บทที่ 1 — ชายผู้สูญเสียความทรงจำ
เสียงคลื่นกระทบชายฝั่งดังเป็จังหวะ
ชายหนุ่มคนหนึ่งนอนอยู่บนผืนทราย ร่างกายเปียกโชก เสื้อผ้าเต็มไปด้วยร่องรอยการเดินทางที่ไม่รู้จุดเริ่มต้น
เขาค่อย ๆ ลืมตาขึ้น
แสงแดดส่องเข้ามาจนต้องยกมือขึ้นบัง
“...ที่นี่ที่ไหน?”
เขาพยายามลุกขึ้นนั่ง
แต่ทันทีที่พยายามนึกถึงเื่ราวของตัวเอง—
กลับไม่มีอะไรอยู่ในหัวเลย
ชื่อ
ครอบครัว
บ้าน
สถานที่ที่จากมา
ทุกอย่างว่างเปล่า
ชายหนุ่มก้มมองมือตัวเอง
“ฉัน...เป็ใคร?”
มีเพียงคำเดียวที่ผุดขึ้นมาในความคิด
เรน
เขาไม่รู้ว่ามันคือชื่อจริงหรือไม่
แต่เป็สิ่งเดียวที่เขาจำได้
ขณะที่กำลังสับสน ชายชราคนหนึ่งเดินเข้ามาจากทางหมู่บ้านริมชายฝั่ง
“เ้าหนุ่ม! ยังมีชีวิตอยู่หรือ?”
เรนหันไปมอง
“ครับ...”
ชายชรารีบเข้ามาช่วยพยุงเขาขึ้น
“เ้านอนอยู่ตรงนี้ั้แ่เมื่อไรเนี่ย?”
เรนส่ายหน้า
“ผมไม่รู้ครับ”
“จำอะไรไม่ได้เลยหรือ?”
เรนเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนตอบตามตรง
“ผมจำได้แค่ชื่อ...เรน”
ชายชรามองเขาอยู่พักหนึ่ง
ก่อนจะถอนหายใจ
“ถ้าอย่างนั้นก็มากับข้าก่อน อย่างน้อยก็หาที่พักให้เ้าก่อน”
ชายชราคนนั้นชื่อ อัลเดน
เขาพาเรนกลับไปยังบ้านไม้หลังเล็ก ๆ ของตัวเอง
---
สองสัปดาห์ต่อมา
เรนยังคงอาศัยอยู่กับอัลเดน
เขาพยายามใช้ชีวิตเหมือนคนทั่วไป
เพราะถึงจะจำอดีตไม่ได้ แต่เขาก็ยังต้องกิน ต้องนอน และต้องหาเงิน
งานแรกที่เขาลองคือร้านอาหาร
เขาเริ่มจากการล้างจาน
แต่ทำได้ไม่นานก็รู้สึกว่างานนี้ไม่เหมาะกับตัวเอง
จากนั้นจึงลองเป็พนักงานเสิร์ฟ
แล้วก็ลองทำงานต้อนรับลูกค้า
แต่ไม่ว่าจะลองกี่อย่าง เขาก็ยังรู้สึกเหมือนกำลังทำสิ่งที่ไม่ใช่ตัวเอง
วันหนึ่ง อัลเดนจึงพูดขึ้น
“ถ้าเ้ายังหางานไม่ได้ ข้ารู้จักร้านซ่อมแห่งหนึ่ง”
เรนหันมามอง
“ร้านซ่อมเหรอครับ?”
“ใช่ เขากำลังหาคนช่วยงาน”
เรนจึงลองไปดู
ภายในร้านเต็มไปด้วยอาวุธ ชุดเกราะ เครื่องมือ และอุปกรณ์ต่าง ๆ
เ้าของร้านยื่นของชิ้นหนึ่งให้เรน
“ลองดูสิ”
เรนรับมันมา
เขาไม่รู้ว่าตัวเองเคยเรียนรู้เื่พวกนี้จากที่ไหน
แต่เมื่อได้จับอุปกรณ์ในมือ...
