ห้าปีต่อมา
ต่งหนานมาพบไป่หลิงที่จวนเสนาบดีด้วยใบหน้าอันเศร้าสร้อย ต่งหนานตั้งใจว่าจะพาลูกชายของตน นามว่า ธงหยาง มาเป็เพื่อนเล่นกับลูกชายของไป่หลิง นามว่า ฟานหลงด้วยวัยสี่ขวบเท่ากัน พอสาวใช้มารับลูกของต่งหนานไป ต่งหนานจึงขอปรึกษาไป่หลิงทันที
“ข้ากับธงอี่ พวกเราจะหย่ากัน” ต่งหนานเริ่มเื่
“ห๊า อะไรนะ เป็ไปได้ยังไงต่งหนาน ธงอี่รักเ้ามากนะ ไม่มีทางที่เขาจะยอมหย่าแน่นอน แถมมีลูกด้วยกันแล้วด้วย” ไป่หลิงใ
“ข้าจับได้ว่าเขามีผู้หญิงอีกคนแถมมีลูกด้วยกันแล้วด้วย ข้าจับได้คาหนังคาเขาเลยนะ ดังนั้นข้าจึงตัดสินใจขนย้ายข้าวของหอบลูกย้ายกลับไปอยู่กับพ่อของข้าเรียบร้อยแล้ว” ต่งหนานกล่าว
“เ้าใจร้อนเกินไปหรือเปล่า ต่งหนาน ผู้หญิงคนนั้นใช่ภรรยาน้อยของธงอี่จริงหรอ” ไป่หลิงสงสัย
“ข้าก็ไม่อยากเชื่อ ภาพที่เห็นตรงหน้ามันฟ้องซะขนาดนั้น ่นี้ข้าคงต้องค่อยๆ ทำใจน่ะ” ต่งหนานกล่าว
พอถึงเวลาตกเย็นต่งหนานจึงพาบุตรชายกลับจวนอำมาตย์
ไป่หลิงก็ยังคงเชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่ง ว่าธงอี่จะกล้านอกใจต่งหนานไปได้ เื่นี้อาจจำเป็ต้องสืบให้กระจ่าง
ไป่หลิงนั่งรอท่านเสนาบดีกลับมาเพื่อทานข้าวด้วยกัน แต่เห็นว่ามันนานเกินไปจึงให้ท่านแม่และบุตรชายทานไปก่อน แล้วไป่หลิงจะเป็ฝ่ายรอท่านเสนาฯ คนเดียว
สักพักท่านเสนาฯ ก็กลับมา แต่กลับมาพร้อมกับธงอี่ที่มีสภาพเมามายไม่ได้สติ ท่านเสนาฯ ประคองให้ธงอี่มานั่งที่โต๊ะทานข้าว และธงอี่ก็ขอดื่มสุราอีก
“มันเกิดอะไรขึ้นคะ ท่านพี่ ทำไมธงอี่ถึงเมามากขนาดนี้” ไป่หลิงสงสัย
“พี่ได้ข่าวว่า ต่งหนานขอหย่าเพราะเข้าใจธงอี่ผิด คิดว่าธงอี่มีภรรยาน้อย เลยพาลูกชายย้ายกลับไปอยู่ในจวนท่านอำมาตย์น่ะ” ท่านเสนาฯ อธิบาย
“แล้วมันจริงหรือเปล่าคะ” ไป่หลิงกล่าว
“ไม่ จริง อึ๊ก นางคือธงหลิน นางเป็น้องสาวแท้ๆ ของข้า นางมีบุตรชายวัย 4 ขวบเหมือนกัน เห็นบอกว่านางท้องไม่มีพ่อ ข้าสงสารและแอบให้การช่วยเหลือ ต่งหนานมาเห็นเข้า นางไม่ยอมรับฟังข้าเลย ฮือ ฮือ” ธงอี่เล่า
“ต่งหนานไม่ชอบคนที่มีลับลมคมใน ถ้าเ้าบอกต่งหนานั้แ่แรก เ้าก็คงไม่ต้องมาถูกเข้าใจผิดแบบนี้” ไป่หลิงซ้ำเติม
