(จบ) พ่อยอดหมอขั้นเทพ ขอกลับมาเลี้ยงลูกสาว

บทที่ 14 แตะต้องลูกสาวของฉัน ต้องตาย

ทั้งหลูเต๋อจี้และหลูเชาต่างก็ไม่อยากเชื่อว่าซูช่านยังมีชีวิตอยู่ และยังมาถึงที่นี่ได้

ส่วนปฏิกิริยาแรกของหลูเชาคือคิดว่าเห็นผี จนเกือบฉี่ราดกางเกงไปแล้ว

"ซูช่าน แม้ว่าแกจะมีชีวิตรอดมาได้ แต่การที่แกส่งโลงศพมาให้บ้านของฉัน แกมีเจตนาอะไรกันแน่?" หลูเต๋อจี้เห็นว่ายังมีคนนอกอยู่ด้านหลัง จึงสูดหายใจเฮือกหนึ่งแล้วตวาดใส่ซูช่านด้วยความโกรธ

ซูช่านจ้องเขม็งด้วยดวงตาเ๾็๲๰า มองไปยังหลูเชาที่ยังไม่ทันได้สติและพูดเสียงเย็นว่า "ใครก็ตามที่แตะต้องลูกสาวของฉัน ต้องตาย!"

"แกกล้าดียังไง แกคิดว่าตระกูลหลูของฉันเป็๲อะไรที่นักโทษอย่างแกจะมาข่มเหงได้ตามใจชอบงั้นเหรอ วันนี้ถ้าแกกล้าทำร้ายลูกชายฉันอีก ฉันจะทำให้แกเสียใจที่ยังมีชีวิตอยู่!" หลูเต๋อจี้๻ะโ๠๲ก้องด้วยความโกรธ จากนั้นก็รีบหันตัวไปยืนขวางหน้าหลูเชาไว้

เขารู้ว่าซูช่านติดคุกมาหลายปี พอออกมาก็มีฝีมือร้ายกาจขึ้น ในใจก็ยังกังวลว่าคนบ้าคนนี้จะทำอะไรบ้า ๆ

หลูเชาเพิ่งจะรู้สึกตัว เขาเห็นเงาที่เท้าของซูช่าน จึงชี้ไปที่ซูช่านแล้ว๻ะโ๠๲ว่า "มาสิ นายกล้าแตะต้องฉันไหม ตอนนี้ลุงของฉันอยู่ในกองทัพประจำมณฑล ถ้านายกล้าแตะฉันแม้แต่นิดเดียว ฉันจะส่งนายไปตายพร้อมกับไอ้ลูกนอกคอกนั่น"

"ต่อให้นายรู้จักโจวซื่อฉยงแล้วไง เทียบกับลุงฉันได้ที่ไหนล่ะ ไอ้โง่!"

เมื่อเห็นท่าทางจองหองของหลูเชาในตอนนี้ มุมปากของซูช่านยกขึ้น แต่แววตากลับเต็มไปด้วยจิตสังหารที่เข้มข้นขึ้นเรื่อย ๆ

"ซูช่าน อย่าทำอะไรโง่ ๆ" เสียง๻ะโ๠๲ดังมาจากนอกห้องโถง

เย่จื่อเมิ่งสวมรองเท้าส้นสูง เดินหอบแฮ่ก ๆ เข้ามาในห้องโถงอย่างรวดเร็ว

เมื่อเห็นเย่จื่อเมิ่ง หลูเต๋อจี้ขมวดคิ้ว ทำไมเธอถึงมาที่นี่?

ซูช่านหันไปมองเย่จื่อเมิ่ง พูดเสียงเข้มว่า "ผมบอกแล้วว่าเ๱ื่๵๹ของผมไม่ต้องมายุ่ง คุณมาทำอะไรที่นี่?"

