เสือเจ้าพระยา [ อ่านฟรี 100 ตอน / 5 ภาคจบ ]

        ตอนที่ 41ผู้เฒ่ามาเยือน

        วันรุ่งขึ้นแม่ชบาก็พานกแก้วเดินดูตามที่ต่างๆ

        ส่วนตัวเธอที่เป็นคนมีเส้นสายอยู่มากมายแม่ค้าร้านขายของชำใช่ว่าจะไม่รู้จักเลย

        กลับรู้จักมากมายแต่คราวนี้เสือน้อยมันต้องการรายละเอียดยิบ จึงพากันไปปรึกษาเพื่อนแม่ค้าที่รู้จักกันมานานสอบถามไปสอบถามมาก็ได้วิธีหาของและการตั้งราคา

         “คิดยังไงล่ะแม่ชบาถึงจะเปิดร้านสะดวกซื้อเนี่ย?” ผิงแม่ค้าร้านขายของชำที่รู้จักกันมานมนานก็เปิดปากถาม

        “ลูกชายมันอยากทำธุรกิจน่ะพี่อีกอย่างปากแม่ค้าร้านขายของชำแถวบ้านแม่แต่ตัวของฉันเองก็ยังทนฟังไม่ได้เลย...จึงมารบกวนพี่นี่แหละ” ชบาพูดเสียงหวาน

        “เอาเถิดมีอะไรก็มาถามฉันได้วงการนี้อยู่มานานรู้จักหมดแหละที่ซื้อที่ขายลู่ทางทำมาหากินคนกันเองไม่มีปัญหาอะไร” พี่ผิงที่เคารพรักของเธอรู้จักกันมาสิบกว่าปีแล้ว แบะสนิทกันเพราะพี่ผิงไปฝากท้องร้านเธอบ่อย ๆ

        จากนั้นแม่กับพ่อก็แยกกันไปตามหาคนให้ลูกชาย พวกผู้จัดการที่ตกงานหรือย้ายกลับบ้านก็ใช่ว่าจะไม่มี

        “ป้าจ๋า!ทำไมต้องไปตามใจพี่เสือด้วยล่ะ? ถ้าเกิดเปิดแล้วขาดทุนขึ้นมาป้าก็เสียตังค์ไปเปล่าๆ นะ” นกแก้วพูดเสียงอ่อนด้วยความเป็นห่วงป้าของเธอ

        “แล้วใครบอกล่ะว่าเป็นเงินป้า?ก็พี่เสือเขาก็พูดอยู่ไม่ใช่เหรอว่าจะใช้เงินของเขาเองและที่ป้ามาหาข้อมูลให้เนี่ยป้า…ก็คิดเงินนะรู้มั้ย?”

        “พี่เสือเนี่ยนะออกเงินหักจากเงินเก็บที่ป้าให้ไว้เหรอ? แบบนั้นมันก็เท่ากับเงินป้าน่ะสิ!”เธอย่นจมูกพูดด้วยน้ำเสียงไม่เห็นด้วย

        ทว่าชบากลับลูบหัวเธอพร้อมพูดว่า“เงินพี่เสือเขาจริง ๆ หนูเห็นแบบนั้นนะพี่เสือเขามีเงินเยอะกว่าป้าอีกนะจะบอกให้?”

        นกแก้วส่ายหน้า“หนูไม่เชื่อหรอก หนูเห็นแต่พี่เสือถ้าไม่อยู่ค่ายมวย พี่เสือก็นอนเลี้ยงควายป้าเองก็ชอบด่าพี่เสือไม่ใช่เหรอว่า…ไอ้เสือโง่!”