“พี่คงต้องให้ธงอี่พักอยู่นี่ไปก่อน เพราะเอาแต่ดื่มสุราย้อมใจ ซึ่งมันก็ไม่ได้ช่วยอะไร” ท่านเสนาฯ กล่าว
“นั่นสิ ท่านพี่ เดี๋ยวข้าไปจัดห้องพักให้ธงอี่ ท่านพี่ทานอาหารเถอะนะ” ไป่หลิงกล่าว
“ไม่ข้าจะรอเ้ามาทานพร้อมกัน เ้าก็ยังไม่ทานใช่มั้ยล่ะ” ท่านเสนาฯ กล่าว
ไป่หลิงยิ้มที่ท่านเสนาฯ รู้ใจ “ค่ะ ท่านพี่” “และเดี๋ยวข้าจะให้คนรับใช้หนุ่มในบ้านคอยดูแลธงอี่ให้”
*********************************
เนื่องจากใน่ที่ไป่หลิงตั้งครรภ์ ท่านเสนาบดีเลยจ้างหมอผายฟางให้มาดูแลร้านหมอ ดังนั้นในร้านหมอนี้จะมีหมอสองคน คือ ไป่หลิงและหมอผายฟาง ไป่หลิงเห็นความสำคัญของเพื่อนมาก เลยฝากฝังให้หมอผายฟางดูแลร้านรักษาคนไข้คนเดียว โดยให้เหตุผลว่าจะต้องไปทำธุระสำคัญก่อน
หลังจากนั้นไป่หลิงจึงขอเข้าพบต่งหนานที่จวนท่านอำมาตย์
“นึกยังไงถึงมาหาข้าถึงที่นี่น่ะไป่หลิง” ต่งหนานกล่าว
“ข้าจะคุยกับเ้าเื่ธงอี่” ไป่หลิงกล่าว
“เื่อะไรล่ะ” ต่งหนานกล่าว
“ธงอี่บอกข้าว่า ผู้หญิงคนนั้นเป็น้องสาวแท้ๆ ของธงอี่ชื่อ ธงหลิน นางท้องไม่มีพ่อ ต้องเลี้ยงลูกคนเดียวตลอดสี่ปี นางทำเต้าหู้ไปขายที่ตลาดทุกวัน ธงอี่สงสารน้องสาวจึงให้ความช่วยเหลืออย่างลับๆ” ไป่หลิงเล่า
“ถ้ามันเป็ความจริง บอกข้าก็ได้ ข้าก็ไม่ใช่คนใจไม้ไส้ระกำสักหน่อย” ต่งหนานกล่าว
“ในเมื่อเ้ายังไม่เชื่อ พวกเราก็ไปสืบให้กระจ่างสิ” ไป่หลิงแนะนำ
“ได้ แล้วจะสืบยังไง” ต่งหนานถาม
“พวกเราก็พาลูกๆ ไปเยี่ยมธงหลินกัน” ไป่หลิงกล่าว
*********************************
ณ บ้านของธงหลิน
“พวกท่านเป็ใครกัน เหตุใดพากันมาถึงที่นี่” ธงหลินสงสัย
“ข้าคือไป่หลิง ส่วนท่านนี้คือต่งหนาน พวกเราเห็นว่าเ้าก็มีบุตรชายวัยเดียวกันก็เลยจะทำความรู้จักกันไว้” ไป่หลิงกล่าว
“อ้อ พี่ต่งหนานนี่เอง พี่สะใภ้มาเยี่ยมข้าหรอ พี่ธงอี่มาหาข้าทีไรจะต้องเล่าเื่ฮูหยินของเขาให้ฟังตลอด ชื่อของท่านนี่ข้าจำขึ้นใจเลยนะ ต่งหนานดีอย่างนั้น ต่งหนานดีอย่างนี้” ธงหลินเล่า
“เป็ไงล่ะต่งหนาน อย่างนี้จะยังไม่เชื่ออีกหรอ” ไป่หลิงกล่าว
