หลี่เฟยหลง จอมทัพเทวดา

.... เมื่อพระอาทิตย์ตกดิน เฟยหลง หลังจากฟื้นแล้ว ก็เร่งให้กองทหาร เตรียมตัวถอยทัพทันที แม้เขาจะยังไม่แข็งแรงแต่ก็ยังพอจะเดินได้อยู่ แต่แล้วก็มีทหารเข้ามารายงาน

      " ท่านขุนพล ท่านขุนพลขอรับ. " นายทหารคนนึงเอ่ยขึ้น 

     " มีอะไร รีบว่ามา " เฟยหลงตอบออกไป

   .... นายทหารเมื่อได้ยินเช่นนั้น ก็รีบพูดขึ้น " สายของเรารายงานว่า เมืองกว่านโจว ส่งกองทหารออกมาขอรับ "

     " ใครเป็นผู้นำทัพ มีทหารมาด้วยเท่าไหร่ " มู่ปิงรีบพูดขึ้น   

    " ทหารมีประมาณห้าพัน ส่วนผู้นำทัพคือ เกาหยวน ขอรับ " ทหารคนเดิมเอ่ยขึ้น

    " หือ เจ้าบอกว่า เกาหยวนเป็นผู้นำทัพอย่างนั้นหรือ สวรรค์เข้าข้างเราแล้ว เดิมที่ข้าจะถอยทัพกลับดีๆอยู่แล้วแต่ เจ้าชั่วนั้นคิดจะมาหาที่ตายเอง เช่นนั้นข้าก็จะสนองให้กับมัน " เฟยหลงเอ่ยออกมา

     .... มู่ปิงและถังสง ได้ยินเช่นนั้น ต่างก็งวยงง ก่อนที่มู่ปิง. จะเอ่ยถามขึ้น " ท่านหมายความว่ายังไงขอรับท่านขุนพล "

     " นั่นหนะสิขอรับ " ถังสงเอ่ยเสริม

  .... ทางฝัง หลานอิงที่อยู่ด้านหลังเองนางก็ไม่เข้าใจกับความหมายของ เฟยหลงเช่นกัน. นางจึงอยากจะรู้ว่า เฟยหลงจะทำยังไงกันแน่  

     .... เฟยหลง เมื่อเห็นทุกคนสงสัยจึงเอ่ยขึ้น. " พวกเจ้าลองคิดดูนะ การที่ เกาหยวน ยกทัพออกมาแบบนี้ มันคงคิดจะปล้นค่ายของพวกเราเป็นแน่ เนื่องด้วยมันคิดว่า ข้าบาดเจ็บอยู่ยังไม่ฟื้น จึงคิดจะฉวยโอกาสนี้ทำลายทัพเรา แต่มันคงคิดไม่ถึงว่า ข้าฟื้นแล้ว เท่ากับมันรนหาที่ตายชัดๆ หากคืนนี้มันไม่มายังจะรักษาชีวิตของมันเอาไว้ได้ แต่ในเมื่อมันอกมา ก็ดีเหมือนกันข้าจะถือโอกาสนี้ แก้แค้นที่มันลอบทำร้ายข้าเสียเลย " 

    ..... ทุกคนได้ฟังดังนั้น ก็เข้าใจขึ้นมาทันที ก่อนที่มู่ปิงจะเอ่ยขึ้น. " เช่นนั้นเราจะทำยังไงดีขอรับ "

      " ไม่ต้องห่วง คืนนี้ข้าจะต้อนรับ เกาหยวนให้สาสมกับที่มันทำกับข้า มูปิง เจ้าจง นำกำลังห้าพัน ไปซุ่มอยู่ยังป่าด้านนอก หากได้ยินเสียงประทะ ให้เจ้าตีตลบหลังของพวกมันทันที จำเอาไว้ ฆ่าให้หมดอย่าให้เหลือ "

      " ขอรับท่านขุนพล " มูปิงรับคำก่อนจะรีบออกไป

      " ส่วนเจ้า ถังสง นำทหารห้าพันแกล้ง ว่ากำลังพักผ่อนอยู่ในกระโจม จำเอาไว้ ต้องทำที่ว่าเวรยามหละหลวม ให้พวกมันบุกเข้ามาในค่ายให้หมด " เฟยหลงเอ่ยขึ้น 

     " ผู้น้อยนับคำสั่ง " ถังสงรับคำก่อนจะรีบไปเตรียมการทันที

       " ส่วนทหารที่เหลือ ให้ตามข้าถอยทัพไปยังเชิงเขาด้านหลัง อีกอย่าง ให้หน่วยพยัคฆ์บินค่อยคุ้มครองความปลอดภัยของ ท่านหมอหลานอิงด้วย " เฟยหลงเอ่ยขึ้น 

