หลังจากวันนั้นทำให้ฉันรู้ว่าท่านแม่เป็คนอันตรายเกินไปฉันจึงต้องระมัดระวังมากกว่านี้..
แต่แปลกจังแฮะเพราะหลังจากที่ท่านแม่โกรธ แต่ว่า จู่ๆ เธอก็หายโกรธไปเฉยเลย แบบนี้มันยังไงหว่า?
แต่พอเช้าวันรุ่งขึ้นฉันก็พบกับเทพธิดาตัวเป้งที่ฉันซัดหน้าแหกไปตอนนั้นแต่ดูเหมือนเธอจะเป็น้องสาวของท่านแม่เหรอเนี่ย
เอ๊ะงั้นท่านแม่ก็เป็ลูกสาวของเทพสูงสุด? ไม่สิ แรกเริ่มเดิมทีซิลเวียนี่ใช่ลูกของเทพสูงสุดหรือเปล่า นั่นอาจจะเป็แค่ฝันเฉยๆ ก็ได้นะคิดว่าอ่ะนะ
ฉันคิดแบบนั้น… ในขณะศึกษาเวทมนตร์ในโลกนี้มีเวทมนตร์แห่งการแทรกแซงอยู่หลายแขนงแตกต่างกันออกไป
มีทั้งสนับสนุน ตรวจสอบ ต่อสู้เคลื่อนไหว ป้องกัน.. ต่างๆ สามารถสรุปได้ด้วยคำว่าเวทมนตร์กล่าวกันตามตรงเวทมนตร์คือการแทรกแซงสิ่งที่อยู่เหนือตรรกะ
ฉันในตอนนี้ถนัดเวทมนตร์ในการโจมตีก็จริงเพราะความรู้จากโลกเก่าสามารถทำได้ทั้ง แปรธาตุ, นิวเคลียร์ ไฟ อะไรเทือกนั้น
แต่ว่าการสนับสนุนหรืออย่างอื่นไม่ค่อยจะเข้าใจมันเท่าไหร่จริงอยู่ที่ในโลกเดิมฉันเคยศึกษามาทำให้พอมีเวทฟื้นฟูโดยการแทรกแซงร่างกายของสิ่งมีชีวิตและเร่งการฟื้นฟู
แต่ทำแบบนั้นจะส่งผลไม่ดีต่อวัยชราเพราะการเร่งให้เซลล์ฟื้นฟูรวดเร็วขึ้นก็เหมือนให้มันทำงานเร็วขึ้นหมายความว่าการแก่เร็วขึ้นก็จะเป็ผลข้างเคียง
แล้วจะทำไงดี.. ฉันควรจะแทรกแซงการฟื้นฟูในระดับอะตอมแทนระดับเซลล์เลยหรือไม่แบบว่าต่อให้สลายกลายเป็อะตอมก็ฟื้นฟูกลับมาได้อะไรแบบนี้
แต่ที่งงๆ คือเราจะทำมันออกมาให้กลายเป็การ ‘ฟื้นฟู’ ได้ยังไง อืมมมมม ไม่เข้าใจเลยสักนิด
ฉันที่กำลังนั่งงงอยู่ในห้องสมุดของปราสาทและข้างๆ ฉันมีเลวี่กำลังนั่งจดหนังสืออย่างขยันขันแข็งอยู่
ตรงหน้าฉันมีอาจารย์กำลังสาธยายเวทมนตร์การฟื้นฟูให้อยู่..อันที่จริงั้แ่วันนั้นท่านแม่ก็ส่งคนมาจับตาดูพวกเราตลอด
แถมให้เป็อาจารย์สอนเื่เวทมนตร์ซะด้วยล่ะแต่ก็นะด้วยความที่เลวี่น้องสาวฉันเหมือนกับอัจฉริยะกลับชาติมาเกิด
เธอเรียนเก่งในระดับที่ว่าครูพูดว่า
“เวทมนตร์การโจมตีน่ะ…”
ยังไม่ทันจบ เลวี่จะเข้าใจทันทีว่า
“คือการที่แทรกแซงความจริงให้ส่งผลต่อศัตรู”
อะไรแบบนี้คือไม่ค่อยเข้าใจหลักการหรอกนะ แต่เอาเป็ว่า ครูพูด 1 เลวี่เข้าใจไป 3แล้วอะไรแบบนี้ แถมทุกเื่คือเื่ที่เลวี่ไม่เคยรู้มาก่อนแทบทุกเื่
มันคือยังไงกันแน่นะแบบนี้เรียกอัจฉริยะคงได้นะ คำนวณอนาคตไรงี้ เก่งแบบนั้นเลย สมกับเป็ ‘น้องสาว’จริงๆ..