“เ้าไม่ใช่ภรรยาของธงอี่หรอ” ต่งหนานถาม
“จะเป็อย่างนั้นได้อย่างไรล่ะ พวกเราเป็พี่น้องสายเืเดียวกันเลยนะ ท่านคงเข้าใจพวกเราผิดล่ะสิ” ธงหลินกล่าว
“ข้าเห็นลูกของเ้า ก็เลยคิดว่าธงอี่เป็พ่อของเด็ก” ต่งหนานกล่าว
“ข้าถูกย่ำยีน่ะ ไม่รู้หรอกว่าผู้ชายคนนั้นเป็ใคร” ธงหลินพูดเสียงเศร้า
“พวกเราเสียใจด้วยนะ ไม่ได้ตั้งใจจะมาตอกย้ำเ้า” ต่งหนานกล่าว
“ช่างมันเถอะ มันผ่านมาแล้ว ยังไงลูกของข้า ธงช่าย ก็ทำให้ข้ามีความสุข” “เอ้อ พอดีเลย ข้าจะต้องไปส่งเต้าหู้ที่ตลาด ข้าขอรบกวนพี่สะใภ้ดูลูกให้ข้าหน่อยจะได้มั้ย ข้ารับรองจะรีบไปรีบมา” ธงหลินกล่าว
“ได้สิ พวกเราจะดูลูกให้เ้าเอง” ต่งหนานกล่าว
“นางโกหกข้าหรือเปล่านะ” ต่งหนานระแวง
“ป่านนี้เ้ายังไม่เชื่ออีกหรอ ต่งหนาน” “อ่ะ เ้าลองดูหน้าของธงหยางกับธงช่าย ไม่เหมือนกันเลยสักนิด ธงหยางยังมีเค้าโครงเหมือนธงอี่อยู่บ้าง ส่วนธงช่ายหน้าตารูปงาม ออกจะเป็ชายสำอาง ดูเป็ลูกผู้ดีมีตระกูลยังไงไม่รู้” ไป่หลิงกล่าว
“ใช่จริงด้วย ไป่หลิง และธงช่ายมีหน้าตาคล้ายเพื่อนของข้าเลยนี่สิ” ต่งหนานกล่าว
“และอีกอย่างนะ ต่งหนาน ทั้งธงหยางและธงช่ายมีวัยเดียวกันเลย เป็ไปไม่ได้หรอกที่ธงช่ายจะเป็ลูกของธงอี่” ไป่หลิงกล่าว
“ทำไมล่ะ” ต่งหนานสงสัย
“เ้าก็รู้ดีนี่ ั้แ่ที่พวกเ้าแต่งงานกัน ธงอี่เป็โรคขาดเ้าไม่ได้ไง ธงอี่อยู่กับเ้าแทบจะตลอดเวลา หากไม่จำเป็จริงๆ จะไม่ยอมทิ้งเ้าไปไหน และยิ่งที่เวลาที่เ้าท้องด้วยแล้ว ธงอี่ยิ่งไม่มีเวลาไปมีผู้หญิงคนไหนได้อีกเลย” ไป่หลิงอธิบาย
“ทำไมล่ะ” ต่งหนานสงสัย
“ก็เขาแพ้ท้องแทนเ้าไง จนกลายเป็ว่าเ้าต้องคอยดูแลธงอี่อยู่ไม่ห่าง” ไป่หลิงอธิบาย
“ใช่จริงด้วยไป่หลิง ธงอี่ไม่มีเวลาไปเจอผู้หญิงคนอื่นจริงๆ ด้วย” ต่งหนานยอมรับ
“เอาเป็ว่าเรามาเข้าเื่ของธงช่ายกันเถอะ เ้าบอกว่าเขามีหน้าตาเหมือนใครนะ” ไป่หลิงกล่าว
“เขามีหน้าตาคล้ายบัณฑิตซูอย่างกับพิมพ์เดียวกันเลย” ต่งหนานกล่าว
“งั้นพวกเราพาธงช่ายไปหาเพื่อนของเ้ากันเถอะ” ไป่หลิงกล่าว
