“พี่คะ วันนี้พี่ ๆ แก๊งกาแฟ ไม่เข้ามาที่นี่เหรอคะ?” ประโยคคำถามจากนักศึกษาสาวปีหนึ่งดังขึ้น ถามเสกพนักงานของร้าน Mild Coffee ตามหลังเสียงกระดิ่งประตูร้านที่ดังขึ้นเมื่อเธอเปิดประตูเข้ามา
“ยังครับ เห็นว่ามีเรียนตอนเช้า อีกสักพักนั่นละครับ คงมากัน น้องมีอะไรหรือเปล่า ให้พี่เสกทำแทนก่อนได้ไหม” พนักงานประจำของร้านเอ่ยตอบ
“ไม่เป็ไรค่ะ พอดีว่าพี่ไม่หล่อเท่าแก๊งกาแฟก็เลยทำแทนไม่ได้ คือหนูแวะมาขอถ่ายรูปกับพวกพี่เขา จะเอาไปอวดเพื่อน แต่ไม่เป็ไร เดี๋ยวกลางวันหนูมาใหม่ก็ได้ค่ะ” คำตอบจากเด็กสาวที่ทำเอาพนักงานชายไปต่อเกือบไม่เป็ ถึงแม้ว่าเหตุการณ์เช่นนี้จะเกิดขึ้นอยู่บ่อย ๆ ก็ตาม
‘แก๊งกาแฟ’ เป็ชื่อที่หลายคนเรียกกลุ่มของหกหนุ่มนักศึกษา ที่มักจะมาซ่องสุมส่องนักศึกษาสาวอยู่ที่ร้าน “Mild Coffee” ซึ่งเป็ร้านกาแฟประจำมหาวิทยาลัย ที่ทั้งหกหนุ่มชอบมาสิงสถิตอยู่ที่ร้านนี้ เนื่องจากชัยภูมิที่ตั้งของร้านนี้นั้นดีมาก ประกอบกับลักษณะของร้านที่เอื้ออำนวย จะมีอะไรดีไปกว่าการได้นั่งดื่มกาแฟรสชาติดี ในห้องแอร์เย็นสบาย มี WIFI ให้ใช้ แถมยังมีนักศึกษาสาวเดินมาให้ส่องกันไม่ขาดสายอีกด้วย
ลักษณะของร้านมายด์คอฟฟี่ คือเป็ร้านกาแฟสองชั้น ชั้นบนเป็ห้องเปิดโล่ง มีโต๊ะและโซฟาตั้งกระจายกัน ให้นักศึกษาสามารถขึ้นไปใช้เป็สถานที่อ่านหนังสือ ติววิชา ระหว่างรอเรียนกันได้ ส่วนที่ชั้นล่างนั้นเป็ห้องกระจกใส มองดูวิวนอกร้านได้อย่างชัดเจน ตั้งอยู่บริเวณข้างรั้ว ตรงประตูหน้าของมหาวิทยาลัยมีนักศึกษาเดินเข้าออกกันทั้งวัน
หกหนุ่มแก๊งกาแฟ ที่มีความหล่อเหลาขั้นเทพ มาใช้บริการที่ร้านนี้เป็ประจำ จนได้รับการทาบทามจากผู้บริหารร้านให้มาเป็พรีเซนเตอร์ประจำ เพื่อดึงนักศึกษาสาว ๆ ให้เข้าร้าน เมื่อในร้านมีนักศึกษาสาว นักศึกษาหนุ่มคนอื่นก็ตามเข้ามาด้วยเช่นกัน แค่นี้ก็คุ้มค่ากับเงินที่ต้องเสียให้กับทั้งหกหนุ่มแล้ว นอกจากค่าสัมปทานที่ต้องเสียให้กับมหาวิทยาลัยเป็รายปีแล้ว ก็ยังเหลือเงินเข้ากระเป๋าเ้าของร้านอีกมากมาย