        แม่ชบายิ้มเจื่อนโดนหลานย้อนถามพอเห็นพฤติกรรมของลูกชายตัวดีก็พอจะเข้าใจนกแก้วที่พึ่งมาอยู่ใหม่จึงได้เริ่มอธิบายเหตุการณ์เป็นลำดับ ๆ ให้เธอฟังไป

        “นี่ไอ้พวกธุรกิจที่หนูเห็นว่ามีคนถีบจักรยานส่งอาหารตามห้างร้านต่างๆ พี่เสือเขาก็เป็นคนคิดนะ ธุรกิจร้านเกม ร้านถ่ายเอกสารพี่เสือเขาก็เป็นคนคิดแถมออกเงินเองด้วย แล้วหนูเห็นที่ดินที่กำลังก่อสร้างนั่นมั้ย? นั่นพี่เสือของหนูก็จ่ายตังค์เองนะ...”

        นกแก้วอ้าปากกว้าง ทำท่าไม่เชื่อที่ป้าชบาเล่าให้ฟัง…

        “เอาน่ะอยู่ ๆไปเดี๋ยวก็รู้เอง หนูก็ไปอ้อนขอความรู้พี่เขาหน่อยสิ เชื่อป้านะลูก!”แม่ชบาหยิกแก้มเธอยู่ยี่ไปมาสำหรับเธอแล้วนกแก้วก็เป็นเหมือนลูกคนหนึ่งสายเลือดเดียวกัน

        ซึ่งชื่อนกแก้วก็เป็นเธอเองที่เป็นคนตั้งให้จึงรู้สึกผูกพันมากเป็นพิเศษ

        เพราะปวดสมองเถียงชื่อลูกชายของเธอกับสามีในโรงพยาบาลตอนคลอดดังนั้นพอมีโอกาสแก้ตัวกับน้องสาว เธอจึงไม่พลาดโอกาสอันดีงาม

        ……

        หลังจากเปิดเทอมสองได้ไม่กี่วันก็มีคนที่คาดไม่ถึงมาเยือนบ้าน

        เสือน้อยที่นอนแอ้งแม้งอยู่บนเก้าอี้ไม้วันเสาร์ส่วนใหญ่เช้า ๆ เขาจะมานอนรับแดดรับวิตามินดีเสียหน่อย ส่วนยัยนกแก้วตัวแสบก็ยังนอนสายไม่ตื่นตามเดิม

        พ่อกับแม่ก็ยังนอนอยู่เสือคิดว่าเมื่อคืนคงเล่นจ้ำจี้กันจนดึกละมั้ง? เขาคิดหวังว่าตัวเองจะมีน้องเร็วๆ นี้เสียแล้ว

        หลังจากเสือนอนแอ้งแม้งได้หลายสิบนาทีก็มีผู้เฒ่าสองคนเดินขึ้นมาบนบ้าน ชายหนึ่งหญิงหนึ่ง ซึ่งไม่ใช่ใครที่ไหน ‘ปู่เพิ่ม’ กับ ‘ย่าทับทิม’ ของเสือน้อยนั่นเอง

        กลิ่นน้ำหอมของสองผู้เฒ่าฟุ้งมาแต่ไกลเสือทำท่าเหมือนแมวได้กลิ่นผิดปกติ ทำจมูกฟุดฟิด แต่ก็ไม่สนใจยังคงนอนต่อไป

        เพราะเดี๋ยวมีอะไรพี่แม่บ้านก็คงเรียกเขาเองจนเสียงเดินคล้ายกับโจรย่องเบาค่อย ๆ ก้าวเข้ามาใกล้ เสือน้อยที่ได้กลิ่นน้ำหอมฟุ้งก็ลืมตาขึ้นจากนั้นเด็กหนุ่มก็ตาโตลุกวาว คลี่ยิ้มออกมากว้าง ตะโกนเสียงดัง “ปู่ย่า!”

        เสือน้อยกระโจนลุกขึ้นกอดเพราะคิดถึงพวกเขาจริงๆ จากนั้นก็จับมือปู่ย่าสองคนมานั่งข้าง ๆ ครู่ต่อมาสองแม่บ้าน ก็ยกกระเป๋าใบใหญ่ขึ้นมาบนบ้านพวกเธอจำได้ว่าครั้งล่าสุดที่สองผู้เฒ่ากลับบ้านก็หลายปีแล้ว

        เสือน้อยก็ชวนคุยตามที่คิดถึงแต่ไม่ลืมแซวด้วย “นี่ถ้าปู่กับย่า กลับมาช้าอีกสักหลายปีคงได้อุ้มเหลนแล้วมั้ง?”