หลังจากที่ธงหลินกลับมาที่บ้าน ต่งหนานและไป่หลิงจึงขอพาธงช่ายไปหาขนมกินที่ตลาด และธงช่ายจะได้มีเพื่อนเล่นด้วยเพราะไปกับธงหยางและฟานหลง
*********************************
เมื่อธงหลินอนุญาต ไป่หลิงและต่งหนานจึงพาลูกๆ ของนางกลับไปที่จวนท่านเสนาบดี เพื่อให้แม่สามีของไป่หลิงช่วยดูลูกๆ ของพวกนางให้ หลังจากนั้นทั้งสองก็ไปติดต่อช่างวาดภาพให้มากับพวกนางด้วย เพื่อให้เขาวาดภาพบัณฑิตซู และทั้งสามคนจึงพาเด็กธงช่ายไปพบบัณฑิตซูที่โรงน้ำชาทันที
“ไม่ได้เจอกันตั้งนานนะ ต่งหนาน เ้าพาลูกของเ้ามาเยี่ยมข้ารึ และนี่เ้ามากับใคร” บัณฑิตซูกล่าว
“เปล่า เด็กคนนี้เป็หลานชายข้า ท่านนี้คือ ไป่หลิง เพื่อนของข้า และคนนี้เป็ช่างวาดภาพ” ต่งหนานแนะนำ
“มาหาข้าวันนี้ พวกท่านมีธุระอะไรกับข้างั้นหรือ” บัณฑิตซูถาม
“คือว่านะ ท่านบัณฑิตซู ท่านเป็คนชื่อดังในเมืองนี้ และเด็กคนนี้ก็อยากมีรูปของท่านเก็บไว้ พวกเราจึงจะขออนุญาตวาดรูปท่านคู่กับเด็กคนนี้จะได้หรือไม่” ไป่หลิงกล่าว
ท่านบัณฑิตซูกระหยิ่มยิ้มย่องที่ไป่หลิงบอกว่าตนเป็คนดัง จึงยินยอมให้ช่างวาดภาพวาดรูปคู่กับเด็ก
ดังนั้นในตอนนี้ ธงช่ายจึงนั่งคู่กับบัณฑิตซู เพื่อเป็แบบให้ช่างภาพคอยวาด โดยไป่หลิงและต่งหนานก็นั่งดูอยู่ไม่ห่าง ทันใดนั้นก็เกิดเหตุไม่คาดฝัน ธงอี่เดินมุ่งตรงเข้ามาแบบไม่พูดไม่จา เข้ามาช้อนตัวต่งหนานแล้วอุ้มกลับจวนแม่ทัพทันที
“ปล่อยข้านะธงอี่ เ้าจะทำอะไรข้าน่ะ ปล่อยข้าลงเดี๋ยวนี้” ต่งหนานโวยวาย
“ไม่ ต่งหนาน ข้าจะไม่ยอมให้เ้ามีชายคนใหม่ เ้าต้องกลับจวนข้าเดี๋ยวนี้” ธงอี่กล่าว
ต่งหนานพยายามดิ้น เรียกให้คนช่วย แต่เพราะคนแถวนั้นรู้จักทั้งธงอี่และต่งหนานว่าเป็สามีภรรยากัน เลยไม่สนใจ
“มันเกิดอะไรขึ้นน่ะ ไป่หลิง เหตุใดถึงไม่ช่วยต่งหนานล่ะ” บัณฑิตซูถาม
“อ้อ สามีของต่งหนานเอง เขามาง้อน่ะ มันเป็เื่ธรรมดา ท่านเป็แบบให้ต่อเถอะ” ไป่หลิงอธิบาย
เมื่อได้ภาพวาด ไป่หลิงจึงพาธงช่ายกลับบ้านของธงหลินทันที
*********************************
“อ้าวทำไมมีแต่ท่านกับลูกของข้าเท่านั้นล่ะ แล้วต่งหนานล่ะ” ธงหลินสงสัย
“ธงอี่มารับต่งหนานกลับจวนแม่ทัพแล้วล่ะ” ไป่หลิงกล่าว