โดยเฉพาะ ‘ต่อ’ หนุ่มพูดน้อย เพราะเก็บพลังงานทั้งหมดเอาไว้เพื่อการทำงานพิเศษ หาเงินรักษาน้องสาว ที่นอกจากจะเป็พรีเซนเตอร์ให้กับร้านแล้ว ตกเย็นยังมารับจ๊อบหารายได้พิเศษอยู่ที่ร้านนี้อีกด้วย นอกนั้นก็จะมี ‘ครูส’ ที่หากวันไหนอารมณ์ดีก็จะพากีตาร์คู่ใจขึ้นโชว์ดนตรีสดขับกล่อมสาว ๆ ที่มาใช้บริการในร้าน จนได้รับเสียงกรี๊ดกร๊าดไปถล่มทลาย ไม่แพ้คู่แฝดนักกีฬา ‘ปั้นจั่น’ และ ‘กังหัน’ หนุ่มนักว่ายน้ำสุดหล่อตัวแทนมหาวิทยาลัย ที่พาความล่ำเข้ามาเรียกร้องความสนใจจากสาว ๆ ได้ไม่แพ้กับ ‘สิบรถ’ คุณชายสายเสมอ ผู้ที่มีอัธยาศัยดี ยิ้มเก่ง และรักมหาวิทยาลัยมากขนาดว่าได้เวลาที่ควรจะเรียนจบแล้วก็ยังไม่ยอมจบ จนกลายเป็คนที่มีอายุมากที่สุดในกลุ่ม และคนสุดท้ายคือ ‘มินสก์’
‘มินสก์’ หรือ ‘คีรี พิทักษ์คุณธรรม’ ชายหนุ่มผู้มีนิสัยอ่อนโยน จิตใจดี มีน้ำใจเป็ต้นทุน ลูกชายของคีรินทร์ และนิลาวัลย์ พิทักษ์คุณธรรม ด้วยความที่มีพ่อเป็ผู้บริหารบริษัทข้ามชาติ การทำงานส่วนใหญ่อยู่ที่ต่างประเทศ แม่ของเขาก็ต้องตามไปอยู่ที่ต่างประเทศด้วยเช่นกัน ดังนั้นคีรีจึงโตมากับคุณย่ารื่นที่บ้านสวนในจังหวัดนครปฐม และสนิทกับท่านมาก เมื่อต้องเข้ามาเรียนมหาวิทยาลัย ชายหนุ่มก็มาซื้อคอนโดมิเนียมอยู่ในกรุงเทพฯ เพื่อประหยัดเวลาในการเดินทางไปเรียน ส่วนวันที่ไม่มีเรียนหรือวันหยุดสุดสัปดาห์ก็จะกลับไปพักกับคุณย่าที่บ้านสวนเช่นเดิม ดังนั้นชายหนุ่มจึงเป็ส่วนผสมระหว่างคนรุ่นใหม่และเก่า มินสก์มีความชอบเื่ไอที สนใจการเขียนซอฟต์แวร์ สร้างโปรแกรม เช็คคอมพิวเตอร์ ล้างไวรัส ขจัดขยะในมือถือ มินสก์ทำได้หมด เขาเคยเข้าร่วมแข่งขันการเขียนซอฟต์แวร์ระดับประเทศจนชนะมาแล้ว ส่วนเื่การให้เกียรติผู้หญิง รักนวลสงวนตัว มีน้ำใจ โอบอ้อมอารีนั้น ชายหนุ่มก็ซึมซับเอาคำสั่งสอนของคุณย่ามาเต็ม ๆ เช่นกัน
ปิ๊น...ปิ๊นนนนนน.../ “ว้าย! โอ๊ย!” / “กรี๊ดด!” / “เอี๊ยด..”
