เมื่อเซียวจิ่งหลงตื่นขึ้นมาอีกคราก็ไม่เห็นแม้แต่เงาของขอทานน้อยแล้วมีเพียงอาหารปริศนาอย่างเดียวกันกับเมื่อวานผลไม้และกระบอกน้ำวางอยู่ไม่ไกลจากตัวเขานักชายหนุ่มกัดฟันอดทนต่อความเ็ปพยายามขยับตัวลุกขึ้นนั่งจนสำเร็จก่อนหยิบอาหารมากินจนอิ่มล่วงเลยจนบ่ายคล้อยเสี่ยวมาวจึงได้โผล่หน้ามา
“ต้าหลง ท่านตื่นแล้วหรือ ?ร่างกายของท่านฟื้นตัวเร็วกว่าที่ข้าคิดเอาไว้เสียอีกถึงกับลุกขึ้นนั่งเองได้แล้ว…” คนตัวเล็กยิ้มร่าอย่างยินดีแม้นจะดูอิดโรยพลางยื่นหน้าเข้าไปตรวจดูาแแล้วพบว่ามันเริ่มสมานตัวดีขึ้นอีกทั้งสีหน้าของคนเจ็บในวันนี้ดูดีกว่าเมื่อวานมาก
เซียวจิ่งหลงได้แต่จ้องมองเสี่ยวมาวอย่างตกตะลึงยามดวงหน้าเล็กเคลื่อนเข้ามาใกล้แม้เป็เพียงเด็กน้อยแต่องคาพยพทั้งห้ากลับงดงามหยาดเยิ้มดั่งจุติมาจาก์อีกเพียงไม่กี่ปีความงามของเขาคงเป็ที่กล่าวขาน
“นี่เป็เ้าจริง ๆ ใช่หรือไม่ เสี่ยวมาว ?”น้ำเสียงทุ้มห้าวถามขึ้นอย่างไม่แน่ใจ
“หากไม่ใช่ข้าแล้วจะเป็ผู้ใดไปได้เล่า ? คิกคิก” เสี่ยวมาวหัวเราะอย่างไม่แปลกใจที่ผ่านมายามทุกคนได้เห็นใบหน้าแท้จริงต่างพากันตกตะลึงทั้งสิ้น
ดวงตาของเด็กน้อยที่ตีโค้งขึ้นเป็รูปเสี้ยวดวงจันทร์ในยามยิ้มแย้มทำให้ชายหนุ่มมิอาจละสายตาจากดวงหน้าเย้ายวนนั้นได้เลยเสื้อผ้าจากศพที่มีขนาดใหญ่เกินตัวยิ่งทำให้ร่างเล็กดูบอบบางจนเขานึกอยากปกป้องคุ้มครองมิให้ห่างกายไปไหน
“เอ่อ… พอเ้าอาบน้ำล้างหน้าล้างตาแล้วดูดีกว่าเดิมมาก”ชายหนุ่มกล่าวอย่างรู้สึกเก้อเขินจึงเสมองไปทางอื่น
“อื้ม… ข้ารู้อยู่แล้วว่าตนเองงดงามเพียงใดแต่ข้าไม่แข็งแกร่งพอที่จะปกป้องตนเองถึงต้องอำพรางตัวเพื่อความปลอดภัย วันนี้เข้าไปเก็บสมุนไพรในป่าลึกจึงกลับมาช้าดูตรงนั้นสิ…ได้ของกินกลับมาเยอะเลย แถมยังเป็ของดีด้วยนะ”เด็กน้อยชี้มือไปยังสิ่งของที่หอบมากองรวมกันอยู่ไม่ไกล
“กระไรหรือ ?”
“ไก่ป่า เห็ดและรังผึ้งข้ารีดน้ำผึ้งเก็บใส่กระบอกไม้ไผ่ไว้แล้ว หากนำไปผสมกับน้ำตกที่ไหลลงมาในตอนรุ่งสางเวลาดื่มจะเย็นชื่นใจมากทีเดียว”ปากเล็ก ๆ ขยับขึ้นลงบรรยายสรรพคุณของอร่อยเจื้อยแจ้ว
“เหตุใดเ้าจึงมีความรู้ด้านสมุนไพรและล่าสัตว์เป็?”เซียวจิ่งหลงเริ่มอยากรู้เื่ราวของคนตัวเล็กให้มากขึ้น
“เคยมีคนสอนข้าแต่เป็เพียงความรู้เบื้องต้นให้พอเอาชีวิตรอดได้เท่านั้น ถึงกระนั้นข้าก็มิอาจอาศัยอยู่ในป่าได้เพียงลำพังเพราะสัตว์ร้ายมีมากเกินกว่าที่ข้าจะสามารถปกป้องตนเองได้…” เสี่ยวมาวบอกคนตรงหน้าอย่างไม่ปิดบัง
เมื่อทำแผลใส่ยาให้คนเจ็บเรียบร้อยเด็กน้อยก็ลงมือทำอาหาร
“เสี่ยวมาวรสมือในการทำอาหารของเ้าดียิ่งนัก” เซียวจิ่งหลงเอ่ยขึ้นอย่างประทับใจขนาดไม่มีเครื่องปรุงรส น้ำแกงไก่ใส่เห็ดในมือยังมีรสชาติหอมหวานกลมกล่อม แถมรังผึ้งย่างยังมีรสชาติล้ำเลิศอย่าบอกใคร
