แผนสยบยัยคุณหนูตัวร้ายของนายหัว

งานศพของพ่อถูกจัดขึ้นแบบส่วนตัว มีข้าราชการระดับสูง เหล่าลูกน้องที่จงรักภักดีและการพระราชทานเพลิงศพ ฉันเหม่อลอยไม่รับแขก ไร้สติที่จะไปพูดคุย หรือรับฟังคำแสดงความเสียใจใดๆ เอาแต่นั่งมองโลงใส่ศพของพ่อและรูปของข้าราชการท่านนึงใบหน้าขึม ที่เคยแยกเขี้ยวพร่ำบ่น ด่าฉันทุกวัน

‘ฉันเคยสาปแช่งให้เขาใช้ชีวิตอย่างทรมานและตายแบบโดดเดี่ยว แต่วันนี้ เหมือนคำสาปแช่งจากลูกทรพีอย่างฉัน จะย้อนกลับเข้าหาตัวแล้วสินะ’

ฉันสมเพชกับการกระทำของตัวเองที่ผ่านมา มันแหลกเหลวจนแทบไม่เหลือชิ้นดี ณ ตอนนี้ สติฉันหลุดลอย เดี๋ยวนั่งร้องไห้ เดี๋ยวหัวเราะออกมา จนคนรอบข้างซุบซิบกันมองฉันเหมือนคนบ้า

ผ่านมาหนึ่งสัปดาห์แล้ว นับตั้งแต่วันเผาร่างของอดีตนายพลผู้เป็นพ่อของฉัน ฉันนั่งกอดเข่าอยู่บนเตียงใหญ่ ทอดสายตามองต้นไม้ที่พริ้วไหวตามแรงลมอยู่นอกหน้าต่าง แสงบนฟ้าเปลี่ยนเป็นสีซ้ำแล้วซ้ำอีก จากแสงมืดเปลี่ยนเป็นแสงอาทิตย์ จากแสงอาทิตย์เปลี่ยนเป็นแสงมืดอีกครั้ง

และเป็นดั่งคำเขาว่า เมื่อบารมีของพ่อฉันหมดลง ฉันก็เหลือดีแค่เงินสมบัติเท่านั้น คนรอบข้างหันหนีจากความไร้หัวคิดของฉันในอดีต เสียงรายงานผ่านหูที่ได้ยินเกือบทุกวัน คือบรรดาคนรับใช้ทยอยกันลาออก เพราะไม่มีเจ้านายที่เป็นเสาหลักอย่างพ่อฉัน และบางคนที่ไม่ชอบฉันเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว

 คู่อริศัตรูที่เคยมีเรื่องกันก็ส่งจดหมายไร้นามมาสมน้ำหน้า แปะป้ายประจานคดีที่ฉันเคยก่อตามพื้นที่สาธารณะ ส่งพัสดุมาถึงหน้าบ้านเป็นหัวหุ่นที่ถูกกรีดหน้า เนื้อสัตว์เน่าบ้าง ตุ๊กตาสาปแช่งบ้าง ข่าวคดีเก่าก็ถูกขุดเต็มโซเชี่ยว จนฉันต้องปิดมือถือเพราะไม่อยากรับสายจากนักข่าว

ฉันหมกตัวอยู่แต่ในห้อง มื้ออาหารถูกยกใส่ถาดมาส่งเปลี่ยนซ้ำๆ โดยตอนเก็บคืนก็ไม่ได้บกพร่องเปลี่ยนไปจากตอนเสิร์ฟเลยแม้แต่คำเดียว สาวใช้ต่างถอนหายใจออกมาเบาๆ กับสภาพฉัน

“คุณหนู….กินข้าวสักคำเถอะนะคะ คุณหนูไม่กินไม่นอนมาสองวันแล้ว”

“......”

“คุณหนู….”