      .... นายทหารที่เหลือและหน่วยพยัคฆ์บินต่างก็รับคำสั่ง ก่อนจะรีบไปทำหน้าที่ของตน  

     .... เฟยหลง เมื่อสั่งการเรียบร้อยแล้ว เขาก็หัน ไปยัง หลานอิง ก่อนจะพูดขึ้น " ท่านหมอหลานอิง พวกเรารีบไปกันเถอะ "

    .... หลานอิง ได้ยินเช่นนั้น ก็พยักหน้ารับ ก่อนจะเก็บข้าวของตาม. เฟยหลงไป พร้อมกับคิดขึ้นในใจว่า ( ขุนพลหนุ่มผู้นี้ แม้อายุยังน้อยแต่กับแตกฉานกลยุทธทางสงครามนัก เห็นที่ว่า ชีวิตของ เกาหยวนคงจะสิ้นในคืนนี้แล้ว )

     .... ทางด้าน เกาหยวน ที่นำกองทหารห้าพันออกมา เมื่อเดินทางมาได้ระยะนึงก็เอ่ยถาม ทหารคนสนิทขึ้น " พวกเจ้า ได้ดูลาดเลามาแน่ชัดแล้วหรือไม่ "

     " ขอรับ ข้าน้อยไปดูด้วยตาตัวเองมาเลย กองทหารแคว้นเหลียงตอนนี้กำลัง พักผ่อนอยู่ เวณยามไม่แน่นหนาอะไรนัก คืนนี้หากพระองค์ทรงบุกทะลวงเข้าไปเห็นที่ว่า หัวของหลี่เฟยหลงจะเป็นของพระองค์อย่างแน่นอนพะย่ะค่ะ " นายทหารคนเดิมเอ่ยขึ้น. ใช่แล้ว ทหารคนนี้ก็คือคนที่ยิงธนูใส่ เฟยหลงนั่นเอง

    .... เกาหยวน เมื่อได้ยินเช่นนั้น ก็หัวเราะออกมา ก่อนจะพูดขึ้น " ฮ่า ฮ่า ฮ่า เห็นมั้ยข้าบอกแล้ว ท่านเสนาเตียวขี้กลัวไปเอง ทหารเมื่อไม่มีแม่ทัพสั่งการก็จะเกรียจคร้านไม่มีระเบียบวินัย คืนนี้หละข้าจะเอาหัวของ หลี่เฟยหลง ไปมอบให้แก่เสด็จพ่อ "

    .... ด้าน ขุนพลเองทั้งสี่ ได้ยินเช่นนั้น ต่างก็ทำอะไรไม่ถูก พวกเขาทั้งสี่ต่างก็ได้รับคำสั่งมาว่า ไม่ว่ายังไงก็ต้องปกป้ององค์ราชทายาทให้ได้ และเมื่อเห็นอาการหยิ่มผยองของ เกาหยวน พวกเขาจึงรู้สึกระอาแก่ใจอย่างมาก

     .... เกาหยวน เมื่อเห็นทั้งสี่ แสดงสีหน้าแปลกๆ จึงรีบพูดขึ้น " พวกเจ้าทั้งสี่. คืนนี้หากสังหาร หลี่เฟยหลงได้ ข้าจะทูลเสด็จพ่อให้ปูนบำเน็ญพวดเจ้าอย่างงาม เอาหละรีบไปกันได้ "

    .... ทั้งสี่ ได้ยินเช่นนั้น ก็รับคำก่อนจะตาม เกาหยวนไป ไม่นานนัก เกาหยวน ก็พาทหารมาถึงยังค่ายของเฟยหลง. และเมื่อเกาหยวน เห็นค่ายที่ไม่ค่อยจะมีเวณยาม แถมทหารยังไม่เป็นระเบียบ จึงสั่งทหารของตนบุกเข้าตีไปทันที  

     " ขุนพลทั้งสี่ ตามข้าไปเด็นหัวของ หลี่เฟยหลงเดี๋ยวนี้ ฆ่าาาาาา " เกาหยวนเอ่ยขึ้น ก่อนจะควบม้า นำทหารบุกทะลวงเข้าค่ายของเฟยหลง เสียงเฮเสียงโห่ร้องดังขึ้น ทหารห้าพันของของ เกาหยวน บุกเข้าไปในค่ายอย่างรวดเร็ว เสียงประทะกันของเหล่าทหารดังขึ้น เคร้ง เคร้งง เคร้งงง. 