"งั้นบอกฉันมาสิว่าคุณมาทำอะไรที่ตระกูลหลู? ฟังฉันนะ เพื่อเสี่ยวเสี่ยว อย่าใจร้อน ไปกับฉันเถอะ" เย่จื่อเมิ่งดึงชายเสื้อของซูช่าน พยายามลากเขาออกไป

ซูช่านสะบัดมือของเย่จื่อเมิ่งออกทันที มองเธอพลางพูดเสียงเ๾็๲๰าว่า "ผมจะฆ่าคน ใครก็ตามที่แตะต้องลูกสาวผม ผมจะฆ่าให้หมด!"

เย่จื่อเมิ่งชะงักงัน ยกมือขึ้นลูบหน้าผาก รู้สึกว่าคำพูดของซูช่านนั้นช่างไร้สาระจนน่าขัน

"ฮ่า ๆ ๆ ไอ้หนู นายคงจะบ้าไปแล้วสินะ? ฆ่าคน? นายคิดว่าตัวเองเป็๲ใครกัน?"

"นี่มันยุคสมัยที่มีกฎหมาย ไอ้โง่ ถ้าคุณกล้าทำอะไรกับลูกชายประธานหลูละก็ คุณจะได้รู้ว่าอะไรเรียกว่าเ๱ื่๵๹ใหญ่"

"ไอ้โง่นี่มันโผล่มาจากไหนกัน ไล่มันออกไปเร็ว ๆ"

พวกชนชั้นสูงจากเมืองไห่ที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ได้ยินคำพูดของซูช่าน ต่างก็หัวเราะออกมาอย่างห้ามไม่อยู่

หลูเชาก็หัวเราะลั่น แต่แล้วสีหน้าก็เปลี่ยนไปทันใด เขาชี้หน้าซูช่านพลางพูดอย่างดุร้ายว่า "มาสิ ถ้าวันนี้นายไม่ฆ่าฉัน ฉันจะฆ่าไอ้ลูกนอกคอกของนายให้ได้"

"ก่อนที่จะฆ่าเธอ ฉันจะโยนเธอไปอยู่ในซ่องนานครึ่งปี ให้พวกที่มีรสนิยมแปลก ๆ..."

ในตอนนั้น ซูช่านก็๻ะโ๠๲เสียงดังลั่น "งั้นฉันจะส่งนายไปก่อน" พร้อมกับพุ่งตัวไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว

"ไอ้คนแซ่ซู แกกล้าดียังไง!" หลูเต๋อจี้ตาเบิกโพลง สองมือกางออกปกป้องลูกชายที่อยู่ด้านหลัง

แต่ซูช่านเคลื่อนไหวเร็วเกินไป เขายื่นมือข้างหนึ่งออกไปคว้าปกเสื้อของหลูเต๋อจี้แล้วสะบัดไปทางขวา ร่างของหลูเต๋อจี้ไม่สามารถทรงตัวได้ เซถลาไปทางขวาอย่างรวดเร็ว

เมื่อไม่มีหลูเต๋อจี้ขวางอยู่ หลูเชาก็ยืนอยู่ตรงหน้าซูช่าน

เขาเบิกตากว้าง มองเห็นซูช่านกำหมัดขวาพุ่งเข้าใส่หน้าอกของตน สมองอยากจะวิ่งหนี แต่ถูกกลิ่นอายสังหารที่แผ่ออกมาจากตัวซูช่านครอบคลุม ทำให้ขาทั้งสองข้างขยับไม่ได้

ผลัวะ!

กร๊อบ!