ทุกเสียงเกิดขึ้นภายในเสี้ยววินาที เสียงแตรรถบีบยาว เตือนกลุ่มนักศึกษาสาวที่เดินคุยกันมาอย่างออกรสออกชาติอยู่บนฟุตบาท และหยอกล้อกันจนร่วงลงมาอยู่บนถนน ตามมาด้วยเสียงร้องที่เกิดจากอาการใและความรู้สึกเจ็บของนักศึกษาสาวที่ลงมาอยู่บนทางรถวิ่ง พร้อมกับเสียงหวีดร้องของเพื่อนในกลุ่มที่เห็นเพื่อนของตัวเองกำลังประสบอุบัติเหตุ ก่อนจะเป็เสียงล้อรถที่เสียดสีกับพื้นถนนกะทันหันเพื่อหยุดรถ
“น้องเป็อะไรหรือเปล่าครับ?” เสียงที่ดังจากเ้าของรถที่รีบจอดแล้วลงมาดูอาการของคนที่เขาเพิ่งขับรถเฉี่ยว ทั้งนี้ก็เพราะว่าพยายามหักหลบเต็มที่แล้ว แต่ก็ไม่พ้น เพราะนักศึกษาสาวก้าวลงมาบนถนนกะทันหัน
“กรี๊ดดดดดดด!!!” เสียงหวีดร้องจากกลุ่มนักศึกษาสาวดังขึ้นอีกครั้งอย่างพร้อมเพรียงกัน เพียงแค่ได้เห็นว่าชายหนุ่มเ้าของรถนั้น คือ คีรี หนึ่งหนุ่มจากแก๊งกาแฟ
“น้องครับ เจ็บตรงไหนหรือเปล่าครับ?” คีรีไม่ได้สนใจเสียงกรี๊ดกร๊าดที่ดังอยู่ หากแต่ตรงไปยังนักศึกษาสาวที่นั่งก้นจ้ำเบ้า อ้าปากค้างอยู่บนพื้นถนน และถามขึ้นด้วยความเป็ห่วง “น้องครับ..น้อง..”
“ค่ะ..คะ?”
เสียงเรียกย้ำ ๆ จากคีรีเรียกให้นักศึกษาสาวหมวยหน้าใสหลุดออกจากภวังค์ แล้วหันมาทำหน้างงใส่เขาแทน
“พี่ถามว่าน้องเป็ยังไงบ้าง เจ็บตรงไหนหรือเปล่า?”
“อ้อ..อ๋อ..จะ..เจ็บ..เจ็บค่ะ เจ็บข้อเท้าค่ะ” หญิงสาวตอบคำถามตะกุกตะกัก ใบหน้าของชายหนุ่มหนึ่งในแก๊งกาแฟที่อยู่ห่างจากเธอไม่ถึงฟุตตอนนี้ ทำให้หญิงสาวรู้สึกเหมือนจะหายใจไม่ออก แถมจังหวะหัวใจยังเต้นแรงราวกับตีกลองรบ
“ว้ายยยย!” นักศึกษาสาวผู้ประสบอุบัติเหตุต้องส่งเสียงร้องอุทานอีกครั้ง เมื่อจู่ ๆ ร่างของเธอก็ลอยขึ้นมาอยู่แนบอกของชายหนุ่ม จนสองแขนเรียวเล็กของเธอต้องรีบคว้าคอของเขาไว้เป็หลักยึดเพราะกลัวตก คีรีช้อนร่างของเธอขึ้นมา ท่ามกลางสายตาหลายคู่ที่กำลังจ้องมองและอาการอ้าปากค้างของเพื่อน ๆ รวมทั้งผู้คนที่เดินผ่านไปมาอยู่บริเวณนั้นด้วย
ชายหนุ่มอุ้มหญิงสาวมาขึ้นรถของตนเองแล้วพาขับออกไปทันที
“กรี๊ดดดดดดด!!!” เสียงหวีดร้องจากสาว ๆ ที่เห็นเหตุการณ์ดังยาวตามรถที่แล่นออกไป ราวกับเ็ปเหมือนถูกกระชากหัวใจออกจากร่าง
“เฮ้ย! พวกแก พี่มินสก์จะพาไอ้พลอยใสไปไหนวะ?” อ้อนหันมาถามเพื่อนในกลุ่มที่เหลือด้วยสีหน้างุนงง หลังจากที่ได้สติเป็คนแรก ความเป็ห่วงเพื่อนก็เกิดขึ้นทันที
“เออว่ะ ไปไหนวะ?” ตะนอยได้สติตามมาอีกหนึ่งคน ยกมือเกาหัวแกรก ๆ มองหน้าเพื่อนกันไปมา เครื่องหมายคำถามลอยอยู่เต็มใบหน้า
ภายในรถบีเอ็มดับเบิ้ลยูซีรี่ย์ห้า ที่ทำงานด้วยระบบไฮบริด เทคโนโลยีล่าสุดสำหรับนวัตกรรมของรถยนต์ นักศึกษาสาวหมวยอย่างพลอยใส กำลังจ้องมองใบหน้าของชายหนุ่มคนขับด้วยความสงสัย ก่อนจะตัดสินใจถาม
“พี่จะพาพลอยใสไปไหนคะ?”