สาวใช้ตักข้าวต้มปลาขึ้นจ่อปากฉัน ทันทีที่กลิ่นนั้นถูกสูดเข้าปอด แทนที่ท้องต้องร้องจากความหิว กลิ่นหอมที่ต้องชวนน้ำลายลายไหล มันกลับเหม็นเหมือนขยะเปียก ฉันปัดมือใส่ช้อนนั้น จนมันกระเด็นตกพื้น

เคร้งง

“ว้าย!! คุณหนู!”

ความร้อนจากข้าวต้มที่หกรดผิวแขน ไม่ได้หยุดขาทั้งสองเลยสัก ฉันวิ่งเข้าห้องน้ำ อ้วกลมออกจากลำคอ กลิ่นเปรี้ยวแสบจมูกและปวดตุบๆ ที่หัว ทำให้ฉันหายใจแทบไม่ออก

“คุณหนู !! เป็นอะไรหรือเปล่าคะ” สาวใช้รีบวิ่งเข้ามาดูอาการ กุมมือฉันไปใช้ผ้าเย็นซับ

“ไม่ …ไม่เป็นอะไร ฉันอยากนอน เธอออกไปเถอะ” ฉันสั่งเสียงเบา พยุงตัวขึ้นเดินโซเซไปที่เตียงนอน

สาวใช้มองตาม ก่อนจะเก็บกวาดพื้นที่เลอะข้าวต้ม นำช้อนมาเปลี่ยนให้ใหม่และออกไปเงียบๆ

ความมืดมาเยี่ยมเยียนอีกครั้ง ฉันสะดุ้งตื่นจากอาการปวดบีบที่ท้อง ลุงขึ้นนั่งและคว้าน้ำดื่มในถาดขึ้นจิบ ฉันมองข้าวต้มที่เย็นชืดไปแล้ว และกลั้นหายใจ ยกขึ้นซดอย่างหิวโหย

“อึก อ้วกกกกก”

เพียงกลืนคำแรก ข้าวต้มก็ถูกขว้างออกจากลำคออีกครั้ง ฉันทรุดตัวนั่งกับพื้นด้วยอาการอ่อนแรง แขนขาเริ่มชาเพราะขาดอาหารหลายวัน ล้มตัวลงนอนกับพื้นที่เลอะอ้วกของตัวเอง ก่อนจะทิ้งเปลือกตาที่หนักอึ้งลง ในใจภาวนาขอให้ตื่นมาเจอพ่อที่โลกหน้าอีกครั้ง

“.......%^$#)_+%@$*(........”

เสียงบ่นพึมพำดังขึ้นข้างหู ฉันหลี่เปลือกตามองรอบๆ ไร้เรี่ยวแรงที่จะลุกตัวขึ้น จึงทำได้เพียงส่งเสียงร้องออกมา

“......อืมมมมม”

“คุณหนู..”

เสียงบรรดาสาวใช้ที่คุ้นหูดังขึ้น ทำให้ฉันรู้ว่ากรรมฉันหนักเลยไม่มีโอกาสได้เจอพ่อ พวกเธอพยุงฉันขึ้นนั่ง ฉันสอดส่องสายตาไปรอบๆ หมอและพยาบาลชุดเดิมกำลังคุยกับป้าสาวใช้ด้วยสีหน้าเคร่งเครียด เธอพยักหน้ารับ หันมองฉันแล้วถอนหายใจออกมา

“พวกเธอไปส่งหมอ เดี๋ยวฉันดูแลคุณหนูเอง”

เธอสั่งบรรดาสาวใช้ หลังออกจากห้องไปหมดแล้ว ป้าสาวใช้เดินมานั่งที่เก้าอี้ข้างเตียงฉัน ลูบหลังมือฉันเบาๆ

“คุณหนู…. กลับมาโวยวายใส่พวกฉันเหมือนเดิมเถอะนะคะ อย่าเอาแต่เศร้าแบบนี้เลย ฮึก”

“.....”

“พวกเราทุกคนพร้อมอยู่เคียงข้างคุณหนู อย่าทำร้ายตัวเองกับลูกแบบนี้เลยนะคะ”

ฉันเงยหน้าขึ้นมองป้าสาวใช้ที่นั่งสะอื้น ถามกลับด้วยใจที่สั่นระรัวอีกครั้ง

“อะ อะไรนะ…ลูก?”