        ปู่พูดหยอกล้อ“อ่าว! ถึงฤดูแล้วหรือ?”

        ย่าก็แทรกขึ้นขัดคอตาเฒ่าข้างกาย“เจ้าตัวดีไปติดสาวบ้านไหนเล่า? อย่าผลีผลามไปทำเขาท้องเข้าล่ะลูก”ย่าจับแขนด้วยความเป็นห่วง สายตาแฝงไปด้วยความเมตตา…

        เสือน้อยตอบกลับปู่ไปว่า“ก็ใกล้ถึงฤดูแล้วครับ ส่วนลูกสาวบ้านไหนปู่ย่าอยู่ ๆ ไปเดี๋ยวก็ได้เจอ”เสือน้อยหยอดคืนปู่ไปหนึ่งที ส่วนประโยคหลังหันไปมองยิ้มให้กับย่า

        แต่พอเห็นสองผู้เฒ่าทำท่าเลิ่กลั่กเสือน้อยจึงจับพิรุธได้ว่า “อย่าบอกนะว่าแค่แวะมาน่ะ ปู่ย่า? เดี๋ยวนะนี่บ้านไม่ใช่โรงแรมจะอยู่นาน ๆ หน่อยไม่ได้หรือ?” เขาบ่นอย่างน้อยใจ

        อย่างน้อยมีผู้ใหญ่อยู่ติดบ้านไว้ก็ดีกว่าทั้งให้ลูกหลานได้ดูแล ทั้งยังเป็นสถานที่หลบภัยให้เวลาเสือน้อยก่อเรื่องอะไรมา!

        “ก็ปู่กับย่าวางแผนไว้แล้วนี่ลูกและที่กลับมาเนี่ยก็เห็น เจ้าผันมันโทรไปบอกว่าเดี๋ยวนี้ เอ็งอู้ฟู่ใหญ่แล้วปู่ก็เลยมาดูกับตาเสียหน่อยน่ะ” ปู่พูดไปพลางลูบหัวหลานรักแต่เสือน้อยสีหน้าไม่ค่อยดีเท่าไหร่นัก!

        เสือน้อยนึกขึ้นได้จึงตะโกนเสียงดังลั่นบ้าน “พ่อจ๋า แม่จ๋า…ปู่ย่ากลับมาแล้ว! ตื่นเร็ว!!”

        เสือน้อยตะโกนดังลั่นพอพ่อผันกับแม่ชบาที่นอนกอดกันอยู่ได้ยืน ก็ตื่นเต้นดีใจพ่อแม่กลับบ้านเสียที” จึงรีบแต่งเนื้อแต่งตัวพากันวิ่งออกมาหา

        ส่วนนกแก้วก็วิ่งพรวดออกมานานแล้วเสือน้อยจึงแนะนำให้รู้จักอย่างเป็นทางการ “จริง ๆแล้วเขาเคยคุยผ่านโทรศัพท์เล่าให้ปู่กับย่าฟัง”

        ย่าก็เหมือนจะเอ็นดูหลานสาวคนนี้ยัยนกแก้วตัวแสบก็ได้แต่พูดออดอ้อน รอจนพ่อแม่มาถึงก็กอดทักทายกันอยู่พักใหญ่ถามสารทุกข์สุกดิบ…

        ชวนกันนั่งคุยกันอยู่นานสองนานปรากฏว่าปู่ย่าแค่แวะมาพักสักอาทิตย์เดียว ประเดี๋ยวก็ขึ้นเหนือต่อลงมาเพราะอยากเห็นหน้าลูกหลานเฉย ๆ พอได้ยินดังนั้น ก็ทำเอาทุกคนยิ้มเจื่อนกันหมด

        พ่อผันก็อดบ่นไม่ได้แม่ชบาก็เช่นกัน สองผู้เฒ่าก็เตรียมใจรับฟังคำบ่น ของครอบครัวเอาไว้แล้วแม่ชบาพูดขึ้นว่า “เงินเหลือเยอะมั้ยจ้ะ ขาดเหลืออย่าลืมบอกฉันนะจ๊ะพ่อแม่”ผันสามีก็พยักหน้าเห็นด้วย

        เสือน้อยยิ่งตบอกเสียงดัง“มีอะไรต้องกลัว ประเดี๋ยวหลานรัก จัดการให้เอง!”