“ก็น้องเจ็บ พี่ไม่ใช่หมอ รักษาให้ไม่ได้ ก็ต้องพาไปหาหมอแทนสิ”
“พลอยใสก็แค่ข้อเท้าแพลง เดี๋ยวเอายานวด ๆ ก็หายแล้วมั้งคะ”
“น้องจะเป็อะไร ต้องรักษาแบบไหน เดี๋ยวไปถึงหมอแล้วเขาจะเป็คนบอกเอง” คีรีตอบกลับ สีหน้ายังคงนิ่งและมุ่งมั่นจะพาคนเจ็บไปให้ถึงมือหมอ
เมื่อมาถึงคลีนิคที่ใกล้ที่สุด ชายหนุ่มจอดรถแล้วรีบมาเปิดประตูอุ้มสาวหมวยเข้าไปในคลีนิก ทั้ง ๆ ที่เ้าตัวจะบอกว่าเธอเดินไปเองได้ก็ตาม คีรีเข้าไปในห้องตรวจด้วย ฟังอาการจนสบายใจว่าสาวหมวยหน้าใสไม่ได้เป็อะไรมาก เขาจัดการรับยาจ่ายเงินและพาเธอมาส่งที่บ้านให้อีกด้วย
“ขอบคุณมากนะคะ ที่พาพลอยใสไปหาหมอ แถมยังมาส่งให้ที่บ้านอีกด้วย พลอยใสขอโทษนะคะ ที่ทำให้พี่ต้องเดือดร้อน” พลอยใสเอ่ยขอบคุณคีรี เมื่อเขาพาเธอมาส่งถึงหน้าบ้าน แถมยังลงมาเปิดประตูรถให้อีกด้วย
“ไม่เป็ไร แต่ว่าต่อไปก็ระวังหน่อยแล้วกัน อย่าพรวดพราดลงมาเดินบนถนนอย่างนั้นอีก เพราะน้องอาจจะไม่ได้มายืนอยู่ตรงนี้อีกก็ได้”
“ค่ะ พลอยใสจะระวัง ไม่เม้าท์เพลินอีกแล้วค่ะ”
“เข้าบ้านไปได้แล้ว หรือว่าจะให้พี่อุ้มเข้าไปในบ้านให้ไหมล่ะ?”