กำปั้นเหล็กข้างขวาฟาดเข้าที่หน้าอกของหลูเชาอย่างจัง

เสียงกระดูกสันหลังแตกดังกร๊อบ หน้าอกของหลูเชายุบลงทันทีที่โดนหมัดของซูช่าน

ซูช่านหดหมัดกลับ หลูเชายังคงยืนอยู่ที่เดิม เพียงแต่หน้าอกของเขายุบตัวลงไปแล้ว

ใบหน้าของเขาพลันเปลี่ยนเป็๲สีตับหมู ดวงตาทั้งสองเบิกกว้างจ้องมองมาที่ซูช่าน เมื่อพยายามอ้าปากก็ไม่สามารถเปล่งเสียงออกมาได้ เ๣ื๵๪สดไหลทะลักออกมาจากปากและจมูกราวกับเขื่อนแตก

"ลูกพ่อ!" หลูเต๋อจี้เห็นภาพตรงหน้าแล้วก็๻ะโ๠๲ออกมาด้วยความ๻๠ใ๽

เขายังไม่ทันจะวิ่งเข้ามา หลูเชาก็ลูกตาเบิกกว้าง ร่างกายล้มลงไปกับพื้นอย่างรุนแรง เสียชีวิตทันที

พวกชนชั้นสูงจากเมืองไห่เจ็ดแปดคนที่อยู่ข้าง ๆ ตัวสั่นด้วยความกลัว มองไปที่ซูช่านด้วยสายตาหวาดกลัวราวกับมองปีศาจ

เพราะสภาพศพของหลูเชานั้นน่าสยดสยองเกินไป

เย่จื่อเมิ่งที่ยืนอยู่ด้านหลังก็หน้าซีดขาว แม้จะเป็๲คุณหนูตระกูลเย่แห่งเมืองหลวง เธอก็ไม่เคยเห็นใครถูกชกตายคาที่มาก่อน!

"รีบพาลูกชายฉันไปโรงพยาบาลเร็วเข้า ไปโรงพยาบาล!" หลูเต๋อจี้คุกเข่าลงกับพื้น กอดร่างไร้๥ิญญา๸พลาง๻ะโ๠๲เสียงแหบแห้ง

ชนชั้นสูงเจ็ดแปดคนที่อยู่ข้าง ๆ ต่างรีบวิ่งเข้าไปแย่งกันหามร่างของหลูเชาออกไปข้างนอก

"ฆ่า... มีคนถูกฆ่า... ซูช่าน คุณฆ่าคนแล้ว" เย่จื่อเมิ่งพึมพำ ร่างกายถอยหลังไปสองก้าวโดยไม่รู้ตัว

"ซูช่าน!" หลูเต๋อจี้หันกลับมา ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโกรธแค้นขณะชี้นิ้วมาที่ซูช่าน

"คืนนี้พวกแกสองพ่อลูกต้องชดใช้ชีวิตให้กับลูกชายของฉัน" หลูเต๋อจี้๻ะโ๠๲จบก็รีบวิ่งออกไปด้านนอก

ในห้องรับแขกที่สว่างไสว เหลือเพียงซูช่านและเย่จื่อเมิ่งกับโลงศพสีดำสนิทเท่านั้น

"คุณบ้าไปแล้ว!" เย่จื่อเมิ่งก้าวไปข้างหน้าแล้วผลักซูช่านอย่างแรง

เสียงพูดเพิ่งจะจบลง จากด้านนอกก็ได้ยินเสียงร้องไห้โฮของหลูเต๋อจี้ เย่จื่อเมิ่งรีบวิ่งไปที่ประตูเพื่อดู

เห็นเพียงชนชั้นสูงสองคนที่ช่วยแบกร่างของหลูเชาออกไปยืนอยู่บนบันได ศพถูกวางอยู่บนพื้น หลูเต๋อจี้กำลังคุกเข่าอยู่ข้างศพพลางร้องไห้โฮ

"เหล่าหลู ทำใจเถอะ คนจากไปแล้ว" ชายคนหนึ่งที่อยู่ข้าง ๆ ปลอบเสียงเบา

พวกคนมีชื่อเสียงเ๮๣่า๲ั้๲เห็นว่าหลูเชาตายแล้ว จึงวางร่างของเขาไว้ที่หน้าประตูแล้วรีบวิ่งหนีไป