        “เดินทางกลับมาเหนื่อยๆ เดี๋ยวให้ปู่กับย่าไปพักผ่อนก่อนเถอะน่ะพ่อแม่” เสือน้อยพูดแทรกขึ้น

        วันนี้ทั้งวันแม่ชบาก็ทำกับข้าวสุดฝีมือนกแก้วก็มาคอยช่วยด้วย ส่วนพ่อผันก็รอ “พ่อแม่ตัวเองตื่น”เขามีเรื่องจะคุยกันเยอะแยะเลยแหละ

        มื้อเย็นก็คุยกันอย่างสนุกสนานปู่กับย่าบอกว่าที่เมืองเหนืออากาศดีมาก อยากชวนลูกให้ไปอยู่ด้วยเลยส่วนเรื่องเงินทองพวกแกอยู่วัดปฏิบัติธรรม เงินทองไม่ได้ใช้อะไรเลย

        แต่เสือน้อยพูดแทรกว่า“มีแล้วไม่ได้ใช้ ดีกว่าพอจะใช้แล้วไม่มี

        คราวนี้เขาพูดขึ้นในฐานะผู้สืบสันดานโดยตรงไม่อนุญาตให้ปู่กับย่าปฏิเสธเด็ดขาด…เสือน้อยพูดพรรณนา จนปู่ย่าปฏิเสธไม่ได้เพราะเจ้าตัวเล่นเอาเรื่องกตัญญู ศีลธรรมพูดจ้อไม่ยอมหยุดก่อนทั้งคู่จะยอมรับเอาไว้

        เสือน้อยก็ดีใจเขาก็บอกว่า“เดี๋ยวปู่ย่าก่อนจะกลับประเดี๋ยว ไอ้เสือน้อยคนนี้ จะพาไปเปิดบัญชีและทำบัตรเอทีเอ็มใหม่ด้วยเลยดีกว่า!”

        จากนั้นปู่กับย่าก็เล่าเรื่องที่ปฏิบัติธรรมให้ฟังอีกทั้งยังได้เล่าไปถึงเรื่องนายเม่นที่ได้มาขอซื้อภาพวาดของผัน โดยช่วยดูแลตามสมควรตามที่เอ็งฝากฝังเขาไว้แถมยังชวนไปกินข้าวด้วยกันอยู่บ่อย ๆ ที่บ้านเขา ปู่ย่าผลัดกันพูดบรรยาย

        พอถึงคราวเสือบรรยายบ้างก็คุยโวบอกปู่ย่าว่าช่วงนี้ทำอะไรอยู่ เรียนเป็นอย่างไงบ้างแถมชี้เจ้าควายทองสุขให้ดูปู่ย่าก็หัวเราะชอบใจ

        ช่วงเวลาดี ๆก็มักจะล่วงเลยผ่านไปไวเสมอ

        จนผ่านไปหนึ่งอาทิตย์หลังจากที่ปู่กับย่าบินขึ้นเหนือ เสือน้อยยังอดหยอดไปสองสามคำหลายวันก่อนเขาพาปู่กับย่าไปเปิดบัญชีใหม่ทั้งยังกดเงินสดให้ปู่กับย่าติดตัวไว้เพิ่มด้วย…

        พ่อผันก็ขับรถไปส่งที่สนามบินดอนเมืองด้วยความไม่เต็มใจเท่าไรนัก

        พอปู่ย่าจากไปพ่อผันก็ดูเหมือนจะคิดถึงอยู่เนืองๆ หลายวันหลังจากนั้น ก็ยังโทรถามเช้าโทรถามเย็น