“ไม่เป็ไรค่ะ พลอยใสเดินเข้าไปเองได้ ขอบคุณพี่มินสก์อีกครั้งนะคะ” สาวหมวยไหว้ขอบคุณส่งยิ้มให้กับชายหนุ่ม ั์ตาหวานจนจะเชื่อมผลไม้กินได้
“ถ้าอย่างนั้น พี่ไปก่อนนะ พักผ่อนไป แล้วก็อย่าเดินมากด้วยล่ะ” คีรีเอ่ยทิ้งท้ายไว้พร้อมกับรอยยิ้มในเสี้ยววินาทีหนึ่งก่อนที่จะกลับไปขึ้นรถขับออกไป แต่แค่นั้นก็เพียงพอให้หัวใจของพลอยใสได้เต้นรัว ๆ หญิงสาวยืนอมยิ้มมองตามรถสวยสีดำวาบวับตัดกับสีป้ายแดงไปจนลับตา
“กรี๊ดดดดดด!!!!” เสียงกรีดร้องของหญิงสาวดังขึ้น ดีใจจนแทบจะะโ แต่ติดที่ขาเจ็บ ไม่เช่นนั้น คงได้ะโกันตัวลอย
พลอยใสเคยได้ยินกิตติศัพท์ของหกหนุ่มแก๊งกาแฟมาั้แ่ตอนที่เธอยังเป็เฟรชชี่ ว่าเป็คนหล่อคนดัง เคยเห็นพวกเขาก็บ่อยในเวลาที่เดินผ่านร้านมายด์คอฟฟี่ แต่ไม่เคยคิดว่าตนเองจะได้มีโอกาสใกล้ชิดกับหนึ่งในแก๊งถึงเพียงนี้ แถมยังแอบคิดว่าพวกเขาหล่อ รวย โด่งดังแล้ว ก็คงจะหยิ่ง เลือกคบคน ผู้หญิงที่หน้าตาพื้น ๆ อย่างเธอคงไม่ได้อยู่ในสายตาของแก๊งกาแฟเลยด้วยซ้ำ หญิงสาวจึงได้แต่มองแล้วแอบปลื้มในความหล่อของแต่ละคน โดยเฉพาะคีรี หนุ่มหน้าใสสไตล์เกาหลี ที่ตรงกับจริตเธอมากที่สุด
แต่มาถึงตอนนี้ความคิดอคติที่เกิดขึ้นถูกทำลายไปจนหมดสิ้น เพราะพลอยใสได้ััมากับตัวเองว่านอกจากเขาจะไม่หยิ่งแล้ว ยังใจดีและน่ารักสุด ๆ อีกด้วย
“พลอยเป็อะไรลูก?” เสียงของแม่พรดังขึ้น เอ่ยถามลูกสาวด้วย
ความเป็ห่วง หลังจากที่ได้ยินเสียงกรี๊ดแล้วรีบวิ่งออกมาดูที่หน้าบ้าน
“แล้วนั่นขาหนูไปโดนอะไรมา” แม่พรถามอีกครั้งด้วยอาการใ เมื่อเห็นที่เท้าของลูกสาวมีผ้ายืดพันอยู่ พร้อมกับรีบเดินเข้ามาดูอาการ
“ข้อเท้าแพลงนิดหน่อยค่ะแม่”
“โถ..เจ็บเลยสิ ไป ๆ ลูกเข้าบ้านก่อน” แม่พรประคองลูกสาวเข้าบ้านไปพร้อมกัน “แล้วหนูกลับมายังไง แม่ไม่ได้ยินเสียงมอเตอร์ไซค์เลย แล้วเมื่อกี้เสียงหนูกรี๊ดหรือเปล่า ทำเอาแม่ใหมดเลยลูก”
“แฮ่ ๆ หนูขอโทษค่ะ พอดีหนูตื่นเต้นดีใจมากไปหน่อย”
“ก็แล้วมันดีใจเื่อะไรกัน ถึงกับต้องส่งเสียงกรี๊ดขนาดนั้น”
“คือพี่มินสก์ หนึ่งหนุ่มในแก๊งกาแฟที่หนูเคยเล่าให้แม่ฟัง เขามาส่งหนูด้วยล่ะค่ะแม่ อิอิ วันนี้หนูก็เลยไม่ได้ใช้บริการพี่วินหน้าปากซอย” พลอยใสหมายถึงวินมอเตอร์ไซค์หน้าปากซอย ที่เธอใช้บริการให้มาส่งที่บ้านอยู่ทุกวัน
“แล้วทำไมเขาถึงมาส่งล่ะ หรือว่าเขาเป็คนทำหนูเจ็บนี่เหรอ?”