ด้วยเหตุนี้ครูทุกคนที่สอนไม่ถึงวันก็ได้แต่พบว่าเวทมนตร์ที่ตนเองค้นคว้าและวิจัยมาโดนเลวี่ฉกไปอย่างง่ายดายเพราะคำพูดเดียว
ทำเอาไม่กล้าสอนไปมากกว่านี้เพราะกลัวจะโดนฉกเวทมนตร์ไปหมดจึงต่างพากันเลิกรา ออกไปจนหมดแน่ะ
และคนนี้คือครูสอนเวทมนตร์ฟื้นฟูฉันมองหน้าเธอในตอนนี้ยังเห็นชัดเจนว่าหน้าเธอเหมือนคนกำลังจะร้องไห้
“แล้วนี่ล่ะ!เวทมนตร์ส่งผ่านความเ็ปน่ะคือ…”
แต่ก่อนที่จะได้พูดจบเลวี่ก็เขียนลงกระดาษไปก่อนแล้ว
[คือการแทรกแซง ‘ความรู้สึกเจ็บ’ที่กำลังส่งไปยังประสาทรับรู้ก่อนที่จะรู้สึกว่า ‘เจ็บ’ ย้ายผ่านสิ่งที่คงรูปเป็‘วัตถุ’ บนโลกนี้ และความเ็ปนั้นจะถูกแปรเป็ดาเมจทำลาย ‘วัตถุ’ นั้นๆได้โดยตรง]
“…”
ครูคนนั้นรู้สึกว่าจะห่อเหี่ยวพร้อมกับไหล่ตกในทันทีสมกับเป็น้องสาวฉันจริงๆ ชนะได้แม้แต่ครูเนี่ย!
และแล้วสุดท้ายครูก็ยอมแพ้หลังจากนั้นก็ไม่มาสอนอีกเลย…ทำเอาฉันรู้สึกท้อแท้ขึ้นมาบ้างที่มีน้องสาวเก่งอัจฉริยะจนเกินไป
“ท่านพี่ หนูทำเสร็จแล้ว!?”
ในขณะที่พวกเรากำลังเรียนด้วยตัวเองนั้นเลวี่ก็วิ่งมาหาฉันพร้อมกับยกหนังสือขึ้นมาให้ดู
“อะไรเหรอ?”
ฉันถามออกไปเธอก็ทุบอกอย่างมั่นใจแล้วชี้ตัวหนังสือที่เขียนว่าเวทมนตร์แห่งการทำลายล้าง
มันจะแทรกแซงวัตถุบนโลกให้ไปยัง‘โลกแห่งความว่างเปล่า’ ดังนั้นมันจึงกลายเป็ความว่างเปล่าอย่างแท้จริง
สุดยอดไปเลยแฮะ..สมกับเป็น้องสาวจริงๆ
เธอมองฉันด้วยสายตาคาดหวังฉันเลยลูบหัวให้เลวี่เหมือนสัญชาตญาณ เอ๋.. มันเดจาวูแปลกๆ ..
ช่างมันเถอะ!
