่เห็นหัวมันแล้ว คว้าไม้ได้ก็ตีไปบนร่างบุตรชายไม่เลือกที่
"เดรัจฉาจ ! นี้เป้นเื่ของเรา เ้ายุ่งได้หรือ "
พลั่ว....ๆ....ๆ...ๆ เสียงร้องของหนิงอี้ทง โอดโอย ร่างกลิ่งไปกลิ้งมาปากยังไม่ยินยอม "นางต้องไม่ให้น้องสาวเรา ...ท่านพ่อ..นางต้องไม่ใช้ .."
เจียซื่อไท้เห็นมันถุกตีคว่ำหน้าแน่นนิ่งแทบเท้านาง บิดามันยังตามจะมาทุบตีอีก ใจเมตตาสงสารออกไปขวางไว้พร้อมกล่าวว่า
" พระพุทธองค์ทรงเมตตา มันเมือไม่เชื่อว่าคนตายเป็น้องสาว ควรรอพ่อบ้านที่ออกไปตรวจสอบดีหรือไม่ "
หนิงหวังฟางพาร่างผอมสูงเดินไปที่หน้าต่าง ยืนมองดวงจันทร์ เอ่ยเื่ราวในอดีต
" เมือยี่สิบปีก่อน บิดาข้าฯถุกของร้องให้นำกำลังไปช่วยปิดล้อมเขาสอยดาว
" ค่ายโจรสุนัขป่า ! "
เจียซื่อไท้ร้องเบาๆ มันพยักหน้ารับคำ กล่าว ต่อ
" เขาสอยดาวมีทางขึ้นสองทาง แต่ทางลงไม่น้อยกว่าสี่ ดั้งนั้นทางการต้องของกำลังอื่นมาช่วยกันปิดล้อม แม้วางแผมมาดีแต่ยามเข้าตีรังโจรกลับปิดล้อมไม่อยู่ โชคร้ายที่ช่องทางที่เราอุดไว้ถูโจมตีโดย นางโจรแมงป่องดำ เพียงอึดใจคนของข้าตายหมดสิ้น ส่วนข้าฯถูกจับได้"
มันหยุดนี่งคล้ายรำลึกถึงความหลัง ก่อนจะเล่าต่อ
" จนมาถึงรังโจรแห่งใหม่ ตัวประกันอย่างข้าฯ คงหมดประโยนช์ ดีที่นาง้าเราเป้นสามี ..ข้าฯมีทางเลือกหรือ ? "
" สามปี..สามปีเต็มๆ ที่ต้องมีมหาโจรเป้นภรรยา แถมมีลูกสาวตัวน้อยไว้เป็พยาน เฮ่อ..ข้าฯกลับเป็พ่อที่เลวกว่าสุนัข ! .....ข้าฯอยู่กับนางทำดีกับนางจนนางไว้ใจว่าข้าฯจะทิ่งทุกสิ่งเพือนาง นางพาออกมาในเมืองหลายครั้ง จนเจอกับคนรู้จัก แต่ข้าไม่กล้าหนี สามปีที่เป็สามีและบิดาความผูกพันย่อมมี แต่นางเป็สตรีที่ดุร้ายจริงๆ ปล้นฆ่าไปทั่ว เราไม่้าให้บุตรสาวเราถูกนางสร้างเป็อสูรร้ายคนที่สอง เราจึงเขียนแผนที่ทางเข้าออก และขุ่มกำลังต่างๆ ส่งให้บิดา "
มันถอนใจ นิ่งเงียบ
" อามิตพุทธ " เสียซือไท่ พนมมือ กล่าวว่า
" ที่แท้หนิงจึ้งจู่ คือสายในรังโจรคนนั้น วันนั้นอาตมาก็อยู่ที่นั้น ชาวยุทธสามร้อยกว่าคน หากไม่ได้ข้อมุลจากท่าน คงเหลือไม่เกินครึ่ง เสียด้ายนางรอดไปได้"
" เสียด้ายที่ข้าฯไม่สามารถพาบุตรสาวหนีมาได้..ย๊่สิบปีมานี้ข้าฯหวังว่าจะได้เจอนางอีกครั้ง..แต่ว่า นาง ..."
แม่ชีฟังแล้วต้องพนมมือสวดเบาๆ แม่ชีชรากล่าว่า
" เสียด้ายหาก ศิษย์น้อยของอาตมาไปเร็วกว่านี้นางอาจยังไม่ตาย "
" โชคดีที่ศิษย์ของท่านเป็ยอดฝีมือสามารถจัดการมันทั้งสามได้.หากแม่นางน้อยเป็อะไรขึ้นมาข้าฯคงรับไม่ไหว จริงๆ "
" อามิตพุทธ ..มิใช้นาง คนทั้งสามเป็คุณชายมู่สังหารต่างหาก "
" มู่เซียนที่เป็สหายของบุตรชายคนเล็กข้าฯ หรือ ? "
" ถูกแล้ว "
เสียซื่อไท้เล่าเื่ที่นางได้ฟังมา ฝนเบาบางผ่านเลย จันทร์ดวงใหญ่หลุดออกจากเมฆ ล่วงเลยถึงใกล้ยามสอง !
ร่างที่เปียกแชะของเกาหลินถูกยกมาวางไว้กลางห้อง หนิงหว้งฟางมองใบหน้าที่ขาวซีด มองไฝสีแดงใต้หางคิ้ว ความหวังที่เรือนรางพลันแตกสลาย ขาหมดแรงทรุดตัวลงปิดหน้า ร่ำไห้จนร่างสั่นสะท้านไม่หยุด ในห้องไร้คนอืน นอกจากสองพ่อลูก ก็มีแต่แม่ชีสองคน !