“ก็ไม่เชิงค่ะแม่ มันเป็ความผิดของหนูเองแหละ ที่เดินเม้าท์กับเพื่อนออกรสไปหน่อย เพลินจนลงมาเดินบนถนนด้วย พี่มินสก์ขับรถมาหลบไม่ทันเลยเฉี่ยวเอา แต่พี่เขาก็รีบพาหนูไปหาหมอ แล้วก็พามาส่งที่บ้านนี่ล่ะค่ะ”
“เรานี่น้า..ป้ำ ๆ เป๋อ ๆ ทำอะไรไม่ระวัง ดีนะเป็แค่นี้ ต่อไปต้องระวังนะลูก มันจะไม่โชคดีเป็แค่นี้ทุกครั้งไปนะ”
“ค่ะแม่ แม่นี่พูดเหมือนกับพี่มินสก์เมื่อกี้เลยค่ะ”
“เอ้า! นั่งอยู่ตรงนี้ล่ะ ไม่ต้องเดินไปไหน เดี๋ยวแม่ไปเอาผลไม้มาให้กิน” ผู้เป็แม่พูดขึ้นเมื่อพาลูกสาวเดินเข้ามานั่งที่โซฟาหน้าทีวี
“ขอบคุณค่ะแม่” พลอยใสเอ่ยขอบคุณแม่ ที่กำลังเดินไปหยิบผลไม้ที่ปลอกแช่ตู้เย็นเอาไว้มาให้
“แล้วพี่มินสก์อะไรนั่นเขาไม่ว่าเอาเหรอ เราเดินไม่ดูรถอย่างนั้นน่ะ” แม่พรเดินกลับเอาจานใส่แอปเปิ้ลและสาลี่มาวางไว้ให้เบื้องหน้าของลูกสาว พร้อมกับเอ่ยถามด้วยความสงสัย
“ไม่เลยค่ะแม่ พี่มินสก์ใจดีมาก ไม่ได้หยิ่งอย่างที่คิดเลยสักนิด” พลอยใสพูดไปยิ้มไป ยังคงปลาบปลื้มอยู่ไม่หาย
“หึหึ ดูเราจะปลื้มเขาเอามากนะ” ผู้เป็แม่พูดขึ้นเมื่ออ่านอาการของลูกสาวออก
“แฮ่ ๆ” ลูกสาวคนเดียวยิ้มด้วยความเขินอายเมื่อถูกรู้ทัน
คีรีขับรถกลับมาถึงมหาวิทยาลัยอีกครั้ง นาฬิกาก็บอกเวลาบ่ายโมงกว่าแล้ว ถึงแม้ว่าจะไม่ได้นัดกับเพื่อน ๆ ไว้ แต่ชายหนุ่มก็รีบไปที่ร้านมายด์คอฟฟี่ด้วยพันธะหน้าที่ในการเป็พรีเซนเตอร์ของทางร้าน
“มึงไปไหนมาวะไอ้มินสก์ เรียนเสร็จั้แ่สิบโมงเช้า บ่ายโมงเพิ่งจะโผล่หัวมานี่” เสียงของปั้นจั่นแฝดผู้พี่ดังขึ้นทักทายคีรีทันทีที่ย่างกายเข้ามาในร้าน
“เกิดอุบัติเหตุนิดหน่อย กูขับรถเฉี่ยวเด็กปีสองมา เลยพาเขาไปหาหมอแล้วเอากลับไปส่งบ้าน เสร็จแล้วถึงได้มานี่ล่ะ”
“น้องปีสองเหรอ? ผู้ชายหรือผู้หญิง แล้วเป็อะไรมากหรือเปล่า?” ต่อรีบซักถามด้วยความเป็ห่วงตามนิสัย
“มึงไม่เห็นต้องถามเลยไอ้ต่อ ถ้าลองไปส่งถึงบ้านนี่ ผู้หญิงแน่นอน ถ้าเป็ผู้ชายไอ้มินสก์มันคงแค่เอาไปทิ้งไว้ให้หมอดูแลแค่นั้นแหละ” เป็กังหันแฝดผู้น้องที่ชิงตอบแทนคีรี
“มึงก็พูดไปไอ้ลิงกัง ถึงเป็ผู้ชายกูก็ช่วยเต็มที่โว้ย เพราะกูเป็คนดี ฮ่าฮ่า” คีรีเดินไปตบบ่ากังหันแล้วหย่อนก้นนั่งเก้าอี้ตัวข้าง ๆ กัน ก่อนส่งเสียงดังสั่งกาแฟรสโปรดกับต่อ ที่มารับจ๊อบทำงานในร้านมายด์คอฟฟี่ ได้ค่าตัวสองเด้ง ทั้งเป็พรีเซนเตอร์และเป็พนักงานของร้าน