        เขายังไม่ลืมโทรไปขอบใจ ‘เม่น’ เศรษฐีเมืองเหนือที่ได้ช่วยดูแลพ่อแม่ของเขา

        ทั้งคู่ก็ได้พูดคุยกันเรื่องภาพวาดที่ซื้อมาเขาบอกช่วงนี้ปล่อยของให้คนอื่นได้ราคามาดีเชียวล่ะ ยังไม่ลืมขอซื้อภาพวาดจากผันรูปใหม่

        พ่อผันก็ตกปากรับคำ“ถ้าได้คิวเดี๋ยวผมโทรไปหาคุณเองเลย!”

        ……

        ธุรกิจที่เสือน้อยวางแผนไว้ก็เริ่มพอจะเป็นรูปเป็นร่างขึ้นมาบ้างแล้ว

        ทั้งงานก่อสร้างทั้งการรับสมัครพนักงานเพื่อที่จะเตรียมคนเอาไว้…

        ส่วนที่จะเสร็จก่อนคงเป็นร้านสะดวกซื้อที่อยู่แค่หน้าบ้านนี่เองเขาเปิดเพื่อสนองความต้องการของตัวเอง และเหตุผลที่ฟังดูบ้า ๆ บอ ๆ เช่นด้วยเหตุผลเพราะเบื่อปากของแม่ค้าร้านขายของชำแถวบ้าน

        แต่ความจริงแล้วเขาต้องการที่กระจายสินค้าเหมือนที่คิดไว้ในตอนไปเดินบูทงานเมืองทอง ส่วนเหตุผลอื่น ๆแค่เอามาเสริมให้มันดูเยอะขึ้นก็เท่านั้น!

        แต่จะสร้างทั้งทีเผื่อไว้ในอนาคตขยายสาขาได้ใครจะไปรู้? เสือน้อยจึงเลือกสร้างให้ดี ๆไปเลย แน่นอนทีมก่อสร้างเดิมงานล้นมือ

        พ่อผันจึงไปขวนขวายหาบริษัทใหม่ผ่านทางลุงสินเพราะคนในวงการเดียวกันย่อมรู้จักกันเสือน้อยก็ฟังมาบ้างพวกรับเหมาก่อสร้างงานชุ่ย ๆ ชอบทิ้งงานดังนั้นเรื่องพวกนี้เสือน้อยระมัดระวังเป็นพิเศษ

        “เขาว่าฟังผู้รู้ดูผู้เฒ่า นั้นได้ผลนักแล” เสือน้อยก็ต้องสืบเสาะคนที่ไว้ใจได้ไม่ใช่เอาแค่สั่งอย่างเดียว

        ผู้นำที่ดีเสือน้อยเรียนรู้มาว่าต้องลงมือทำให้ลูกน้องเห็น ต้องซื้อใจลูกน้องได้ ลูกน้องจึงจะทำงานถวายหัว

        เหมือนเช่นหลักการปกครองคนในสามก๊กผู้นำขี้ระแวง ผู้นำโง่เขลาแต่มีอำนาจ ผู้นำพาลูกน้องไปทำเรื่องโง่ ๆเสือน้อยดูผ่านในละครและนำมาใช้ในชีวิต

        ลุงถิ่นสถาปนิกใหญ่ย่อมหนีไม่พ้นรับงานเสือน้อย

        สำหรับลุงถิ่นแล้ว แกต้องเข้ามาสำรวจพื้นที่ด้วยตนเองก่อนและค่อยกลับไปร่างแบบที่บริษัทพร้อมลูกน้อง เสือน้อยเพียงแค่บอกสิ่งที่อยากได้พร้อมความเรียบหรูดูแพง แบบที่เข้าถึงได้ สีต้องไม่ไปตรงกับคู่แข่ง

        ทั้งยังให้ออกแบบโลโก้แถมช่วยดูชื่อให้ด้วย ตั้งยังไงให้มันดังให้มันโดน หลังจากที่โยนงานและมอบหมายงานเสร็จสิ้นเสือน้อยก็เข้าสู่วิถีประจำวัน