หนึ่งปรารถนา Desire of love

       ฮองเฮาเสด็จมาถึงจวนฉางอดีตแม่ทัพใหญ่ฉางผิงก็ออกมาต้อนรับด้วยตัวเอง

“ข้ามาโดยไม่ได้บอกล่วงหน้า หวังว่าท่านแม่ทัพคงไม่ถือสา” ฮองเฮากล่าว

เป็นเกียรติแก่ตระกูลฉางอย่างยิ่งพะยะค่ะ “

     งานเลี้ยงเป็นไปอย่างราบรื่นลั่วชิงหยางกับฉางเยี่บนหลียังพูดคุยกันไม่หยุดเหมือนเดิม ลั่วชิงหยางนึกถึงพี่สาวที่น่าสงสารของฉางเยี่ยนหลี จึงถามข่าวคราวของนาง

“เยี่ยนหลีพี่หญิงหลิวหลีเป็นอย่างไรบ้าง” 

“หลายปีมานี้พี่หญิงดีขึ้นมาก ตั้งแต่นางมีผิงอันนางก็ไม่คิดเรื่องอื่นอีก”

“ผิงอันคือใครหรือ” ลั่วชิงหยางถาม

“ลูกชายพี่หญิงตอนนี้ได้สามขวบแล้ว”

ลั่วชิงหยางพยักหน้าเข้าใจ

“ข้ายังรู้สึกผิดที่ทำไม่ดีกับพี่หญิงมากมาย ข้าไม่เคยเข้าใจความลำบากของนางแม้แต่น้อย”

“ไม่เป็นไรนะเยี่ยนหลีทุกอย่างมันผ่านไปแล้ว” ลั่วชิงหยางยื่นมือไปกุมมือเพื่อนรักแล้วตบเบาๆ

“ท่านน้าหญิงข้ามาแล้วขอรับ” ฉางผิงอันเดินเข้ามาพร้อมกับเมิ่งกวงเหยา

“แม่ทัพเมิ่ง” ลั่วชิงหยางทักทาย

“ตามสบายคุณหนูลั่ว เยี่ยนหลีข้าต้องไปช่วยฉางเฟิงรับแขก เจ้าดูแลผิงอันด้วยนะ” เมิ่งกวงเหยาพูดกับภรรยา

“เจัาค่ะท่านพี่ มาผิงอันแล้วท่านแม่เจ้าล่ะ”เยี่ยนหลีถามหลานชาย

“อีกประเดี๋ยวท่านแม่กับพี่เสี่ยวเป่าจะตามมา หลานอยากกินขนมเลยออกมาก่อน ระหว่างทางเจอกับท่านน้าเขยพอดีขอรับ” ลั่วชิงหยางมองดูคุณชายน้อยแก้มยุ้ย นางเพิ่งเคยพบผิงอันเป็นครั้งแรก แต่นางกลับรู้สึกคุ้นหน้ายิ่งนัก ยามเมื่อเด็กคนนี้ยิ้ม นางยิ่งเหมือนได้เห็นคนที่นางรู้จัก แต่นางก็นึกไม่ออกว่าเป็นใคร

“ไหนผิงอันมาให้ข้าดูใกล้ๆซิ แก้มขาวๆเหมือนซาลาเปาของเจ้าทำไมน่ากินขนาดนี้” ลั่วชิงหยางเอื้อมมือไปดีงแขนให้ผิงอันเดินเข้ามาใกล้ๆ ของบางอย่างบนแขนผิงอันกลับสดุดตาของนาง สิ่งที่นางสนใจไม่ใช่แค่กระพรวนเงินอันนั้นแต่คือตราประทับเล็กๆที่อยู่ในตัวกระพรวนเงินต่างหาก 

“ผิงอันกระพรวนเงินของเจ้าได้มาจากไหนหรือ”

“ท่านแม่ให้ข้ามาขอรับ” 

ลั่งชิงหยางเก็บความสงสัยไว้ไม่ได้อีกต่อไป

“เยี่ยนหลีข้าต้องไปหาฮองเฮาแล้ว เผื่อวพระนางจะเรียกใช้ข้า”

“ได้สิข้าก็จะพาผิงอันไปหาพี่หญิงเหมือนกัน”

           ทั้งสองแยกย้ายกันลั่วชิงหยางก็ตรงมาหาฮองเฮา เมื่อมาถึงนางก็เล่าสิ่งที่เห็นให้ฮองเฮาฟังทันที

“บางทีคุณหนูรองนางอาจจะมีคนในใจเป็นองค์ชายคนใดคนหนึ่ง แล้วให้ของแทนใจนางมา หากเครื่องประดับของนางจะมีตราประทับของวังหลวงมันก็ไม่ใช่เรื่องแปลก ถ้าจะแปลกก็แปลกตรงที่นางแต่งงานแล้ว” ฮองเฮาพูดอย่างมีเหตุผล

“แปลกสิเพคะ” ชิงหยางแย้ง

“แปลกยังไงหรือ”

“พระองค์ลองคิดดูสิเพคะหากเป็นของแทนใจ ทำไมไม่ให้ปิ่นหรือไม่ก็กำไลอะไรทำนองนั้น ทำไมต้องเป็นกระพรวน”

คำว่ากระพรวนทำให้มือที่กำลังยกถ้วยชาของฮองเฮาหยุดชะงัก

 “อะไรนะเจ้าว่าเครื่องประดับเป็นอะไรนะ”

“กระพรวนเพคะ อีกทั้งย้งเป็นกระพรวนเงินไม่ใช่ทองคำแต่อย่างใด ไม่สมเหตุสมผลเท่าไหร่เพคะ” ปากของลั่วชิงหยางพูดกับฮองเฮา แต่สมองของนางกำลังทำงานอย่างหนัก ท่าทางของฮองเฮายิ่งทำให้นางสงสัยมากขึ้น

“จื่อซางเจ้าไปตามคุณหนูรองมาดื่มชาเป็นเพื่อนข้าหน่อย ให้นางพาคุณชายน้อยมาด้วย” 

“เพคะฮองเฮา”

      เมื่อฉางหลิวหลีมาร่วมโต๊ะดื่มชากับฮองเฮา สตรีที่อยู่ในงานเลี้ยงกลับให้ความสนใจนางเป็นพิเศษ มีทั้งมองด้วยความชื่นชมและมองด้วยสายตาแปลกๆยากที่จะคาดเดา

“ขนาดนางทำตัวไร้ยางอายนางยังได้ใกล้ชิดฮองเฮา” คุณหนูบางคนถึงกับเก็บความอิจฉาไว้ไม่ได้

“พวกเจ้าคิดเช่นนั้นหรือ ถ้านางทำตัวไม่ดีขนาดนั้น ทำไมฮองเฮาถึงให้คนไปตามนางมาร่วมดี่มชาล่ะ” เกาเข่ออิงบุตรสาวคนโตของเสนาบดีเกาหล่างพูด

“ฮองเฮายังไม่รู้จักตัวตนของนางน่ะสิ” คุณหนูคนนั้นยังพูดไม่หยุด

“เจ้าสงสัยในสายพระเนตรของฮองเฮาหรือ”

“ข้าไม่ได้หมายความเช่นนั้นนะคุณหนูท่านอย่าถือสาคำพูดของข้าเลย ข้าขอตัวก่อนเจ้าค่ะ”

แม่นางผู้นั้นรีบเดินหนีไป

“ยังไม่รู้จักก็รีบตัดสินคนเสียแล้ว”

 เข่ออิงคิด