“อย่างนี้นี่เอง” ธงหลินกล่าว
“ธงหลินข้าขอเข้าเื่เลยนะ เ้ารู้จักคนในภาพนี้มั้ย” ไป่หลิงเริ่มเื่
เมื่อธงหลินรับภาพไปดู ก็รีบโยนภาพทิ้งทันที “ข้าไม่รู้จัก”
“เขาเป็พ่อของธงช่ายใช่มั้ย” ไป่หลิงกล่าว
“ไม่ใช่ เ้าเข้าใจผิดแล้วล่ะ” ธงหลินกล่าว
“ก็เห็นๆ กันอยู่ว่า บัณฑิตซูกับธงช่ายมีใบหน้าเหมือนกันมาก” ไป่หลิงกล่าว
“หน้าเหมือนกัน ก็ไม่จำเป็ต้องเป็พ่อลูกกันนี่” ธงหลินกล่าว
“งั้น ข้าจะไปถามบัณฑิตซูเองว่ารู้จักเ้าหรือไม่” ไป่หลิงกล่าว
“อย่านะ ไป่หลิง ข้ายอมเล่าให้เ้าฟังก็ได้ แต่อย่าไปยุ่งกับเขาอีก” ธงหลินกล่าว
“งั้นก็ว่ามา” ไป่หลิงกล่าว
“เื่มีอยู่ว่า บัณฑิตซูเข้าแอบชอบคุณหนูเฉินซวงซึ่งเป็เพื่อนของข้า บัณฑิตซูจึงไหว้วานให้ข้าช่วยเป็แม่สื่อให้ แต่แล้วคุณหนูเฉินซวงกลับตัดสินใจแต่งงานกับลูกชายพ่อค้าเกลือ ทำให้บัณฑิตซูอกหักดื่มเหล้าเมามาย ข้าเข้าไปพบเข้า เลยพาเขาไปส่งที่ห้องพักของเขา แต่บัณฑิตซูเมาจนหลอนและเห็นข้าเป็เฉินซวง จึงกระทำล่วงเกินข้า ข้ารู้ดีว่าบัณฑิตซูไม่ได้รักข้า ข้าเลยไม่อยากผูกมัดเขา รีบจากเขาไปทันที แต่ข้าก็ไม่คิดว่าข้าจะได้ท้องลูกของเขาเลยจริงๆ” ธงหลินเล่า
“เ้าก็ควรบอกให้เขารู้สิ” ไป่หลิงกล่าว
“อย่านะ ข้าขอร้องนะไป่หลิง ข้าเลี้ยงลูกของข้าได้” ธงหลินกล่าว
“เอาเถอะ ข้ารับปากเ้าจะไม่บอก แต่ถ้าเขารู้เอง มันก็เป็อีกเื่ใช่มั้ย” ไป่หลิงกล่าว
“ถึงเขารู้เอง เขาก็ไม่รับผิดชอบข้าหรอก ก็เขาไม่ได้รักข้านี่” ธงหลินกล่าว
“แต่เ้ารักเขามาก ไม่งั้นเ้าคงไม่ดูแลลูกของเขาดีขนาดนี้หรอก” ไป่หลิงกล่าว
“เด็กเป็ผู้บริสุทธิ์ ลูกของข้าก็ต้องรักเป็ธรรมดา” ธงหลินกล่าว
“ข้าไม่รบกวนท่านแล้ว ข้ากลับก่อนนะ” ไป่หลิงกล่าว
*********************************
หลังจากนั้นไป่หลิงจึงพาธงหยางกลับไปที่จวนอำมาตย์ก่อน คิดว่าตอนนี้ทั้งสองคนคงยังไม่พร้อมจะดูลูก ต่อมาไป่หลิงก็ไปจวนท่านแม่ทัพธงอี่เพราะรู้สึกเป็ห่วงต่งหนาน
“เอ่อ คือว่า ท่านแม่ทัพกับฮูหยินเข้าหอกันั้แ่เย็นคิดว่าคงจะถึงพรุ่งนี้เช้าเ้าค่ะ” สาวใช้กล่าว