นิ้วของเขากลับขยับไปเอง
เขาถอดชิ้นส่วนออก
ตรวจสอบ
ประกอบกลับ
ใช้เวลาเพียงไม่นาน
อุปกรณ์ที่เสียก็กลับมาใช้งานได้
เ้าของร้านมองเขานิ่ง ๆ
“...เ้าเคยทำงานแบบนี้มาก่อนหรือ?”
เรนมองของในมือ
“ผมไม่รู้ครับ”
เขาพูดตามความจริง
“ผมแค่รู้สึกว่า...มันควรซ่อมแบบนี้”
ั้แ่นั้นมา เรนจึงเริ่มทำงานที่ร้านซ่อม
เขาค่อย ๆ เรียนรู้การใช้ชีวิตใหม่
และเริ่มหาเงินด้วยตัวเอง
---
คืนหนึ่ง เรนนั่งอยู่ในบ้านของอัลเดน
สายตาของเขามองไปยังรูปถ่ายเก่าบนโต๊ะ
ในภาพมีคนสามคนกำลังยิ้มให้กัน
เรนหยิบมันขึ้นมาดู
“คุณอัลเดนครับ”
“ว่าไง?”
“คนในรูปคือใครเหรอครับ?”
อัลเดนเงียบไปครู่หนึ่ง
ก่อนตอบ
“ข้า...ภรรยา และลูกของข้า”
เรนมองภาพอีกครั้ง
“แล้วพวกเขาอยู่ที่ไหนครับ?”
อัลเดนไม่ได้ตอบทันที
ชายชรามองออกไปนอกหน้าต่าง
“พวกเขาจากไปแล้ว”
“ขอโทษครับ...”
“ไม่เป็ไร”
อัลเดนยิ้มบาง ๆ
“ความตายเป็เื่ธรรมชาติ”
แต่คำพูดต่อมาของเขาทำให้เรนเงียบ
“่หลังมานี้มีคนป่วยด้วยโรคประหลาดมากขึ้น”
“โรคอะไรครับ?”
“ข้าเองก็ไม่รู้แน่ชัด”
อัลเดนมองรูปถ่าย
“บางคนปล่อยพลังเวทออกมาโดยควบคุมไม่ได้ แล้วสุดท้ายร่างกายก็รับไม่ไหว”
เรนไม่ได้ถามต่อ
เขาเพียงมองรูปถ่ายนั้นเงียบ ๆ
โดยไม่รู้เลยว่า...
เื่ราวที่อัลเดนพูดถึงจะกลายเป็หนึ่งในปริศนาสำคัญของโลกในอนาคต
---
เวลาผ่านไป
เรนเริ่มเก็บเงินจากงานซ่อม
เขาไม่รู้ว่าตัวเองมาจากไหน
แต่ยิ่งเวลาผ่านไป เขายิ่งรู้สึกว่าไม่สามารถใช้ชีวิตโดยไม่รู้คำตอบได้
คืนหนึ่ง เขาจึงตัดสินใจ
“ผมจะออกเดินทางครับ”
อัลเดนเงยหน้าขึ้น
“ไปไหน?”
“ผมไม่รู้ครับ”
เรนยิ้มเล็กน้อย
“แต่ผมอยากรู้ว่าตัวเองเป็ใคร”
เขามองสมุดเล่มหนึ่งที่วางอยู่ตรงหน้า
และเขียนชื่อของตัวเองลงไป
«เรน»
จากคืนนั้นเป็ต้นมา
เขาเริ่มเก็บเงิน
เริ่มเตรียมตัว
และเริ่มวางแผนการเดินทาง
โดยไม่รู้เลยว่า...
การออกเดินทางเพื่อตามหาความทรงจำของชายคนหนึ่ง
จะกลายเป็จุดเริ่มต้นของเื่ราวที่จะเปลี่ยนโลกทั้งใบ
จบบทที่ 1
152