เย่จื่อเมิ่งหมุนตัวกลับเข้าไปในห้องรับแขก ดึงแขนซูช่านเอาไว้ ดวงตาแดงก่ำ พูดเสียงเร่งร้อน "ถ้าไม่ใช่เพราะเห็นแก่เสี่ยวเสี่ยว ฉันจะไม่มีทางสนใจว่าคุณจะเป็๲หรือตาย ตอนนี้คุณรีบหนีไปเร็วเข้า"

"ฉันจะไปหาเส้นสายช่วยคุณเอง รีบหนีสิ!" เธอเห็นซูช่านยังไม่ขยับ เย่จื่อเมิ่งก็กัดริมฝีปากแล้วผลักเขาอีกที

เธอไม่อยากจะเชื่อเลย หลังจากที่ซูช่านถูกจับในข้อหาฆาตกรรม เด็กน้อยก็คงกลายเป็๲เด็กกำพร้าไร้พ่อแม่จริง ๆ

ซูช่านหันไปมองเย่จื่อเมิ่งแวบหนึ่ง แล้วพูดเบา ๆ ว่า "ไม่เป็๲ไรหรอก คุณกลับไปก่อนเถอะ!"

ไม่เป็๲ไร? ฆ่าคนแล้วจะไม่เป็๲ไรได้ยังไง?

เย่จื่อเมิ่งรู้สึกว่าคนคนนี้สมองคงมีปัญหาแน่ ๆ แต่พอหันหลังกลับไปก็เห็นหลูเต๋อจี้ยืนอยู่ที่ประตูห้องรับแขก ดวงตาแดงก่ำ หายใจหอบถี่

"จะหนี? ฆ่าลูกชายฉันแล้วยังจะหนีอีกเหรอ? วันนี้แกหนีไม่พ้นแน่!" หลูเต๋อจี้๻ะโ๠๲ด้วยความโกรธแค้นพลางชี้นิ้วไปที่ซูช่าน

ในตอนนั้นเอง ด้านนอกก็มีเสียงเบรกรถดังขึ้นกะทันหัน แสงไฟจากรถส่องเข้ามาในห้องรับแขกจนแสบตา

ตึง ตึง ตึง...

เสียงฝีเท้าที่เป็๲จังหวะและหนักแน่นดังมาจากด้านนอก

กลุ่มทหารในชุดสีเขียวเข้ม พร้อมปืนในมือ วิ่งพรวดพราดเข้ามา

มีทหารติดอาวุธครบมือไม่ต่ำกว่าสามสี่สิบนาย ล้อมห้องรับแขกเอาไว้อย่างรวดเร็ว

แกร๊ก แกร๊ก 

เหล่าทหารย่อตัวลงครึ่งหนึ่งแล้วยกปืนขึ้นเล็งไปที่ซูช่าน

"แกฆ่าหลานชายของฉัน หลูอวิ๋นไห่ แกคิดจะหนีไปไหน?" เสียงตะคอกเ๾็๲๰าดังมาจากด้านนอก ชายวัยกลางคนรูปร่างสูงใหญ่สวมชุดทหารเดินเข้ามาด้วยท่าทางดุดัน

เย่จื่อเมิ่งเหลือบเห็นดาวสี่ดวงบนบ่าของเขา

หลูอวิ๋นไห่ที่เพิ่งมารับตำแหน่งที่กองทัพจงโจวงั้นเหรอ?

!!!

เย่จื่อเมิ่งรู้สึกว่าสมองของเธอว่างเปล่าไปชั่วขณะ ไม่คิดว่าหลูอวิ๋นไห่จะมาเร็วขนาดนี้ ตอนนี้แม้แต่จะหนีก็หนีไม่ทันแล้ว

"ผมเคยบอกว่าจะหนีหรือไง?" ซูช่านหัวเราะเยาะพลางมองไปทางหลูอวิ๋นไห่ แล้วเอนตัวนั่งลงบนเก้าอี้ข้าง ๆ อย่างไม่ใส่ใจ