“ทำไมแม่ทัพถึงไม่ทะนุถนอมภรรยาเลยนะ เอาล่ะเดี๋ยววันพรุ่งนี้ข้ามาใหม่แล้วกัน” ไป่หลิงกล่าว
*********************************
ณ ห้องนอนของแม่ทัพและต่งหนาน
ต่งหนานงอนท่านแม่ทัพที่กระทำรุนแรง เลยนอนหันหลังให้
“เ้าโกรธข้าหรือต่งหนาน ข้าขอโทษ ข้าคิดถึงเ้ากับลูกมากจริงๆ นะ ตอนแรกข้าแค่จะเข้าไปคุยกับเ้า แต่พอเห็นเ้าอยู่กับชายรูปงาม ข้าก็รู้สึกหึงขึ้นมาทันที เ้าบอกจะหย่ากับข้า ข้าก็กลัวว่าเ้าจะมีชายคนใหม่ ข้าเลยใจร้อนอุ้มเ้ามาที่จวนทันที อีกอย่างข้าไม่ได้มีผู้หญิงอื่นเลยนะ หญิงคนนั้นก็เป็น้องสาวแท้ๆ ของข้าชื่อธงหลิน นางเลี้ยงลูกด้วยตัวคนเดียว ข้าก็เลยสงสาร แอบช่วยนางแบบลับๆ น่ะ เ้าต้องเชื่อข้านะ” ธงอี่เล่า
ต่งหนานหันหน้ามา ต้องได้มาเห็นน้ำตาลูกผู้ชาย เลยเช็ดน้ำตาให้ธงอี่แล้วบอกว่า ” ข้าเชื่อเ้าธงอี่ ข้ารู้แล้วว่าผู้หญิงคนนั้นเป็น้องของเ้า ข้าขอโทษที่ไม่เชื่อใจเ้า และสำหรับเื่ชายรูปงามคนนั้น จริงๆ แล้ว ข้ากับไป่หลิงสงสัยว่าเขาจะเป็พ่อของธงช่ายน่ะ พวกเราเลยไปหาเขาเพื่อสืบเื่นี้”
ธงอี่นอนกอดต่งหนานไว้ “ข้าขอโทษนะต่งหนาน ที่ข้าก็ไม่เชื่อใจเ้า เพราะความหึง ทำให้ข้าถึงรีบบุ่มบ่ามพาเ้ากลับจวน”
“ต่อไปข้าจะเชื่อใจเ้า ธงอี่” ต่งหนานกล่าว
“ต่อไป ถ้าข้ามีเื่อะไร ก็จะไม่ปิดบังเ้าอีกแล้ว” ธงอี่กล่าว
“เอาล่ะ พวกเราก็ลุกกันเถอะ” ต่งหนานตัดบท
“ข้ามีอีกเื่ที่ต้องขอโทษน่ะ ข้าไม่ไหวแล้วจริงๆ ต่งหนาน ขอต่อเถอะนะ”
“พอแล้ว ธงอี่ ข้าบอกให้พอไง……………..”
*********************************
เช้าวันรุ่งขึ้น ไป่หลิงไปหาต่งหนานที่จวนแม่ทัพอีกครั้ง แต่กลับพบกับคำตอบเดิม ไป่หลิงเลยต้องฉายเดี่ยวไปหาธงหลิน โดยบอกว่าจะพาธงช่ายไปเล่นกับลูกชายของตนซึ่งธงหลินก็ยินยอมเพราะสงสารธงช่าย
หลังจากนั้นไป่หลิงก็พาธงช่ายไปหาบัณฑิตซูเพื่อท้าแข่งเล่นหมากรุก และใช้กติกาประจำก็คือ ใครแพ้คนนั้นต้องยินยอมทำทุกอย่าง ซึ่งไป่หลิงก็สามารถเอาชนะบัณฑิตซูได้
“ข้าแพ้แล้วเ้าจะให้ข้าทำอะไรล่ะ” บัณฑิตซูถาม
“ท่านจะต้องพาธงช่ายไปเที่ยวทั้งวัน” ไป่หลิงกล่าว
“แค่นั้นหรอ” บัณฑิตซูกล่าว