“เพื่อรักษาชีวิตตนเองให้รอดจึงต้องปรุงอาหารออกมาให้มีรสชาติดีสักหน่อยไม่เช่นนั้นจะเป็การเสียของโดยเปล่าประโยชน์ หากท่านชอบก็กินเยอะ ๆ เถิด…” เสี่ยวมาวยิ้มน้อย ๆ ในขณะที่ใบหน้าเริ่มขาวซีดมากขึ้นทุกที
“เ้าไม่กินหรือ ? เหตุใดใบหน้าจึงดูซีดเซียวนัก” เซียวจิ่งหลงถามขึ้นอย่างเห็นผิดสังเกต
“ข้ายังไม่หิวคงเป็เพราะวันนี้อากาศร้อนอบอ้าวจึงรู้สึกไม่ค่อยสบายตัวนักถ้าอย่างนั้นข้าขอตัวไปอาบน้ำก่อนนะ” เด็กน้อยรีบเดินตัวปลิวออกไปทันที
ผ่านไปกว่าหนึ่งชั่วยามเสี่ยวมาวก็ยังไม่กลับมาทำให้เซียวจิ่งหลงนึกเป็ห่วงจึงค่อย ๆพยุงตัวลุกขึ้นเดินเกาะกำแพงตามเข้าไปดูภายในถ้ำบรรยากาศด้านในไม่ได้มืดชื้นอับทึบอย่างที่คิดแต่กลับมีแสงแดดยามเย็นส่องเข้ามารำไรพร้อมกับสายลมพัดโชยเอื่อยครั้นมองหาจนทั่วจึงพบร่างเล็กนอนคว่ำหน้าอยู่ไม่ห่างจากบริเวณบ่อน้ำเนื้อตัวของเด็กน้อยเปียกชุ่มไปทั้งตัว
“เสี่ยวมาว…เสี่ยวมาว… เ้าเป็อันใดไป ?”
เซียวจิ่งหลงพยายามสาวเท้าให้เร็วขึ้นแล้วก้าวเข้าไปประคองร่างน้อยบอบบางไว้ในอ้อมแขนอย่างใดวงหน้าเล็ก ๆ นั้นแดงก่ำ เนื้อตัวกำลังร้อนระอุเพราะพิษไข้ขึ้นสูงคงเป็เพราะหลายวันนี้เด็กน้อยต้องคอยดูแลเขา จึงไม่ได้พักผ่อนอย่างเพียงพอชายหนุ่มบอกกับตนเองรีบอุ้มร่างเล็กมาวางบนแท่นหินที่มีผ้าปูรองนอนอย่างรู้สึกผิดก่อนหยิบอ่างดินเผาที่มีรอยบิ่นแตกบริเวณขอบพยุงตัวเดินกลับไปตักน้ำเพื่อนำมาใช้เช็ดตัวลดไข้
คนตัวโตฉีกชุดจากศพให้เป็ผ้าผืนเล็กก่อนหย่อนลงในอ่างแล้วบิดหมาดเริ่มเช็ดไปตามกรอบหน้าที่มีเหงื่อเม็ดโตผุดซึมขึ้นมาอย่างระมัดระวังการกระทำของเขาค่อนข้างงุ่มง่ามเพราะั้แ่เกิดมายังไม่เคยลงมือปรนนิบัติใคร อีกทั้งเกรงว่าหากเผลอไผลหนักมือจะสร้างความบอบช้ำให้แก่ร่างกายเล็กจ้อยนี้
สองมือใหญ่ค่อย ๆ ไล่เช็ดจากดวงหน้าไปจนถึงแขนขาจึงได้พบร่องรอยของเหล็กไนฝังอยู่ในเนื้อชายหนุ่มหยุดมือทันทีพลางใช้สันมีดที่พกติดตัวรีดเอาเหล็กไนออกพร้อมกับประคองร่างที่เต็มไปด้วยาแของตนเองออกค้นหาต้นเช็กเชเกี่ยม[1 ] บนูเา เมื่อพบแล้วก็รีบนำใบกลับมาตำพอหยาบพอกทิ้งไว้บริเวณที่เด็กน้อยถูกผึ้งต่อย
หลังจากเช็ดร่างกายภายนอกแล้ว เซียวจิ่งหลงจึงคลายสาบเสื้อของเด็กน้อยออกเพื่อไล่เช็ดภายในฝ่ามือใหญ่เคลื่อนไหวไปตามลำคอและหน้าอก แม้นคนตัวเล็กจะผอมซีดเซียวเพราะความอดอยากมาเป็ระยะเวลานานแต่ัันุ่มละมุนที่ปลายนิ้วและยอดถันสีชมพูดูน่ารักกลับทำให้หัวใจของเขาเต้นแรงจนเผลอกลืนน้ำลายอย่างไม่รู้ตัวโดยเฉพาะปานแดงรูปหงส์ด้านหลังของหัวไหล่ซ้ายยิ่งช่วยเพิ่มเสน่ห์ราวกับมีแรงดึงดูดเขาเร่งมือเช็ดให้เร็วขึ้นเพราะรู้สึกละอายใจที่มีความคิดเหลวไหลไปชั่วขณะก่อนดึงกางเกงของเสี่ยวมาวลงมาอย่างรวดเร็วเนื่องจาก้าเปลี่ยนตัวใหม่แทนตัวเก่าที่เปียกชื้น
---------------
ต้นเช็กเชเกี่ยม [1 ] : ต้นเสลดพังพอน
69K