“คาราเมลมัคฯ เย็นเจี๊ยบหนึ่งแก้ว..ด่วน” คีรีหมายถึง กาแฟรส ‘คาราเมล มัคคิอาโต้’ ชื่อรสชาติยืดยาว แต่เขาเลือกที่จะเรียกเพียงเท่านั้น
“เออ พ่อคนดี พ่อเ้าชายไอทีสุดหล่อ พ่อเกาหลีมีสาวติดตรึม มึงเคลียร์กับน้องไอซ์เขาหรือยัง หรือว่ารายนี้มึงตั้งใจวะไอ้มินสก์” ครูสที่นั่งอยู่ด้วยอดไม่ได้ จึงได้หันมาแขวะคีรีเอาบ้าง
“ตั้งจงตั้งใจอะไรล่ะ กูก็แค่ไปช่วยน้องเขาล้างเครื่องลงโปรแกรมในคอมฯ ให้ใหม่ก็แค่นั้น ใครจะไปรู้วะว่าน้องเขาจะคิดไปไกลว่ากูไปขอเขาเป็แฟนแล้ว จิตนาการโคตรไร้ขอบเขตเลย”
“ถ้ามึงไม่คิดอะไรกับน้องไอซ์ งั้นแสดงว่ามึงคิดกับน้องข้าวหอมละสิ” เป็เสียงจากสิบรถ คุณชายสายเสมอที่เพิ่งจะมาถึงเป็คนสุดท้าย เปิดประตูเข้ามาทันได้ยินเื่ที่คีรีพูดอยู่พอดีจึงได้ถามถึงสาว
คู่กรณีอีกคน
“กูไม่คิดกับใครทั้งนั้นล่ะ อารมณ์ยังไม่มี”
“นี่ขนาดมึงอารมณ์ยังไม่มีนะ ผู้หญิงเขม่นกันจะตายแล้ว ไม่รู้ป่านนี้แอบไปตบกันบ้างหรือยัง?”
“มึงก็พูดซะโอเว่อร์ไอ้ครูส ปัญญาชนแล้วทั้งนั้น จะมาตบตีกันทำไม ชนะไปก็ไม่เห็นจะได้อะไร มีแต่จะเจ็บตัวกันไปทั้งคู่” คีรีนั้นถึงแม้ว่ารูปลักษณ์ของเขาจะดูเป็หนุ่มเ้าเสน่ห์ และหลายคนมองว่าเ้าชู้ เพราะมาอยู่ในแก๊งกาแฟด้วย แต่เอาเข้าจริงชายหนุ่มผู้ชื่นชอบในเทคโนโลยีและความล้ำสมัยนั้น เป็คนรักนวลสงวนตัว รักใครรักจริง และไม่เคยคิดจะจีบใครทิ้งขว้าง ในวงเล็บว่ามาตรฐานนั้นยกเว้นกับผู้หญิงที่เขาไปใช้บริการถูกที่ถูกวิธี
“และที่สำคัญกูไม่ได้รักไปเรื่อยเหมือนมึงไอ้ครูส ระวังเถอะมึงแจกรักไปเรื่อยเปื่อย หักอกสาวเป็ว่าเล่น กรรมมันจะตามทันตอนที่มึงเจอตัวจริงน่ะ”
“โอ้โห! ไอ้เวรมินสก์แช่งกันเลยเหรอวะ แต่อย่างกูน่ะมันเสือตายยากโว้ย”
“ถุย!!” เสียงตอบรับจากเพื่อนทั้งห้าคนที่ดังขึ้นพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมาย หลังจากที่ครูสยกยอตัวเองเสร็จ
6K
![[นิยายแปลจีน] 我的印钞机女友 คุณทนายของผมคือเครื่องปั๊มเงินครับ](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1686037969_43653211.webp)