เสียซือไท้ เห็นมันเศร้าโศกใจแทบสลาย ส่งเสียงครอกๆ สะท้านเฮื้อกฟุบร่างบนซากศพคล้ายสลบไปแล้ว สงสารมันจนยกมือสวดอีกครา เท้าก้าวเข้าหาก้มลงประคองมันลุกขึ้น พร้อมกล่าวว่า
"ประสกหนิง เข้มแขง.."
กล่าว่าถึงตอนนี้นางรู้สึกเจ็บจุกที่ท้องน้อย ก้มลงเห็นเป็มีดสันแทงคาที่ท้อง
พลัน ! นางตวาดก้อง พลิกฝ่ามือพาดไปที่อกหนิงหัวฟาง
".เดรัจฉานเ้า ! "
โครม !
ร่างผอมบางของมันลอยถอยหลังชนเสาใหญ่ รูดตกลงมา
จิงซือไท้ยังไม่หายงงงัน ที่เห็นเ้าป้านหนิงทำร้ายอาจารย์ เพียงขยับตัว ร่างที่ฟุบอยู่ตรงหน้า พลันดีดตัวเข้าหา หมัดซ้ายชกเข้าท้อง มือขวาประกบสองนิ้วแทงใส่ ร่างนางพริบตาเดียวทิ่มแทงไปสิบเจ็ดจุดทั่วร่าง แม่ชีสาวร่างกายสุดที่จะควบคลุม ล้มลงแทบเท้ามัน
" วิชาสกัดจุด ! " นางร้องอย่างแตกตืน วิชาสกัดจุดที่หายสาบสูญมาหลายร้อยปี
หนิงอี้ทงที่หน้าตาเปรอะไปด้วยเืยิ้มเล็กน้อย มองดูแม่ชีสาวสายตาแวววาวตื่นเต้น คล้ายได้ของเล่นใหม่ยื่นมือลูบคล่ำทรวงอกของนางชี บีบคลึงจนนางร้องออกมา
"เราอยากรู้เสมอว่า เวลาเรากระหน่ำแทงสตรีหัวโล้นที่สวยสะคราญ..ท่านจะร้องครางดังสตรีทั่วไปหรือว่า พรมมือสวดมนต์ "
นางถึงหวาดกลัวจนขนลุกเกลียว ! มือหยาบใหญ่บีบคลึ่งถึงโคกเนื้อของนาง
"เื่แบบนี้เ้าควบคุมตังเองไม่ได้หรือไร "
หนิงหวังฟางด่ามันออกมา หนิงอี้ทงรับคำอย่างเชื่อฟัง กลัวบิดา มาั้แ่เด็ก มันเห็นบุตรคนโตหวาดกลัวตัวมัน ต้องส่ายหน้า ชี้หลังม่านกระดาษข้างโต๊ะทำงาน กล่าวว่า
" เ้าอยากเล่นกับนางก็ไปตรงโน้น อย่างรำร้องรบกวนบิดา "
"ผู้บุตร ทราบแล้ว "
มันรีบอุ้มแม่ชีสาวไปในบัดดล หนิงหวังเช็ดเืที่ซึมออกริมฝีปาก เดินเข้าหาแม่ชีชราที่นั้งพิงเสา ใบหน้าชราซีดขบกรามข่มความเ็ป มีดนี้แทงลึกเกินไป แทงถึงศูนย์ร่วมของจุดลมปราณจนแตกกระจาย มันจ้องดูท้อแววตาเสียใจ จนต้องประครองมือขออภัย ร่างของบุตรสาวถูกมันอุ้มมาวางบนเตียง ทำความสะอาดเสื้อผ้า คราบเื น้ำตาใหลนองน้า ปากกล่าวให้แม่ชีชราฟัง
" หลายคนไม่เข้าใจว่าทำไมเราถึงล้างมือ.บอกกับท่าน เราจะไปอยู่กับนาง หลายปีมานี้เราส่งคนตามหาจนรู้ว่านางสองแม่ลูก อยู่ที่ใด แต่เ้าเดรัจฉานนี้กลับฆ่านาง "
มันเดินมาที่ร่างแม่ชีชรา เล่าด้วยว่า
"เราไม่เคยเลี้ยงเด็กโดยเฉพาะเด็กเล็กๆ แต่นาง เราเห็นตังแต่ออกจากครรณ์ความเป้นพ่อคนที่ต้องทำหน้าที่มารดา ความรักและผูกพันสุดที่ท่านจะทราบได้..เราอยากโผบินไปตั่งแต่รู้ว่านางอยู่ที่ใด แต่เป็เพราะภาระที่ต้องดูแลบ้านบัดซบหลังนี้ ทำให้เราสองพ่อลูกต้องรอเวลาถึงบัดนี้ ์เราหวังฟางทำความดีมากขนาดนี้ไฉนยังมองไม่เห็นเรา "
มันมองนางถอนใจเล็กน้อย หันไปที่ประตูกล่าวว่า
"ตามหาศิษย์ของนางอีกคน พานางมา "
"อาตมาไม่เข้าใจ เหตุใด...."
เสียซือไท้เ็ปจนถามต่อไม่ "
" เหตุผลนี้ รวบรัดยิ่ง หากมีคนรู้ว่าคนที่เชิดชูคุณธรรมอย่างเรา เป็สามีนางโจรกระหายเื ชื่อเสียงของบ้านคุณธรรมหนิงหลงที่สะสมมาคงล้มสลายในมือเรา "
" วางใจเรามีเหตุผลพอที่จะกล่าวกับศิษย์พี่เ้าสำนักท่าน "
" อี่ทง ! บิดา บอกว่าอย่งเสียงดังมิใช่หรือ "
" ไม่ดังแล้ว..ท่านพ่อ..ซีด..อูย "
3K