“ใช่ แค่นั้น ก็ในเมื่อเด็กคนนี้เป็แฟนพันธุ์แท้ของท่าน ก็อย่าทำให้เขาผิดหวังก็แล้วกัน” ไป่หลิงกล่าว
“ได้ ข้ายอมตกลง เดี๋ยวข้าพาไปเที่ยวเอง” บัณฑิตซูกล่าว
ไป่หลิง้าให้บัณฑิตซูสงสัยด้วยตนเอง เพราะเด็กคนนี้มีใบหน้าเหมือนกับเขาอย่างมาก ดังนั้นไม่ว่าบัณฑิตซูจะพาเด็กไปที่ไหน คนแถวนั้นก็ทักว่าธงช่ายเป็ลูกของเขาเกือบทุกคน จนกระทั่งบัณฑิตซูเริ่มสงสัยขึ้นมา เลยลองสอบถามธงช่ายว่าเป็ลูกเต้าเหล่าใคร
“ธงช่าย พ่อกับแม่ของเ้าเป็ใครกันแน่” บัณฑิตซูถาม
“แม่ของข้าคือ ธงหลิน แต่ข้าไม่มีพ่อ” ธงช่ายกล่าวอย่างเศร้าๆ
บัณฑิตซูเริ่มเอะใจเพราะเขารู้จักธงหลิน ั้แ่ที่เขาเมาหนักในคราวนั้นเขาก็ไม่ได้พบธงหลินอีกเลย หรือว่าคืนที่เขามีอะไรกับผู้หญิงในคืนนั้นจะเป็ธงหลิน และเด็กคนนี้จะเป็ลูกของเขาเอง
หลังจากที่บัณฑิตซูพาธงช่ายไปเที่ยวรอบเมืองแล้ว เขาก็พาธงช่ายกลับมาหาไป่หลิงที่โรงน้ำชาทันที แต่ไม่เพียงเท่านั้นเขาได้แอบติดตามไป่หลิงพาธงช่ายกลับบ้านธงหลิน เขาแอบซุ่มมองอยู่ห่างๆ ก็เห็นว่าผู้หญิงที่เป็แม่ของธงช่ายคือธงหลินผู้หญิงที่เขารู้จักจริงๆ
“ลูกแม่ กินข้าวเสร็จ อาบน้ำและนอนเลยนะลูก” ธงหลินกล่าว
“ครับท่านแม่” ธงช่ายกล่าว
ธงหลินทำงานในครัว สักพักก็รู้สึกว่ามีใครอยู่ข้างหลังจึงรีบหันไปทันที
“นี่ท่าน ท่านมาที่นี่ได้อย่างไร ไป่หลิงบอกท่านงั้นหรือ” ธงหลินกล่าว
“เปล่า ข้าแอบติดตามไป่หลิงมา ไป่หลิงไม่รู้เื่หรอก” บัณฑิตซูกล่าว
“ท่านมาที่นี่ทำไม บัณฑิตซู” ธงหลินกล่าว
“พวกเราไม่ได้เจอกันนานเลยนะ ธงหลิน ไม่ทันไรเ้าก็มีลูกแล้ว” บัณฑิตซูกล่าว
“มีเื่แค่นี้ใช่มั้ย ท่านกลับไปได้แล้ว” ธงหลินกล่าว
“ธงช่ายเป็ลูกของข้าใช่มั้ย” บัณฑิตซูกล่าว
“ท่านเอาอะไรมาพูด พวกเราไม่ได้เป็อะไรกัน ธงช่ายจะเป็ลูกท่านได้อย่างไร” ธงหลินยังคงไม่ยอมรับ
“ในคืนที่ข้าเมา ผู้หญิงคนนั้นเป็เ้าใช่มั้ย ธงหลิน” บัณฑิตซูกล่าว
“ท่านกลับไปเถอะบัณฑิตซู ยังไงพวกเราก็ไม่ได้รักกัน จะใช่หรือไม่ใช่ มันก็ไม่มีประโยชน์หรอก” ธงหลินกล่าว
“ถ้าข้าบอกว่าข้าคิดถึงเ้าล่ะ และถ้าข้าบอกว่าข้าชอบเ้าด้วยล่ะ” บัณฑิตซูกล่าว