    .... แต่ทว่า ชั่วเพียงอึกใจ ก็มีเสียงเฮโล ออกมาจากหน้ากระโจมใหญ่ พร้อมกับปรากฎทหารนับพันยืนเรียงรายกันออกมา ผู้นำทัพก็คือ ถังสง ก่อนที่เขาจะตระโกนขึ้น " เกาหยวน เจ้าช่างหาที่ตายโดยแท้ แผนการตื้นๆของเจ้า มีหรือที่จะพ้นสายตาของ ท่านขุนพลของเรา เตรียมตัวตายได้เลย ฆ่าาาาา " พูดจบ ถังสงก็นำทหารทั้งหมด บุกเข้าไปตลุมบอนกับทหารของเกาหยวนทันที 

     .... ด้านสี่ยอดขุนพล เห็นท่าไม่ดี ก่อนที่ ขุนพลโจ จะเอ่ยขึ้น " ทูลองค์รัชทายาท พวกเราติดกับของ หลี่เฟยหลงแล้ว รีบถอยทัพเถอะพะยะค่ะ " 

     .... เกาหยวน ได้ยินเช่นนั้น ก็มองไปรอบๆ ก่อนจะเห็นทหารของ เฟยหลง ออกมาเรื่อยๆ ความสับสนภายในใจบังเกิดขึ้น เดิมที่เขาคิดจะ สังหาร เฟยหลง แต่กลายเป็นว่า นำพาตนเองและทหารมาติดกับเสียเอง และเมื่อเขาได้สติจึงรีบเอ่ยขึ้น " เร็วเข้า รีบถอยทัพเดี๋ยวนี้ " พูดจบเขาก็ชักม้าหวังจะรีบถอยทัพออกไป. แต่แล้ว เรื่องไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น. เสียงเฮของกองทหารขนาดใหญ่ดังออกมา ก่อนจะมี ทหารหลายพัน เข้ามาปิดล้อมทางถอยเอาไว้ ผู้ที่นำทัพก็คือ มู่ปิง และเมื่อ เขามาถึง ก็ชี้ทวนไปยัง เกาหยวน ก่อนจะเอ่ยขึ้น " เจ้าคนสารเลว วันนี้ข้าจะเอาชีวิตเจ้า ฆ่าทหารอู๋ให้หมด " สิ้นเสียง เหล่าทหารของแคว้นเหลียง ต่างก็บุกทะลวงเข้าไปยังกองทัพของ เกาหยวน เสียงปะทะและเสียงร้องโหยหวนดังขึ้น บัดนี้. เกาหยวน ประจักษ์แก่ใจแล้วว่า หลี่เฟยหลงผู้นี้ร้ายกาจเพียงได้ การที่เขาไม่ฟัวคำเตือนของเสนาเตียว จึงทำให้เขาต้องพ่ายแพ้ย่อยยับเช่นนี้

   .... ขุนพลฉาย เห็นอาการของ เกาหยวน ก็รีบพูดขึ้น องค์รัชทายาท รีบเสด็จหนีเถอะพะยะค่ะ พวกเราทั้งสี่จะค่อยคุ้มครองพระองค์เอง " 

     ..... เกาหยวน ได้ยินเช่นนั้น ก็ได้สติ ก่อนจะรีบชักม้าตาม สี่ยอดขุนพล เริ่มบุกฝ่าวงล้อมออกไป เสียงประทะของอาวุธดังขึ้น ความโกลาหนเกิดขึ้นภายในทัพของ เกาหยวนทันที บัดนี้ เหล่าทหารทั้งห้าพันที่ เกาหยวนพามาด้วย ต่างก็ถูกทหารของ เฟยหลง ฆ่าตายเหมือนผักปลา 

    .... ฝ่าย มู่ปิง เห็น เกาหยวน กำลังจะหลบหนี จึงสั่งทหารให้สกัดกั้นเอาไว้ ตัวเขารีบควบม้าบุกเข้าไปปะทะทันที. ทวนในมือที่แหลมคม พุ่งตรงออกไป  

    .... ขุนพลเหอ เห็นเช่นนั้น รีบฟาดทวนออกไปต้านรับ เคร้งงงง ก่อนที่เขาจะตะโกนขึ้น " ท่านทั้งสาม รีบพา องค์รัชทายาทหนีไปข้าจะสกัดคนผู้นี้ไว้เอง " 

     .... ทั้งสามได้ยินเช่นนั้น. ก็รีบพา เกาหยวน บุกทะลวงออกไป ก่อนที่ ขุนพลโจจะเอ่ยขึ้น. " ทหารพวกนี้แข็งแกร่งจริงๆ ไม่ง่ายเลยที่จะบุกฝ่าออกไป "

     " ใช่ แต่ยังไงพวกเราก็ต้องคุ้มครององค์รัชทายาทให้จงได้ " ขุนพลลิ รีบพูดขึ้น ก่อนจะเร่งฝ่ากองทหารของ เฟยหลง. 

     .... ด้าน ถังสง ที่จัดการทหารด้านหลังของ เกาหยวนจนหมดแล้ว ก็เร่งขี่ม้า ตามไปทันที ก่อนที่เขาจะปะทะเข้ากับ ทหารคนสนิทของ เกาหยวน. ถังสง เห็นเช่นนั้น ก็จำได้ว่า คนผู้นี้คือคนที่ลอบยิง เฟยหลง จึงไม่รอช้า ชักม้าพุ่งเข้าใส่ทันที ทวนในมือที่แหลมคมพุ่งออกไปอย่างรวดเร็ว