และในตอนนั้นเองประตูห้องสมุดก็ถูกเปิดออกก่อนที่ท่านแม่จะเดินเข้ามา เธอตรงมาทางฉันแล้วก็เลวี่
“เลทิเซีย”
“มีอะไรเหรอคะ ท่านแม่?”
ฉันเองก็มีประสบการณ์การต่อกรกับคนคนนี้ไม่น้อยจึงตอบกลับด้วยทักษะการแสดงเป็ลูกแท้ๆ อย่างชาญชำนาญ
ว่าแต่เธอเป็คนเก็บฉันมาเลี้ยงจริงๆ ก็เหมือนแม่นั่นแหละนะเพราะงั้นคงเรียกการแสดงไม่ได้สินะ ฮะๆ
“วันนี้คนรับใช้ส่วนตัวของลูกเดินทางมาถึงแล้วนะ”
“คนรับใช้ส่วนตัว? แล้วซิลเวียละคะ?”
ฉันถึงกับอึ้งนี่ท่านแม่จะตัดหางปล่อยวัดซิลเวียรึเพราะซิลเวียชอบทำตัวเป็คนรับใช้ค่อยช่วยเหลือฉันกับเลวี่ตลอดเวลา
แต่นี่จะมีเปลี่ยนคนแล้วแต่ซิลเวียเป็ถึงเทพธิดาไม่ใช่เหรอ ไม่สิ นั่นยังยืนยันไม่ได้นี่น่า
แต่สรุปโดยย่อคือจะเปลี่ยนคนรับใช้สินะ!พอฉันพูดไปแบบนั้นท่านแม่ก็แสดงสีหน้าแปลกๆ
“เอ่อ.. เลทิเซีย..ท่านซิลเวียไม่ใช่คนรับใช้สักหน่อยนะ..”
“เอ๋ งั้นหรอกเรอะ?!”
ฉันใจนตาแทบหลุดออกจากเบ้าถึงจะบอกเป็น้องสาวของท่านแม่ แต่ว่าเธอก็ทำตัวเหมือนเป็คนรับใช้ที่พอฉันพูดอะไรก็จะตามใจทันทีไม่ใช่เหรอ
นี่ไม่ใช่คนรับใช้หรอกเรอะโดยทั่วไปน่ะ ฉันก็ไม่เคยมีคนรับใช้หรือน้องสาวของแม่ด้วยสิแบบนี้มันปกติหรือเปล่ายังไม่รู้เลย
แต่ที่ว่าซิลเวียไม่ใช่คนรับใช้ทำเอาใจริงๆนะ
“ใอะไรขนาดนั้น”
ท่านแม่พูดออกมาด้วยสีหน้าแปลกๆอืม.. ก็มันน่าใจริงๆ นี่น่าเพราะตอนฉันบอกให้เธอซักกางเกงในให้เธอยังเต็มใจทำแบบไม่ขัดข้องเลย..
ส่วนเหตุผลที่ฉันให้เธอซักให้ก็เป็เพราะว่าฉันกลัวจะมีคนใช้เวทมนตร์แทรกแซงใส่กางเกงในตัวเอง
ถ้าหากซักด้วยเวทมนตร์การจะทำแบบนั้นไม่ใช่เื่แปลกเช่นทำให้เป็กางเกงในะเิเวลายังได้ ฉันเลยให้ซิลเวียซักมือให้น่ะ
ซึ่งแน่นอนว่าให้ท่านแม่รู้เื่นี้ไม่ได้ไม่งั้นละก็คงโดนดุแน่ๆ เพราะท่านแม่เหมือนจะเคารพซิลเวียอะไรนั่นมากๆถึงจะไม่แสดงออกตรงๆ ก็เถอะนะ
…..
ในขณะเดียวกันซิลเวียที่นั่งซักกางเกงในให้เลทิเซียก็จามออกมาเธอถูจมูกเบาๆ พร้อมกับพึมพำด้วยความสับสนเล็กน้อย..
“ใครนินทาข้าล่ะเนี่ย ?”
427