“ข้าไม่เชื่อท่านหรอกบัณฑิตซู ตอนนั้นท่านมีใจให้เฉินซวง ไม่เช่นนั้นท่านคงไม่เมาเพื่อนางขนาดนั้นหรอก” ธงหลินกล่าว
“ฟังข้าก่อนนะธงหลิน” บัณฑิตซูกล่าว
“อย่าเข้ามา ออกไปจากบ้านข้าเดี๋ยวนี้” ธงหลินกล่าว
“เ้านี่เอง ผู้ชายที่ทำน้องสาวของข้าท้องแล้วไม่รับผิดชอบ เ้าจงตายซะ” ธงอี่เข้ามาทำร้ายบัณฑิตซู
“พี่ธงอี่อย่าค่ะ อย่าฆ่าเขา” ธงหลินจับแขนของธงอี่ไว้ไม่ให้ทำร้ายบัณฑิตซู
“เ้าปล่อยให้พี่ชายของเ้าฆ่าข้าเถอะ ข้ามันเป็ผู้ชายไม่รับผิดชอบ” บัณฑิตซูกล่าว
“พี่ธงอี่ น้องเป็ฝ่ายหนีเขามาเอง เขาเมาไม่รู้ตัวเลยด้วยซ้ำ ว่าเขาเคยล่วงเกินข้า” ธงหลินกล่าว
“ตอนนี้ก็รู้ตัวแล้วไง แล้วจะเอายังไง” ธงอี่กล่าว
“พี่ธงอี่ เขาไม่ได้รักข้า ยังไงพวกเราอยู่ด้วยกันก็ไม่มีความสุขหรอก” ธงหลินกล่าว
“ข้ารักเ้าธงหลิน” บัณฑิตซูกล่าว
“เ้าโกหก บัณฑิตซู เ้าไปซะเถอะ” ธงหลินกล่าว
“ธงอี่ ท่านไม่ต้องฆ่าข้าหรอก ข้าฆ่าตัวตายเอง” บัณฑิตซูกล่าว
บัณฑิตซูแย่งดาบจากธงอี่ แต่ธงหลินเข้าไปกอดบัณฑิตซูไว้ “เ้าอย่าฆ่าตัวตายเลยนะบัณฑิตซู เ้าอย่าทิ้งข้ากับลูกไปไหนเลยนะ ข้าขอร้อง”
บัณฑิตซูยอมทิ้งดาบและเข้าไปกอดธงหลินไว้ “เพราะเ้าหนีไป ข้าถึงรู้ใจตัวเองว่าข้ารักเ้าธงหลิน แต่ข้าไม่รู้จริงๆ ว่าผู้หญิงที่ข้าล่วงเกินจะเป็เ้า อย่าพาลูกหนีข้าไปอีกนะ”
“ข้ากับลูกจะไม่ทิ้งท่านไปไหน” ธงหลินกล่าว
หลังจากที่ธงอี่เล่นบทโหด เมื่อเห็นว่าทั้งสองคนปรับความเข้าใจได้แล้ว ก็รีบกลับออกมา มุ่งตรงมาที่ต่งหนานและไป่หลิงทันที
“เ้าตีบทแตกจริงๆ ธงอี่ ข้านับถือเ้าเลย” ไป่หลิงชม
“ฮูหยินของข้า สอนมาดีน่ะ ไป่หลิง” ธงอี่อวด
“บ้าน่ะธงอี่ ข้าไปสอนเ้าตอนไหน” ต่งหนานกล่าว
ไป่หลิงเห็นว่าเริ่มเข้าสู่โหมดหวาน เลยรีบตัดบท “ข้าว่าพวกเ้ารีบไปรับธงหยางเถอะ ป่านนี้น้อยใจพ่อแม่แล้วมั้ง ปล่อยให้เขาอยู่ตาอย่างนั้นมันไม่ดีนะ"
“เออใช่ ลืมลูกชายไปเลย พวกเราไปกันเถอะ ต่งหนาน ครอบครัวพวกเราต้องอบอุ่นไม่แพ้ใคร” ธงอี่กล่าว
ไป่หลิงมองเห็นสองสามีภรรยาจูงมือกันไปรับลูกที่จวนอำมาตย์ ในใจคิดว่า “แล้วเ้าก็อย่าก่อเื่อะไรอีกล่ะ ธงอี่”
2K