“ค่ะ คุณหมอแจ้งว่าคุณหนูกำลังตั้งครรภ์ได้ 5 สัปดาห์แล้ว”

ฉันเหม่อลอยอีกครั้ง หูอื้อจนไม่ได้ยินเสียงป้าสาวใช้ ลูก…หมายถึงฉันท้องงั้นหรอ… 5 สัปดาห์ นั่นเป็นช่วงที่ฉันอยู่ที่เกาะนรกนั่น และหลังจากที่ถูกปล่อยในครั้งแรก ฉันก็ซื้อยาคุมฉุกเฉินมากิน และยังกินยาคุมประจำอีก… ทำไมถึงท้องได้ล่ะ

ป้าสาวใช้ออกไปแล้ว ฉันคว้าชุดตรวจครรภ์อันใหม่ที่หมอทิ้งไว้บนหัวเตียงเดินเข้าห้องน้ำ เพื่อพิสูจน์ให้แน่ชัด หลังรอผลฉันกัดเล็บจนเลือดออกปลายนิ้ว ความรู้สึกถูกกดดันจนไม่แม้กระทั่งจะรู้สึกเจ็บ

เสียงนาฬิกาดังแจ้งเวลาที่ครบกำหนด ฉันก้าวขาช้าๆ เข้าห้องน้ำ ด้วยใจที่สั่นระรัวภาวนาขอให้อย่าเป็นจริง ผลตรวจคือ...

…สองขีด

ฉันทรุดตัวลงนั่งกับพื้นที่เย็นเฉียบ น้ำตาที่หยุดไหลไปชั่วขณะกลับมาอีกครั้ง ความรู้สึกถาโถมเข้ามาเหมือนตกนรกทั้งเป็น เด็กที่ฉันไม่ได้ตั้งใจให้เกิด กับผู้ชายเฮงซวยคนนั้น….

‘วงล้อของกรรมทำงานอย่างหนัก’

ฉันเสียพ่อไปไม่ถึง 2 อาทิตย์ ก็พบว่าตัวเองตั้งท้องกับผู้ชายที่มักมากคนนั้น ฉันลุกขึ้นสู้กับความอึดอัดคับใจ ตอนนี้ฉันยังไม่พร้อมจะดูแลใครทั้งนั้น แม้กระทั่งตัวฉันเองยังไม่อยากจะอยู่บนโลกนี้เลย

เกือบสัปดาห์แล้วที่ฉันแบกรับความเจ็บปวดที่หนักอึ้งไว้ อาการแพ้ท้องเริ่มแย่ลงเรื่อยๆ จากปกติที่กินน้ำ กินข้าวน้อยอยู่แล้ว กลายเป็นกินไม่ได้เลย ทำได้แค่จิบน้ำเปล่าประทังชีวิตไปเท่านั้น

สาวใช้ผลัดเปลี่ยนกันมาดูแลฉัน ทั้งคอยพยุงเข้าห้องน้ำ ช่วยใส่เสื้อผ้า และเปลี่ยนอาหารมื้อใหม่ จนฉันเหมือนกลายเป็นผู้ป่วยท่านนึง ร่างกายซูบผอมลงจนแก้มตอบ ซี่โครงขึ้นเป็นซี่น่าเกลียด

ฉันเช็ดน้ำตา เหม่อมองนกที่บนเกาะข้างกระจกหน้าต่าง ภาพตัดไปมาระหว่างเรื่องราวสุดขื่นขมบนเกาะแห่งนั้น ไปจนถึงสัมผัสที่แผ่วเบาสุดท้ายที่ได้รับจากพ่อ

ก็อกๆ

“คุณหนูคะ… มีแขกมาขอพบค่ะ”

“บอกเขาว่าฉันไม่สบาย”

“เอ่อ แต่ว่าเขาจะขอพบคุณหนูให้ได้ค่ะ”

“พูดไม่รู้เรื่องหรอ…”

ปั้ง !

“ฉันเอง”

“!!….”